Bir yerde okumuştum diyordu ki "Olurda birgün bana bir şey olursa, hayallerim sana emanet, sende Allah'a emanet. "Hasretini helal et" bu sözün ağırlığını kaldıramadı kanatlarım. Yutkunamadım bir müddet. Ölüm vardı ve her geçen saniye daha da yaklaşıyordu enseme. Ölüm vardı ve görememiştim hala seni. Ölüm vardı ve itmiştin o derin uçurumdan beni.Aklımda kalansa bana bakan gözlerindi halbuki. Söylesene, bakacak mısın bir başkasına da öyle? Cehennem esasen cidden bu dünyada başlarmış. Annem hep sen kendi ellerini tut kimse seni düştüğünde kaldırmaz derdi. Sahi sen neden düşürmüştün ki beni...Ruhum yüzlerini aşmış kalbim hala çocuk gibi, her gördüğünde yine çarpar sana. Küçük bir çocuğun annesinden istediği oyuncak gibi, diyorum ki artık olmaz kalbim, ama hala ister ya çocuk, ağlar ya gözlerim, vazgeçer sonunda ama esirgemez ya hayallerini bir gün onu alacağının hayaliyle yatar kalkar ya, söylesene bu kalp nasıl unutsun seni? İstemem başka yıldız, gözlerin gelsin bana bi. İstemem başka milat bana sen gel bi...Biliyorum bir gün geleceğim aklına sızlayacak için, gülümsersin belki, dersin ki güzel günlerdi, olabilirdi ama olduramadık, hakkı var çok sevdi ama veremedim kırılmış umutlarımı, tamamlayamazdı dersin belki...
Bi şehir vardı sen vardın bir başka şehir vardı ben vardım, uzaktık, yaklaşamadık. Sorun mesafeler değildi belki, tutamadım ellerini, bakamadım gözlerine, sarılamadım bedenine, gözlerim açık gitmeme izin verecek misin? Ruhun ruhuma elzem, tenim tenine hep hasret ve sen bana hep ukte kalacaksın.
