Singing, smiling, stories

Some stories, some songs that (hopefully) make you smile :)

[singingsmilingstories]

Memories

Walking down the streets of my past, see some memories that still lasts But it don’t stop me from going through, because with all my heart; I love you

[singingsmilingstories]

Visit Original Link

Me singing 'Michel' by Anouk

[singingsmilingstories]

Visit Original Link

Me singing 'someonle like you' by Adele

[singingsmilingstories]

Het roze rupsje

Op een mooie zomerdag in juni, werd twintig jaar geleden een rupsje geboren in een wereld hier ver ver vandaan. Haar vader, moeder, zus en de rest van de rupsenfamilie wachtten al een tijdje op haar en waren dolblij met haar komst. Het rupsje was het nieuwste lid in de familie en van tijd tot tijd werd de familie steeds groter.

Het rupsje is de jongste in het gezin en ook het ondeugendste. Zo vindt ze het heel leuk om grapjes uit te halen en dingen te doen die eigenlijk niet mogen. Zo is zij een keer, toen alle andere rupsjes sliepen, het rupsendorp uit gekropen en is ze alleen op onderzoek uit gegaan in de grote rupsenstad. Ze vond het geweldig, dit had ze nog nooit gezien en wauw wat was het groot en wat kon je er vrij zijn! Ze kreeg een gevoel van binnen wat haar diep raakte, een niet te omschrijven gevoel, maar het voelde goed. Dit gevoel koesterde ze en nam ze mee terug naar het rupsendorp. Ze moest toch terug, ze kon het rupsendorp en haar familie toch niet zomaar achterlaten?

Het rupsje had altijd veel vriendjes en vriendinnetjes en kon met iedereen goed overweg. Het hele rupsendorp kende haar en zij kende het hele rupsendorp. Het was er gezellig en veilig. Ze werd beschermt opgegroeid.

Toen de tijd verstreek en het rupsje ouder werd, ontdekte zij dat zij anders was dan de andere rupsen in het rupsendorp. Maar wat er precies anders aan haar was, wist zij niet. Ze voelde zich anders, ze voelde zich niet thuis in het rupsendorp.

Toen het rupsje een aantal jaar later besloot het rupsendorp te verlaten in ruil voor de grote rupsenstad, voelde dit vanaf het eerste moment goed. Het voelde als thuiskomen. Maar tegelijkertijd kreeg het rupsje langzaamaan door wat er anders aan haar was. Ze was roze. Net als sommige andere rupsen in de grote rupsenstad. Het rupsje wist niet zo goed wat ze hiermee aan moest en raakte steeds meer in de war. Vaak kroop zij alleen in een hoekje met haar gedachten en gevoelens, waar zij geen idee van had wat zij hiermee aan moest. Moest ze zich ernaar gedragen, haar gevoel volgen of moest ze sterk zijn en deze gevoelens de baas blijven?

Het heeft een tijdje geduurd totdat het rupsje besloot dat ze haar gevoel moest volgen, dat ze moet doen waar ze zelf uiteindelijk het gelukkigst van wordt. Vanaf dat moment heeft het rupsje een grote groei doorgemaakt. Zo komt zij meer voor zichzelf op en durft zij haar grenzen aan te geven. Het rupsje durft ook meer op de voorgrond te gaan staan en te laten zien hoe mooi roze zij is.

Het rupsje blijft zich nog verder en verder ontwikkelen en wanneer de tijd daar is zal zij als een mooie roze vlinder haar toekomst tegemoet vliegen.

[singingsmilingstories]

Het meisje met het sigarendoosje

Voorzichtig aait zij over het sigarendoosje dat op haar schoot ligt. Ze sluit haar ogen en stelt zichzelf voor wat ze zou zien als zij het doosje zou openen. Ze vraagt zich af wat haar overgrootvader speciaal voor haar bewaard heeft in een oud sigarendoosje. Het is alweer drie maanden geleden sinds hij haar verlaten heeft. Het was op een vroege donderdagochtend in maart. De zon kwam op en de schaduw viel op het bankje onder de boom waar zij elkaar elke morgen ontmoetten. Elke morgen zaten ze hier, zonder één woord te zeggen. Woorden hoefden niet, zij communiceerden zonder woorden. Hij rookte een sigaar en zij keek hoe hij dat deed. Hoe het weer ook was, elke dag zaten zij beiden zwijgend op het bankje. Zij nam wel eens koekjes mee, die zij samen met haar moeder had gemaakt. Die aten zij dan samen, zwijgzaam, op.   Tot op de dag van vandaag is zij dagelijks bij het bankje geweest om te kijken of zij haar overgrootvader zou zien. Maar sinds die ene donderdagochtend in maart is hij nooit meer op komen dagen. Wat zij die morgen enkel vond, was een sigarendoosje. Ze ging ernaast zitten en wachtte op hem, al wist ze dat hij niet zou komen. Na enige tijd besloot zij naar huis te gaan en nam het doosje mee. Dagelijks keert het meisje met het sigarendoosje terug naar het bankje om de zon op te zien komen. Nog altijd vraagt ze zich af wat de inhoud van het doosje is.