Sınırın Öte Yakası
İnsanın kendi sınırına çarptığı o sessiz andır bu… İnsan bazen ne anasına ne babasına tam bir nefes olabilir, ne sevdiğine sığınak, ne de en çok muhtaç olduğu anlarda kendine bir derman… İçindeki bütün iyi niyetlere, harcadığı her zerre çabaya rağmen bir yerlerde hep o eksiklik, o yarım kalmışlık büyür. Sonra kelimeler birer birer çekilir aradan; tükenmişlik derinleştikçe insan susmayı…
View On WordPress














