Anlamlandıramadığım bir hüzün var içimde ve sanki her geçen saniye yaşlandırıyor. Mutluyum evet ama bir şeyler eksik, bazı şeyler ters gidiyor haberim olmadan. İçimde bir yazma isteği var, ne sen sor ne ben söyleyeyim. Kelimeler dans ediyor beynimin her köşesinde. Elime bir kalem alsam kaderimi yazacak gibiyim. Ne aptalca değil mi ama öyle hemde tamı tamına..
Uyusam geçecekmiş gibi ama hiç de istek yok içimde mutlu olmadan uyuyamam ben micazıma ters. Yazarım ama yaşayamam hüznü. Aşk acısı falan da deil bu, başka bir şey, evet onun acısını da yaşadım doğru fakat onu tanıyorum ben bu o deil. Konuşup derdini anlatmaya bile çekinen bir hüzün oysaki aşk öyle mi? Bir konuşmaya başlasa saatlerce dinler gibi seviyorum onu 💔












