BLASTYPES

Emotional blasts.

[rehmir-blog]

Gone

It's already late and I'm standing at the middle of a deserted, busy street. The only thing running, garbled, distorted on my mind was the words you used to say 'goodbye'. It's already late and I'm standing at the middle of a crowded, empty street. My mind is empty yet my heart is full. It's amazing how one kiss in the cheek can make a person feel that you love them once more. It's already late and I'm standing nowhere. My mind is empty, my heart is gone. Then, someone came and made me realize that it was me who was gone. Gone was the person who was lost and was found. Gone was the feeling that made the heart fell to the ground. The mind is weak, feeding fake images of love. The heart is strong, beating still, even if it's trampled upon. -Gone, JR Manubay 032016

[rehmir-blog]

Ambivalence

I'm thinking about you now. I thought, there will be more nights that I will wake-up in the middle of the night thinking about you because one, I miss you and two, I need a hug - or a kiss maybe. We've been cuddling for the past days and nothing beats those moments that we have, most specially how we cuddle with words and laughter. I miss how you hug me tight and say, with such vigor, "I love you". I will always love the way you touch my face while looking at me that always melts my heart - no, my whole human existence - with so much love. Despite the uncertainty of your actions, you still choose me every single day. Then, I wonder: How long will you stay this way? Or, how long will you choose me? I may be paranoid but one thing's for sure: I do love you more each day. Love beyond actions. Love beyond words. Love beyond its meaning.

[rehmir-blog]

Paraiso

Pagal na ang katawan. Hapo na ang isipan. Pilit nalang linalabanan, Ang lahat na tila ba ay sinusukuan. Matindi ang init; Masakit nang pinipilit. Luha ko'y tuyo na, Salita'y natutuyot na. Sa gitna ng araw na pilit na tumitirik, Bigla nalang akong nanahimik. Nakakita ng mumunting liwanag, Sa kadiliman na hindi maipaliwanag. Unti-unting umusbong maliliit na dahon. Dumating mga ibon na tila ba tumatalon. Umalon ang tuwa, puso ay nahabag. Hindi maipahayag at hindi rin maipaliwanag. Nang makita kita, napangiti akong bigla. Ngunit pinili kong hindi malunod sa tuwa. Masaya akong muling nabalikan. Mga alaalang siguradong habang buhay kong pagninilayan. Nang makita ito'y napangiti nalang. Piniling lisanin ang paraisong panandalian. Paraisong umusbong sa parehong paraisong pinagiwanan. Paraisong natuyo't naging disyertong tirahan. Sabi nga sa isang librong aking nabasa, "Ang kagandahan sa disyerto ay mayroong balon na nakatago rito". Sa gitna ng paraisong naging disyerto kung saan ako'y iniwan mo, Masasabi kong ikaw ang balon at ikaw ang kagandahan ng paraisong ito.

[rehmir-blog]

Time was never this precious until that moment I started spending it for you.

[rehmir-blog]

Gusto kong sabihin...

Gusto kong sabihin na mahal kita. Yung diretso. Yung walang pasakalye. Yung mararamdaman mo na talagang mahal kita. Hindi bilang kaibigan. Hindi bilang kasama. Kundi bilang kaagapay sa naghihikahos na buhay. Mahal kita hindi dahil sa kung anong talento at itsura meron ka. Minahal kita dahil alam kong karapat-dapat ka. Hindi ako mapagmahal na tao. Makasarili ako. Pero para sayo, babaliin ko ang paniniwalang ito dahil nga mahal kita. Pero sa gitna ng maraming kagustuhan, ako pa rin ay naguguluhan. Naguguluhan sa tibok ng puso na tila ba hindi sakto ang bawat kaganapan. Parang tinatawag ako ng aking isip na makiramdam at mag-ingat dahil sa mapanlinlang na mukha ng pag-ibig. Pag-ibig na nag-aalab at nagiging usok matapos maluhaan. Naniniwala ako sa pag-ibig. Sadyang marahas lang ang umibig. Sabi nila, 'maniwala sa senyales'. Ngunit sabi ng isip, 'hindi laging tama ang senyales'. Magulo ang utak. Maayos ang puso. Bilang taong naniniwala sa totoo at harapang kasagutan, hindi ko alam. Pero babalik pa rin ako sa una. Gusto kong sabihin na mahal kita.

[rehmir-blog]

Hindi Maipinta

Hindi kita maipinta. Hindi kita maintindihan. Pero sa kada bagay na hindi ko mabigyan ng katwiran, lalo kitang gustong maunawaan. Sa kada salita, kilos at dahilan. Sa kada segundo, minuto at oras na nasisilayan. Hindi mapigilan ang sariling ika'y pagmasdan pero ganun pa rin, hindi kita maintindihan. Pinagmamasdan pa rin kita mula sa napakagulong mundo. Tinitignan pa rin kita kahit ako'y gulong-gulo. Parang ayoko na rin maintindihan. Minsa'y gusto ko nalang rin lumisan. At sa tinagal ng aking pakikipagsapalaran sa gitna ng nagugulumihanang isipan, hindi na kita magawang maiwan. Sa kada araw na magdaraan, lagi kang pumapasok sa isipan. Hindi pa rin kita maintindihan - kung iyon ang tanong mo pero isang bagay ang nakasisiguro ako, habambuhay kong gugustuhing maramdaman ito.

[rehmir-blog]

Lumipad sa Bagong Mundo

Lumipad tayo sa bagong mundo. Iwan ang lahat ng bagay na humihila sayo. Tutulungan kitang bawasan ang bigat nito. Bubuhatin kita - ililipad parang ipu-ipo. Lumipad tayo sa bagong mundo. Hindi tayo magsisisi sa bagay na ito. Nariyan ka - nandito ako. Libutin natin ang mundo. Lumipad tayo sa bagong mundo. Iwan ang mga bagay na nanakit sayo. Ipagtatanggol kita - ilalayo sa mga ito. Tandaan mo, nandito ako sa tabi mo. Kung iniisip ang paglapag, wag nang mag-alala. Tandaan mo, nandito ako, wala kang dapat ikabahala. Hindi ka nag-iisa. Hindi ka mag-iisa. Ililipad ka - kahit saan pa pumunta. -Lumipad sa Bagong Mundo, November 2015

[rehmir-blog]

Alaala

Naalala ko ang lahat. Ang iyong mata, ilong, bibig, mukha - ngiti. Naalala ko ang masarap mong tawa. Naalala ko ang saya kapag kasama ka. Kasama na ata ng lahat ng alaala ang sakit dahil wala ka na. Pero heto ako, binabalik-balikan ka pa. - Alaala, November 2015

[rehmir-blog]

Dalawang Araw

Dalawang araw na lang at mararamdaman ko na ang lahat ng sakit ng pagkawala mo. Dalawang araw na lang at babalik ulit lahat ng alaala noong mga panahong “tayo”. Dalawang araw na lang at hindi ko alam kung papaano. Dalawang araw na lang - at nandito pa rin ako.

Dalawang araw na lang nang subukan kong sumuko sa pagmamahal ko sayo. Dalawang araw na lang nang malaman kong mahal mo pala ako. Dalawang araw na lang nang ipaglaban mo ko sa buong mundo. Dalawang araw na lang nang ginawa mo akong tao.

Dalawang araw na lang at nandito pa rin ako. Dalawang araw pang kakapit sa mga alaalang iniwan mo. Dalawang araw na lang kahit alam kong tapos na tapos na ako. Dalawang araw na lang - sa totoo lang, umaasa pa rin ako.

Dalawang araw na lang, makikita ko na lahat ng mga mensahe mo. Dalawang araw na lang, mapupuno mo ang buhay ko. Dalawang araw na lang, parang ayoko ng mangyari ito. Dalawang araw na lang - naghihintay pa rin ako.

Dalawang araw na lang - ano pa bang gagawin ko? Dalawang araw na lang, mawala nalang muna kaya ako? Dalawang araw na lang, kakayanin ko ba ito? Dalawang araw na lang - mahal mo pa ba ako?

Dalawang araw na lang para alalahanin ang mga oras na kasama ka. Dalawang araw na lang, kapit lang, matatapos na. Dalawang araw na lang, medyo nakalimutan ko na. Dalawang araw na lang, kaarawan ko rin pala - mahal pa rin kita.

[rehmir-blog]

Tulog na

30 September 2015 - 03:48 AM Naaamoy ko na ang papasikat na araw na paparating sa loob ng ilang oras. Heto ako, nakadilat pa at nakatungaga pa, nakikinig ng musika, iniisip ka. Naaamoy ko na yung si tatang na nagsisiga sa harap ng bahay niya. Naaamoy ko na ang mga inipon na dahon gawa ng malalaking puno sa tabi ng bahay niya. Heto ako, nakikiamoy pa rin. Nakatungaga pa, wala ng pinapakinggan pero iniisip ka pa. Naaamoy ko na ang higaan. Naaamoy ko na ang unan habang nakadikit ang mukha ko sa amoy nito kagaya ng pagdikit ko sa likod mo noong mga panahong magkatabi pa tayo. Heto ako, nag-iisip at ngumingiti. Nakatungaga pa, wala ng dapat pagnilayan pa pero iniisip ka pa. Naaamoy ko ang buhok mo. Naaamoy ko ang buhok mo sa tuwing yayakapin mo ako ng mahigpit sa pagtulog mo habang nakapatong ang ulo mo sa dibdib ko. Heto na naman ako, inaalala ang mga panahong yakap ka ng mga bisig ko. Alam kong matagal ng wala pero heto, iniisip ka pa. Naaamoy ko ang pag-ibig mo. Pag-ibig natin noong magkasama pa tayo. Pag-ibig na alam kong wala na ngayon. Pag-ibig na sana'y meron pa ngayon. Naaamoy ko ang saya sa puso ko sa tuwing hahalikan ko ang noo mo at yayakapin ka hanggang sa ika'y makatulog. Naaamoy ko ang pagsigaw ng puso ko habang humihinga ako ng pag-ibig ko sayo sa tuwing titignan ko ang maganda mong mukha sa pagtulog mo. Naaamoy ko ang sakit na wala ka na. Kaya heto, nag-iisip pa. Iniisip ka na sana ay nandito ka pa. Heto na nga, matutulog na.

[rehmir-blog]

Araw at Buwan

Sumikat ang araw at nakita ko ang liwanag ng kinabukasan. Sa init na dala ng sinag nito at sa amoy ng umaga naramdaman ang pag-ibig na hindi ko maikukumpara sa kahit ano pang bagay sa mundong ibabaw. Masarap mabuhay. Naisip ko na ang buhay ay parehas lang ng araw. Katulad ng mga araw na dumaraan. Katulad ng mga araw na lumilipas ngunit bumabalik pa rin. Ano bang nangyayari? Ilang araw akong nag-iisip at naghihintay. Ilang araw akong tumitingin sa kalangitan at naghahanap ng kasagutan. Huminto ang araw. Pero kasabay ng paglubog nito ang pag-angat ng buwan. Katulad ng dami ng araw na lumilipas na bumubuo ng buwan. Mayroong sinag na hindi matatawaran. Mayroong init na hindi masusugpo ng kahit anong lamig. Mayroong pangako ng darating na umaga. Kasama ng mga bituin. Kasama ng langit, mabubuhay ako sa pag-ibig at pag-asa. Lulubog ang araw ngunit kasabay ng pagsapit ng gabi at lamig ng hangin, aangat ang buwan at magpapakita ang mga bituin. Magliliwanag ang kalangitan. Magliliwanag ang kinabukasan.

[rehmir-blog]

Hinto

Tumigil ang mundo.

Hindi ko alam kung bakit naging ganun ang pakiramdam nang malaman kong wala na - wala na talaga. Matapos ang ilang taong kasama kita at minamahal kita, ngayon ko lang nalaman na tapos na pala talaga.

Huminto ang ikot ng mundo. Bumagal ang oras hanggang sa puntong tumigil nalang ito. Unti-unting nawala ang kulay ng mga palagid na tila dahon na nalalanta sa init ng panahon at sa tagal na nang panahong binuhay nito.

Gusto ko sana magalit sayo pero hindi ko magawa. Alam ko naman kasi na nagkulang ako. Alam ko na nawala ako sa kung ano ako.

Wala akong magawa.

Umupo ako ng tahimik. Tumunganga sa mga apat na sulok ng bahay at tila ba unti-unti akong hinihigop ng kinauupuan ko at ng puso ko. Pumatak ang luha. Hindi ko nalang napansin na bumubuhos na pala ito.

Gaano ba talaga kasarap ang magmahal? Gaano ba kahirap ang masaktan?

Hindi ko alam.

Nabuhay ako matapos ang mga araw na ito. Inalala ko ang mga araw na nagdaan. Inalala ko ang mga araw noong hindi pa kita nakikilala. Inalala ko ang mga araw ng luma kong sarili hanggang sa malaking pagbabago nang makilala kita.

Paano ko ba sisimulan? Paano ko ba sasabihin…

Tatlong taon bago kita makilala, nakahinto ang mundo ko.

Gumalaw ito nung makasama kita. Oo. Nagsimula akong mabuhay nung makilala kita.

Oo. Natuto akong mabuhay nung makasama kita.

[rehmir-blog]

Nang Mag-iba ang Ihip ng Hangin

Himala. Himala ata na nakita kita sa napakagulong mundo at panahon na ito. Himala ata na unti-unti mong binubuo ang durog kong pagkatao. Himala ata na sa isang iglap - nagkaroon ng liwanag ang madilim na mundong ito. Ika-14 ng Pebrero, normal na araw para sa mga magkasintahan. Panahon ng pagmamahalan. Panahon ng pangakuan. Ilan ba sa mga nabubuhay sa panahong ito ang hindi pa nakakaalam ng pag-ibig? Narinig ko nga sa isang bata na ang pag-ibig raw ay bulag. Naisip ko, pati pala ang pag-ibig ay ipinapaliwanag na ngayon ng mga guro sa paaralan? Hindi ba alam ng mga guro kung papaano ang umibig? Kung ano ba talaga ang lagay ng pag-ibig? Palagay ko - hindi. Ika-14 ng Pebrero, araw ng mga tsokolate at matatamis na salita. Para sa akin, araw ito kung saan mas naiintindihan ko na ang umibig ay pawang kalokohan lamang. O mas maganda sigurong sabihin na ang pag-ibig ay kinalolokohan lamang. Bakit? Kasi naman, parang ang mga tao ngayon ay nagnanais ng pag-ibig. Kapag hindi ka umiibig, wala ka sa uso. Dalawa lang ang lagay ng mga tao sa mundo: umiibig ng lubos at iniibig ng lubos. Hindi maaring nangyayayari o dinaranas ito ng isang tao sa parehong pagkakataon. Sa madaling sabi, kung hindi ikaw ang umiiyak, ikaw ang nagpapaiyak. Walang pantay sa pag-ibig. Madaya ito at pawang kasinungalingan lamang. Umibig na rin ako at nasaktan. Nanakit na rin ako ng mga umiibig sa akin pero hindi ko masasabing masaya talaga ang umibig. Naisip ko nga na para lang ito sa mga taong may pagkukulang sa sarili. Nagsisimula ang pag-ibig sa sarili. At ang paghahanap ng pag-ibig mula sa ibang tao ay maagang senyales na Tapos na ang buhay mo. Iibig ka na at kagaya ng sabi ko - kalokohan ang umibig.

[rehmir-blog]

Tapos na

Tapos na ang mga gabing iisipin kita. Tapos na ang mga araw na nanaising makasama ka. Tapos na ang mga alaalang pinagninilayan ko pa. Tapos na ang lahat. Totoong tapos na. Tapos na ang mga pangarap na nais tuparin pa. Tapos na ang mga panaginip na pilit binubuhay pa. Tapos na ang mga beses na makikita ka. Tapos na ang mga beses na maaalala ka. Tapos na ang mga araw na sasabihin kong "mahal kita". Tapos na ang mga araw na iisiping mahal mo pa. Tapos na ang lahat ng bagay na nagawa na. Tapos na ang sakit kaya ako'y mamaalam na. Natapos lang ang lahat pero hindi ibig sabihin wala na. Natapos lang ang lahat kahit alam kong meron pa. Natapos na ang mga ito kahit alam kong gusto pa. Natapos na ang mga ito dahil alam kong wala na talaga.

[rehmir-blog]

Tingin

Sa iyong mga mata ko unang nakita ang pangako ng kinabukasan. Sa unang tingin palang sa maganda mong mata nalaman ko na na gusto kong mabuhay kasama ka. Sa gitna ng dilim at liwanag ng gabi, nakita ko ang ningning sa iyong mga matang nagsasabing, "mamahalin kita". Hanggang ngayon nakikita pa rin kita. Nakikita ko ang bawat alaala sa tuwing nasa harap kita. Ilang taon man ang lumipas na kasabay ng pag-ibig na itinapon na, nakikita pa rin kita at minamahal pa rin kita. Hindi ko lang alam kung hanggang kailan pero sa ngayon, alam kong nakikita pa rin kita at hinahanap pa rin kita. Sa iyong mga tingin ko nalaman ang pangako ng kinabukasan. Sa iyong mga tingin ko nakita ang nais kong mangyari sa kinabukasan. Hindi man ito ang nangyayari ngayon, masaya pa rin ako na naligaw ako sa mga tingin mo pero nahanap mo sa bisig ng pagmamahal mo. Ngayon, naliligaw na ako. Bumalik sa maliwanag na espasyo ng tingin mo. Pero alam ko, hindi mo na ako mahahanap dahil hindi mo na gugustuhing mahanap. Maglalakad na lamang hanggang sa mahanap ang daan palabas kahit alam kong paikot-ikot lamang ako. Oo. Hinahanap ko pa rin at ninanais na mahagkan mo. Kahit alam kong pinili mong mawala ako at maglaho na ito. Mahirap man tanggapin ang katotohanan na isinambit mo, masaya pa rin ako dahil sa buhay kong ito, linigaw ako ng mga mata mo. Sa iyong mga mata ko nakita ang kinabukasan. Kinabukasang wala na at tuluyang naglaho na. Sa iyong mga mata ko naranasan ang isang bagay na hindi ko kayang bitawan. Ayokong makita ka pagkat alam kong ililigaw na naman ako ng iyong mga mata sa kawalang hinding hindi mo na nanaising makita.

[rehmir-blog]

Salita

Pinipigilan kong magsalita. Ito yung mga panahon na gusto kong magdahilan. Ito yung mga panahon na gusto kong pumaraan. Ito yung mga panahon na wala akong magandang salita. Ito yung mga panahon na wala lang talaga akong natirang salita. Pinigilan kong magsalita. Sa bawat oras na tayo'y nag-aaway. Sa bawat pagkakataong tayo'y nagninilay. Sa bawat lugar na ating pinagmamasdan. Sa bawat alaala simula noong iyong linisan. Nauubusan ako ng salita. Sa gitna ng mahahabang talakayan. Sa gitna ng makamundong pagbabangayan. Sa bawat panahon na ako'y iyong pinagmamasdan. Sa bawat pagkakataong ika'y nahahagkan. Gustuhin ko man magsalita. Upang sabihin na "mahal kita" Upang sabihin mong "mahal kita" Kapag sinasabi mong "ayoko na" Noong sinasabi mong baka "kaya pa" Nawalan ako ng salita. Noong napagod ka na. Nawala ka na. Sumuko ka na. At nagmahal na ng iba.

[rehmir-blog]

When love is falling apart, it's funny. When love is so beautiful, it's heartbreaking. Both scenarios have that one same thing - tears.