Ja po prostu już nie wiem co jest ze mną, z moją główką, psychiką, osobowością... Nie czuję się sobą... Odczuwam coś w stylu marazmu, anhedonii...
Dziwne rzeczy, sytuacje, nieprzypadkowość, sensownie następujące po sobie rzeczy, sytuacje bez logicznego wyjaśnienia... To dalej jest. Dalej się to zdarza. To się dzieje. Na czysto. Normalnie funkcjonując... Dużo zdołałam się dowiedzieć w tym kierunku, ale wiem, że moja wiedza jest nadal mała... Nieraz zaczęłam mieć myśli, że ludzie znają mój "zamysł" w sytuacji, zanim np. zaczęłam mówić, czy coś. Tak jakby... Jakby... Moja intencja była "wypisana na czole"...
Od początku roku moje myślenie strasznie się zmieniło, nadal zmienia. Jestem praktycznie cały czas zdystansowana w kwestii uczuć/odczuć/emocji. Do większości sytuacji podchodzą z "zimną krwią". Mam czasem wrażenie, że tylko obserwuję to, co jest przeze mnie robione czy mówione... Czasami mam myśli, że nie taka chciałam być jak dorosnę... Że ta wrażliwa dziewczynka, potrafiąca się wzruszyć przy głupim tekście w TV w stylu "jestem dumny/a" / "zawsze możesz na mnie liczyć"... Ta dziewczynka, po prostu, umiera.
Ja nie jestem sobą... Wspominałam Ci kiedyś, że bawiłam się w myślokształty... Jeden myślokształt przetrwał do dzisiaj... To, co C. G. Jung nazwał Cieniem. To zbiór wypartych cech, najczęściej tych gorszych...
“”Cień osobisty zawiera części osobowości , które zostały uprzednio: wyparte; odszczepione. Wskutek braku akceptacji środowiska w którym rozwój danej osoby zachodził.“”
Miałam nad tym kontrolę gdy się tym bawiłam, ale od pewnego etapu przy narkotykach... Wprowadzało mnie to w stan innego poglądu na świat, takiego... Wolnego od uprzedzeń, nie oceniającego, taki w chuj psychologiczny pogląd, połączony z tym, że na fazie brak emocji był standardem... W czasach tych faz, prawdopodobnie kształtował się w/w cień... Od jakiegoś czasu nie mam nad tym kontroli... Jestem, obserwuje, ale... Tak jakbym patrzyła na siebie z boku... Myslalam, że ostatnio to co mi się odszczepiło kiedyś to się po prostu skleja, ale nie... Czuję jakby coś we mnie umierało... Moim najczęstszym zajęciem jest siedzenie w głowie, w tym pierdolonym oceanie myśli... Cholernie się zatracam w swoim wewnętrznym świecie, myśląc, analizując, próbując zrozumieć coś.. Nie wiem sama co tak naprawdę..
Nawet pisząc to wszystko, sklejajac notatki w jedność.. Czuję że to moje myśli, ale nie ja to pisze...
Ujęłam to tak jak uznałam za stosowne, to mój pogląd na to... Nie traktuj tego jako mojej "jazdy" po lagach czy czymś co sama sobie wbijam w głowę...
To co nazwałam apogeum porycia... To moment, że nastrój zmienia mi się wręcz co zdanie... Czuję tą walkę w sobie między tą zdystansowaną do całego świata a tą, która była kiedyś... Ta normalna, wrażliwa, czuła...
W jednej chwili mam ochotę uciec od towarzystwa do wc, rozpłakać się nad samą sobą... A po chwili... Niewielkie zainteresowanie tym co wokół, tylko na tej wiadomości...
Ja bym chciała się teraz tylko rozpłakać, tak po prostu, jak małe dziecko, żeby ktoś mnie przytulił, pogłaskał po głowie, przekonał, że jest źle, ale w końcu będzie lepiej... Czuwał, aż nie zasnę tej nocy... Zimno.
snowghoul
areudirty
gracieabrams
prguitarman
2087
turnnoffyourmind
tangentwithtanner
