συναις-θυματα @santhnfwtia - Tumblr Blog

“Και όταν αυτός που θα του έδινες τα πάντα έχει αρχίσει να σε ξενερώνει φοβησου ότι είσαι ικανός για τα πάντα”

Τραύματα

Όταν δεν είχες στήριξη :

Δεν θα πιστεύεις στον εαυτό σου. Θα νιώθεις μια αποτυχία σε ότι κάνεις στην ζωή σου. Θα φοβάσαι την απόρριψη και θα είσαι αρνητικός στο οτιδήποτε. Θα πιστεύεις μια ζωή πως δεν θα βρεις την δουλειά σου μέχρι και τον έρωτα της ζωής σου. Επειδή δεν διεκδικείς ότι γουστάρεις και αγαπάς.

Όταν σου έχει ασκηθεί βία:

θα ασκήσεις και εσύ. Θα είσαι νευρικός και βίαιος. Θα είσαι επιθετικός χωρίς καμία επικοινωνία και κάθετος στο οτιδήποτε. Θα θεωρείς πως είναι φυσιολογική και θα την δέχεσαι επίσης στην ζωη σου κυρίως στην ερωτική σου ζωή. Θα πιστεύεις πως έτσι είναι ο σεβασμός και η αγάπη όσο και αν σε γονατίζει η φάση σου.

Όταν τρώς κέρατο:

Θα είσαι καχύποπτος. Θα υψώσεις τοίχους. Θα κατηγορείς το οτιδήποτε. Το μυαλό σου πολλά σενάρια και εμπιστοσύνη υπό εξαφάνιση. Θα φτάσεις σε σημείο να το κάνεις και εσύ από αντίδραση. Δεν θα ρισκάρεις για κάτι ξανά στην ζωή σου.

Όταν σε χειρίζονται:

Θα είσαι άβουλος. Δεν θα έχεις δική σου προσωπικότητα ούτε χαρακτήρα. Θα είσαι ένα πιόνι σε ένα σκάκι. Θα καθοδηγήσαι από τους άλλους. Θα σε κάνουν να νιώθεις τύψεις για το οτιδήποτε μέχρι και να σε κάνουν να απολογείσαι σε ότι θέλεις να κάνεις.

Όταν σου μιλάνε άσχημα:

Θα μιλάς και εσύ. Θα είσαι αγενής και δεν θα έχεις τρόπους.

Όταν δεν σε ακούει κανείς:

Θα είσαι εσωστρεφής. Θα νιώθεις πως δεν σε καταλαβαίνει κανένας. Προτιμάς να κλείνεσαι παρά να μιλήσεις. Θα νιώθεις πως θα είσαι πάντα μόνος σου και θα καταπιέζεσαι μέχρι τέλους. Πάντα θα νιώθεις πως οι σκέψεις σου και οι πόνοι σου είναι μοναδικοί και δεν περνάει κανένας τίποτα όμοιό με σένα.

Όταν συγκρίνεσαι :

Θα ζηλεύεις. Στην οικογένεια, στην δουλειά, στον έρωτα και στις φιλίες. Θα ζηλεύεις υλικά αγαθά μέχρι και την προσοχή κάποιου. Θα ζηλεύεις με έναν τρόπο τοξικό που θα νιώθεις πάντα πως δεν έχεις τίποτα.

Όταν καλομαθαίνεις :

Θα βολεύεσαι. Δεν θα προσπαθήσεις ποτέ για κάτι στην ζωή σου. Θα περιμένεις και θα εξαρτιέσαι πάντα από τους άλλους. Θα έχεις την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς του εαυτού σου. Θα έχεις πάντα την άνετη θέση χωρίς πίεση και κόπους. Δεν θα εκτιμάς τίποτα και θα μειώνεις τους άλλους συνέχεια.

Όταν σου φέρονται εγωιστικά :

Θα είσαι εγωιστής. Θα λειτουργείς πάντα εις βάρος των άλλων. Θα τους κρεμάς και θα έχεις πρόβλημα τρυφερότητας και υποχωρήσεων. Θα θέλεις πάντα να γίνεται το δικό σου και δεν θα σκέφτεσαι ποτέ τα παπούτσια του άλλου.

Όταν σε πιέζουν :

Θα καταλήξεις να έχεις ψυχοσωματικά προβλήματα μέχρι και κρίσεις άγχους. Θα καταλήξεις να γίνεις πιεστικός και ότι νιώθεις εσύ θα το μεταφέρεις στον δίπλα σου. Θα καταπιέζεις μέχρι τέλους και θα είσαι φορτικός. Μέσα στην ίδια σου τη φυλακή θα ανοίγεις την πόρτα σου και όποιον άνθρωπο βάλεις θα την κλειδώσεις κιόλας.

Οποιαδήποτε μορφή ή τρόποι βιασμού :

Θα ζείς στο φόβο. Δεν θα καταφέρεις να έχεις πνευματικές και σωματικές επαφές με αξιοπρέπεια και υγεία. Το χειρότερο είναι να χάσεις την ζωή σου.

Έγραψα λοιπόν κάποια πράγματα από αυτά που μπορούν να προκαλέσουν στον εαυτό μας ορισμένες καταστάσεις, συμπεριφορές ακόμη και λόγια. Σίγουρα είναι κι άλλα. [ Όποιος θέλει μπορεί να μου στείλει anon ένα τραύμα του ].

Τραύματα λοιπόν. Θέλει δύναμη για να πολεμήσεις ένα ...ακόμη και πολλα άλλα.Θεωρώ ότι είναι εντάξει ένας άνθρωπος να θέλει τον χρόνο του. Θεωρώ πως είναι ανθρώπινο να προσπαθεί να βρει τον τρόπο για να γίνει καλύτερος. Να τα αντιμετωπίσει ώστε να μην τον επηρεάζουν σε σημείο να δεχτεί αυτά τα λάθος πρότυπα και γίνει ένα με αυτά. Μπορείς να αλλάξεις προς το καλύτερο αρκεί να το θέλεις πραγματικά. Θέλεις λοιπόν να γίνεις ένα με το τραύμα σου ή να μην είσαι;

bitplechase

Μια φωτογραφια που φαινοταν λιγο λιγοτερο απο το μισο σου προσωπο ηταν υπεραρκετη για να καταλαβω οτι εισαι χαρουμενη.

Εχω αντικρισει αυτο το χαμογελο και μαζι του να χαμογελανε και τα ματια σου.

Ειναι σπανιο,το ξερω,οπως ξερω επισης οτι δε σ’αρεσει να σε βγαζουν φωτογραφιες αλλα οποτε σ’εβγαζα εγω στο τελος μου λεγες οτι δεν ειναι κακη.

Σου λειπε αρκετη αγαπη και γω ειχα να στην δωσω ομως δεν ειχε το ονομα σου.

Ουτε καν το αρχικο σου γραμμα.

Δε λυπαμαι,γιατι για ολους υπαρχει καποιος εκει εξω που ισως να μην ειναι το αλλο του μισο ομως θα μοιραστειτε στιγμες,θα κοιμηθειτε στο ιδιο μαξιλαρι κι ας ειναι διπλο το κρεβατι και η καληνυχτα θα ‘ναι γλυκεια.

Το πρωι ο πρωτος καφες θα ‘ναι στο σπιτι φτιαγμενος με αγαπη κι οχι οπως τοτε που σταματαγαμε να παρουμε απο το δρομο και μετα η καθε μια να τρεχει στην ατελειωτη καθημερινοτητα της.

Εκεινη θα ξερει το σωστο τροπο να κανει ανακυκλωση,που ταιριαζει το καθε τι και οτι πρεπει να τα ξεπλυνει πρωτα.

Οχι σαν εμενα που τα βαζα ολα οπως να ‘ναι και συ προσπαθουσες να μαζεψεις τα ασυμμαζευτα.

Εκεινη θα ‘χει ζεστασια στο χαμογελο,θα σε φροντιζει και θα σε κραταει σφιχτα τα βραδια οπως εκανα και γω.

Θα ‘χει διαβασει αραγε εκεινο το μικρο σημειωμα στο ψυγειο σου;

Κι αν το διαβασε θα της ειπες οτι ειναι απο μενα;

Ισως να μη το ανεφερε καν και να το προσπερασε μαζι μ’ολα τα υπολοιπα που ‘χεις κολλημενα πανω του.

Ενα ακομα λοιπον.

Δε θυμαμαι πλεον σε ποιον οροφο ειναι το διαμερισμα σου,θυμαμαι ομως οτι στο μπανιο σου δεν ειχες χαλακι και καθε φορα γεμιζα το πατωμα με νερα και συ γελαγες και εκλαιγες ταυτοχρονα.

Δεν ειχε πολυ φως το σπιτι σου κι αυτο με στεναχωρουσε ομως το ‘χες φτιαξει με ομορφα χρωματα και η διακοσμηση του μου ταιριαζε πολυ.

Μου ταιριαζαν ολα,εκτος απο σενα.

Τα μαγαζια που με πηγαινες,τα κοκτειλ που μου παραγγελνες,ο σκυλος σου,τα μπρελοκ απο τα κλειδια σου,τα μαυρα πλακακια και εκεινο το φουτερ που ηταν ακριβως στο νουμερο μου.

synaisthimatikakenhhh

Θα φύγω.

Και στο λέω να το ξέρεις. Θα φύγω. Βαρέθηκα να είμαι εδώ και να προσπαθώ μόνη μου για κάτι που εσυ ο ίδιος χαλάς. Με θεωρείς δεδομένη. Το ξέρω. Θεωρείς δεδομένη την κατάσταση που βρισκομαστε. Θεωρείς πως μια ζωή θα είμαι εδώ. Θα σε παρακαλάω. Ναι οκευ. Λογικό να το θεωρείς αυτό αφού για μια περίοδο τα έκανα. Όμως κουράστηκα. Με νιωθεις; Μα τι ρωτάω. Προφανώς και δεν με νιωθεις. Ποτε με ένιωσες,για να με νιώσεις τώρα; Να ξέρεις πως άνθρωπος είμαι και εγω. Και κουράζομαι. Όταν αγαπάω,αγαπάω. Μένω. Παλεύω. Προσπαθώ. Αλλα αν δεν βλέπω ανταπόκριση φεύγω.-αργώ αλλα το κανω.- Και από σένα δεν βλέπω ανταπόκριση. Δε βλέπω αγάπη. Βλέπω αδιαφορία. Βλέπω έναν εγωιστή που ενώ θέλει να δώσει,φοβάται μην χαλάσει την εικόνα του. Δεν μπορω να ζω άλλο έτσι. Καταλαβε με. Ξέρω πως δεν θα το κανεις. Ξέρω πως δεν θα καταλάβεις καν πως έφυγα. Δεν θα καταλάβεις την απουσία μου. Και αν ποτέ την καταλάβεις. Ίσως τότε να ναι αργά.

-Synaisthimatikakenhhh.(για κάποιον που αγάπησα πολυ.)

sense-the-mystery

Δεν με νοιάζει. Με καίει.

24/08/2019

Δεν με νοιάζει ποιος μπορεί να αγγίζει τα χείλη σου.

Δεν με νοιάζει ποιος μπορεί να πέρναγε τις ώρες του σε ένα κρεβάτι μαζί σου, κάνοντας σεξ με τις ώρες.

Δεν με νοιάζει που σε έκανε να νιώθεις τρελές ηδονές.

Δεν με νοιάζει ποιος εξουσίαζε το κορμί σου.

Δεν με καίει.

Με καίει ποιον σκεφτόσουν τα βράδια. Όταν έμενες μόνη, όταν κάθε μέρα έφτανε στο τέλος της.

Με καίει τι σε έκανε να χαμογελάς.

Με καίει τι σου έλειπε, και τι όχι.

Με καίει αν η καρδιά σου χτύπαγε λίγο πιο γρήγορα στη σκέψη κάποιου.

Με καίει αν τα χέρια σου τρέμανε στο άγγιγμα κάποιου άλλου.

Με καίει τι σε έκανε να κλείνεσαι στο κλουβί σου. Τι σε έκανε να χάνεσαι στο δικό σου κόσμο.

Με καίει με ποια σκέψη ξυπνούσες και με ποια κοιμόσουν κάθε μέρα.

Με καίει τι παίδευε το μυαλό σου και τη καρδιά σου.

——

“Καλά, δεν θες να μάθεις αν έχει κάποιον, άμα είναι αλλού; Αν έχει κάτι στη ζωή της;” είπε μια φίλη.

“Όχι, δεν με νοιάζει με ποιον πηδιόταν και με ποιον όχι. Με νοιάζει τι είχε μέσα της. Αυτό με νοιάζει.”

blueismycolortho

End

Έφτασα σε σημείο να αναρωτιέμαι πώς καταλήξαμε έτσι, τι κάναμε λάθος και αν κάναμε κάτι σωστά. Ήμουν αρκετή, ή μήπως όχι; Σε πλήγωσα ποτέ; Σε στεναχώρησα τόσο ώστε να μην μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια;

Κρίμα που δε θα μάθω ποτέ την απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα, κρίμα που δεν αντέξαμε, κρίμα που δεν ήμουν ισάξια του ειδώλου που είχες πλάσει.

Μα κρίμα που ούτε εσύ έμοιαζες με αυτό που ήθελα, κι όμως έμεινα μαζί σου για να σου δώσω την ευκαιρία να μου δημιουργήσεις ανασφάλειες γι'αυτό που είμαι.

roxanh

Έχω συλλάβει την καλύτερη μορφή προδοσίας, η οποία είναι να πάψεις να αγαπάς κάποιον χωρίς αυτός να το ξέρει.

Αυτό για μένα είναι υψίστης μορφής προδοσία.

Η απιστία είναι κάτι πολύ εύκολο. Μπορείς να απιστήσεις και να εξακολουθείς να αγαπάς κάποιον.

Το να πάψεις να αγαπάς όμως έναν άνθρωπο από το ένα βράδυ στο άλλο και να μην το γνωρίζει και να νομίζει ότι τον αγαπάς, είναι μια δεύτερη Μήδεια.

- Κική Δημουλά , “ Η ατελής προδοσία ”, αποσπασμα .

erev0s

Ακόμα και με τις ανθρώπινες σχέσεις είμαστε εντελώς αχάριστοι.

Θα εκτιμήσουμε κάτι μόνο όταν το χάσουμε και αν το πάρουμε πίσω θα φερθούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Για εμάς πάντα φταίνε οι άλλοι, πάντα θα ψάξουμε ένα παραθυράκι, μια δικαιολογία για να διώξουμε το φορτίο που μας βαραίνει από πάνω μας και να το φορτώσουμε στους άλλους.

Μαλώνουν για την πολιτική και γκρινιάζουν για το πόσο σκατά είναι τα πράγματα πλεόν αλλά σκέφτηκαν ποτέ τις πράξεις τους ανά τους αιώνες; Όταν ψήφισαν τον Χίτλερ, όταν έδιωχναν οποιοδήποτε πολιτικό με προοπτικές από το παρασκήνιο απλά και μόνο επειδή για αυτούς υπήρχε μόνο ένα μεγάλο κόμμα που παρά τα σκατά που είχε κάνει το είχαν θεοποιήσει και δεν κοιτούσαν πέρα από αυτό;

Οτιδήποτε καλό το καταστρέφουμε, μιλάμε και παραπονιόμαστε χωρίς να κάνουμε πράξεις. Δεν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και περιμένουμε οι άλλοι να τα μαντέψουν, δεν τολμάμε, δεν ρισκάρουμε και ακόμα και όταν τα κάνουμε αυτά είμαστε τόσο ηλίθιοι που τα κάνουμε με τον λάθος τρόπο.

Δεν έχουμε μάθει να αγαπάμε και περιμένουμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν με έναν τρόπο που μόνο στις ταινίες έχουμε δει. Γιατί αυτό είναι αγάπη για εμάς, οι ταινίες που βλέπουμε. Έχουμε την άποψη πως «αυτά υπάρχουν μόνο στις ταινίες» γιατί φοβόμαστε να παραδεκτούμε πως αυτά τα αισθήματα τα έχουμε και εμείς.

Μπορούμε να γίνουμε τόσο ευάλωτοι, μπορούμε να αγαπήσουμε ανευ όρων. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα για έναν έρωτα, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα για να προσταυτεύσουμε αυτούς που αγαπάμε.

Όμως φοβόμαστε.

Γιατί η μαμά και ο μπαμπάς πάντα έλεγαν «άσε τους έρωτες και κοίτα να κάνεις κάτι σημαντικό στη ζωή σου» όμως τι μπορεί να είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου από το να αγαπάς και να αγαπιέσαι;

elamazimoukaiopoupaei

Προχώρα την ζωή σου

Θα την βρούμε την άκρη

με τα συναισθήματα μου

Σάμπως θα είναι η πρώτη φορά

που θα χρειαστεί να τα πετάξω, λες

ή η τελευταία; -

Χαλάλι σου όλα

Έτσι κι αλλιώς

Θα τα ξανά έκανα

άλλες χίλιες φορές

Αρκεί μόνο να μου έδινες

την παραμικρή ελπίδα

Αρκεί μόνο να ήξερα

πως το σκέφτεσαι σοβαρά -

Δεν ξέρω τι άλλο μένει

αν ήξερα θα έμενα κι εγώ

Δεν ξέρω και πως θα φύγω όμως

νόμιζα πως η θέση μου

ήταν μόνο εδώ -

Δεν ξέρω τι περίμενα, αλήθεια

Ίσως ότι μαζί μπορούσαμε;

Ίσως ότι εσύ είχες το κουράγιο

να ξεκινήσεις απ’την αρχή;

Ίσως ότι εφόσον βρεθήκαμε

δε θα υπήρξε ξανά το χωριστά;

Δεν ξέρω, αλήθεια

Νιώθω τελείως χαμένη... -

Προχώρα την ζωή σου, πήγαινε...

Εγώ έφτασα

πιο πέρα από εκεί που άντεχα

Καταστράφηκα ολόκληρη

Δεν παίρνει άλλο

Τώρα είναι η σειρά σου

να προσπαθήσεις

ή κανενός -

~Ρενέ

elamazimoukaiopoupaei

Promise?

why-is-everything-so-heavy

andromaxi

Ο επιμένων νικά πάντα;

Είμαι ίσως μικρή για να σου δώσω μία απόλυτη απάντηση μέσα από ένα καθολικό ναι ή ένα όχι. Κατάλαβα ωστόσο, μέσα από την καθημερινότητα που βιώνω πως η υπομονή είναι η πιο δύσκολη αρετή, για να την ενστερνιστεί κανείς.

Δίνες μάχες σιωπηλές, κάνεις υποχωρείς, σωπαίνεις, πληγώνεσαι, αποφασίζεις κατευνάζοντας το «εγώ» σου να παραμείνεις αδρανείς, έχοντας ως μοναδική ελπίδα την επιστροφή τους. Βλέπεις τους ανθρώπους σου να φεύγουν και εσύ το μόνο που κάνεις είναι απλά να τους παρατηρείς να απομακρύνονται. Η λογική και η ψυχή ξεκινούν μία διαμάχη και τον μοναδικό συμβιβασμό αποτελεί η υπομονή. Δεν νοείται υπομονή με εγωισμό, αυτά τα δυο σε συνδυασμό θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως βενζίνη και φωτιά. Θα σε καίνε μια ζωή ,γιατί στην αγάπη δε χωρά κανένα είδος εγωισμού.

Στο τέλος όλοι γυρνάνε σωστά; Και πότε έρχεται το τέλος; Μα τι γίνεται με εκείνους που έφυγαν για πάντα;

-Μένεις μόνος καρδία μου, κάθεσαι μόνος, συλλογιζόμενος στιγμές και αναμνήσεις , υπομένεις τον ίδιο σου τον εαυτό, προσπαθείς να τους κάνεις περιφανούς και αναρωτιέσαι «Μα θα καταφέρω να τους κάνω;»

Και εδώ έρχεται η υπομονή και το πείσμα. Δεν θα το μάθεις εδώ αγάπη μου, αν τους έκανες τελικά να νιώθουν περιφανούς για σένα από εκεί ψηλά. Ωστόσο, αυτοί οι αγαπημένοι άνθρωποι που έφυγαν σου δίνουν με τον μοναδικό τους τρόπο την δύναμη να προοδεύεις και να γίνεσαι καλύτερος, πρώτα για εκείνους και μετά για σένα. Γιατί εκείνοι αξίζουν τα πάντα.

Για εκείνους που είναι εδώ αξίζει να παλέψεις, να υπομείνεις και να επιμείνεις; Αυτό αναμφίβολα θα απαντηθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επιλέγοντας να κάνεις υπομονή για την επιστροφή αυτών των ανθρώπων, σε κάνει να έρθεις αντιμέτωπος με τα συναισθήματά σου, το θύμο, τη λύπη, την αγάπη και στην τελική μέσα από αυτούς τους συμβιβασμούς και μέσα από αυτές τις μάχες γίνεσαι πιο δυνατός. Μπορεί ο επιμένων να μην νικά πάντοτε τον πόλεμο, αλλά σίγουρα νικά πολλές μάχες. Οι άνθρωποι πάντοτε έρχονται και φεύγουν.

Για τους αγαπημένους μου ανθρώπους θα έκανα υπομονή, κάνω υπομονή! Υπομένω και επιμένω σιωπηλώς για εκείνους και ας ξέρω πως το πιο πιθανόν είναι να μην γυρίσουν ποτέ. Το πιο πιθανό είναι να μην κερδίσω αυτό τον πόλεμο, ωστόσο κάνω υπομονή. Γιατί εάν δεν παλέψεις για τους ανθρώπους που αγαπάς για ποιους θα το κάνεις; Προφανώς και δεν είναι εύκολο, αντιθέτως χρειάζεται τεράστια δύναμη ψυχής και τεραστια αυτοπειθαρχία να βλέπεις τους ανθρώπους σου να φεύγουν και συ απλά να κάνεις υπομονή, μέχρι τον γυρισμό τους. Είναι δύσκολο να έχεις μόνη ελπίδα τις περιπτώσεις. Είναι δύσκολο να σκέφτεσαι, στέκοντας αδρανείς μπροστά σε μία τέτοια φυγή, μόνο και μόνο επειδή γνωρίζεις ότι αυτή η φυγή θα ωφελήσει τους ανθρώπους σου. Κάποιες φορές κουράζεσαι, αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό. Τελικά αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια και όλη αυτή η ψυχική πίεση; Τελικά αυτοί οι άνθρωποι που θεωρούσες δικούς σου αξίζουν να είναι η πρόφαση γι αυτόν τον προσωπικό πόλεμο;

Θα σου απαντήσω με βάση την προσωπική μου, πολύ ταπεινή μου άποψη. Αξίζει. Δεν ξέρω, αν θα καταφέρω να κερδίσω ξανά τον άνθρωπό μου, αυτό θα φανεί. Δεν ξέρω άμα κερδίσω ξανά αυτό τον πόλεμο, άλλα αναμφισβήτητα οι μάχες που έδωσα, δίνω και θα δίνω θα με κάνουν πιο δυνατή. Θα καταφέρω να βρω τον εαυτό μου και τα όρια μου. Και όλα αυτά; Χάρις εκείνον, χάρις εσένα. Τότε είναι που θα σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Γιατί μέσα από όλο αυτό έμμεσα εσύ θα με κάνεις να αναστυλωθώ. Ίσως να μην κερδίσω τον πόλεμο, μάλλον δεν θα τον κερδίσω, ωστόσο θα νικήσω τις μάχες μου που θα με κάνουν πιο δυνατή. Οπότε παιδία ναι ο επιμένων νικά και πάντα θα νικά, γιατί η ελπίδα δεν πεθαίνει μόνο τελευταία. Σε ότι αφορά τα συναισθήματα η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ.