Melodyen

Onlar sağır.. Melodiyi bir tek ben duyabilirim. Belki birkaç kişi daha. Melodyenler olarak anılırız başka bir zaman diliminde belki de. Kim bilir..

[sekkafa]

Satranç, hayat gibidir. Her parçanın kendi işlevi vardır. Bazıları zayıftır, bazıları ise güçlü. Bazıları oyunun başında işine yarar, bazılarıysa sonunda. Ama kazanmak için hepsini kullanmak zorundasın. Aynen hayatta olduğu gibi satrançta da skor tutulmaz. On parçanı kaybedip yine de kazanabilirsin oyunu.

Adam Fawer

[sekkafa]

“Hangi çiçekten çalıntıdır huyun? Hangi ırmağın peşinde kaybolur güzün? Çok yürüsem ormanında bulur muyum? Hangi ceylanın gözünde saklıdır yüzün? Sır bu çığlığın fısıltısındadır. Uykunuz derin, rüyanız hatırlanmadı. Ben vurulduğum masalın ortasındayım. Prensesler de kalp söker, hiç yanılmadın. Ay ışığına, bir göl kayığına Sakladım acımı gül yanağına. Gülümsemesi yakamoz Işığına vurulduğum o gecede. Kaç çiçeği koparıp uzağıma Solsun elimizi sürdüğümüz her şey. İnadına sevip, yolumu yürürüm yine de. Ben deniz yazmayı sizden öğrendim. Elimde mavi kalemler bir poyraz çizmişim. Kıyındayım da aklımda ufkunuz var. Yüzümde eskiyen bu hazineyi bul, kaçır da Sakla derinde, rüzgar benimle Kerteriz aldığım yıldız bu göğün en tepesinde..”

[sekkafa]

"Kurduğum deniz sesin İnandığım yerin göğün devrilmesin. Eksik bir yöndesin. Kandırınca renginiz, akşam olunca gizlerim. Uzandığın dallar mı meyvesiz? Çoktan geçmişti çizgiyi kalbimiz. Geriye dönüş yok eskiden beri yersiziz. Her şey gibi az ve uzak değildi maviniz. Çok yakındı yitti sahiniz.

Yüzünden tanımıştım, Gördüğümde anladım. Senden başka sebebim yok. Çocukluk salıncağım, Yüzüme vuran rüzgarım, Koşarken ki heyecanım, İçimden atamadığım en büyük korkularım.. Tüm sıfatlar gereksiz, yeterlidir varlığın. Adımlarım ağır ağır Kokun denizdi anladım. Düşünmem bırakmayı Ruhumda dudak payı bıraktım sana, İç kana kana..

Kokun deniz ama izin vermez Ankara. Bir adım gidemem, geriye dönemem seni almadan oradan. Yorulmuşsun ama yaslan omzuma. Bir masalın yükü düşer, sensiz her gece aklıma.."

[sekkafa]

Once upon a time, I dreamed I was a butterfly, flitting around in the sky. Then I awoke. Now I wonder: Am I a man who dreamed of being a butterfly, or am I a butterfly dreaming that I am a man?”                                                                                                                                                              “Bir keresinde rüyamda gökyüzünde uçuşan bir kelebek olduğumu gördüm. Sonra uyandım. Şimdi ise, rüyasında bir kelebek olduğunu gören bir insan mı, yoksa rüyasında insan olduğunu gören bir kelebek miyim, bilemiyorum.

Zhuangzi

[sekkafa]

Koca denizde bir başına olduğundan emin oldu. Eh, ne de olsa önümüz yazdı. Arkamız kış, içimiz bahar.

Yorganın içinde büzüldükçe büzüldü. Kıvırcıktan dalgalıya dönen saçları kaldı bir tek dışarıda, bir de alnının bir kısmı. Bu kadar rakıyı ağzıyla içmişti de, yastığa yorgana da mı ağzıyla bulaştırmıştı. Yatak değil anason deniziydi mübarek.

Nefes almak için yorganı biraz indirdi. ‘Önümüz yaz’ diye geçirdi içinden. Sırtında bir el hissetti. Geçen geceden kalma bir düştü bu el. Sırtını denizin üstüne verdi, gözünü tavana dikti. Az önceki hissiyatının geçen geceden kalma bir düşün tortusu olduğundan emin olmak için sol kolunu denizin ortasına serdi. Bu saatte, bu halde kolunu ancak serebilirdi.

Koca denizde bir başına olduğundan emin oldu. Eh, ne de olsa önümüz yazdı. Arkamız kış, içimiz bahar.

Baharda rakının tadı bir başka oluyordu sanki. Baharda içilen rakının sarmaladığı düş bile bir başka oluyordu. Omzunda bir eli o zaman hissetti. Başını sola çevirdi, boşluğa baktı. Bir el vardı hem sırtında hem omzunda gezen. Bir tat vardı ağzında, sanki yolun ortasında nefes almak için durmuşken ağzından öpmek gibi.

Bunu düşününce içinden bir dalga kıyıya vurdu. Zaten denizin üstündeydi, bir dalganın lafı mı olurdu.

Sırtındaki eli aldı, yanağına götürdü. Omzundaki eli aldı, dudaklarına götürdü. Bahar rakısının düşüydü bu, nereye çekersen oraya gidiyordu. Anasonun kokusu, başını nereye çevirirse orada uçup gidiyordu.

Bir ara gözlerinin kapandığını fark etti. Sırt üstü yüzerken, sırtından aşağı ipekten bir tülün kayması hissi gibi kaydı yorganın içine doğru. Yorganın içine gömüldü, artık saçlarından nefes alıyordu.

Derken irkildi, başını sağa çevirdi. Önce başucundaki lambanın ışığını gördü, sonra da bahar rakısı düşünün gülen yüzünü, anason beyazı dişlerini: ‘Rüyanda konuşuyordun, sana bir bardak su getirdim.’

Pınar İlkiz

[sekkafa]

“Gönlüm bir sevdanın peşine düşmüş

Aklı yok fikri yok, deli misali

Benliğimse, hayat seline düşmüş

Hep böyle yıllardır ömrümün hali

Bir yanda sevdalar, bir yanda hayat

Uyuyabilirsen uykuna yat

Bilmem kimde suç, kimde kabahat

Oraya buraya gitmekten bıktım”

[sekkafa]

Saat dört değil ama yoksun

Okurken eşlik etmesi için: http://www.youtube.com/watch?v=av12BTEj5iU

“Geç kalmıştın, ki bu şaşılası bir şey değildi. Ben de rakıyı sipariş etmiştim ama çay içiyordum. Anlayacağın değişen bir şey yoktu.

Birbirimizi en son üç yıl önce Semih’in evinde görmüştük.

Çalışma odasındaydık, ben sandalyede oturuyordum, sen de masaya yaslanmıştın, yine heyecanlıydın, yine elini kolunu sallayarak bir şeyler anlatıyordun. Ne anlattığını hatırlamıyorum ama nasıl anlattığını çok iyi hatırlıyorum. Önce kollarını sağa doğru savurmuş, ardından yüzüne kocaman bir gülümseme yapıştırmıştın. Ardından biraz öne doğru eğilmiş ve aniden elini yukarı kaldırmıştın. Bugün bile hala, o anı düşündüğümde ne anlatmış olabileceğini bilmiyorum.

O gün seni son görüşüm olduğu sanırım içime doğmuştu, içimi senle doldurana kadar sana bakmıştım. Seni içime kitleyip eve götürecektim, eve gidecek, yatak odasına girecek, yatağa yatıp yorganı kafama çekecektim. Sonra, herkes susunca seni serbest bırakacaktım, iki yastığın arasına girip uyuyacaktın sen. Uyuyup kalacaktın. Çünkü kalmıyordun, başka türlü kalmıyordun.

Semih içeri dalmıştı biz konuşurken, daha doğrusu sen anlatırken. Yemek hazırdı, rakılar masadaydı. Benim rakım buzsuzdu, senin rakın… Sahi sen rakıyı nasıl içiyordun? Biz o ana kadar seninle hiç rakı masasına oturmamıştık. Karşına oturdum, çünkü kadehleri tokuştururken göz göze bakmak lazımdı. Rakına bir buz attın, Semih’in lafına sataştın, gülüştünüz, ikinci buzu attın, durdun. Seni son görüşümde rakıyı iki buzlu içtiğini öğrenmiştim. Oysa sana dair öğrenecek çok şey vardı değil mi?

Yine seni son görüşümde o çok sevdiğim şarkıda geçen “Dizlerinde dizlerim, boynunda ellerim” cümleciğindeki ‘dizlerin’in aslında iki insanı ne kadar uzak tutabileceğini öğrenmiştim. Semih’in o kutu gibi evine tezat kocaman yatağı bize düşmüştü. O yatakta da bana senin dizlerin düşmüştü. Ama yalan yok, dizlerin sen uyurken benim dizlerime değdiği an beş yaşında bir çocuk gibi sırıtmıştım o karanlıkta – nasılsa kimse görmeyecekti. Jilet gibi kocaman bir gülümseme.

Şimdi yine aynı jilet gibi gülümseme ile masada oturuyor olmak isterdim ama değil. Öyle değil. Çayım bitti, görünürde yoksun, görünmeyende dolanıp duruyorsun. Ama garson bir türlü etrafta dolanmıyor. Rakıya uzanıyorum, bardağı önüme koyuyorum. “Buzsuz” diyen sesini duyuyorum. Kafamı kaldırıp üç yıl önce iki yastığımın arasında uyutup bıraktığım adama bakıyorum.

Yıllar kimden ne alıp götürüyor bilmiyorum ama seni benden alıp götürememiş ve hatta tam şu anda tutup karşıma dikmişti. Üç yıl önce, o sabah ben uyurken kalkıp Ankara otobüsünü yakalamak için otogara gittiğini söylemişti Semih. Sonrası birkaç tutuk telefon konuşmasıydı bizim için. Ya da sen gidince bizden arta kalan benim için.

Hemen sandalyene kuruldun, her zamanki gibi yanındaki sandalyeyi çekip bir kolunu ona yasladın. Birinci kadehi bitirince kolunu sandalyenin sırtına, kafanı da eline yaslayacaktın. Bu muydu seni tanımak? Birini ne kadar tanıdığını göstermek için hep o kişinin kahveyi nasıl içtiğini bildiğini söylerdin. Oysa ben senin rakıyı nasıl içtiğini biliyordum; iki buzlu. Bence bu daha mühimdi, dünyadaki bütün papatyalardan daha mühim hatta.

O an çok çaresiz hissettim. Çünkü son dublelerin sonuna gelmiştik, ben senin üç yıl boyunca ne yaptığını öğrenmiştim, sen benim bu koca üç yılı nasıl geçirdiğimi artık biliyordun. Ama seni nasıl özlediğimi bilmiyordun, ben ise senin beni özleyip özlemediğine dair en ufak bir fikre sahip değildim. Ben bunları düşünürken sen yine elini aniden yukarı kaldırmıştın. Sen aniden beni üç yıl öncesine fırlatıp atmıştın. Yine bu masadan kalkıp Ankara’ya giden otobüse binecektin.

Kimin neyi hakettiğini bilmiyordum, bunun bir hak hukuk meselesi olup olmadığı konusunda ise aklım çok karışıktı. İyi insanların güzel şeyleri hakettiğini düşündüğüm içindi sevdiğim şarkıları söyleyebilecek kadar sesim olmasını istemem. Yine bunun içindi sen üç yıl önce o otobüse binmeden seninle deniz kenarında bir kez daha rakı içebilmeyi istemem.

Birden garson gelince bu sefer elini neden kaldırdığını anladım. Zaten kimsenin beni fırlatıp geçmişe attığı da yoktu. Alt tarafı hesap gelmişti. Alt tarafı üç yıl geçmişti. Alt tarafı iki arkadaş yeniden buluşup rakı içmiş, arayı kapatmıştık. Aslında aramız hep açık kalmıştı, cenin pozisyonuna gelmiş iki insan dizi mesafesi kadar.”

Pınar İlkiz

[sekkafa]

Geçince değil, içince bir şey kalmaz.

İşe geç kalmıştı. Ya da en azından meydana inip de vapura daha 10 dakika olduğunu görene kadar öyle sanıyordu. Dün gece “Cila olur ya” deyip geldikleri mekanın önünden koşar adım geçerken karşıdan gelen üç kadının konuşmasına kulak misafiri oldu. Semizotundan bahsediyorlardı, bazısı hiç güzel çıkmıyormuş.

Semizotu. Aniden zihninde bir kayış koptu. Hatırladı, demek ki çok içmişti.

Bir gün önce evde semizotu ayıklarken bir anda içinden taşanı farketmişti. Ellerini bile kurulamadan telefonu aldı, meyhaneden İsmail’i aradı, açan olmadı. Çıktı, bir yandan yürüyor bir yandan meyhanenin telefonunu bulmaya çalışıyordu, derken numarayı buldu. Bir çaldı, iki çaldı: “Alo İsmail, olm neden duymuyorsun telefonunu? İki kişilik masan var mı? Yok desen de bir şey değişmez, ben çıktım geliyorum, 10 dakikaya ordayım.”

Deniz manzaralı masaya geçince İsmail ilk iş yoğurtlu semiz getirdi “Al. Sinirini bundan çıkar” dedi. Güldüler. Rakıya uzandı, kadehine rakı doldurmak için gayri ihtiyari ayağa kalktı, o sırada telefonuna bir mesaj geldi: “Sık canını, hiçbir şey düzelmeyecek.” Gülümsedi, Cem’di bu. Birazdan gelip karşısına oturacağını böyle müjdeleyen en yakın arkadaşı.

Yan masa patronunun ne kadar kaknem bir insan olduğunu anlatmaya daha yeni başlamıştı ki Cem geldi. “Kızım…” dedi. Bakıştılar, tam ciddi bir giriş yapacakken İsmail geldi. Gözüne doğru yürüyen yaş genzine inemeden buharlaştı. Rakı masasında ağlanmayacağını bilirdi ama en azından bu gecelik temsili olarak bir öngösterim ihtimali yabana atılacak gibi değildi.

“Abi…” dedi. “Neden böyle oldu” dedi. Cem hikayenin sadece vakıf olmasını gerektirecek kısmını bilmesinin getirdiği bir centilmenlikle başına Ayhan Işık’ı kıskandıracak bir eğim verdi ve dışarı baktı.

“Şimdi burada olsa ona derdim. Ona bunu derdim Cem.” Ne diyecekti allasen? Onun birasından içtiği günler önsevişmeydi de şimdi aynı rakı kadehini paylaşır olmuşken neden mi çekip gitmişti? Bir rakı masasındayken, oturacağı diğer rakı masasının hayalini kurduran adam neden mi çekip gitmişti?

Güldüğü için gitmişti, ağladığı için gitmişti, o gün işten erken çıktığı için gitmişti, yemeğin tuzu, çayın şekeri, kahvenin sütü eksik olduğu için gitmişti. Kek çok güzel kabardığı için gitmişti. Bazı şeylerin ölüme eşdeğer olduğunu düşünenlere inat bazen bazı şeyler hayatta olmakla eşdeğer olduğu için gitmişti.

Kesif diyemeyeceği mutsuzluklara sahip insanlar, daha doğrusu adamlar biriktiriyordu etrafında. Yazın gelip sonbaharda gidenler, elinin ayasına dünyanın en güzel eğimini verip sırtında hüküm sürenler, söyleyemedikleri söylediklerinden fazla olanlar, yerin onları çektiği kadar ağır olanlar ve kerameti kendinden menkul olanlar. Arkasından bakakaldığı, bazen de gittiğini bile görmediği adamlar…

Cem hala uzaklara bakma çabası ile karşı binadaki tabelaları okuyordu. Söylenecek bir şey yoktu, içilecek rakı vardı.

Bütün bunları eksiksiz bir şekilde hatırladığında işten çoktan çıkmış, vapurdan iniyordu. Yokuşu bitirip apartmana girdi, yöneticiye son doğalgaz parasını verip anahtarı bir tur döndürdü kilitte. Eve girdi, ayakkabılarını çıkardığı gibi mutfağa daldı, dolabı açtı. Semizler hala tazeydi…

Pınar İlkiz

[sekkafa]

BURADA DAHA NE KADAR ÖLECEĞİM?

Burada daha ne kadar öleceğim? Yeryüzüyle gökyüzünün aracısı olarak bulutu haraca kestiğiniz yerde? Ben size alışamam. Tehdit: koltuğunuzun bedeninizle dolmaması. Tehdit: bir merdivenin uygunsuz konumu, gözüme saldıran güneş ışınlarında yüzünüzün yok oluşu. “Ağlıyordum, onu gönlümde isterdim ve sadece orada.“ Öylesine yoksulluk, bir sevi düşünün bu kadar yayılması günlere, hiç karşılıksız… Ağlıyorduk. Ben bu ıslaklığı tanıyordum, düşümde böyle düşünüyordum size dokunurken. Siz bu ıslaklığı tanıyordunuz, düşümde böyle düşünüyordunuz. Nasıl biliyorduk, nasıl? Her ışıltılı anın acı yükünü, ülkemizin sonsuzca yumuşayarak kuraklıktan kurtulduğunu; bu gözyaşlarının susulmuş her çığlık, beklenmiş her sevinç için, onun için bu kadar akıcı, saran ve parlak... WET: SORROW- Delilik sevgilim, bir sözcük üzerine kurulmuyor, var olanı dürtüyor, eşeliyor, o bölgede yer ediniyor. Bir sabah, bedenimin tüm hücrelerini ele geçirmiş bir acıyla uyanıyorum, bundan böyle, nereye baktığı bilinmeyen gözlerinizle her karşılaştığımda katlanacak bir acıyla. Onu sürükleyeceğim. Sürükleyeceğim ki, açığa çıkarılamayacak, tanımlanabilir gün ve gecelere maledilemeyecek bir sevi karabasanından aldığım pay, saygısını bulsun içkin dünyasında “Ben”in. Yaslı yüreğimin utangaç itirafı: “SİZİ SEVMEKTE ÖLÜYORUM”

Nilgün Marmara

[sekkafa]

“Ayrıldık. Ayrılmayaydık hee.” Aşkı, Sultan Teyze gibi kırmızı yaşamak..

[sekkafa]

[sekkafa]

ÇİPİL AŞK

Aşığım. Aşk zannettiklerinizin aşk olmadığını gerçek aşkı bulunca anlıyorsunuz. Bana aşkın resmini çizebilir misin Abidin? Ben çizemem. Aşk; bir resime, şiire, şarkıya veya kitaba sığamayacak kadar geniş bir kavram. Dünya üzerinde ne kadar eser varsa aşkı anlatmaya yeltenmiş, tüm bunlar aşkın sadece ufak kıvılcımları. Asıl yangın anlatılmak için fazlaca büyük, yalnızca hissedilir yüksek sıcaklığı. Asla tam anlamıyla çizilemeyen, yazılamayan, anlatılamayan sadece hissedilebilen ve bir nebze olsun gösterilebilen bir şey aşk. Bir sürü kelime sıralayabilirim size aşkı tanımlamak için: huzur, mutluluk, aidiyet, özlem, sevgi, güven, fedakarlık, sadakat, korku, endişe, delilik, ten, beden, sıcaklık, haz, acı, cesaret, hayat, ruhani, enerji... Ancak hepsi bir tarafından eksik kalır aşkın tanımı için. Çünkü aşk, gelmiş geçmiş tüm duyguların aynı anda zincirleme reaksiyonlara girip bilinmedik, yabancı ve yeni tek bir duygu oluşturması gibi bir şey. Dinamik, biçim değiştiren, sürekli yapıtaşlarına dönüşüp duran bir duygu. Değişmesine rağmen hala ilk günkü gibi hissettiğin ve aslında hiçbir şeyin değişmediği bir olgu. Hem değişken hem sabit. Böyle bir paradoks işte aşk. Bu bile bir tanım değil, bir aşığın naçizane bir örneklendirmesi. Aşk sadece aşktır. Aşk, sen ve ben. Bir çift çipil göze bakmak, terden ıslanmış elini tutmak, sıcacık bedenine sarılıp uyumak, uyurkenki nefesini ve kalp atışlarını ezberlemek, sesini ve yüzünü hafızaya kazımak, saçlarıyla oynamak, sakallarını öpmek.. Seviyorum be Eros! Aşk güzel şeymiş vesselam. Aşığım ilk günkü gibi, Aşığım ilk günkünden çok farklı, Aşığım ilk gün hiç olmamışçasına, Aşığım.

[sekkafa]

“Bastığın her kaldırım taşı senin cinayetindir.”

[sekkafa]

YAĞMURLU

Uzağı ne zaman düşünsem aydınlık Burda geceler kaldı sen gittin Geceyle uyku suyla yosun Benimle olduğun bilmez misin Uzak ve beyaz şehirlerden Bir ince yağmurla gelirsin Gece bekçisini sokağından Garibi yatağından çeker alırsın Bir hikaye bilir söylerim Dost yıldızlara karşı ve sabaha doğru Bu hikayenin bir ucu sendedir Kurtarmak isterim kurtarmak isterim Bütün uçurtmaların ipi elindedir.

Gülten Akın

[sekkafa]

“Beni hatırladın mı? Yüzümdeki çizgilerin ressamı, Hatırladın mı bu benzersiz eserini? Beni hatırladın mı? Kalbimdeki harabelerin mimarı, Hatırladın mı nasıl yıkıp döktüğünü? Beni hatırladın mı? Kalbimdeki parıldayan o elması, Hatırladın mı nasıl söküp aldığını? Beni hatırladın mı? O rengarenk rüyalarımın hırsızı, Hatırladın mı bıraktığın kabusları? Beni hatırladın mı? Sırılsıklam şarkılarımın şairi, Hatırladın mı bu titreyen ellerimi?”

[sekkafa]

SAATLER/GEYİKLER

Gizem, bir geyik başı gibi uzanıyor aramızda.  Boynuzlarında senin karmaşan ve sana ait bilmediğim, Bilmek istemediğim onca şey. Buna benzer çözemediğim bir çok şey.  Ormanda sarı yapraklar düşmeye başladığı zaman saçlarının arasından,  Sarı bir yaprak fosili boynunun tam kenarında.

İki geyik ormanın kuytularında birbirine sarılmış yatıyor,  Boynuzları birbirine geçmiş..

Kırmızı bir yunusun havada sıçraması olurdu senin gülüşün, Ama gülmüyorsun. Beni boğmak mı istiyorsun? Benim zaten boğulduğumu fark etmiyor musun?

Geyiğin boynunda kırmızı bir leke var.  Melankolimin tozu alındığında, kanayan bir yürek çıkacak ortaya. İki geyiğin birbirine geçtiği yerde orman ışığı kırılıyor. “Kalbin ilmini yap.” diyor bir ses. Aortanın kırmızılığı gibi geyiğin boynunda bir kırmızı leke..

Geyiğin boynunu tuttuğum zaman elimde kalan pas lekesi Ya da böyle bir şey seni anlamaya çalışmak. Seni sevdiğim zaman kadife tüylü bir geyik ormanda su içiyor Ya da yeşil kadife tüylü bir su akıyor boynuzlarımızın arasından.

Dünya tatsızlığı kristalleşirken kimyasal bir çözeltide, Hiçbir şeyi çözemezsin. Bileklerini de kesemezsin.  Anti-maddeye kaçmak istersin sadece.  Bazen ama bir insanla bir şey olur, Kısa süren bir şey. İki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi.  Bazı insanlarla yıllarca görüşsen de bir şey olmaz.

Ormanda bir kuş hızla dönüyordu. Aşık olduğumuz zaman,  Yürek denen ormanda bir kuş anormal bir hızla döner Ve kaçmamız gerektiğini söyler bize. Çünkü her şey çok fazladır.  Kendi etrafında nefes kesici bir biçimde dönen bir kuş Kendini ve etrafındakileri yaralar.  Tehlikedir onun adı.  Bunun için aşkı hiç kimse, insanın kendi arkadaşları bile istemez.  Kumrular sakindir bir tek. Ben kumru değilim,  Sen de.

Seninle biz hiç kavga etmeyelim  Çünkü geyikler kavga ettiklerinde Boynuzları birbirine dolanır ve ölürlermiş.

Gece saat 3:30. Senin için bir şeyler yazmak istiyorum  Ama gözlerinin karşılaştığın insanlara

Nasıl sevgiyle baktığından başka bir şey gelmiyor aklıma.  İçimdeyken bana bakışın bir de. Kumru değiliz biz.  Geyiklerin sonu da çok acıklı.  Ne kalıyor geriye?

Gece 10’a doğru aradın.  Birkaç gün sonra dolunay olacağını, Rakı içeceğini ve denize deniz kızları için biraz rakı dökeceğini söyledin.  Kıskandırmanın daha zarif bir yöntemi olamazdı. Ama beni daha fazla kıskandırma olur mu?  Dayanamam ben buna, taş kesilir boynuzlarım,  İçimdeki kuş ölür.

“Can you hear me major tom?”

Doğuya bakan yüzünle bak bana Ve kalbimin bir porselen gibi olduğunu hiç unutma.  Çocuk gibi olduğumu söylemiştin zaten.  Çocuk gibi yazdığımı biliyorum bu kitapta.  Kırmızı mürekkeple boyanmış bir çocuk başı uyuyor kalbimde,  Fosforlu gözleri açıklanamayan şeylerin merkezi gibi.  Tıpkı bunun gibi açıklanamayan şeylerin merkezi olsun isterdim bu kitap,  Hiç kumru olamamış bir çocuk izini bırakırken onun üstünde,  Ararken bir kumru oluş halini.

Hayır, saatleri, geyikleri anlatmıyor bu kitap.  Bir kumru oluş halini anlatıyor Ya da bir kumru olamayış halini.  Bazen bir şey görünür gibi oluyor, Bazen bir şey görünmüyor.  Bazen bir şey değişecekmiş gibi oluyor, Bazen bir şey değişmiyor.  Bazen beni hep sevecekmişsin gibi oluyor,  Bazen hiç sevmemişsin gibi.  Bazen bu kitap açıklanamayan şeyleri anlatıyormuş gibi oluyor,  Bazen hep açıklanan şeyleri.  Bazen bu kitap senin gibi oluyor, Bazen benim gibi.  Yani sen beni kumru yapmaya çalışırken benim kumru olamayış halimi.  Bazen bu kitap aşk gibi oluyor, Bazen anti-aşk gibi.

Hayır, elbette saatleri, geyikleri anlatıyor bu kitap. İnsan ilişkilerinden bahseden bir kitap başka neyi anlatabilir ki?  Bizim uslanmaz ruhlarımız hiç kumrulaşabilir mi?  Suskuyla yan yana oturan iki kumru. İki sevgili yan yana oturarak uzun süre hiç konuşmadan  Yani kumrulaşabilir mi? 

Hayır, elbette senin aradığın saatleri anlatmıyor bu kitap. Aramadığın onca saatin dehşetini anlatıyor ancak.  Ve çocuk gibi olmadığım, Fazlasıyla realist olduğum için tek bir saate doğru ilerliyor:  Geyiklerin kavga edip, boynuzlarını açamayarak öleceği saate. Yine de kumru masalını sürdürmeyi deneyecek bu kitap.  Çünkü kumru olamaz dediğin anda  Aşk da bitiyor kitap da! 

Daha kavga etmedik.  Boynuzlarımız birbirine dolaştı ama sadece ormanda uykuda. Bak hala “major tom” çalıyor pikapta..

Lale Müldür

[sekkafa]

“People say that they can’t run away from their problems. Well, yeah, they just weren’t running fast enough.”