rozengeur en maneschijn

[rozengeur-maneschijn]

Ik kom hierheen om te babbelen tegen mezelf. Let dus maar niet op mijn gemompel.

[rozengeur-maneschijn]

Ik gun ons

Ik gun ons

En kan niet geloven hoe lang ik ons wilde ontnemen

Mijn lievelingsbezigheid zijnde in jouw bijzijn

Een eindeloos verlangen dat je nog lang zou blijven

Niet verwachtend dit te overleven

Nooit denkende dat een overstroming reddend kon zijn

Maar door jou ben ik zo graag overspoeld

Hopende dat dit niet in de bodem zal infiltreren

In dit veel te lastig videospel genaamd het leven

Blijkt jouw liefde mijn favoriete cheat code  

Soms lijk jij wel een zelfverzonnen sprookje

Veel te schoon om werkelijkheid te zijn

[thoughtkick]

“Love can be magic. But magic can sometimes just be an illusion.”

— Javan

[weltenwellen]

Hanif Abdurraqib interviewed by Ruth Awad: Joy Is Not Promised to You

[rozengeur-maneschijn]

Hoe lang duurt het om een gebroken hart te helen? - asking for a friend (uiteraard)

[rozengeur-maneschijn]

Gevangen in mijn gedachten

Midden in de nacht

De zon komt op

Presteren wordt verwacht

Een eigen creatie

Van extreem verlangen

Is hij dit keer wachtende

Met onverwacht veel kalmte

Een welgekomen aanbod

Werd tegelijk verzocht

Op een onbepaalde plek

Toch druk bezocht

Een onzekere zaak

Geen beloftes gemaakt

Maar ook ongeschreven

Regels zijn regels

[rozengeur-maneschijn]

Weet je, ik was gevallen voor je. En ik weet dat het niet mag en niet kan. Dus ik had me ergens een ladder gehaald, ondanks mijn vreselijke hoogtevrees. En ik ben het beginnen beklimmen. Maar elke keer open je je mond en zeg je dingen, elke keer als ik je zie, doe je dingen en elke keer merk ik hoe ik me voel bij je, en ik donder steeds terug naar beneden.

Balans is nooit mijn sterkste kant geweest, dus geef me even om het onder de knie te krijgen. Ik ben een doorzetter. Maar die ladder beklimmen, ja.. dat moet ik dus nog wel leren.

[rozengeur-maneschijn]

En ik hoop dat je leeft. Dat je écht leeft. Dat je durft bang zijn, winnen, maar ook falen. Dat je durft jezelf zijn. Dat je durft zeggen “fuck it” en echt jezelf zijn. Echt waar, vergeet niet te leven, want misschien ben je nog niet waar je wil zijn, maar je bent alvast verder dan gisteren.

[halfbegrepen]

De Kift, uit hun nummer Het Land

[onbezonnentederheid]

hoe uitgestrekt leeg het landschap waarin niet wij maar ik het voortouw neem waarin niet wij maar ik de zondagmiddagstilte, de papaver, de contouren van je heupen moet vergeten

van toen we nog hadden en ik je kleine jongen mocht zijn

[firstfullmoon]

“Every love poem, I think, is a poem of grace. Because you can spend years in silence not knowing how to say I love you. Because you can spend years knowing what you need but not asking for it. Because you can spend years lifting, only to realize that you spent years lifting the wrong thing. Because someone’s hands can spend a lifetime in the blistered existence of the everyday only to spend a minute, years later, making calligraphy out of your skin. Because it only takes a second to be brought to your knees. Because it only takes a second for someone to lift you.”

— Devin Kelly, from “Ross Gay’s ‘How to Fall in Love With Your Father.’ Ordinary Plots: Meditations on Poems + Verse (22 November 2020)(via bostonpoetryslam)

[luthienne]

Tony Hoagland, from Application for Release from the Dream; “The Complex Sentence”

[stormvanwoorden]

Ik probeer met liefde naar de wereld te kijken. En vaak lukt dat ook echt goed. Als ik de regen op mijn gezicht voel vallen moet ik bijna altijd spontaan glimlachen. Of als ik de warmte van de zon voel, of die van vers gezette thee en als ik de muziek hoor die de wind maakt wanneer ze langs de bomen raast. Ik bemerk ook hoe ik steeds tot leven kom als ik door de natuur loop, verwonderd door het leven dat overal en altijd krioelt. Of hoe vrolijk ik ben als ik overdag de maan kan zien. Ik beeld mij dan steeds in dat ze over het leven, en dus ook mij, waakt. Dat biedt mij soelaas. En toch voelt die vorm van kijken meer aan als een vraag. Een soort van "Doe ik het dan nu goed?". Want als ik ergens goed in ben, dan is het dwalen. En dralen. Ik ben altijd al een zwerver ben geweest. Ik maak van alles een zoektocht en ben altijd op zoek naar iets. Naar wat precies? Het volgende, denk ik. En dan terugkeren (want wat als dat vorige toch beter was? Of het andere te anders?) en nog eens terugkeren. Ik ken meer getijden dan de zee. En soms treed ik dan ook uit mijn oevers. Dan loop ik de muren op, witte vlaktes die zich eindeloos uitstrekken, en ik maar lopen. Of misschien vervagen de grenzen tussen muur, vloer en plafond op zo'n moment gewoon. Maar hoe dan ook, het voelt altijd alsof ik nergens anders te gaan heb dan die witte leegte; alsof ik erin geslaagd ben om de eenzaamheid te bewonen.

[homoerotisch]

[streeploos]

Nog liever met vallen en opstaan

dan stil blijven staan.

[rozengeur-maneschijn]

Ik heb een hekel aan de cultuur die online heerst, dat als iemand om je geeft en je mag, hij/zij er 24/7 zal zijn. Begrijp me niet verkeerd, als je geeft om iemand, dan spendeer je graag tijd met die persoon en dan zal je er ook zijn in moeilijke tijden (niet alleen de toffe en mooie). Maar het is ook niet gezond om alles op te geven. Er zijn soms andere prioriteiten. Het maakt je niet minder waardig omdat iemand even op iets anders moet focussen, wat dat ook moge zijn. Het is niet gezond om van jezelf een deurmat te maken om te laten zien dat je om de andere geeft. Je hoort niet heel je eigen leven op te geven voor iemand anders. Maar er is een verschil tussen je prioriteiten moeten stellen en geen moeite willen doen, en dat verschil is niet altijd duidelijk. I’ve said it before and I’ll say it again: it’s not black or white, it’s the endless possibilties of grey in between.

[wordscanbeenough]

“But what about when you lose someone who is still alive? When you lose track of the person you know within a person they’ve become –what kind of grief is that?”

— Catherine Lacey, Pew