Kim ne verdiyse, ne hissettirdiyse; bir gün aynılarını yaşasın. Sevgi verdiyse, sevgide boğulsun. Acı verdiyse, kendi gecelerinde onunla baş başa kalsın. Kimseye ettiğini unutmuyor hayat. Zaman bazen geç gelir ama mutlaka uğrar.
İyiliğin de, kötülüğün de dönüşü vardır.
Bazısı dua gibi döner, bazısı yara gibi.
Kimi insan gül olur, kokusu kalır yıllarca...
Kimi insan diken olur, izi kalır parmaklarda.
Bu yüzden; ne yaşatıyorsan, iyi düşün.
Bir gün sen de aynısını yaşayacaksın.
Belki aynı yerde, belki aynı şekilde,
Belki de hiç beklemediğin bir anda.
Hayat koca bir ayna aslında.
Ne verirsen onu yansıtır yüzüne.
Bugün güldüğün birinin gözyaşı,
Yarın senin sessizliğine dönüşebilir.
Kırdığın kalp, bir gün senin sığınağın olur belki…
Ama içine girecek yer bulamazsın.
Bir zamanlar umursamadığın duygular,
Gecenin bir vakti boğazında düğüm olur.
Hiç kimse unutmuyor yaşadığını.
Kalp affetse bile, hatıralar duruyor yerli yerinde.
Ve hayat, dönüp dolaşıp
Herkesi kendi yaptığıyla sınav ediyor.
O yüzden kimseye fazla güvenme,
Ne kendini haklı san fazla,
Ne de başkasını suçlu.
Çünkü ne yaşattıysan,
En saf halinde seni bulacak bir gün.
Belki bugün güçlü görünüyorsun,
Umursamıyor gibi...
Ama geceler çok şey anlatır insana.
Kapanan kapılar, susan telefonlar,
Ve en çok da aynadaki yorgun bakışlar.
İşte o an anlarsın…
Kimsenin kalbini sebepsiz kırmaman gerektiğini.
Sessizce giden birinin aslında ne çok şey susturduğunu.
Ve bazı bakışların, kelimelerden daha fazla acıttığını.
Sen ne verdiysen hayata,
Hayat onu büyütüp geri verir sana.
Bir tebessümü de, bir ihaneti de...
Kimi zaman bir çiçek gibi,
Kimi zaman keskin bir cam gibi.
Şimdi düşün bir kez daha,
Kim ne yaşadı seninle?
Kimin duasında varsın,
Kimin sessiz bedduasında?
Her şey dönüyor bu hayatta.
İyilik de, kötülük de…
Ve kimsenin yanına kalmıyor hiçbir şey.
Ne gözyaşı, ne tebessüm…
Hepsi bir iz bırakıyor zamanın defterinde.
Bugün görmezden geldiğin bir kalp,
Yarın en çok ihtiyaç duyduğun şey olabilir.
Kırdığın biri, tam da senin toparlanmaya çalıştığın anda
Görmezden gelebilir seni…
Ve o an anlarsın:
Asıl kayıp, içinden çıkılamayan pişmanlıktır.
O yüzden bir kalbe dokunurken,
Bir cümle kurarken,
Birine sırt çevirirken…
İyi düşün. Çünkü hayat,
Unutmuş gibi yapar, ama asla unutmaz.
Yaşattığını yaşarsın.
Belki geç gelir, ama mutlaka gelir.
Ve geldiğinde, seni en zayıf yerinden yakalar.
Çünkü hayatın adaleti sessizdir…
Ama keskindir.
Unutma:
Hayat susar, bekler… sonra hatırlatır.