één mei kon ik dit eindelijk doen. Het was toen ik dat plaatste hier nog steeds veel te koud om vrijwillig op het strand te gaan zitten, vuurtje of niet - en dat is er vanuitgaande dat je het überhaupt aangestoken krijgt. In mijn kringen is er natuurlijk veel sprake over May Day en Bealtaine o.a., en daarvan kreeg ik nog dringender verlangen naar een vuur om het leven in te luiden, dus er werd spontaan besloten dat we het maar gewoon moesten gaan doen. Nu of nooit. Toen we dit bedachten regende het, en wij wisten zeker dat we rillend bij ons vuurtje zouden zitten, maar wilden het toch.
Één van onze raven volgde ons bijna de hele oprit af en zelfs een stuk de weg op - normaliter zien we ze nooit zover bij hun nest wegvliegen, dus we namen dit maar als goed teken. We hadden ook twee konijnen gezien toen we ons hout gingen verzamelen. Toen we het strand opliepen zagen we een ander groepje die ook een behoorlijk vuurtje hadden gebouwd. We liepen eerst een paar keer langs ze heen op zoek naar een mooi plekje uit de wind, maar toen we we met armen vol brandhout langsliepen grapte één van hen of wij dat bij hun erop wouden gooien. Blijkbaar waren zij neo-heidenen en "Beltane" aan het vieren. Niet écht mijn volk, maar we werden hartelijk uitgenodigd en ze waren benieuwd naar mijn staf, en ik heb echt vrienden nodig, dus bleven we hangen. We werden ondervraagd en voorgesteld, kregen wiet aangeboden, en hun ritueel bestond verder eigenlijk uit niks, dus hoefde ik me geen zorgen te maken over frustraties m.b.t desinformatie.
De regen begon enorm af te nemen, en uiteindelijk verdween het helemaal. Er kwamen ook steeds meer mensen bij dit vuurtje komen; sommigen waren voortijds uitgenodigd, anderen waren toevallig op het strand en benieuwd wat er gaande was. Twee daarvan waren een stel dames, waarvan één, bleek, werkt bij Coastal Studies - dezelfde organisatie waar ik mijn worm mailtje aan gestuurd had, waarvan ik niet wist of die was ontvangen of of ik een antwoord zou krijgen. Het kwam ter sprake omdat we het al hadden over andere mysteries in het dierenrijk, en het schijnt dat ze allemaal enorm hadden genoten van mijn mailtje. Ze stuurde de 'designated worm girl' zelfs een bericht dat ze mij had ontmoet. Op een gegeven moment hoorden we een stel prairiekraanvogels, en het was leuk om te zien hoe iedereen zich tegelijkertijd omdraaide en meerdere "oh cranes!" "look, cranes!" riepen.
Misschien wel ruim twee uur later besloten we eindelijk ons eigen vuurtje te gaan bouwen. Tegen die tijd was het droog en de wind bijna vervallen, dus het duurde maar een paar minuten voor we hem aan hadden. We roosterden een paar worstjes, en mijn partner had mooi papier en pennen bij zich zodat we dingen konden tekenen en opofferen. Zij tekende 'the Lady of the Stone' en een hond, en ik Ullr's skis en schild, en nog een hond. We hadden ook zo'n pakje poeder dat de vlammen andere kleuren doet aannemen, dus we gooiden dat er eerst in omdat ik zo benieuwd was, en daarna de tekeningen die we hadden uitgeknipt. Meer kletsen, eten, en roken, tot we besloten de dooie otter die we hadden gezien te bekijken. Dit is de tweede aangespoelde otter die we dit jaar hebben gezien, de vorige hebben we verstopt om te laten rotten, maar deze was al veel verder ontbonden. Het was best een flinke otter, eerst dachten we dat het een zeehond was, dus ze zal wel oud zijn geweest.
Bij de zonsondergang deden we wat waarzeggen en het was voornamelijk positief, al dan bij mij een beetje vaag. Ik geef de schuld aan het feit dat ik me in een vreemde plek in mijn leven bevind waar elke optie eigenlijk even waardevol is.
