Στην μνήμη ενός αγνώστου ερωτευμένου.
Καθόμουν σε ένα παγκάκι, έχοντας στα αυτιά μόνο το ένα από τα 2 ακουστικά.
Κλασσικά απορροφημένος με τον ουρανό και χαμένος σε μια ακόμα τρελή ιστορία απο αυτές που σκαρφιζομαι για να σκοτώνω την μονοτονία.
Καθώς η μονοτονία συνέχιζε να με πνίγει και η ωρα περνούσε, μετα απο 10 λεπτά ήρθε ένας άντρας μεγάλης ηλικίας γυρω στα 70 με 75 και κάθισε δίπλα μου.
Στην αρχή φαινόταν πως δεν μιλάει πολύ. Απλα μου χαμογέλασε , άνοιξε την εφημερίδα, φόρεσε τα γυαλιά του και άρχισε το διάβασμα.
Μεσα στην απόλυτη ησυχία, γυρνάει απότομα και με ρωτάει:
Φοβήθηκα στην αρχή αλλά επανήλθα γρήγορα.
“Σε λιγους μήνες γίνομαι 18”
Γύρισε το κεφάλι προς τα κάτω και άρχισε να μου μιλάει με ένα χαμόγελο σαν αυτά που προηγούνται πριν από δάκρυα χαράς.
“Θα πέθαινες ποτέ σου για τον έρωτα; ”
Περίεργη ερώτηση ξέρω, και εγώ στην αρχή τον πέρασα για τρελό ή πως μπορεί να πάσχει από κάποια γεροντική άνοια.
“Δεν ξερω, υποθέτω πως ναι , αλλά δεν σας το λέω και με το χέρι στην καρδιά.”
Γέλασε σε χαμηλό τόνο και ξανα πήρε το ύφος του.
“Στην ηλικία σου δεν έτρεμα να πεθάνω. Ημουν ερωτευμένος. Δεν με κράταγε ουτε ο Θεός ο ίδιος. Δεν με ένοιαζε τίποτα, παρά μόνο να είναι αυτη καλά, να είναι ευτυχισμένη. Θα θυσιάζομουν και για το πιο γελοίο λόγο, αρκεί να μην χάλαγε η ευτυχία της. Μην με περνάς για τρελό, δεν είμαι. Έτσι πρέπει να είναι ο έρωτας, και οχι όπως σας μάθανε. Ο έρωτας δεν έχει ντροπές. Πέσε, τσαλακωσε την εικόνα σου , φάε τα μούτρα σου, αφιέρωσε της τραγούδια στις 4 το πρωί οταν ολοι ξαπλώνουν, παρτην απο το χέρι και γύρνα κάθε δρόμο καθε στενό, φώναζε της οταν κάνει κακο στον εαυτό της και μην φοβάσαι να της πεις τι αισθάνεσαι.
Μια μέρα αγόρι μου θα φύγει και δεν θα μπορείς να πεις τίποτα. Το πρόσωπο σου θα είναι γερασμένο και δεν θα μπορείς να τρέχεις μα ούτε και να φωνάζεις. Για αυτό αγάπησε τωρα που μπορείς. Δίχως κάγκελα και περιορισμούς , μα και χωρίς αμφιβολίες. Αυτα φάγανε τους μεγάλους έρωτες.
Να είσαι αιχμάλωτος του έρωτα και να το λες , να το φωνάζεις. Να είσαι περήφανος. Μεσα απο τα μάτια του έρωτα σου θα δεις τον κόσμο όπως τον φαντάζεσαι. Μονο ερωτευμένος θα είσαι η καλύτερη πλευρά του εαυτού σου. Μονο με τον έρωτα εισαι πραγματικά εσυ. Αρα γιατί να ντρέπεσαι? Είσαι ευτυχισμένος. Και η ευτυχία δεν χωρά ντροπές, μονο αλήθειες.”
Άκουγα σαν να μου μίλαγε ο μεγαλύτερο καθηγητής Πανεπιστημίου. Μα και αυτός ο τίτλος ηταν λίγος.
Ένιωθα πόνο στα λόγια του. Αισθανόμουν πως είχε ζήσει πολλά και μίλαγε εκ πείρας.
Δεν κρατήθηκα και μετά από 5 λεπτα ησυχίας τον ρώτησα:
“Εσείς τον ζήσατε τον μεγάλο ερωτα;”
Κοίταξε προς τα πάνω, σηκώθηκε όρθιος, έκλεισε την εφημερίδα και μου είπε :
Εγω τον έζησα, τον έχασα και τώρα απλα περιμενω να τον ξανα συναντήσω κάπου αλλού . Βγες εκει εξω και ερωτευσου. Και οχι για έναν τρελό παππού που πλέον δεν του έμεινε και πολύ χρονος. Καντο για εσένα.
Γιατί ο έρωτας, είναι το μόνο πραγμα στην ζωη που θα μοιραστείς με κάποιον άλλον και θα μπορείς να αποκαλείς δικο σου.“
Δύο μήνες αργότερα, ειδα καρφιτσωμενο πανω σε μια κολώνα της Δεη , το χαρτί για τη κηδεία του.
( ΥΓ: Και έτσι για την ιστορία , η κολώνα ηταν στο πάρκο που τον γνώρισα)
dailybridgerton
blakekathryn
romaincrisis
snowghoul
kianamaiart
pixelskylines
janainaart
