Alam mo ‘yong masakit para sa taong naiwan?
‘Yon ‘yong kapag dumating ‘yong oras na bumalik siya tapos alam ng utak mo na mahal mo pa, ngunit ‘di na maramdaman pa.
Nakakalungkot na dumating kana sa puntong, hindi kana sigurado sa taong alam mong patuloy mong minamahal, at minsang naging higit pa sa sigurado. ‘Yong tipong kahit pilitin mo, namanhid kana, hirap na, kasi may takot na.
‘Yong para bang naghahanap ka ng bagay na alam mong nawala na.
Masarap balikan ‘yong masasayang ala-ala tapos iisipin mo baka pwede pa.
Pero may alangan kang nararamdaman na di mo maintindihan, bakit ganun?
Siguro kasi sa dulo nang bawat masasayang ala-ala, alam mo na may sakit ang kahahatungan, di ka masisisi kasi napagdaanan mo na.
Wala ka naman nang magawa kasi naibigay mo na lahat.
Ganoon pala siguro ‘yong sinasabi nila no?
‘Pag naibigay na ang lahat pati pato, nauubos kana.
Hanggang sa pati ikaw nalulungkot na kasi wala kana magawa kahit gustuhin mo pa lumaban.
Pero wala, wala rin namang aasahang pabalik, kasi di mo rin naman maramdaman na sapat ‘yong pagbawi niya sa ngayon, kapalit nang sakit na naranasan mo sa kanya.
‘Di mo na rin alam kung anong pwede niyang gawin kasi siya lang din naman ang makakasagot.
Alam mong mahal mo pero di mo na maipaglaban, kasi pagod kana, manhid kana, di mo na alam kung totoo bang may kakapitan ka pa o salita nalang lahat sa hangin na tinatangay.
May magsasabi pwede namang simulan ulit, kalimutan ang nakaraan at maging positibo sa bukas.
Siguro nga posible, kung ikaw na mahina eh hahatakin at babawiin talaga nang taong nang-iwan sa’yo.
Pero kung ang nararamdaman mo ay dehado ka pa rin,
ayun ‘yong mapapaisip ka kung worth it pa ba?
Ano bang pakiramdam na kapag mahina ka eh, may lalaban para sa’yo? kasi ganun naman dapat diba? Hindi ‘yong muli kang sasaktan pag nakikitang nagiging mahina ka.
Kasi sa totoo lang nakakapagod din maging malakas.
blakekathryn
kaledo-art
jbbartram-illu
izzy806
janainaart
baratheonpilled