[ruhumkatran]

Bu dünya:

Burası, hayallerin birer birer intihar ettiği o rutubetli bodrum katı.

[ruhumkatran]

Burası, kanayan yerlerimizi gizlemekten yorulduğumuz o izbe köşe.

[ruhumkatran]

Burası, insanın kendi kendisinden kaçarken sığındığı en dürüst cehennem.

[ruhumkatran]

Burası, insanın kendi enkazıyla baş başa kaldığı, ışığın uğramadığı o kör nokta.

Burası, hayallerin çürümeye terk edildiği, vicdanın kapısının kilitli tutulduğu o izbe.

Burası, tüm o büyük iddiaların, gösterişli yalanların sonunda sızıp kaldığı yerin dibi.

Burası, bir türlü bitmeyen o kötücül rüyanın en gerçek, en soğuk anı.

Burası, ruhun bütün o sahte kabuklarını soyup, geriye kalan o saf acıyı seyrettiğimiz yer.

[ruhumkatran]

Burası, sevginin bile değersizleşip tozlandığı o tozlu raf; bizi bu kadar çaresiz bırakan, nefes aldıkça boğan bu dünyanın da, içine sığamadığım bu hayatın da gelmişini sikeyim.

[ruhumkatran]

Bu dünya:

Burası, hayallerin birer birer intihar ettiği o rutubetli bodrum katı.

[ruhumkatran]

Burası, kanayan yerlerimizi gizlemekten yorulduğumuz o izbe köşe.

[ruhumkatran]

Burası, insanın kendi kendisinden kaçarken sığındığı en dürüst cehennem.

[ruhumkatran]

Burası, insanın kendi enkazıyla baş başa kaldığı, ışığın uğramadığı o kör nokta.

Burası, hayallerin çürümeye terk edildiği, vicdanın kapısının kilitli tutulduğu o izbe.

Burası, tüm o büyük iddiaların, gösterişli yalanların sonunda sızıp kaldığı yerin dibi.

Burası, bir türlü bitmeyen o kötücül rüyanın en gerçek, en soğuk anı.

Burası, ruhun bütün o sahte kabuklarını soyup, geriye kalan o saf acıyı seyrettiğimiz yer.

[ruhumkatran]

Bu dünya:

Burası, hayallerin birer birer intihar ettiği o rutubetli bodrum katı.

[ruhumkatran]

Burası, kanayan yerlerimizi gizlemekten yorulduğumuz o izbe köşe.

[ruhumkatran]

Burası, insanın kendi kendisinden kaçarken sığındığı en dürüst cehennem.

[ruhumkatran]

Bu dünya:

Burası, hayallerin birer birer intihar ettiği o rutubetli bodrum katı.

[ruhumkatran]

Burası, kanayan yerlerimizi gizlemekten yorulduğumuz o izbe köşe.

[ruhumkatran]

Bu dünya:

Burası, hayallerin birer birer intihar ettiği o rutubetli bodrum katı.

[ruhumkatran]

[ruhumkatran]

Bazı günler, sadece sessizliğin içine gömülüp dünyanın sesini kısmak istiyorum.

[ruhumkatran]

Ben sizin o riyakar yüzlerinizi, arkadan çevirdiğiniz dolapları, o "akraba" maskelerinizi çoktan siktir ettim. Kan bağıymış, aileymiş... Hepsinin o sahte kutsallığının amına koyayım. Soy ağacınızı ateşe verdim, küllerini de rüzgara savuruyorum. Ben kendi karanlığımda tek başımayım ve sizin o bok kokan dünyanızdan çok daha temizim. Topunuzun canı cehenneme.

[ruhumkatran]

Sizin o "aile" dediğiniz kutsal tiyatronun da, aynı kandan geliyoruz diye sattığınız o ucuz bağların da amına koyayım. Bir tarafa bakıyorsun; ufacık bir şeyde seni silip atacak kadar çiğ, bencil ve riyakar bir anne tarafı... Diğer tarafa dönüyorsun; neresinden tutsan elinde kalan, karakter fukarası bir baba tarafı. İki tarafı da lağım kokan bir cehennemin ortasında büyüdüm ben. Geçmiş olsun demedin diye trip atan o zavallı zihniyetinizle de, arkadan pusuya yatan o omurgasız akrabalığınızla da siktirin gidin hayatımdan. Soy ağacınızı kökünden baltaladım; gidin şimdi kendi leşinizde boğulun.

[sarcophties]

bir gün içimde bastırdığım duygular kafama sıkacak.

[ruhumkatran]

On üç yaşındayken herkesin bisiklet zinciri atardı, benim ise hayatımın kayışı koptu. Kendi cenazemde en ön safta dururken, attığım her kürek toprak aslında geleceğimin üzerine yığıldı. Şimdi yirmi sekiz diyorlar. Takvim yaprakları üzerime beton bloklar gibi devriliyor. Otuz mu? Otuz dediğin, bu cehennemin tavan arası. Merdivenler kırık, asansörün halatları çoktan boynumuza dolanmış.

[ruhumkatran]

Ben on üçümde öldüm. Siz beni yirmi sekizimde diri sanıyorsunuz...

[ruhumkatran]

Bak aynaya, gördüğün o enkaz senin eserin değil; seni bu hayatın ortasına mermisiz süren o geçmişin, o ailenin, o bitmek bilmeyen "sabret" yalanlarının eseri. Herkesin derdine omuz verdin, herkesin pisliğini temizledin de ne oldu? Kambur oldun be kızım! Ruhun büküldü, kemiklerin sızladı, gençliğin o rutubetli duvarların arasında çürüdü gitti.

Sikerim böyle hayatı! Her sabah o buz gibi odaya uyanmayı, o hiç bitmeyen aile kavgalarının ortasında kalkan olmayı, kardeşlerini kurtaracağım derken bataklığın dibine kadar batmayı... Kim sordu senin ne istediğini? Kim dedi "Gel biraz da ben yükleneyim senin derdini" diye? Kimse! Herkes senin canını kendi yarasına merhem diye sürdü, sen eksildikçe onlar semirdi.

Bu coğrafyanın kaderi de, kederi de batsın. Ne kardeşlerini çekip alabildin o cehennemden, ne de kendi ruhunu o alevlerin dışına atabildin. Hep beraber o paslı hüzünde, o Sivas'ın bitmek bilmeyen kışında mahsur kaldınız. Sen bu evin gönüllü hamalı, sen bu hayatın sessiz kurbanı...

"Güçlü ol" dediler, "dayan" dediler. Dayanmıyorum ulan artık! Güçlü falan değilim, bitmişim, tükenmişim. İçimdeki o son ışığı da siz söndürdünüz. Bu hayatın adaletini de, bu bozkırın sessizliğini de, beni bu yüklerin altına iten o ana-baba dırdırını da... Hepsini o buz tutmuş tarlaların orta yerine gömüyorum.

Gitmek bir hak olmalıydı ama biz kalmaya mahkûm edildik. Gardiyanı kendimiz olan bir hapishanede, her gün kendi celladımıza selam veriyoruz. Bu yükle, bu kamburla artık hiçbir yere sığamıyorum. Dünya dar geliyor, nefes almak batıyor.

Hadi şimdi, o hiç bitmeyen sessizliğe bir küfür daha savur. Nasıl olsa duyan yok, nasıl olsa bu karakışın sonu yok.

[ruhumkatran]

Sivas’ın ayazı dışarıda, benim içimde ise ondan daha beter bir donma hali. Bu bozkırın ortasına, bu sahipsizliğin içine beni kim attıysa onlara kırgınım. "Hayat" dedikleri bu enkazı kucağıma bırakıp kenara çekilenlere, "evlat" diye sevip de ruhumu budayanlara... Anama, babama, bu toprağın genetiğine sinmiş o bitmek bilmeyen çileye kırgınım. Beni bu savaşa mermisiz, kalkansız sürenlere eyvallahım yok artık.

"Güçlü ol" diyorlar bir de. Lan neyin gücü? Ayakta kalmaktan dizlerim aşındı, dik durmaktan omurgam çatladı. Ben artık güçlü olmak, dayanmak, o meşhur "sabır" tesbihini çekmek istemiyorum. Sikerim böyle hayatı! Bir kez olsun "yoruldum" dediğimde sırtımı yaslayacak bir duvar aradım, hepsi üstüme yıkıldı.

Burada, bu köyün sessizliğinde yankılanıyor küfrüm. Kimse duymuyor, kimse bilmiyor. Bir başıma kalmışım, sanki dünyanın son durağı burasıymış da herkes inmiş, ben unutulmuşum gibi. Yaşamak bir borçsa, ben bu borcu reddediyorum. Bu hayata dair ne varsa; o bitmek bilmeyen kışları, o karşılıksız beklentileri, o mecburiyetleri... Hepsini o buz tutmuş tarlaların ortasına bırakıyorum.

Ötenazi bir lüks değil, bir hak olmalıydı buralarda. Sessizce, kimseye hesap vermeden, o "ayıp olur" duvarlarını yıkarak gitmek. Çünkü bu yorgunluk, uyuyunca geçecek cinsten değil. Bu, artık uyanmak istememe meselesi.

Bozkırın ortasında bir ateş yaktım aklımda, içine de bu "güçlü olma" masallarını attım. Varsın zayıf desinler, varsın bitti desinler. Ben bu oyunun perdesini çoktan indirdim içimde. Işıkları kapatın, bu gösteri benim için bitti.

[ruhumkatran]

Bir sabah herkes intiharıma uyanacak...

[kansev-deactivated20180501]

Biri babası saçlarını okşarken huzurla uykuya daldı, biri kendi saçlarını okşayıp uyuyabilmek için tanrıya yalvardı. İkisine de sabah oldu ama sadece birine güneş doğdu.

[40-17]

balkonda, incecik bir battaniyenin altında, kimseler duymasın diye sessizce ağlayışlarımı geçemiyorum.