yılları eskittik aynı üzüntüyle. annesinin en ufacık gözyaşı dökmesine kıyamadığı kızını geceleri ağlatarak uyuttular. çocukluğunu hatırlıyorum, ne zorlu ve hüzünlüydü. hepsi geçti sanmışken yetişkin oldun artık. bak canım, insanların kalpleriyle tanışmaya başladın artık. hayatına kimler geldi geçti ve senden götürdü. biliyorum bu kötülüğe alışamadın ve muhtemelen de alışamayacaksın. her geçen kişide bir başka kötülük daha görüp belki de küseceksin hayata. sen çok denedin, hep o güçlü görünme arzunu içinde tuttun. insanlar hep seni neşeli bilsin istedin. şu anda sabahın 6sında düşünmekten uyuyamıyorsun bile. belki bir gün değişir umudunu hep içinde taşımıştın oysaki. ve sana verilen hep aynı hayal kırıklığıydı. bu yetişkin hayatının içinde sıkışıp kaldın. ne insanlarla sıkı bağlar kurabildin, ne hayatını düzene sokabildin. artık hayal de kurmuyorsun, görüyorum. önceden ne çok şey olmak isterdin, şimdi ise aklını yitirmeyecek şekilde günü tamamlamaya çalışıyorsun. ne geleceğe dair ne de insanlara dair umudun kalmamış gibi. bu bir gün geçecek mi inan ben de bilmiyorum. tek yapabildiğin yarın yeniden uyanmak ve hayatın bitmediğine dair küçük güzellikler aramak olacak. ve bu her gün tekrar edecek. ama çok yoruldun. bunun da bir sonu gelecek belki. bu caresizlik ve yalnizlik hissi seni nereye sürükleyecek bekliyorsun. umarım ki bir gün kalktığında kalbinde ferahlık hissinden başka bir şey olmaz.
çok şeyle uğraşıyorsun, içinden çok sövüyor ve yine de hayatta kalma uğruna bir gülümsemeyle devam ediyorsun.
belki öyle günler de gelir,
kalbini emanet etmekten çekinmediğin bir yerde
gerçekten ve çokça sevilirsin.
stormborns
theartofmadeline
germansingergirl
dailybridgerton
kaledo-art
andulkaphoto
titsay
