I look at the stars when I have a panic attack

[draculasswife-deactivated202212]

Medusa and Perseus by Doc Zenith.

[senoritaaaa]

Οι αναμνήσεις μου με την πραγματικότητα παλεύουν κάθε μέρα... Κανείς δεν νικάει... Όλοι οι αγώνες έρχονται ισοπαλία... Και τα συναισθήματα μου καταλήγουν να είναι κενά... Ξέρω ότι λείπεις... Πάει ένας χρόνος τώρα σχεδόν... Ένας χρόνος παρά λίγες μέρες.... Σαν σήμερα όμως ήταν η τελευταία φορά που αγναντευαμε την θάλασσα μαζί και γελούσαμε που δεν πίστευαν ότι βλέπουμε δελφίνια όποτε θέλουμε... Ή όποτε θέλουν αυτά να τα δούμε... δύσκολος ο μόνιμος αποχωρισμός... Νομίζω ότι θα χτυπήσει το κινητό μου... Καμια φορά περιμένω κιόλας.... Αλλά μάταια... Βαθιά μέσα μου δεν ελπίζω πλέον... Χωρίς να θέλω να το παραδεχτώ... Δεν πειράζει... Θα κοιτάω για πάντα αυτή την φωτογραφία... Αυτή τη θέα που ήταν η τελευταία που κοιτάξαμε μαζί...

[1617]

[feggarosoupa]

[senoritaaaa]

Κοντεύω 23 κι ακόμα πνίγομαι...

[senoritaaaa]

Είναι κάποιες ώρες που με χάνω... Και είναι και κάποιες άλλες ώρες που σκέφτομαι την ζωή μου από τα μάτια των άλλων... Το μαύρο πρόβατο της οικογένειας... Το καλύτερο μυαλό που δεν πήγε ποτέ να σπουδάσει και έγινε barwoman... Το βλέπω στα μάτια των γονιών μου... Ποτέ δεν βγήκε λέξη από τα χείλη τους... Τα μάτια τους όμως τα είπαν όλα... Καλύτερα να τα έλεγαν τα χείλη τους... Το νιώθω στον τρόπο που έχουν οι αδερφές μου απέναντι μου... Ανησυχία... Σε ποιο μαγαζί δουλεύεις? Τι γίνεται εκεί? Σε εκμεταλλεύονται? Σίγουρα σε πληρώνουν αλλά τι σου ζητούν να κάνεις? Το βλέπω στα μάτια στου κάθε υποψηφίου παρτενέρ μου όταν ακούει τι δουλειά κάνω... Κατευθείαν το επίπεδο πέφτει... Γιατί η κοινωνία μας είναι ρατσιστρια... Προσπαθώ να το φτιάξω λέγοντας πως το μπαρ είναι συνοικιακό σε μια πλατεία... Πως δύσκολα θα έρθουν ξένοι τελείως και πως όλοι μας σέβονται... Μάταια... Το βλέπω στα μάτια τους... Δεν με παίρνουν στα σοβαρά... Κανένας δεν έχει κερδίσει την θέση... Κανένας δεν ήθελε να σταθεί δίπλα μου... Για όλους το μαύρο πρόβατο... Τόσο που άρχισα να αναρωτιέμαι για το ποια είμαι και τι αξίζω τελικά...

[olaeinaimataia-deactivated20220]

Όταν είπα πως θέλω κάποιον να με πνίξει δεν εννοούσα το άγχος μου...

[allokoto-sunaisthima]

Instructions unclear

[takearideonthewildside1]

[dark-soul-fullofscars]

Θέλω ένα τέτοιο έξω απτή πορτα μου

[companionofthemoon]

Έλα να πιούμε ένα μπουκάλι κρασί να δω κάτι

[stamatiatapsixalista]

Μάλλον δεν πίστεψες αρκετά σε εμάς ή ίσως δεν κατάλαβες πόσο πολύ πίστεψα εγώ.

[senoritaaaa]

Να μην αφήνεις κανέναν να σου λέει ότι στη ζωή σου δεν είναι τίποτα όμορφο...

ακόμα κι αν δεν είναι..

[aint-no-turnin-back-now]

I need love, cuddles, attention and the only thing I'm getting is anxiety attacks😔

[senoritaaaa]

My life

[olderboy-aesthethic]

[senoritaaaa]

Ξέρουμε αν αυτό βγαίνει και σε τζιν?

[y-o-u-t-h-s]

[senoritaaaa]

Σκεφτόμουν τι να κάνω για να σε αποφύγω... Μετά σκέφτηκα πως θα το κάνεις εσύ και αρκεί... Γιατί εσύ μισείς πιο πολύ που με αγάπησες... Από ότι μίσησα εγώ την αγάπη...

[tumbrr]

There’s always something good coming. Remember that.

[senoritaaaa]

Το κάρμα..

Σήμερα έχω ανάγκη να πω σε κάποιον ξένο της ιστορία μου... Ξέρετε για αυτό το συναίσθημα που νιώθεις όταν τα λες σε κάποιον που δεν ξέρεις... Νιώθεις πολύ καλύτερα... Πριν πέντε χρόνια σπούδαζα σε μια μικρή σχολή στην επαρχία... Και γνώρισα ένα παιδί που τελικά είχαμε και κοινή παρέα... Μέσα σε μια βδομάδα υπήρχαν τρεις διαφορετικές συναντήσεις που και οι τρεις ήταν άκυρες σχεδόν μεταξύ τους... Οπότε είχαμε τρεις διαφορετικές ευκαιρίες για να γνωριστούμε... Όταν ήμασταν μαζί λέγαμε χαριτολογώντας ότι είμαστε ο ένας το κάρμα του άλλου και γελούσαμε... Τραγουδούσαμε χατ τρικ και λέγαμε πως σε χίλια χρόνια και πάλι θα είμαστε μαζί... Δεν ήμασταν πολύ καιρό μαζί... Όμως τον αγάπησα... Και ξέρετε πως είναι αυτό το συναίσθημα... Δεν σου παίρνει και πολύ καιρό για να νιώσεις κάτι για κάποιον... Σου παίρνει όμως πολύ καιρό για να ξεχάσεις κάποιον... Εγώ δεν τον ξέχασα ποτέ... Όταν χωρίσαμε μου έλεγε να μην κλαίω γιατί εμείς οι δύο θα βρισκόμασταν πάλι γιατί... Γιατί κάρμα... Όπως όταν γνωριστήκαμε έτσι και τώρα.. για ένα χρόνο έκανα τα πάντα για να τον διεκδικήσω ξανά... Είχα πιάσει πάτο... Με κανένα αποτέλεσμα... Ήμασταν και οι δύο επαρχία... Μετά μετακόμισα Αθήνα... Τρείς χρόνια σχεδόν τώρα μένω στο κέντρο... Πέρυσι με πλησίασε αυτός... Μάταια και πάλι... Και τώρα... Πριν μια βδομάδα νόμιζα ότι τον είδα στην πλατεία να περνάει απέναντι από εκεί που έπινα καφέ... Και έλεγα αποκλείεται... Χθες καθώς βγήκα το πρωί από το σπίτι μου τον είδα απ έξω... Έλεγα δεν μπορεί αποκλείεται να ονειρεύομαι... Πίστευα πως τρελάθηκα μέχρι που κατέβασα την μάσκα μου και του μίλησα... Και ήταν όντως αυτός... Που πλέον μετακόμισε δύο τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου... Και τώρα είμαστε γείτονες... Ειρωνεία εε ? Τώρα που ήμουν έτοιμη να προχωρήσω... Όταν μου είπε που μένει γελάσαμε και οι δύο γιατί θυμηθηκαμε τα λόγια μας... Γιατί τον είχα βάλει να μου το υποσχεθεί....και ήταν όντως σαν αυτά που λέγαμε τότε... Ένιωσα πως είχα να τον δω χίλια χρόνια και ας είχαν περάσει μόνο τρία... Και δεν ξέρω πως να χειριστώ όλη αυτή την κατάσταση... Γιατί είμαστε σε μια άλλη και πολύ μεγάλη πόλη... Και μέσα σε τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων ήταν αυτός ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν βγήκα από το σπίτι μου... Και μέσα σε τόσες περιοχές γειτονιές της Αθήνας τώρα μένουμε στην ίδια γειτονιά... Δεν ξέρω πόσοι θα το δείτε και ποιος θα το διαβάσει... Αλλά θα ήθελα πολύ μια συμβουλή...

[senoritaaaa]

Σήμερα θέλω να μιλήσω σε κάποιον που δεν ξέρει σχεδόν τίποτα για εμένα... Φυσικά και έχω φίλους αλλά όταν τα λες σε ένα ξένο δεν νιώθεις ότι φεύγει ένα βάρος από μέσα σου? Αυτό θέλω να κάνω εγώ σήμερα... Πριν 5 χρόνια ήμουν με ένα παιδί για πολύ λίγο καιρό... Είχαμε όμορφη ιστορία... Δεν είχαμε όμορφο τέλος όμως... Δεν θέλω να σταθώ σε πολλές λεπτομέρειες θέλω να σταθώ μόνο στο γεγονός ότι όταν χωρίσαμε μου ζήτησε να μην κλαίω γιατί ότι και να γινόταν εμείς οι δύο θα βρισκόμασταν πάλι γιατί είμαστε ο ένας το κάρμα του άλλου... Όπως και όταν γνωριστήκαμε... Ότι και να γινόταν θα γνωριζόμασταν έτσι και τώρα θα ξανά βρισκόμασταν... Για ένα χρόνο έκανα ότι μπορούσα για να τον κερδίσω πάλι.. είχα πιάσει πάτο... Ήταν μάταιο όμως.. πέρυσι με ξανά πλησίασε μιλούσαμε για λίγο καιρό με κανένα αποτέλεσμα... Χαθήκαμε πάλι... Μέναμε και οι δύο επαρχία... Ένα χρόνο μετά αφού χωρίσαμε μετακόμισα Αθήνα και σχεδόν τρία χρόνια τώρα μένω στο κέντρο... Χθες το πρωί με το που βγήκα από το σπίτι μου τον είδα στην γωνία... Στην αρχή νόμιζα ότι έχω πάλι παραισθήσεις γιατί δύο βδομάδες πριν νόμιζα πως τον είδα στην πλατεία... Δεν γίνεται ούτε να τρελαίνομαι ούτε να είμαι σε όνειρο... Κατέβασα την μάσκα μου και του φώναξα λέω και αυτός να μην είναι θα ζητήσω συγγνώμη και θα φύγω... Κι όμως ήταν αυτός... Που χωρίς να ξέρει που μένω ακριβώς μετακόμισε δύο τετράγωνα μακριά από εμένα... Και τώρα είμαστε γείτονες... Σε ολόκληρη Αθήνα σε τόσο μεγάλο πλυθησμό ανθρώπων και κατοικιών γίναμε γείτονες.. Θυμάμαι που αφιερωναμε ένα τραγούδι ο ένας στον άλλον που έλεγε "κι έτσι σε χίλια χρόνια και πάλι θα είμαστε μαζί" και έτσι είναι.. ένιωσα ότι είχα να τον δω χίλια χρόνια... Και είναι σαν όντως να λειτουργησε το κάρμα... Όλο αυτόν τον καιρό τον σκεφτόμουν συνέχεια.. ποτέ δεν προχώρησα πραγματικά... Και τώρα που ένιωθα έτοιμη εμφανίστηκε πάλι... Και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.... Δεν ξέρω πόσοι θα το δουν αυτό το ποστ και πόσοι θα κάτσουν να το διαβάσουν... Αλλά πραγματικά όποιος το κάνει ας μου δώσει μια συμβουλή πληζ... Γιατί η ζωή δεν είναι ταινία που σου έχουν κανει σποιλερ το τέλος...