Indie Games

Κυριακή Ελένη, ΤΧ2017069 Λαγκαδιανού Αλίκη, ΤΧ2014014 Παπαγεωργακοπούλου Δανάη, ΤΧ2016062

[psifiakoipigkouini]

"Indie" ή "Independent" χαρακτηρίζονται ένα σύνολο βιντεοπαιχνιδιών, τα οποία δημιουργούνται από ανεξάρτητους προγραμματιστές διαθέτοντας περιορισμένες πηγές κατά την δημιουργία τους.  Ο όρος ξεκίνησε να χρησιμοποιείται περίπου στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας  για την περιγραφή ενός ρεύματος βιντεοπαιχνιδιών που κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν η υιοθέτηση μιας ρετρό αισθητικής με pixelated γραφικά από τα παλαιότερης γενιάς παιχνίδια. Συνήθως οι δημιουργοί τους δεν συνεργάζονται με μεγάλους εκδότες ή αν συνεργαστούν διατηρούν την δημιουργική τους ελευθερία, ενώ η καλλιτεχνική διαδικασία παραμένει η ίδια. Το παρόν blog δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του μαθήματος Ιστορία της Ψηφιακής Τέχνης και ξεκίνησε ως μια συζήτηση για τα indie παιχνίδια και το πως εντάσσονται στον χώρο της ψηφιακής τέχνης.

Αναφορά: Fiadotau Mikhail, “Indie Game”, Estonia: Tallinn University, 2018. https://www.academia.edu/36360034/Indie_game

[psifiakoipigkouini]

Το παρόν blog αποτελεί ερευνητική εργασία στα πλαίσια του μαθήματος της Ιστορίας της Ψηφιακής Τέχνης. Αντικείμενο έρευνας είναι τα “indie games”, παιχνίδια δημιουργημένα από ανεξάρτητους προγραμματιστές βιντεοπαιχνιδιών. Η έρευνα αποσκοπεί στην εξέταση του εάν το συγκεκριμένο είδος μπορεί να συμπεριληφθεί στον χώρο των ψηφιακών τεχνών. Σε πρώτο στάδιο η αναζήτηση και η μελέτη διεξήχθησαν ατομικά, και εν συνεχεία οι αναρτήσεις του blog οργανώθηκαν και συντέθηκαν ομαδικά, μέσω εξ’ αποστάσεως επικοινωνίας. Στις κύριες πηγές των κειμένων συμπεριλήφθηκαν επιστημονικά περιοδικά, αλλά και περιοδικά σχετικά με το θέμα γενικότερα, blog και συνεντεύξεις από θεωρητικούς στο χώρο των τεχνών, καθώς και ερευνητικές εργασίες, reviews και games studies. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης και οι σελίδες των ίδιων των βιντεοπαιχνιδιών, κυρίως για την ανάδειξή τους.

Το περιεχόμενο του blog χωρίζεται σε δύο κύρια μέρη. Αφενός ασχολείται με την παρουσίαση ενδιαφερόντων παιχνιδιών indie που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της εργασίας. Συγκεκριμένα επιλέχθηκαν πολλαπλά παιχνίδια, στην προσπάθεια να αντιπροσωπευθούν όσο το δυνατόν περισσότερα είδη indie games, με σκοπό να εξοικειωθεί ο αναγνώστης με τις διάφορες διαστάσεις τους. Αφετέρου, μέσα από αποσπάσματα άρθρων, σχολιασμών, αλλά και ενός εμπεριστατωμένου χρονολογίου, αποπειράται η εκπροσώπηση ενός μεγάλου φάσματος εκ των ήδη υπαρχουσών απόψεων ως προς το τι τελικά είναι το “indie”, αλλά και εάν και κατά πόσον μπορεί αυτό να θεωρηθεί είδος τέχνης. Επιδίωξη ήταν επίσης -αν και δεν διεκπεραιώθηκε εν τέλει στον προσδοκώμενο βαθμό- η διερεύνηση ενός γενικότερου πλαισίου, των video games, και ενός πιο ειδικού, των “artgames”, υποκατηγορίας των indie.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί και σε διάφορα στάδια του blog, τα indie games έως και σήμερα θεωρούνται ένα νέο είδος παιχνιδιών, με τον ίδιο τον όρο να είναι ακόμη αρκετά εύπλαστος. Οι δημιουργοί συνεχίζουν ακατάπαυστα να εξερευνούν τις δυνατότητες και ιδιαιτερότητες του μέσου, και «αγωνίζονται» για την ανάδειξή του ως μία ακόμη μορφή τέχνης. Η εργασία επιχειρεί να πάρει θέση στις συζητήσεις γύρω από το ζήτημα και να τις καταγράψει για την καλύτερη κατανόηση των σχέσεων μεταξύ των indie και της ψηφιακή τεχνης.

[avarts3d]

Τι είναι το Low Poly art

Ως low poly στα τρισδιαστατα γραφικά ορίζουμε τη μέθοδο κατά την οποία ο καλλιτέχνης δημιουργεί μοντέλα με οσο το δυνατόν λιγότερα πολύγονα χρειάζονται για να καταγραφεί η βασική μορφή του αντικειμένου. Ως συνέπεια αυτού δεν υπάρχει η δυνατότητα καταγραφής λεπτομερειών. Η λεξή “poly” προέρχεται απο το “polygon“ δηλαδή πολύγωνο. Επίσης ο φωτισμός είναι επίπεδος εξαιτίας των απότομων γωνιών που έχουν τα μοντέλα, αντί των ομαλών επιφανειών και σκίασης που έχουν τα μοντέλα υψηλής λεπτομέρειας, δηλαδη high poly.

Πηγές:

https://www.designyourway.net/blog/graphic-design/low-poly-art/

https://www.sessions.edu/notes-on-design/whats-the-deal-with-low-poly-art/

[psifiakoipigkouini]

Τα τρισδιάστατα γραφικά low poly είναι πλέον ένα κυρίαρχο στοιχείο των indie παιχνιδιών. Παρόλο που αρχικά χρησιμοποιούνταν λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων που είχαν οι ανεξάρτητοι σχεδιαστές παιχνιδιών, είτε λόγω οικονομικών, είτε τεχνολογικών δυσκολιών, τα low poly έχουν γίνει πλέον στοιχεία αισθητικής όσον αφορά τα γραφικά, αλλά και την συνολική παρουσίαση ιστορίας και gameplay σε πολλά παιχνίδια. Ακολουθώντας τα χνάρια της προηγούμενης γενιάς γραφικών, το pixel art, έτσι και τα low poly αποτελούν το σήμα κατατεθέν των τρισδιάστατων indie παιχνιδιών σήμερα. Ο συνδυασμός τους ειδικά με την χρήση εργαλείων επεξεργασίας τρισδιάστατων γραφικών που αναπτύσσονται από τους ίδιους τους σχεδιαστές φέρνουν εξαίσια οπτικά αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα ένα από τα παιχνίδια που έχουμε αναφέρει στο blog, το “A Short Hike”.

[psifiakoipigkouini]

Αναζητώντας τον όρο και τις ευκαιρίες των “indies”.

50’-60’ Οι ρίζες του όρου “indie”

Ο όρος “indie” προέρχεται από καλλιτεχνικά κινήματα αυτής της εποχής, τα οποία ήθελαν να δημιουργήσουν έργα τέχνης που βρίσκονταν εκτός των κυρίαρχων δημοφιλών ρευμάτων(σύμφωνα με τον Oakes 2009, Lipkin 2012)

1961 

Spacewar!

Πολλοί το θεωρούν το πρώτο βιντεοπαιχνίδι. Δεν δημιουργήθηκε για εμπορικούς λόγους, αφού δημιουργήθηκε σ’ έναν PDP-1 υπολογιστή του MIT από έναν φοιτητή. Όμως, ενώ πληροί όλους τους λόγους για να θεωρηθεί “indie”, δεν είναι. Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο του Jesper Juul, “όπως είπε κι ο Nooney’s δεν υπήρχε κάτι από το οποίο θα ήταν ανεξάρτητο”.

80’: Οι Bedroom Coders.

Με την χρήση υπολογιστών, όπως ZX81s, VIC - 20s και του Acorn Atoms, ένα νέο κύμα σχεδιαστών ξεκίνησε να εμφανίζεται. 

1983

Video Game Crash

Οι κασέτες βιντεοπαιχνιδιών υπερχείλισαν την αγορά. Ταυτόχρονα οι υπολογιστές άρχισαν να αποκτούν νέους σχεδιαστές παιχνιδιών με τις κονσόλες ZX81s, VIC - 20s, Acorn Atoms κλπ.

1988

Game Developers Conference

Συνέδριο, στο οποίο συγκεντρώνεται η κοινότητα των σχεδιαστών βιντεοπαιχνιδιών, απ’ οποιοδήποτε κλάδο.

90’: Τα Shareware

Αν κι η ιδέα υπήρχε από το 70’, εδραιώθηκε στους κύκλους τον σχεδιαστών βιντεοπαιχνιδιών το 1982 από τον Bob Wallace. Η διαδικασία είχε ως εξής: Οι χρήστες των βιντεοπαιχνιδιών αυτών είχαν την δυνατότητα να παίξουν και να μοιραστούν μέρος του λογισμικού με άλλα άτομα δωρεάν, κι έπειτα ολόκληρο το παιχνίδι μπορούσε να  αγοραστεί κατευθείαν από τον δημιουργό του. Ένα από τα πιο γνωστά μοντέλα διαμοιρασμού λογισμικού ήταν το Apogee model (που πήρε την ονομασία του από τους Apogee Software). Στο συγκεκριμένο μοντέλο το παιχνίδι χωριζόταν σε 3 μέρη, το πρώτο από τα οποία ήταν δωρεάν και επιτρεπόταν ο διαμοιρασμός του, ενώ τα άλλα δυο μπορούσε να τα παίξει κανείς επί πληρωμή. Αυτό βοήθησε και στην αποφυγή συνεργασίας με κάποιον εκδότη για την προώθησή του παιχνιδιού, αλλά είχε κι ως αποτέλεσμα την ηλεκτρονική πειρατεία.

1992

Rpg Maker

    Δημιουργήθηκε από τους Enterbrain. Όπως φανερώνει και το όνομα της, η ίδια η εφαρμογή προσφέρει τη δυνατότητα κατασκευής βιντεοπαιχνιδιών, χωρίς την χρήση κώδικα, με παρόμοια αισθητική μ’ αυτών των παλιών Ιαπωνικών παιχνιδιών ρόλων (JRPGs). Η πρώτη έκδοση του ήταν διαθέσιμη μόνο στην Ιαπωνία, όπου έως και σήμερα το RPG maker είναι πολύ γνωστό μεταξύ των προγραμματιστών - σχεδιαστών παιχνιδιών. To 2000 ένας Ρώσος φοιτητής με το ψευδώνυμο ‘Don Miguel’ το δημοσίευσε παράνομα και στην Δύση. Αυτό συνέχισε το 2004 με την επόμενη έκδοση του, RPG Maker XP, από άλλον χρήστη με το όνομα ‘RPG Advocate’. Εν τέλει το 2006 η Enterbrain εκδίδει το RPG Maker VX παγκοσμίως.

1995

Πολλά παιχνίδια στα μέσα του ‘90 ξεκίνησαν να μεταφέρονται και να διανέμονται σε CD-ROMS. Τα ίδια τα CD- ROMS εκείνη την εποχή θεωρούνταν ένα κομμάτι πολιτισμού κι όχι απλώς μια μονάδα αποθήκευσης (Juul 2019, σελ.69). Αυτό έφερε παιχνίδια όπως το Myst και το Puppet Motel της Laurie Anderson (1995), τα οποία δεν θεωρούνταν παιχνίδια. Είχαν πάρει τον τίτλο του χώρου αποθήκευσης των CD- ROMS και όπως τα περιέγραφε κι ο κατάλογος της εταιρείας Voyager ήταν experiences, multimedia, interactive και CD-ROMS(Juul 2019, σελ. 69).

1998

Independent Game Festival.

Πρόκειται για ένα μέρος του Συνεδρίου Προγραμματιστών Παιχνιδιών και δημιουργήθηκε για την ανάδειξη καινοτόμων “indie” παιχνιδιών.

Ο ερχομός του Flash Player.

To Flash είχε ξεκινήσει να γίνεται ένα από τα πιο συνηθισμένα προγράμματα αναπαραγωγής βίντεο στο διαδικτυακό χώρο και εδραιώθηκε ως ακόμα ένα εργαλείο για ερασιτέχνες προγραμματιστές για τη δημιουργία παιχνιδιών, όπως για παράδειγμα το Super Meat Boy. Αποτελούνταν από δύο μέρη το Flash Program και το Flash player.

1999

GameMaker 

Άλλη μια μηχανή βιντεοπαιχνιδιών, η οποία έχει αναπτύξει και την δική της γλώσσα GML ( Game Maker Language).

00’-10’ Indies

Μέσα από συνεντεύξεις που έγιναν το 2006 απο τον Henry Jenkins με έναν από τους δημιουργούς του στούντιο “Manifesto Games”, τον Greg Costikyan, γίνεται συζήτηση πάνω στο τι μπορεί πραγματικά να θεωρηθεί “indie”. Ο ίδιος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης σχολιάζει: «Συνήθως ξεχωρίζω κάποια παιχνίδια από τα “independent games”, κάποια που άλλοι θα θεωρούσαν σίγουρα ότι συμπεριλαμβάνονται στον ορισμό, από την δική μου οπτική, τα “casual games” είναι διαφορετικό, παράλληλο κίνημα, και κατα κύριο λόγο απευθύνονται σε διαφορετική αγορά». Παράλληλα σε μια άλλη συνέντευξη, o Eric Zimmerman διαφωνεί μ’ αυτόν το διαχωρισμό λέγοντας: «[...] πολλές φορές εν ονόματι “casual games” - αν κι εγώ προσωπικά μισώ αυτόν τον όρο, λες και οι μουσικοί θα έλεγαν ότι αυτή δημιουργεί “casual music”?!». O όρος “Casual games” χρησιμοποιούνταν για παιχνίδια που ήταν εύκολο να κατεβάσεις και να παίξεις. Ταυτόχρονα, ένα ευρύτερα γνωστό νόημά του προέρχεται από τους ίδιους τους παίκτες, από τους οποίους τα παιχνίδια θεωρούνται εύκολα και απλά, καθώς κι ότι παίζονται ένα μεγάλο μέρος της αγοράς, συνήθως νέοι - άπειροι παίκτες.

Το 2009 ξεκίνησαν συζητήσεις πάνω στην αισθητική και πολιτιστική ανεξαρτησία που μπορεί να φέρει η δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών (Juul 2019). Πολλοί κατέκριναν τους ίδιους τους δημιουργούς, αποκαλώντας τους “ανώριμους” (σύμφωνα με την Chaplin , Juul 2019). Στο μεταξύ, η Heather Kelley τόνισε ότι τα βιντεοπαιχνίδια θα πρέπει να σχεδιάζονται για γυναίκες (Juul 2019), ενώ οι Tale of Tales έθεσαν το ερώτημα “Από τι είναι, τα ανεξάρτητα παιχνίδια, ανεξάρτητα;”(Juul 2019).

Υπάρχουν κι άλλες συζητήσεις σχετικά με το εάν ένα παιχνίδι που προέρχεται από ανεξάρτητα στούντιο μπορεί να θεωρηθεί “indie”. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο σχολιασμός του Dennis Kogel το 2012, ο οποίος θέτει ως βασικό κριτήριο διαχωρισμού το κίνητρο του εκάστοτε δημιουργού. Μιλώντας συγκεκριμένα για “ανεξάρτητες” εταιρείες, έχει αναφέρει μεταξύ άλλων: «[...] παρά το γεγονός ότι είναι ανεξάρτητοι και παρά το γεγονός ότι αναπτύσσουν χαριτωμένα παιχνίδια για φυλλομετρητές και smartphone. Είναι κακοί, επειδή δίνουν προτεραιότητα στα χρήματα αντί για το δημιουργικό όραμα. Εάν τα χρήματα έρχονται πρώτα, ούτε η μορφή ούτε η τιμή μπορούν να αλλάξουν το ότι ο προγραμματιστής δεν θεωρείται ανεξάρτητος.» (Juul 2019)

2000

Newgrounds   

Ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε από τον Tom Fulp, η οποία μέσα στα χρόνια συγκέντρωσε μια μεγάλη κοινότητα σχεδιαστών flash games και βιβλιοθήκη των παιχνιδιών τους. Καθ’όλη τη διάρκεια λειτουργία της, ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που δημιουργήθηκαν ήταν το Portal. Εκεί οι χρήστες μπορούσαν να ανεβάσουν κατευθείαν τα flash παιχνίδια τους. 

Blitz Basic/Blitz Max και Dark Basic 

Εργαλεία για ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών που ήλπιζαν να δημιουργήσουν το νέο ρεύμα από “bedroom coders”, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία(Cobbett 2017).

2003

Steam

Περίπου στα μέσα του 90’ οι μεγάλες εταιρείες είχαν ξεκινήσει να εδραιώνονται και στους υπολογιστές, ενώ οι μικρές ομάδες προγραμματιστών είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται. Με τον ερχομό του Steam από την Valve, μιας ψηφιακής αγοράς, υπήρχε πλέον ένα νέο μέρος για την προώθηση των βιντεοπαιχνιδιών από μικρότερες ομάδες και για την εξαργύρωση τους αντίστοιχα απ’ ένα ευρύ κοινό. Το 2005 τα πρώτα indie παιχνίδια εμφανίστηκαν στο Steam.

2005

Unity Engine 

Η πρώτη έκδοση γίνεται διαθέσιμη δωρεάν για ατομική χρήση και στα 1500 δολάρια για μικρά στούντιο. Διευκολύνει τη διαδικασία δημιουργίας παιχνιδιών, αφού δεν χρειάζεται οι χρήστες να δημιουργήσουν πλέον την απαραίτητη τεχνολογία για την χρήση τρισδιάστατων γραφικών στα παιχνίδια τους.

Indiecade.

Ένα, ακόμα, φεστιβάλ για την απονομή βραβείων και για την υποστήριξη των indie παιχνιδιών. Το φεστιβάλ διοργανώνεται στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Σε μια συνέντευξή της η Stephanie Barish(2006), ιδρυτής του Indiecade, ανέφερε ότι ο διαγωνισμός θεωρούσε indies μόνο τα παιχνίδια που δεν είχαν συνεργασία με κάποιον μεγάλο εκδότη. Επιπλέον, τόνισε ότι απορρίπτονταν και παιχνίδια που συνεργάζονταν με μεγάλες εταιρείες, “[...]χρησιμοποιώντας το βιομηχανικό πρότυπο, όπως έχουν κι άλλοι πριν από εμάς, για να ορίσουν τις 30 μεγάλες εταιρείες του διοικητικού συμβουλίου του ESA.” (Barrish, 2006). 

Έτσι ενισχύεται το βάρος της ανεξαρτησίας ενός στούντιο από τις υπόλοιπες μεγάλο-εταιρείες του κλάδου ως κυρίαρχο στοιχείο των indies.   

Το Live Arcade από την Microsoft ξεκινά την λειτουργία του στο Xbox360.

Δυνατότητα για indie developers να πουλήσουν τα παιχνίδια τους σε   κονσόλα.

Kokoromi.

Πρόκειται για μια ομάδα τεσσάρων ατόμων που έχουν ως σκοπό την ανάδειξη των πειραματικών παιχνιδιών και του gameplay τους ως μορφή τέχνης παγκοσμίως. Αποτελείται από τους σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Heather Kelley, Phil Fish, και Damien Di Fede, και με την digital media creator και επιμελήτρια Cindy Poremba.

2007

Independent Game Summit στο GDC

Στο ετήσιο Συνέδριο Προγραμματιστών Βιντεοπαιχνιδιών (GDC), προστέθηκε συγκεκριμένη κατηγορία για ανεξάρτητους προγραμματιστές, κάτι που δήλωσε την αναγνώριση των indie βιντεοπαιχνιδιών στη βιομηχανία και την αγορά των παιχνιδιών.

Xbox Live Indie Games (XBLIG)

Αρχικά επονομαζόμενο Xbox Live Community Games από την Microsoft, η συγκεκριμένη πλατφόρμα παρουσιάστηκε με σκοπό την ανάδειξη και τον διαμοιρασμό indie βιντεοπαιχνιδιών.

2009

Twine

Λογισμικό ανοιχτού κώδικα που επιτρέπει την δημιουργία ιστοριών χωρίς ή με την χρήση κώδικα.

IGF Nuovo

Βραβείο, το οποίο προστέθηκε για την αναγνώριση πιο αφηρημένων και πειραματικών παιχνιδιών.

2010

Humble Bundle 

Άλλη μια πλατφόρμα που έδωσε την ευκαιρία σε indie παιχνίδια να προωθηθούν, βοηθώντας τα να αποκτήσουν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Χαρακτηριστικό στοιχείο της πλατφόρμας είναι η πώληση διαφόρων πακέτων “bundles”, στα οποία περιλαμβάνονται πολλά παιχνίδια σε μειωμένη τιμή. Η έναρξη λειτουργίας της πλατφόρμας έγινε με την προσφορά μιας συλλογής indies ως bundle.

Minefest Convention.

Εκδήλωση που ξεκίνησε από την Mojang για τους παίκτες του παιχνιδιού τους Minecraft. Το πρώτο, αν όχι μοναδικό, φεστιβάλ για ένα indie παιχνίδι. 

Indie Megabooth. 

Ξεκίνησε στο Pax East όταν 16 δημιουργοί indie συνεργάστηκαν για την κατασκευή ενός μεγαλύτερου παραρτήματος για τα indie παιχνίδια. (About Indie Megabooth 2020)

2013

Itch.io 

Αγορά βιντεοπαιχνιδιών αποκλειστικά για indies.

Full Indie Game Summit

Συνέδριο για ανεξάρτητους σχεδιαστές και indies παιχνίδια.

2020

Το τέλος μιας εποχής: στις 31 Δεκεμβρίου η Adobe σταματάει την υποστήριξη του Flash Player

Βιβλιογραφία:

Zebrowski Stefan. “Games (as) Art: The Kokoromi Collective.” Art21. Τελευταία πρόσβαση: 15 Ιουνίου 2020. http://magazine.art21.org/2010/09/20/game-as-art-the-kokoromi-collective/

“ABOUT INDIECADE.” Indiecade. Τελευταία πρόσβαση 13 Ιουνίου 2020. https://www.indiecade.com/about/

“ABOUT THE IGF.” About IGF. Τελευταία πρόσβαση: 12 Ιουνίου 2020. https://igf.com/about-igf

“ABOUT THE INDIE MEGABOOTH”. Indie Mega Booth. Τελευταία πρόσβαση 17 Ιουνίου 2020, https://indiemegabooth.com/about/2020.

“Adobe Flash Player EOL General Information Page. ” Adobe. Τελευταία πρόσβαση: 13 Ιουνίου 2020. https://www.adobe.com/products/flashplayer/end-of-life.html#

Big Fish Games. Τελευταία πρόσβαση 17 Ιουνίου, 2020 https://www.bigfishgames.com/daily/gaming-conventions-timeline/

Baker, Tabitha. “The Complete History of Indie Games”. The Indie Game Website. Τελευταία πρόσβαση: 13 Ιουνίου 2020. https://www.indiegamewebsite.com/2018/10/19/the-complete-history-of-indie-games/

Barish, Stephanie. “The Independent Games Movement( Part Three) : Behind the Scenes at Indiecade.” Συνέντευξη από τον Henry Jenkins. Confessions of an Aca-fan. 30 Οκτώβρη 2006. http://henryjenkins.org/blog/2006/10/the_independent_games_movement_2.html

Ben Reeves. “How Flash Games Changed Video Game History.” Gameinformer. Τελευταία Πρόσβαση 13 Ιουνίου 2020. https://www.gameinformer.com/index.php/2018/12/22/how-flash-games-changed-video-game-history http://henryjenkins.org/blog/2006/10/the_independent_games_movement_2.html

Cobbett, Richard. “From shareware superstars to the Steam gold rush: How indie conquered the PC.” PC Gamer. Τελευταία πρόσβαση: 13 Ιουνίου 2020. https://www.pcgamer.com/from-shareware-superstars-to-the-steam-gold-rush-how-indie-conquered-the-pc/

Dale, K. Laura. “Unity - does indie gaming’s biggest engine have an image problem?. ”. The Guardian. Τελευταία πρόσβαση: 13 Ιουνίου 2020 https://www.theguardian.com/technology/2015/jul/06/unity-indie-gamings-biggest-engine-john-riccitiello

Full Indie Game Summit. Τελευταία πρόσβαση 17 Ιουνιου 2020. www.fullindiesummit.com/organization

“Game Maker Version”. Game-Maker Wiki. Τελευταία πρόσβαση: 12 Ιουνίου 2012. http://game-maker.wikidot.com/game-maker-versions

GDC. “What is the Game Developers Conference?. ” About. Τελευταία αλλαγή: 2020. https://gdconf.com/about-gdc

Cooney, John.”The Flash Games Postmortem.” Βιντεοσκοπήθηκε το 2017, 1:00:30. https://gdcvault.com/play/1023967/The-Flash-Games

Itch.io. Τελευταία πρόσβαση : 13 Ιουνίου 2020. https://itch.io/docs/general/about

Juul Jesper, Handmade Pixels: Independent Video Games and the Quest for Authenticity. MIT Press 2019. https://books.google.gr/books/about/Handmade_Pixels.html?hl=el&id=i-mvDwAAQBAJ&redir_esc=y

Juul, Jesper. “The indie explosion that’s been going on for 30 years (give or take).” PC Gamer. Τελευταία πρόσβαση: 12 Ιουνίου 2020. https://www.polygon.com/2019/11/15/20962788/indie-development-history-handmade-pixels

Lipkin, Nadav. “Examining Indie’s Independence: The Meaning of “Indie” Games, the Politics of Production, and Mainstream Co-optation.” Loading… 7, νουμ. 11 ( Δεκέμβριος του 2012).  https://journals.sfu.ca/loading/index.php/loading/article/view/122/149

Twine. Τελευταία πρόσβαση : 13 Ιουνίου 2020. http://twinery.org/

“What is Humble Bundle?.” Humble Bundle. Τελευταία πρόσβαση: 17 Ιουνίου 2020. https://www.humblebundle.com/about?hmb_source=navbar

Zavarise, Giada. “The secret history of underdog game engine RPG Maker and how it got its bad reputation”. PC Gamer. Τελευταία πρόσβαση: 14 Ιουνίου 2017. https://www.pcgamer.com/the-secret-history-of-underdog-game-engine-rpg-maker-and-how-it-got-its-bad-reputation/

[psifiakoipigkouini]

1bitHeart

Βρισκόμαστε σ’ έναν κόσμο υψηλής τεχνολογίας, ο οποίος κυριαρχείται από υπολογιστές. Ο Nanase, ένας μοναχικός, αγοραφοβικός νεαρός, γνωρίζει ξαφνικά ένα μυστηριώδες κορίτσι, την Misane, η οποία τον προτρέπει να γνωρίσουν καινούργιους φίλους. Μαζί ξεκινούν στην νέα τους αυτή περιπέτεια, καθώς παράλληλα καλούνται να λύσουν τους διάφορους γρίφους που συναντούν στον δρόμο τους.

Δημιουργήθηκε από τον △○□× (Miwashiba) κι εκδόθηκε από τους PLAYISM τον Αύγουστο του 2017.

https://store.steampowered.com/app/618720/1bitHeart/

[psifiakoipigkouini]

Super Meat Boy

Βοηθήστε τον Super Meat Boy, έναν κύβο από κρέας, στην προσπάθειά του να σώσει την κοπέλα του, Bandage girl, από τον κακό Dr. fetus.

Δημηουργήθηκε από τους “Team Meat” και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2010

https://store.steampowered.com/app/40800/Super_Meat_Boy/

[psifiakoipigkouini]

Yume Nikki (ゆめにっき)

Η μικρή πρωταγωνίστρια, Madotsuki (που κυριολεκτικά σημαίνει χήρα), αρνείται να βγει από το δωμάτιό της. Μέχρι που πέφτει για ύπνο. Τότε και μόνο ανοίγει επιτέλους την πόρτα κι αρχίζει να εξερευνά τα όνειρά της. Ή μήπως είναι εφιάλτες;

Από το πιο επιτυχημένα στον χώρο των Ιαπωνικών RPG horror παιχνιδιών, το Yume Nikki (Ημερολόγιο των Ονείρων), δημιουργήθηκε από τον ΚΙΚΙΥΑΜΑ και πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2004.

https://store.steampowered.com/app/650700/Yume_Nikki

[psifiakoipigkouini]

FEZ

Ο Gomez, το χαριτωμένο δισδιάστατο πλασματάκι βρίσκεται προ απροόπτου, όταν ξαφνικά του αποκαλύπτεται μια πρωτόγνωρη γι’ αυτόν, τρίτη διάσταση.

Άλλο ένα παιχνίδι στην κατηγορία των “puzzle-platformer” indie games, που έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό. Δημιουργήθηκε από τον Phil Fish κι εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2012 από την Polytron Corporation, Inc‬.

http://fezgame.com

[psifiakoipigkouini]

Braid

Πολύ ιδιαίτερο και πολυβραβευμένο στον χώρο των indie games, το Braid, συνδυάζει δύο διαφορετικά είδη: "platformer" και "puzzle games". Κύριο ρόλο στο παιχνίδι αποτελεί ο χρόνος, καθώς γίνεται αντικείμενο χαλιναγώγησης από τον παίκτη.

Εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2008 με δημιουργό του τον Jonathan Blow (“Number None”).

https://store.steampowered.com/app/26800/Braid/

[psifiakoipigkouini]

Απόσπασμα της συνέντευξης “The Independent Games Movement (Part Five): Interview with Eric Zimmerman“ του Henry Jenkins

We recently participated in an online forum discussing whether games are art. You offered an interesting response, distinguishing between design and art. What do you see as the value of understanding games as a field of design? Why do you resist the concept that games might be considered art?

Henry, Henry, Henry...! I don't resist the concept that games might be considered art. I resist the naive way that most game developers themselves conceive of the concept of "Art." I recently attended a think tank-style weekend gathering that included many amazing game developers. As we discussed the future of game design, a common note in the conversations was a lamentation of the eternal, oppositional relationship between art and commerce.

Even a little study of art history reveals that for the past 500 years (at least!), the creation of culture has been intimately intertwined with economics. Although today's game developers work with cutting-edge technologies, they cling to a pre-Modern, Romantic idea of cultural production, one that I believe hampers the creation of games that are more relevant to our contemporary times. Games don't have to be self-contained Renaissance windows into coherent narrative universes. In fact, play is always already self-referential and metacommunicative (referencing Gregory Bateson).

For me "design" (instead of "Art") is a way of thinking about game creation that sidesteps these thorny issues. Design in my mind is associated with problem solving rather than with the expression of the artist's inner life. It is also a mode of cultural production that acknowledges the importance of integrated research and an iterative, playtesting-based process. The naive version of "Art" too often implies a solitary visionary being internally inspired, something at odds with a healthy game development process.

But ultimately the distinction between art and design is more of a tactical one for me than a definitional one. I want to see game developers creating games that can speak to our times, and I don't think that will happen as easily when they are operating from outmoded cultural models.

 Μετάφραση:

 Πρόσφατα συμμετείχαμε σ' ένα φόρουμ, στο οποίο συζητήθηκε αν τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή τέχνης. Εσύ προσέφερες μια ενδιαφέρουσα απάντηση, ξεχωρίζοντας τους όρους του σχεδιασμού και της τέχνης. Ποια είναι η αξία που βλέπεις στην προβολή των βιντεοπαιχνιδιών ως πεδίο του σχεδιασμού;  Γιατί διαφωνείς με την ιδέα ότι τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να θεωρηθούν μορφή τέχνης;

Χένρυ, Χένρυ, Χένρυ…! Δεν διαφωνώ με την ιδέα ότι τα παιχνίδια ίσως μπορούν να θεωρηθούν τέχνη. Διαφωνώ με τον αφελή τρόπο με τον οποίο πολλοί σχεδιαστές παιχνιδιών συλλαμβάνουν την ιδέα της «Τέχνης». Πρόσφατα συμμετείχα σε think tank-style διημερίδα που συμπεριελάμβανε πολλούς σπουδαίους δημιουργούς. Όσο συζητούσαμε το μέλλον τους κλάδου μας (game design), ένα επαναλαμβανόμενο θέμα συζήτησης ήταν ο θρήνος για την αιώνια, αντίθετη σχέση μεταξύ τέχνης και εμπορίου.

Ακόμα και μια μικρή έρευνα στην ιστορία της τέχνης φανερώνει ότι για τα τελευταία 500 χρόνια (τουλάχιστον!), η δημιουργία της κουλτούρας έχει άμεση σχέση με την οικονομία. Παρόλο που σήμερα οι δημιουργοί παιχνιδιών δουλεύουν με την πιο σύγχρονη τεχνολογία, οι ίδιοι προσκολλώνται σε μια προ-Μοντέρνα, Ρομαντική ιδέα της πολιτιστικής παραγωγής, που πιστεύω ότι εμποδίζει τη δημιουργία παιχνιδιών που σχετίζονται περισσότερο με τη σύγχρονη εποχή. Τα παιχνίδια δεν είναι ανάγκη να αποτελούν αναγεννησιακά παράθυρα που οδηγούν σε συνεκτικά αφηγηματικά σύμπαντα. Στην πραγματικότητα, το παιχνίδι ήταν ούτως ή άλλως πάντα αυτοαναφορικό και μετα- επικοινωνιακό ( αναφερόμενος στον Gregory Bateson).

Για μένα ο όρος «σχεδιασμός» αντί για «Τέχνη») είναι ένα τρόπος σκέψης, στον οποίο η δημιουργία των βιντεοπαιχνιδιών ξεπερνά αυτά τα ζητήματα. Ο Σχεδιασμός στο μυαλό μου σχετίζεται με την επίλυση προβλημάτων αντί για την έκφραση του εσωτερικού κόσμου του καλλιτέχνη. Είναι επίσής μια μορφή (είδος, διαδικασία) πολιτιστικής παραγωγής που αναγνωρίζει την σημαντικότητα μιας ολοκληρωμένης έρευνας και μια επαναληπτικής διαδικασίας διορθώσεων βασισμένη στο παιχνίδι. Η αφελής έκδοση της «Τέχνης» πολύ συχνά υποδηλώνει έναν μοναχικό ονειροπόλο που είναι εμπνευσμένος από τον εσωτερικό του κόσμο,κάτι που έρχεται σε αντίθεση με μια υγιή διαδικασία ανάπτυξης παιχνιδιών.

Αλλά στο τέλος η διαφοροποιήση μεταξύ της τέχνης και του σχεδιασμού είναι περισσότερο στρατηγικό για μένα πάρα οριστικό. Θέλω να δω σχεδιαστές παιχνιδιών που δημιουργούν παιχνίδια που αντιπροσωπεύουν την εποχή μας, και δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί τόσο εύκολα όταν λειτουργούν από παλαιωμένα πολιτισμικά πρότυπα.

Zimmerman, Eric. “The Independent Games Movement (Part Five): Interview with Eric Zimmerman.” Συνέντευξη από τον Henry Jenkins. Confession of an Aca-fan. 20 Δεκεμβρίου, 2006.

ttp://henryjenkins.org/blog/2006/12/interview_with_eric_zimmerman.html

[psifiakoipigkouini]

That Dragon, Cancer

To That Dragon, Cancer είναι ένα ανεξάρτητο παιχνίδι που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2016 από τους Numinous Games. Το ίδιο το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία των δημιουργών του, Ryan και Amy Green, και του παιδιού τους Joel, που το 2012 διαγνώστηκε με μια μορφή καρκίνου του εγκεφάλου. Ο Ryan Green χρησιμοποίησε το μέσο τον βιντεοπαιχνιδιών για να διηγηθεί την ιστορία της οικογένειάς του και του πολυαγαπημένου τους γιου, Joel, αναδημιουργώντας όλες τις αναμνήσεις τους, τις δυσκολίες αλλά και χαρές που πέρασαν μαζί. Οι ίδιοι οι δημιουργοί είπαν το εξής για το παιχνίδι τους: «Το "That Dragon Cancer" είναι ένα γράμμα αγάπης ενός σχεδιαστή βιντεοπαιχνιδιών στο γιο του, ένα αφηγηματικό βιντεοπαιχνίδι που εμπνέει αγάπη σ' άλλους, ένα μνήμα για εκατοντάδες που έχουν πολεμήσει με τον καρκίνο. Είναι μια ποιητική και παιχνιδιάρικη διάδραση που εξιστορεί τον πόλεμο τεσσάρων χρόνων του Joel εναντίον του καρκίνου, και ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα του πως οι γονείς του, Ryan και Amy αγκάλιασαν την ελπίδα μπροστά στο θάνατο». Κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του παιχνιδιού η διαδικασία καταγράφηκε για την δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ με το όνομα “Thank you for Playing”. Σ' ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο IEE Technology and Society Magazine η συγγραφέας Shoshana Elioh γράφει το εξής για το ντοκιμαντέρ «Συνδυάζοντας υλικό και από τον πραγματικό και από τον ψηφιακό κόσμο της ζωής του Ryan, το Thank you for Playing εξετάζει την διαδικασία του πένθους μέσα από την τεχνολογία του 20ου αιώνα, και τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την καταγραφή σημαντικών ανθρώπινων εμπειριών μέσα απ' ένα νέο καλλιτεχνικό μέσο (εργαλειο): τα βιντεοπαιχνιδια». (συμπερασμά;) Η ιστοσελίδα του παιχνιδιού είναι η εξης: http://www.thatdragoncancer.com/

Βιβλιογραφία: Elion, Shoshana. “That Dragon, Cancer, Video Game as an Art Form”. Leading Edge 37, νουμ. 2. Ιούνιος του 2018. Doi:10.1109/MTS.2018.2839221 CBS News. “That Dragon, Cancer : A game for Joel.” Τελευταία πρόσβαση 15 Ιουνίου, 2020. https://www.cbsnews.com/news/that-dragon-cancer-a-game-for-joel/

[psifiakoipigkouini]

The Alien Garden

Το Alien Garden σχεδιάστηκε από τον Bernie De Koven και προγραμματίστηκε από τον Jaron Lanier το 1982. Στο παιχνίδι οι παίκτες πρέπει να φροντίσουν και να ανακαλύψουν τις συμπεριφορές εξωγήινων φυτών. Πολλοί το θεωρούν το πρώτο παιχνίδι που αναπτύχθηκε από καλλιτέχνες και αποτέλεσε την αρχή του video game art. Μ’ αυτό το έργο ο ίδιος ο De Koven ήθελε να προκαλέσει την ιδέα του τι πρέπει να είναι ένα βιντεοπαιχνίδι, ενώ προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα κουλτούρα βιντεοπαιχνιδιών όπου είναι λιγότερο βίαιη. Στο άρθρο «Η Ιστορια Τέχνης των Βιντεοπαιχνιδιών; Τα Βιντεοπαιχνίδια ως Τέχνη μπορεί να είναι χάσιμο χρόνου» ο συγγραφέας σχολιάζει: «Το μη-βίαιο ύφος αγγίζει άμεσα μερικές από τις συζητήσεις που θα βρούμε εικοσιπέντε χρόνια αργότερα και το παιχνίδι προωθεί ιδέες πολιτιστικής ανεξαρτησίας.», αναδεικνύοντας τις ρίζες των προβλημάτων των σημερινών προβληματισμών πολλών ανεξάρτητων προγραμματιστών.

Βιβλιογραφία: Juul, Jesper. “The indie explosion that’s been going on for 30 years( give or take)”. Polygon. Τελευταία πρόσβαση 15 Ιουνίου 2020. https://www.polygon.com/2019/11/15/20962788/indie-development-history-handmade-pixels Pratt, J. Charles. “ The Art History… of Games? Games As Art May Be A Lost Cause” , Gamasutra. Τελευταία πρόσβαση 15 Ιουνίου, 2020. https://www.gamasutra.com/view/news/27133/The_Art_History_Of_Games_Games_As_Art_May_Be_A_Lost_Cause.php Sharp, John. Works of Game: On Aesthetics of Games and Art, Playful Thinking Series, 2015. Google Books. https://books.google.gr/books?id=yQhgBwAAQBAJ&pg=PA119&lpg=PA119&dq=alien+garden+art+game&source=bl&ots=794Whu7rSL&sig=ACfU3U2GhJfu7PjoLGkLq1EerakuU6J1jQ&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiHo53zrIPqAhUKzaQKHWoKCPQQ6AEwEnoECBEQAQ#v=onepage&q&f=false

[psifiakoipigkouini]

[...] Αυτό που ξεκίνησε ως pixel διασχίζοντας μια οθόνη, κατέληξε σε pixel με σκοπό. Το Gameplay ξεκίνησε να ορίζει τα παιχνίδια και διαφοροποίησε το ένα από το άλλο. Στη συνέχεια ήρθε η τέχνη, μοναδικά sprites και χαρακτήρες που οι παίκτες μπορούσαν να συνδεθούν με ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Η αισθητική καθώς και οι ρυθμίσεις ενός παιχνιδιού έπειτα συγχωνεύτηκαν με την ιστορία, δίνοντας λόγο στους παίκτες να ενδιαφερθούν γι’ αυτούς τους χαρακτήρες, ωθώντας τους να πάρουν μέρος στους κόσμους τους. Καθώς περνούσε ο χρόνος, οι ιστορίες γινόντουσαν όλο και πιο λεπτομερείς, κάνοντας τους χαρακτήρες ρεαλιστικότερους από πριν. Ο Webster καθορίζει την τέχνη ως κάτι που έχει δημιουργηθεί από φαντασία και δεξιοτεχνία, που είναι όμορφο ή που εκφράζει σημαντικές ιδέες ή αισθήματα. Η τέχνη εξελίσσεται μαζί με τον άνθρωπο καθώς οι δυνατότητές τους πάντα μεγαλώνουν. Σε οποιαδήποτε κατηγορία τέχνης η καινοτομία αλλάζει την μορφή της τέχνης [...] The Art of Video Games [...] Προκειμένου να οριστεί ένα βιντεοπαιχνίδι ως τέχνη, ένας τυπικός ορισμός για την τέχνη πρέπει να οριστεί σωστά, ώστε να μπορεί να σχετίζεται με έργα τέχνης σε όλα τα μέσα. Στο «Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια θα είναι μια νόμιμη φόρμα τέχνης;» του Earnest Adams, σημειώνει ότι τον δωδέκατο αιώνα, οι έννοιες της τέχνης μετακινήθηκαν από αυτή ως την τέλεια αναπαράσταση, στην τέχνη ως εκφραστική αναπαράσταση του καλλιτέχνη. Αυτό επέτρεψε σε πιο εκφραστικές μορφές τέχνης, όπως η μουσική ή ο χορός, να συμπεριληφθούν στο μεγαλύτερο φάσμα των τεχνών. Μέσω της εκφραστικότητας της τέχνης, αυτή μπορεί να δημιουργήσει έναν διάλογο μεταξύ του θεατή και του καλλιτέχνη. Υπό αυτήν την έννοια, τα βιντεοπαιχνίδια χρησιμοποιούν τη διαδραστική τους φύση για να δημιουργήσουν αυτόν τον διάλογο. Ωστόσο, ο Adams δηλώνει ότι όταν ο θεατής αρχίσει να παρεμβαίνει στην τέχνη, το αρχικό μήνυμα που προορίζεται από τον καλλιτέχνη χάνεται. Τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να το ξεπεράσουν καθώς περιέχουν δυναμικές αφηγήσεις που βασίζονται στην είσοδο του προγράμματος αναπαραγωγής […] The Art of Indie Οι ανεξάρτητοι εκδότες δεν έχουν τους πόρους που διαθέτουν οι μεγάλοι προγραμματιστές. Στο "Indie Game: The Movie", το Team Meat είχε μόνο δύο προγραμματιστές, τον Tommy και τον Edmund, και ήταν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες. Αυτοί οι προγραμματιστές δεν έχουν μεγάλη χρηματοδότηση. Ο λόγος για τον οποίο συνέχισαν να αναπτύσσουν το Super Meat Boy ήταν απλώς λόγω της επιθυμίας τους να δημιουργήσουν. Ο Edmund επαναλαμβάνει τη χρήση της επικοινωνίας μέσω των παιχνιδιών του ως τρόπου σύνδεσης με άλλους ανθρώπους. Σε όλο το ντοκιμαντέρ, αυτό φαινόταν να είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα με τους προγραμματιστές, την επικοινωνία. Είτε πρόκειται για επικοινωνία μέσω παιχνιδιού είτε για επικοινωνία μέσω αφήγησης, τα παιχνίδια Indie είχαν έναν λεπτό τρόπο να τρίβουν τους παίκτες με τους σωστούς τρόπους[...] The Current State of Indie [...] Ενώ τα παιχνίδια AAA προσπαθούν να γίνουν τέλεια προϊόντα για τις μάζες, τα παιχνίδια Indie δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Τα ελαττώματα στα παιχνίδια Indie είναι αυτά που τα κάνουν μοναδικά, καθώς κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, και αυτό είναι τα παιχνίδια Indie: ανθρώπινα. Είναι συναφή με τα μηνύματα που στέλνουν στους παίκτες και είναι μια ανάσα καθαρού αέρα σε μια θάλασσα ομοιότητας. Εξαιτίας αυτού, τα παιχνίδια Indie δεν έχουν λάβει μόνο τον σεβασμό που έχουν κερδίσει, αλλά και μεγάλη τιμή στην κοινότητα της τέχνης.

Sadek, Mo. “Indie Game Development: An Art of its Own” , The Artifice. Τελευταία πρόσβαση 15 Ιουνίου, 2020.

Αποσπάσματα από το "Indie Game Development: An Art of its Own"

Αναφορά:

https://the-artifice.com/indie-game-development-art/

[psifiakoipigkouini]

Hotline Miami

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23 Οκτ 2012

Δημιουργός: Dennaton Games

Εκδότης: Devolver Digital

Εχει βγει και το δευτερο σε σειρα παιχνιδι Hotline Miami 2. https://hotlinemiami.com/

[psifiakoipigkouini]

GameJams

Τα Gamejams είναι εκδηλώσεις που δημιουργούνται απ’ άπειρους ή έμπειρους προγραμματιστές παιχνιδιών. Σκοπός τους είναι η δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών στο πλαίσιο ενός κοινού θέματος που δίνεται στην αρχή της διαδικασίας. Συνήθως κατά την διάρκεια τους δίνονται διάφοροι περιορισμοί είτε στο χρόνο, είτε στις επιλογές του συμμετέχοντος. Τα παιχνίδια μπορούν να δημιουργηθούν μέσα από ατομικές και συλλογικές προσπάθειες ανάλογα με τους κανονισμούς που έχουν καθιερωθεί. Κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ “Gameloading: Rise of the Indies” βιντεοσκοπείται μια τέτοιου είδους εκδήλωση, στην οποία συμμετέχουν ανεξάρτητοι σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών που κατευθύνονται προς το GDC (Game Developers Conference). Άλλες τέτοιου είδους προσπάθειες διεξάγονται και διαδικτυακά στις σελίδες: 

https://itch.io/jams

https://globalgamejam.org/

http://www.indiegamejams.com/ 

Αναφορές:

“Gameloading: Rise of the Indies”. Directed by Anna Brady & Lester Francois, Australia, 2015.

Global Game Jam. “What is a game jam”. FAQ. Τελευταία πρόσβαση 15 Ιουνίου, 2020.

https://globalgamejam.org/what-game-jam.

[psifiakoipigkouini]

Doujin ή Doujin Soft Βιντεοπαιχνίδια.

Ένα παρόμοιο κίνημα παιχνιδιών μ’ αυτό των “indie” έκανε την εμφάνιση του στην Ιαπωνία με το όνομα doujin ή doujin soft. Οι ρίζες του ξεκίνησαν μ’ ένα λογοτεχνικό κίνημα και οι κοινότητα του χαρακτηρίζεται απ’ ένα συγκεκριμένο ήθος και τρόπο παραγωγής παιχνιδιών. Κατά κύριο λόγο είναι εμπνευσμένο απ’ άλλες υποκουλτούρες εκτός της Ιαπωνικής σφαίρας, αλλά και από διάφορα φάντομς, άνιμε και κόμικς. Επειδή τα συγκεκριμένα παιχνίδια σχεδιάζονταν κυρίως για Ιαπωνικό κοινό, η διάδοσή τους γινόταν κυρίως από καταστήματα και εκδηλώσεις, όπως το Comiket. Κάποια προωθούνται και ηλεκτρονικά αλλά δεν είναι ο συνηθισμένος τρόπος πώλησης. Τα περισσότερα παιχνίδια του τομέα είναι κατά το πλείστον για υπολογιστές και πιο συγκεκριμένα για Windows, ένω είναι πιο δύσκολο να αποκτηθούν από παίκτες λόγω των παραπάνω λόγων. Τα περισσότερα παιχνίδια είναι οπτικά μυθιστορήματα, ενώ κάποια από τα είδη του είναι τα Eroge ( ερωτικά οπτικά μυθιστορήματα), Boys Love, NVL συντομογραφία για μυθιστορήματα με έντονη αφηγηματική δομή και ελάχιστη διάδραση, παιχνίδια περιπέτειας, επίλυσης προβλημάτων ή παζλ που ονομάζονται AVG ή ADV και Danmaku.

Αναφορά:

Vogel, Michael William “Japanese independent game development” Master’s Thesis, Georgia Institute of Technolog, 2017. URI: http://hdl.handle.net/1853/58640

[psifiakoipigkouini]

The 8th Lively Art pt.2

Τον Μάιο του 2000 ο κριτικός Jack Kroll έγραψε το άρθρο " 'Emotion Engine' I don’t think so", στο οποίο δήλωνε τους λόγους που κατά τη γνώμη του τα βιντεοπαιχνίδια δεν μπορούν να θεωρηθούν τέχνη. Το συγκεκριμένο άρθρο προκάλεσε μεγάλη αντίδραση από τις κοινότητες οπαδών των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά υπήρξε και σπίθα για την έναρξη συζητήσεων στους χώρους των κριτικών των τεχνών. Σ' ένα απόσπασμά του αναφέρει:  «Τα παιχνίδια μπορούν να είναι ευχάριστα και να ανταμείβουν τον παίκτη με πολλούς τρόπους, αλλά δεν μπορούν να μεταδώσουν την συναισθηματική πολυπλοκότητα που είναι η ρίζα των τεχνών. Ακόμη και από τα πιο προηγμένα παιχνίδια εκλείπουν οι πολυπληθείς ιδιαιτερότητες που κάνουν την ανθρώπινη ζωή να ξεχωρίζει από την μηχανή. Παραδόξως, οι ταινίες έχουν την δυνατότητα να μεταδώσουν την αίσθηση αυτής της πολυπλοκότητας σε αντίθεση με τα παιχνίδια»(Kroll 2000, παρ. 3).  

Σε αντιπαράθεση με το άρθρο αυτό έρχεται ένα κείμενο γραμμένο από τον κριτικό ταινιών Henry Jenkins, με τίτλο "Games the New Lively Art", το οποίο δημοσιεύτηκε ως απάντηση προς τον Kroll. Στο μεγαλύτερο μέρος του κειμένου γίνεται σύγκριση των βιντεοπαιχνιδιών με τον κινηματογράφο και ο ίδιος δινει ιδιαίτερη βάση στο βιβλιο "7 Lively Arts" του Seldes, το οποίο χρησιμοποιεί και για περαιτέρω υποστήριξη των θέσεών του. Μέσα στο κείμενο του ο  Jenkins (2005, 8) σχολιάζει την θέση αυτή του Kroll, συγκρίνοντάς τον με τους κριτικούς του πρώιμου κινηματογράφου - «Ο Kroll, όπως οι αξιοσέβαστοι κριτικοί του πρώιμου κινηματογράφου, στους οποίους ο Seldes αντιπαρατέθηκε, θεωρεί ότι ο ρεαλισμός είναι απαραίτητος, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένας  υψηλός βαθμός συναισθηματικής εμπλοκής». Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως τα βιντεοπαιχνίδια δεν έχουν μέχρι στιγμής καταφέρει να μεταφέρουν συναισθήματα, ο Jenkins(2005, 8) υποστηρίζει ότι δεν είναι το ίδιο το μέσο που δεν είναι ικανό. Ενδέχεται να μην έχει βρεθεί ακόμα ο  τρόπος από τους ίδιους τους σχεδιαστές να το χρησιμοποιήσουν γι’ αυτόν το σκοπό. Επίσης δίνει παραδείγματα από animation για να τονίσει την δυνατότητα δημιουργίας συναισθημάτων μέσω χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων χωρίς την ανάγκη ύπαρξης του ρεαλισμού(Jenkins 2005, 8).

 Σήμερα τα βιντεοπαιχνίδια έχουν επηρεάσει ένα μεγάλο μέρος του κοινού. Αυτό φανερώνεται μέσα από τις διάφορες κοινότητες που έχουν δημιουργηθεί γύρω απ’ αυτά. Μια μεγάλη κοινότητα που έρχεται πρώτα στο μυαλό είναι αυτή του Undertale, η οποία συνεχίζει να είναι ενεργή ακόμα και μετά από πέντε χρόνια ύπαρξης του παιχνιδιού. To ίδιο το παιχνίδι χρησιμοποιεί το συναίσθημα της ενοχής ως μέσο για να δημιουργήσει διάφορες επιλογές για τον παίκτη. Αυτό το συναίσθημα είναι πολύ εμφανές στους παίκτες. Ακόμα και μέσα από μελέτες που έχουν γίνει για την ηθική αλληγορία του παιχνιδιού, ένα μεγάλο μέρος των παικτών δηλώνουν ότι έχουν μόνο παίξει αποφεύγοντας να σκοτώσουν τους χαρακτήρες. Ενώ πολλοί θεωρούν ότι η αντίθετη επιλογή, όπου η βία έχει το κύριο ρόλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικό μάθημα(Seraphine 2018, 4-6). Έτσι λοιπόν μπορεί όχι μόνο να διακριθεί η συναισθηματική εμπλοκή μέσα από τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και η σύνδεση του παίκτη με τους ίδιους τους χαρακτήρες.

Βιβλιογραφία :

Jenkins, H. “Games, the new lively art”. In Handbook of computer game studies, edited by J. Raessens & J. Goldstein, 175.Cambridge, MA: MIT Press, 2005.

Kroll, J. “ 'Emotion Engine'? I Don't Think So.”, Newsweek, May 3, 2000. 

https://www.newsweek.com/emotion-engine-i-dont-think-so-156675

Seraphine, F. “Ethics at Play in Undertale: Rhetoric, Identity and Deconstruction”, Paper presented at The Game is the Message(DiGRA '18) , University of Toronto, July 2018. 

https://www.researchgate.net/profile/Frederic_Seraphine/publication/327962804_Ethics_at_Play_in_Undertale_Rhetoric_Identity_and_Deconstruction/links/5c6bbe4d4585156b5706c0eb/Ethics-at-Play-in-Undertale-Rhetoric-Identity-and-Deconstruction.pdf