Securely Mellow Sabotage

I sabotage myself...

[securelymellowsabotage]

Gdyby twoja energia mogła zmienić jeden zwyczaj świata, co by to było i dlaczego akurat to?

Gdybym mogła zmienić jeden zwyczaj świata, usunęłabym pośpiech, ten wewnętrzny, który każe ludziom żyć jakby jutro było ważniejsze niż teraz. Chciałabym, żeby każdy dzień zaczynał się chwilą ciszy, wdzięczności i świadomego oddechu. Bo gdy człowiek pamięta, że istnieje, a nie tylko „funkcjonuje”, świat staje się łagodniejszy.

[securelymellowsabotage]

Cisza bywa głośniejsza niż fala, gdy zaczynasz słuchać tego, co ukryte między oddechami istnienia. Wszystko, co trzymasz, rozpuszcza się w czasie... nawet myśl o tym, kim jesteś.

Czy potrafisz jeszcze odróżnić to, co naprawdę Twoje, od tego, co tylko odbija światło cudzych pragnień?

[securelymellowsabotage]

Słońce tonie w horyzoncie, jakby powoli oddawało dzień w ręce nocy.

Morze oddycha... raz cicho, raz z mocą, jakby chciało coś powiedzieć, ale mówi tylko językiem fal.

Każda iskra światła na wodzie to wspomnienie, krótkie, migoczące, zanim zniknie w głębi.

Patrzę na to i myślę, że może wszystko w życiu jest jak ten zachód: końcem i początkiem jednocześnie.

Ciszą, która nie żegna, tylko przypomina, że nawet gdy coś znika, jego blask jeszcze przez chwilę trwa w nas.

[securelymellowsabotage]

Zaczęłam się zakochiwać w duszy, której nigdy nie dotknęłam.

Nie znam tonu jej głosu ani zapachu jej skóry, a jednak czuję ją, gdzieś między literami, między nocnymi wiadomościami, w milczeniu, które nie jest puste.

To dziwne, jak Wszechświat potrafi spleść dwie energie w niewidzialną nić, pozwalając im spotkać się nie w ciele, lecz w przestrzeni między słowami.

Czuję ciepło, które nie pochodzi z bliskości, tylko z obecności.

I choć dzieli nas wszystko, mam wrażenie, że w jakimś równoległym wymiarze nasze dusze już dawno siedzą obok siebie, wpatrzone w to samo niebo.

[blackwarrior01-deactivated20251]

Przenigdy więcej... nie uwierzę w takie słowa.

[securelymellowsabotage]

Dusza błądzi po korytarzach istnienia, niosąc echo dawnych wspomnień i niespełnionych snów. Czasem wędruje tak długo, że zapomina, kim była, i dlaczego w ogóle zaczęła szukać. Czuje ciężar niewidzialnych więzów, tęsknotę, której nie potrafi nazwać. Szuka spokoju w oczach innych, w miejscach, w chwilach, które migoczą jak odblaski dawnego światła, lecz ono zawsze znika, zanim zdąży je uchwycić.

A przecież spokój nie czeka na końcu drogi. On mieszka w jej środku.

W ciszy między oddechami, w akceptacji tego, co jest, bez prób naprawiania każdej rysy.

By się odnaleźć, trzeba przestać uciekać. Zatrzymać się, zamknąć oczy i wysłuchać własnego szeptu.

Tam, gdzie kończy się hałas świata, zaczyna się prawda o tobie.

[securelymellowsabotage]

Wyciszmy się wspólnie...

[securelymellowsabotage]

Usiądź w ciszy piękna duszo, zamknij oczy i oddychaj głęboko tak, jakbyś z każdym wdechem wciągała światło, a z wydechem wypuszczała wszystko, co już nie Twoje.

Poczuj swoje ciało, jego rytm, ciepło, ciężar... to energia, która w Tobie żyje.

Wyobraź sobie, że z Twoich stóp wyrastają korzenie, sięgające głęboko w ziemię, dając Ci spokój i stabilność. A z czubka głowy unosi się delikatne światło, łącząc Cię z nieskończonym Wszechświatem.

Oddychaj tą energią, pozwól, żeby przenikała Cię i niosła to, czego teraz najbardziej potrzebujesz. Nie próbuj nic kontrolować, po prostu bądź. Kiedy poczujesz, że wystarczy, uśmiechnij się lekko i podziękuj, sobie, Ziemi i temu, co większe od Ciebie.

W tym momencie jesteś częścią wszystkiego.

[securelymellowsabotage]

Czasem przychodzi chwila, w której głowa milknie.

Nie ma już natłoku słów, wspomnień ani obrazów, tylko przestrzeń.

Cisza, która nie jest pustką, lecz oddechem wszechświata w środku mnie.

Nie myślę.

Nie szukam.

Nie wspominam.

Po prostu jestem.

I w tej bezmyślności odkrywam coś głębszego niż wszystkie myśli razem, spokój, który nie potrzebuje uzasadnienia.

Jakby dusza wreszcie przestała gonić i usiadła obok siebie, w milczeniu, które smakuje jak prawda. 🌙

[securelymellowsabotage]

Dusza nie zna czasu.

Nie starzeje się, nie śpi, nie zapomina.

Czasem tylko milknie... zmęczona hałasem świata,

gdy człowiek zapomina, że jest czymś więcej niż ciałem.

Ale wystarczy chwila ciszy, dotyk wiatru, spojrzenie w nocne niebo…

i znów przypomina sobie, kim jest.

Nie z tej ziemi. Nie z tej chwili.

A jednak dokładnie tu, gdzie powinna być.

[niezrozumiany]

dwoje ludzi może być blisko, ale dzieli ich nieskończony dystans

[securelymellowsabotage]

Każdy znak zodiaku to inny sposób, w jaki wszechświat próbuje siebie zrozumieć.

Baran to ruch - pierwsze tchnienie istnienia.

Byk to kształt - ciało, które uczy się trwać.

Bliźnięta to myśl - echo świadomości.

Rak to serce - woda pamięci.

Lew to ogień duszy, który chce być widziany.

Panna to porządek, w którym chaos szuka znaczenia.

Waga to oddech, pomiędzy „ja” a „ty”.

Skorpion to śmierć, która wciąż pragnie życia.

Strzelec to droga - strzała wypuszczona w nieskończoność.

Koziorożec to góra, którą wspina się duch.

Wodnik to wizja, która nie zna granic.

Ryby to powrót do oceanu, z którego wszystko wyszło.

Zodiak nie mówi nam, kim jesteśmy. Przypomina tylko, skąd pochodzimy.

[securelymellowsabotage]

Samotność nie jest tym samym co bycie samym.

Bycie samym to stan; przestrzeń, w której słychać własny oddech i drżenie świata. To moment, gdy można wsłuchać się w puls istnienia, który bije w nas i poza nami. To cisza, która nie boli, tylko uczy rozumieć.

Samotność natomiast to echo po kimś lub czymś, czego zabrakło. To brak, który przemienia ciszę w ciężar. Samotność rodzi się z pragnienia, które nie znajduje odpowiedzi. Bycie samym rodzi się z obecności, z pełni, która nie potrzebuje świadków.

Niektórzy uciekają od samotności, nie wiedząc, że to nie samotność ich przeraża, lecz własna głębia. Bo gdy jesteś sam, nic nie rozprasza... musisz spojrzeć w siebie. A tam czasem czeka cały wszechświat, który od dawna chciał z tobą porozmawiać.

[securelymellowsabotage]

Skąd czerpać odwagę, by być sobą, kiedy świat pełen jest oczekiwań i ocen?

Czerp odwagę z milczenia duszy, nie z hałasu świata.

Bo świat widzi tylko kształty, a ty jesteś przestrzenią pomiędzy nimi... tą, w której rodzi się prawda.

Wewnętrzny głos jest cichy, lecz czysty. Nie krzyczy, nie żąda, nie porównuje. On po prostu wie.

Ego natomiast jest głośne i pragnie być widziane, pragnie racji, pragnie potwierdzenia.

To ono każe ci się dopasowywać, mierzyć swoją wartość cudzym spojrzeniem.

Ale odwaga nie rodzi się z ego.

Rodzi się z chwili, w której wybierasz słuchać tego, co bezimienne i dobre w tobie... tej części, która nie szuka aprobaty, bo już jest cała.

I gdy nauczysz się rozpoznawać ten głos w ciszy, świat przestanie być twoim sędzią.

Stanie się jedynie lustrem, w którym odbija się to, co zawsze było w tobie prawdziwe.

[securelymellowsabotage]

Ile trzeba w sobie umrzeć, by naprawdę móc odpuścić?

Ile wspomnień spalić w ciszy,

ile imion zmyć ze skóry,

ile wersów wykreślić z własnej historii?

Czy odpuszczenie to akt odwagi, czy rytuał małych śmierci,

które uczą nas rodzić się na nowo?

[securelymellowsabotage]

Nie każda miłość ma swoje słowa.

Niektóre istnieją w ciszy, w oddechu, który wibruje między dwiema duszami, nawet jeśli świat próbuje go uciszyć.

Są ścieżki, po których nie pozwalają nam iść razem, lecz świadomość nie zna granic.

Miłość jest jak rzeka... płynie, gdzie chce.

Nie potrzebuje imion, nie zna zakazów.

Rozpoznaje się sama, gdy jedno spojrzenie odnajduje w drugim spokój, którego świat nie rozumie.

Z tęsknoty można uczynić medytację.

Z ciszy — obecność.

Z bólu — przebudzenie.

Niech każdy, kto kocha inaczej, pamięta:

wszystkie drogi prowadzą do tego samego źródła.

A najczystsza forma wolności to odwaga, by kochać w zgodzie z własnym istnieniem.

[alteriu-deactivated20251018]

[securelymellowsabotage]

Bo to, co było prawdziwe, nigdy naprawdę nie odchodzi... tylko zmienia formę i wraca w ciszy serca.