10 jaar geleden
19 september 2005
Mama's verjaardag. Ik zit op school. Na de lunch pauze ga ik naar huis. Dan meldt ik me ziek. Niet dat ik me ziek voelde maar ik wilde niets liever dan mama’s verjaardag vieren. Gezellig met opa en oma, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, en vrienden de verjaardag van mama vieren.
Onderweg naar huis dacht ik aan een paar ooms en tante die vandaag terug kwamen van vakantie. Ze waren met ze alle met de motor aan het toeren. Ik vroeg me af hoe ze het gehad hadden en dat ik als ik later groot ben ook een motor wil. Z'n stoere motor die je altijd in films ziet, die wil ik.
Eindelijk thuis. Ik kleed me om, ga naar beneden en help mam nog met de laatste dingen. Langzaam aan komen de gasten binnen. Eerst een paar vrienden van mama. Weer wat later ooms en tantes met de neefjes en nichtjes. Maar waar zijn opa en oma? Normaal zijn ze er als eerst.. Waar zijn ze nu?
Een paar minuten later staan ze voor de deur. Ik doe de deur open en begin meteen een heel verhaal over wat ik allemaal gedaan heb vandaag. Opa zegt “ dat is mooi meid!” En loopt door de tuin in naar mama. Ik kijk naar opa. Waarom heeft opa nog zijn werk kleren aan? Normaal zou opa zich wel omkleden. Ik kijk oma aan. Ze kijkt me aan zegt niks en loopt door naar de tuin.
Mama is gezellig aan het praten. Ze ziet opa en oma. Iedereen ziet opa en oma staan. Het wordt dood stil. Ik sta in de deur opening. Mama vraagt: “ wat is er?” Opa kijkt mama aan. Opa verteld iets maar het enige wat ik hoor is: “ je tante is verongelukt”. Het is dood stil. Ik hoor mama vragen hoe het met tante gaat, waar ze is, of baar kinderen het al weten. Opa kijkt mama aan en zegt:“ ze is er niet meer”. Ik kijk naar mam. Ze gaat zitten en begint hard te huilen. Ik kijk naar oma ze loopt naar mam toen en begint ook te huilen. Ik merk dat de tranen over me wangen rollen. Ik draai me om en ren naar me kamer.
Waarom? Ik snap het niet. Waarom? Wat is er gebeurd? Een paar uur geleden dacht ik nog aan ze en nu? Nu is onze tante er niet meer. Nee dat kan niet ze zouden veilig thuis komen. Dit kan niet waar zijn. En moet iets anders zijn. Er is een fout gemaakt. Dit kan gewoon niet. Er wordt op de deur geklopt. Ik reageer niet. Er wordt nog een keer geklopt. Ik doe de deur open en daar staat papa. “Gaat het?” Vraagt hij. Nee tuurlijk niet. Maar wat moet hij anders vragen. Hoe moet je reageren als je zoiets net gehoord hebt.
Ik besluit na een tijdje om naar mam te gaan. Mam zit met oma en opa in de tuin te huilen en te bellen. Het voelt alsof ik in een droom zit. En verschrikkelijke nachtmerrie. Alleen kan je niet wakker worden uit deze nachtmerrie.
Het is tien jaar geleden nu. En hoewel ik pas 10 was. Kan ik me dit nog goed herinneren. De pijn van haar man, de pijn van haar dochters, de pijn van haar zussen(oma), de pijn van haar broers, de pijn van de hele familie. Dit zal ik nooit vergeten.
Maar tante zou ik ook nooit vergeten. Een lieve tante. Een vrolijke tante. Soms hoor ik haar nog lachen, zo aanstekelijk.
Lieve tante, niemand zal u ooit vergeten! Rust zacht
