Sauvage.

Düşler burada yazıya dökülür, her satırda bir hikaye başlar.

[ryriel]

“Her şerde vardır bir hayır.”

Bazen kapılar kapanır, yollar biter, insanlar gider… Sen "Neden?" diye sorarsın. Hayat ise sadece susar. O sessizlikte büyür cevaplar…

Kırıldığın yerden başlarsın yeniden. O gün lanet ettiğin olay, Bugün “iyi ki” dediğin başlangıç olabilir. Çünkü insan bazen en çok, Yıkıldığı yerlerde kendini bulur.

Gidenin hayrı kalanda saklıdır. Olmayanın hikmeti, olanın içindedir. Ve her düşüş aslında Daha yükseğe çıkmanın gizli bir hazırlığıdır.

Şer gibi görünen her şey, Vakti geldiğinde hayra dönüşür. Yeter ki sabretmeyi bil, Ve geçip gidenin ardında Gelecek olanın izini görmeyi öğren.

[ryriel]

Yaşattığını yaşasın.

Kim ne verdiyse, ne hissettirdiyse; bir gün aynılarını yaşasın. Sevgi verdiyse, sevgide boğulsun. Acı verdiyse, kendi gecelerinde onunla baş başa kalsın. Kimseye ettiğini unutmuyor hayat. Zaman bazen geç gelir ama mutlaka uğrar.

İyiliğin de, kötülüğün de dönüşü vardır. Bazısı dua gibi döner, bazısı yara gibi. Kimi insan gül olur, kokusu kalır yıllarca... Kimi insan diken olur, izi kalır parmaklarda.

Bu yüzden; ne yaşatıyorsan, iyi düşün. Bir gün sen de aynısını yaşayacaksın. Belki aynı yerde, belki aynı şekilde, Belki de hiç beklemediğin bir anda.

Hayat koca bir ayna aslında. Ne verirsen onu yansıtır yüzüne. Bugün güldüğün birinin gözyaşı, Yarın senin sessizliğine dönüşebilir.

Kırdığın kalp, bir gün senin sığınağın olur belki… Ama içine girecek yer bulamazsın. Bir zamanlar umursamadığın duygular, Gecenin bir vakti boğazında düğüm olur.

Hiç kimse unutmuyor yaşadığını. Kalp affetse bile, hatıralar duruyor yerli yerinde. Ve hayat, dönüp dolaşıp Herkesi kendi yaptığıyla sınav ediyor.

O yüzden kimseye fazla güvenme, Ne kendini haklı san fazla, Ne de başkasını suçlu. Çünkü ne yaşattıysan, En saf halinde seni bulacak bir gün.

Belki bugün güçlü görünüyorsun, Umursamıyor gibi... Ama geceler çok şey anlatır insana. Kapanan kapılar, susan telefonlar, Ve en çok da aynadaki yorgun bakışlar.

İşte o an anlarsın… Kimsenin kalbini sebepsiz kırmaman gerektiğini. Sessizce giden birinin aslında ne çok şey susturduğunu. Ve bazı bakışların, kelimelerden daha fazla acıttığını.

Sen ne verdiysen hayata, Hayat onu büyütüp geri verir sana. Bir tebessümü de, bir ihaneti de... Kimi zaman bir çiçek gibi, Kimi zaman keskin bir cam gibi.

Şimdi düşün bir kez daha, Kim ne yaşadı seninle? Kimin duasında varsın, Kimin sessiz bedduasında?

Her şey dönüyor bu hayatta. İyilik de, kötülük de… Ve kimsenin yanına kalmıyor hiçbir şey. Ne gözyaşı, ne tebessüm… Hepsi bir iz bırakıyor zamanın defterinde.

Bugün görmezden geldiğin bir kalp, Yarın en çok ihtiyaç duyduğun şey olabilir. Kırdığın biri, tam da senin toparlanmaya çalıştığın anda Görmezden gelebilir seni… Ve o an anlarsın: Asıl kayıp, içinden çıkılamayan pişmanlıktır.

O yüzden bir kalbe dokunurken, Bir cümle kurarken, Birine sırt çevirirken… İyi düşün. Çünkü hayat, Unutmuş gibi yapar, ama asla unutmaz.

Yaşattığını yaşarsın. Belki geç gelir, ama mutlaka gelir. Ve geldiğinde, seni en zayıf yerinden yakalar. Çünkü hayatın adaleti sessizdir… Ama keskindir.

Unutma: Hayat susar, bekler… sonra hatırlatır.

[ryriel]

Aynı Rüzgarın Savurduğu Çiçekler

Biz seninle aynı rüzgarla savrulduk, ayrı dallarda büyüyen ama aynı köklerden gelen çiçekler gibi. Aynı yağmurun damlalarıydık, farklı dağlardan süzüldük, ama aynı denizde yok olduk. Her adımda birbirimizi hissedip, her acıda aynı yerden yaralandık. Şimdi, aynı hayalin içinde kaybolmuş çocuklar gibi uzağız. Seninle, aynı fırtınada devrildik ama farklı yollara düştük.

[ryriel]

Sonbahar Gibi Geçiyorsun

Sen, ruhuma düşen ilk yapraktın. Tıpkı sonbaharın gelişi gibi, yavaşça ve sessizce. Sevdanın rüzgarında savrulurken, ardında derin izler bırakan bir hüzündün. Her dokunuşun, beni biraz daha kaybolmuş hissettiriyor, her kelimen sessiz bir veda gibi geliyor. Nereye gitsem, senin gölgeni buluyorum; karanlık köşelerde, unutulmuş sokaklarda, gözyaşlarımda.

Aşk, bazen sadece bir sonbahar gibi gelir. Gelişiyle içini ısıtır, ancak vedası soğuk ve kaçınılmazdır. Kalbimin yapraklarını dökerken, her parçamı biraz daha uzaklara savuruyorsun.

Ve geriye sadece melankoli kalıyor; sessiz, soğuk ve sonsuz.

[ryriel]

Kayıp Bir Aşkın Ardında

Sessizliğin içinde yankılanan bir fısıltı gibi, senin yokluğunda kayboluyorum. Zaman, bizi birbirimizden uzaklaştırırken geriye sadece hatıralar kalıyor. Her an yeniden canlanıyor içimde, sanki gitmemişsin gibi. Ama biliyorum, biz artık çok uzağız. Birlikte kurduğumuz hayaller, ellerimden kum gibi kayıp gidiyor.

Sahi, aşk sadece kavuşmak mıydı? Yoksa kaybolurken birbirimizi bulmak mı? Kalbim hâlâ senin adını anarken, dünyanın geri kalanı sessizliğe bürünmüş gibi.

[ryriel]

Sarhoşluğuna Dalarken…

Bir gece vakti, yüreğimdeki ağırlıkla yüzümü gökyüzüne çevirdim. Yıldızlar, birbirlerine fısıldayan uzak dostlar gibi parlıyordu. O an, seni düşündüm. Seninle bir ömrü aşmak, karanlıkları birlikte arkamızda bırakmak. Al beni yanına, uçur beni sonsuzluğa. Kaybetmek, aşkın içinde boğulmak değil mi zaten? Öyleyse, korku nedir ki? Aşkın olduğu yerde korkuya yer yok.

Biliyorum, öyle günler var ki baştan sona yazılmış. Kaderin kalemi bazen bizi zorlar, bazen sürükler. Ama işte, bu hikaye seninle yaşanmalıydı. Ayrılık… Beter ölümden. Tanrı yazmasın, yazmasın ki aşkımızdan kimse bizi ayırmasın.

Biz bu dünyayı seviyoruz, her nefeste hayatı kucaklıyoruz. Ölüm bizi uzaklardan izlesin, yaklaşmasın. Aşkla birbirimize düğümlendik. Kader, eğer bir adım daha atacaksa, bizim yanımızda olsun. Dualarımda hep bu var: Hasreti çektirme Tanrım, gözlerimiz yollarda kalmasın.

Eğer alman gereken bir şey varsa, her şeyi al, her şeyi götür… Ama sevdamız, aşkımız, o bize kalsın. Çünkü sadece bu bizi yaşatan, bize nefes veren.

Bir gün, yine bir sonbahar akşamında seni beklerken buldum kendimi. O bekleyişin içindeki açlık, tarifsiz bir susuzluk gibi yüreğimi kavurdu. Al beni yanına, ne olur. Çoktan acıktım sevgiye, aşkın sarhoşluğunda kayboldum. Kim bilir, belki de kader böyle yazılmıştı. Belki de seni bulmam kaçınılmazdı, belki de ben hep sana düşecektim.

[ryriel]

Belirsizliğin İçinde Kaybolmak

Hayat, her zaman önümüze net yollar sermez. Bazı zamanlar bir boşluğa düşeriz, tüm adımlarımız anlamsızlaşır ve gelecek bir sis perdesinin ardında kaybolur. Şu an, tam da bu karanlığın ortasında bir yerdeyim. Belirsizlik, içimi kemiren bir duyguya dönüştü. Her şey bulanık, her şey askıda. Ne yapmam gerektiğini, nereye gitmem gerektiğini bilmiyorum. Bu duyguyu bir kelimeyle tanımlamak yetmez; çünkü belirsizlik, sadece ne yapacağını bilememek değil, aynı zamanda her seçimin acı verdiği bir çıkmazda hapsolmaktır.

Acılarım, zihnimin derinliklerinde yankılanıyor. İstediğim cevapları bulamadıkça içimde bir şeyler eksiliyor. Her gün bir savaşa girer gibi uyanıyorum, ama bu savaşta düşmanım görünmez. Belirsizlik beni kuşatıyor ve kendimi korumasız hissediyorum. Zaman zaman bu yükün altından kalkamayacağımı düşündüğüm anlar oluyor, çünkü en kötüsü de belki hiçbir şeyin değişmeyeceğini bilmek.

Bir adım attığımda zemin çöküyor, bir cümle kurduğumda anlamı dağılıyor. Her şeyin neden bu hale geldiğini sorgularken, cevaplardan çok daha fazla soruyla karşılaşıyorum. Acılarım, kalbimin köşelerine sıkışmış, belirsizliğin zehirli sarmaşıklarıyla sarılmış durumda. Çıkışı arıyorum, ama sanki her kapı bana kapalı.

Bu yazıyı yazarken bile, içimde bir ses “Ne fayda?” diye fısıldıyor. Belki bu da belirsizliğin bir parçası. Ama içimdeki acıyı, bu boşluğu paylaşmak istedim. Çünkü belki, bir yerlerde aynı belirsizlik içinde kaybolmuş birileri daha vardır ve onlar da yalnız olmadıklarını bilmelidir.

Eğer bu satırları okuyorsan, şunu bil: Bu belirsizliğin, bu acının bir sonu var mı bilmiyorum. Ama hissettiklerimiz gerçek ve bu hisler, bizi bir şekilde ayakta tutuyor. Sessiz yankılar içinde kaybolsak da, bir gün belki kendi sesimizi buluruz.

[ryriel]

Zamanın Silik İzleri.

Zamana karşı olan bu savaş, her şeyden güçlü olan o geçip giden anlar… Bizi elimizden alan, sevdiklerimizi uzaklaştıran, hatıraları bile silmeye çalışan o acımasız zaman. Bizim ona karşı direncimiz ne kadar zayıf kalıyor, değil mi?

Yağmur yağdığında, üzerindeki her damla belki de içindeki kırık dökük hisleri yıkar gibi gelir. Ama her bahar uyandığında, yeni bir başlangıç seni bekler. Koparılan çiçekler, kokusunda benim izlerimi taşısa da, biliyorum ki onların yerini yenileri alır. Hayat devam ederken, her yeni kokuda benim silik izlerimle karşılaşırsın.

Sonra yaz gelir, güneş sana umut verir, ama yanıltıcıdır bazen. Yüzüne vurduğunda, içindeki buzları eritirken seni aldatır. Kalbinde sönmeyen, bitmeyen o aşk… Zamanla birine alışmak, onsuz bir düzen kurmak zor olsa da, biliyorum ki sen yeni birine kapı açabilirsin. Ama o biri artık ben olmayacağım.

Ve işte, tam da o an… Bensiz alışmak zorunda kaldığın bir hayata adım atacaksın. Ama her adımda, her nefeste, bir yerde, benim izimi bulacaksın, belki de fark etmeden...

[ryriel]

Eksik Parçalarla Tamamlanan Hayat

Hayat, bazen bir yapbozun eksik parçası gibi gelir. Hiçbir zaman tamamlanmaz ve her parça ayrı bir hikaye anlatır. Felsefem şu: Her eksik parça, içsel bir tamamlanma fırsatıdır. Kusurları kabullenmeden, derin bir anlam bulamayız. Kusurlarımız ve eksiklerimiz, bizi kendimiz yapan temel taşlardır. Gerçek huzur, bu eksikliklerle barışmakta yatar. Bütün olma arayışı içinde kaybolmak yerine, var olan her anı tam olarak yaşamak benim tercihim. Çünkü zaman, geriye dönüşü olmayan bir yoldur ve en kıymetli sermayemizdir.

Her adım, kendi kaderini yazar ve her nefes, yeni bir yolculuğun kapısını açar. Acele etmeden, zamanın akışına teslim olmalı ve hayatın sunduğu tüm deneyimleri kucaklamalıyız. Hayat, asla mükemmel değildir; fakat bu, onun en güzel yanıdır.

[ryriel]

Bir Kere Geç Kalırsın, Bir Daha Asla Acele Etmezsin

İnsan bir kere birine geç kalır ve bir daha hiç kimse için acele etmez…

[ryriel]

Yanlış Zaman

Bazı insanlara geç kalırsınız. Sizden önce uğrayan, bütün güzellikleri yok etmiştir. Siz yanlış zamanda yanlış yerde olan, o talihsizsiniz.. [Ah Muhsin Ünlü]

[ryriel]

Kırık Aynadaki Yansımalar

Bir ayna düşün; her gün önüne geçtiğimiz, kendimizi bulduğumuz o sade cam. Ama bazen, ayna kırılır. Yansımalarımız parçalara ayrılır, her bir parça bir başka gerçeği yansıtır. Bu kırık aynada, aslında kim olduğumuzu bulmak zorlaşır. Çünkü her parça, farklı bir hikaye anlatır, bizi farklı gösterir.

Hayat da böyle değil midir? Bazen kırılırız. Parçalarımızı toplamak zorunda kalırız. Fakat o parçaların her biri, bizi biz yapan anıların, acıların ve sevinçlerin birer yansımasıdır. Aynadaki yansımalarımız gibi, hayat da bazen bulanık görünür. Ama o kırıkların arasında, gerçek biz saklıdır. Kırılmak, sadece yeniden bir bütün olmak için bir fırsattır.

[ryriel]

Durgunluğun İçindeki Fırtına

Bazen hayat, dışarıdan sakin görünse de içinde kopan fırtınaları saklar. Yüzeyde her şey durağandır, sessizdir. Ama derinlerde, kaybolan anılar, bastırılan duygular ve söylenmemiş sözler birikmeye başlar. Durgunluğun içinde saklı bir fırtına vardır.

Bu fırtına sessizce bekler. Zaman zaman esintiler bırakır, ruhumuzu okşar. Ancak bazen, ansızın patlar. O an, kontrolü bırakmak, rüzgarla savrulmak istersin. Çünkü fırtınalar, bizi yeniden şekillendirir, içimizdeki karmaşayı dışa vurur. Ve sonunda, her şey durulduğunda, geriye sadece derin bir nefes ve iç huzur kalır.

[ryriel]

Kayıp Zamanın Gölgesi

Bazı anlar öylece durur, geçip giden zamana inat, yürekte bir gölge bırakır. Bu gölgeler, gecenin sessizliğinde büyür, her bir anıyı usulca sarar. Kayıp bir zamanı arar insan, bir daha geri gelmeyecek olanı. Ama bilir ki aradığını bulamaz; çünkü geçmişin gölgesi sadece hatırlarda yaşamaya devam eder.

Gözlerimi kapatıp eski anılara döndüğümde, zamanın yavaşça akıp geçtiğini hissederim. Her şey bulanıktır. Anılar, suya düşen bir taşın oluşturduğu halkalar gibi dağılırken, içimde derin bir boşluk büyür. Bu melankoli, bitmeyen bir şarkı gibi kalbimde yankılanır.

[ryriel]

Sonsuzluğa Dokunan Düşler

Bazen gözlerimi kapattığımda, dünyanın sınırları kaybolur ve düşlerim, sonsuz bir ufka doğru akmaya başlar. Zamandan bağımsız, mekandan uzak bir yerdeyimdir. Orada her şey mümkün, her şey sınırsızdır. Bir adım atsam, bulutların üzerine basarım; bir nefes alsam, yıldız tozuyla dolar ciğerlerim.

Düşlerimde kaybolmak, bazen gerçekliğin ağırlığından kurtulmanın en güzel yoludur. Çünkü orada, hiçbir şeyin sınırlamadığı bir özgürlük vardır. Kendi yarattığım dünyada uçsuz bucaksız düşlerimin peşindeyim. Belki de o düşlerde kendime en yakın olanı buluyorum.

[ryriel]

Sessizliğin Yankısı

Bazen sözcüklerin bile yetersiz kaldığı anlar olur. İçimde kopan fırtınaları dile getirmek yerine sessizliğe sarılırım. Çünkü sessizlik, bazen her şeydir. Duygularımı kelimelere dökmek, bazen onları küçültmek demek. Oysa ki sessizlik, yürekte bir yankı gibi genişler, her nefeste büyür.

İçimde yankılanan bu sessizliği dinlemeyi öğrendim. Çünkü bazen en derin anlamlar, en sessiz anlarda saklıdır. Kendi iç sesime döndüm, orada huzuru buldum. Bu huzur, beni ayakta tutan gücün ta kendisi.

İçimde yankılanan sessizlik, büyüyor ve beni değiştiriyor. Kendime doğru bir yolculuktayım, ve bu yolculuğun en sessiz duraklarında, en yüksek sesleri duyuyorum.

[ryriel]

Yeniden Doğuşun Eşiğinde

Bir zamanlar her şey, bir sonun başlangıcı gibiydi. Sessizlikle örtülen sözler, içimde bir boşluk bırakırken, aradığım cevaplar karanlığın içinde kaybolmuştu. Yalnızlığımda kendi sesimi bulmak zorundaydım. Ama şimdi, içimdeki karanlığı aydınlatan bir ışık var. Küllerimden doğmanın eşiğindeyim. Her nefes, yeniden doğuşun habercisi. Bu dönüşüm sancılı, evet. Ancak bir kelebek olmak için önce kozayı parçalamak gerek. İçimdeki savaş, dışarıdaki sessizlikle zıtlaşıyor. Güçleniyorum. Yeniden doğmanın, kendimi yeniden keşfetmenin eşiğindeyim. Ve bu kez, kim olduğumu biliyorum. Özgürlüğe, ışığa ve kendi yoluma doğru…