Recenzja Acid Drinkers - "25 Cents For A Riff"
Z serii: zagubione recenzje 2014
Panowie z Acid Drinkers na 25-lecie działalności zespołu zapowiadali nam klasyczną płytę i słowa dotrzymali. Co do klasyki, nie ma najmniejszej potrzeby doszukiwać się odległych odniesień, skojarzenia nasuwają się same. Kto ile zobaczy, zależy jedynie od tego, jak wiele ciężkich płyt w swoim życiu przetrawił. Tak, tak – płyta to klasyk nie tylko jeśli chodzi o dyskografię Kwasożłopów, ale także przez nawiązania do klasyków rocka. Album jest bardzo intensywny, dynamiczny. Każdy z chłopaków daje z siebie 120%, co w konsekwencji destyluje się na pełnowartościowy kwas na płycie.
Kompozycje zostały przyniesione przez każdego członka ekipy, dzięki czemu utwory mają charakterystyczny rys każdego z Panów, ostemplowane wyrazistym „Watch out! Acid!”. Oprócz Titusa, wokalnie udziela się Jankiel (‘God Hampered His Life’ i ‘Not By Its Cover’) oraz Ślimak (‘Madams Joint’) co dodało dodatkowego smaku i wymiaru nowej płycie.
Główne zalety mariaszu past-present to aktualność i autentyczność dźwięków. U Kwasożłopów wszystko jest na miejscu i brzmi naturalnie, acidowo, a jednocześnie zaznaczają swoje korzenie i inspiracje. Nie ma tu naciągania ani silenia się na wymuszone kompozycje. Możemy usłyszeć odpowiednią dawkę hard rocka i cięższych brzmień. Produkcja jest kontynuacją prac nad „Verses of Steel” i „La part du diable” co w połączeniu stawia nowe wydawnictwo Acidów na najwyższej półce polskiego ciężkiego grania.
Co zatem dokładnie znajdziemy w środku?
Tytułowy ‘25 Cents For a Riff’ startuje od melodycznego, wbijającego się w głowę basu. Riff gitarowy buja. W utworze dużo się dzieje, a ciężar został zrównoważony przez melodykę. Z każdym przesłuchaniem można odkryć coś nowego, co stanowi dobrą prognozę na dalszą część krążka. Ślimak nie odpuszcza, jest w wysokiej formie, tak jak koledzy. Solo Popcorna to rozbudowana, dobrze opowiedziana historia. Utwór żyje i zapada w pamięć.
Następny oczarował mnie ‘God Hampered His Life’. Wokal Jankiela zaraża energią i mocą. Riffy to prawdziwa torpeda galopująca przez prawie 4,5 minuty. Słychać w tym utworze echa dwóch poprzednich płyt. To mocny punkt „25 cents…”. Lubię gdy nie mogę złapać oddechu, a ten numer daje mi to w pełni.
Po trzecim podejściu, w mojej playliście stałe miejsce znalazł utwór ‘Me’. Wyciskany przez zęby Titusa początkowy tekst zapada w pamięć. Gitary nie odpuszczają. Ślimak się nie oszczędza, a bridge w połowie utworu świetnie go dopełnia. Kropkę nad „i” dokłada bas i drugie tło zbudowane przez back wokale.
W ‘Riot in Eden’ niesie gitara prowadząca i wokal. Końcówka to mocny kop i ukłon w stronę Deimbaga. Kto posłucha ten szybko wyłapie o co chodzi. Fani Motörhead zdecydowanie powinni polubić ‘Enjoy Your Death’ - wypluwające riffy i stopę Ślimaka w tempie szybkiej, autostradowej jazdy.
Z kolei ‘The Noose’ chwyta ilością rozwiązań instrumentalnych, główny riff z perkusją rozrusza najbardziej zastałą część widowni na koncercie. Panowie pozwalają sobie także na delikatniejsze nuty, co dodaje wyrazistości i zmusza do kolejnych przesłuchań. Świetna, różnorodna kompozycja.
‘Chewed Alive’ i ‘Not By It’s Cover’ to dwie równe pozycje na krążku, mile widziane jako koncertowe ciekawostki. Szczególnie ten drugi przypadł mi do gustu swoją spokojniejszą, środkową częścią i bujającym main riffem. Kwasożłopy zagrały na moich ulubionych strunach łącząc heavy metal z wstawkami hard-rockowymi i bluesowymi.
Pomimo dobrze wykonanej pracy i ciekawych pomysłów, singlowy ‘Don’t Drink Evile Things’ i akustyczny ‘My Souls Amoung The Lions’ nie chwyciły mnie za serce. Nawet wyczuwalne nawiązania do klasyków rocka lat 70-80 i mojej miłości do hard rocka, nie zdołały przełamać odczucia, że czegoś brakuje tym utworom.
Płyta to mocny punkt na metalowej mapie 2014 roku. Usłyszeliśmy pełną energii, świetną instrumentalnie i dobrze wyprodukowaną płytę z wieloma odniesieniami. Pokazuje ona całe doświadczenie, kunszt i pasję Acidów. Jednocześnie nie uniknięto słabszych kompozycji, które pomimo zachowania stylu, nie płyną tak jak choćby tytułowy „25 Cents…”. Kwasożłopy lecą nieustannie w moich głośnikach i już nie mogę doczekać się rocznicowej trasy koncertowej. Stay Acid!
01. 25 Cents For a Riff
02. Me
03. God Hampered His Life
04. Don’t Drink Evil Things
05. Chewed Alive
06. Not By Its Cover
07. Demise
08. Riot In Eden
09. The Noose
10. Madman’s Joint
11. Enjoy Your Death
12. My Soul’s Among The Lions
theartofmadeline
pixelskylines
germansingergirl
kianamaiart
gummygunk