Müzik neden hayattır? sorusuna kendimce cevap vereyim. Her ne kadar istesem de bir enstrüman çalabilen veya güzel şarkı söyleyebilen biri değilimdir. Ancak müziksiz bir dünyayı gerçekten hayal edemiyorum.
Kendimce bu durumu şöyle yorumluyorum. Ben sadece müziği duymayı değil sözlerin derinliklerinde kaybolmayı seven biriyim. Ve birinin benim düşüncelerimi söylemesi veya hissettiklerimi hissetmiş olması çok iyi geliyor. Her şeyden uzaklaştırıp zihnimi temizliyor.
Çoğunlukla sabahları beynimde bir müzikle uyanırım. bu olmadığı sabahlar ise bir gariplik var bugün güzel geçmeyecek diye düşünüp elimi hemen kulaklığıma atarım. İşin açıkçası bir Rockstar olmak isterim bir daha geldiğimde, ki geleceğime inanıyorum bir şekilde. Hissiyat meselesi…
Sözlere kendimi fazla kaptırmamdan dolayı mesela arabesk şarkı duyduğumda kollarıma diken batıyormuş gibi hissederim. Bir şarkıyı benim için kötü yapan şey kulağıma değdiğinde kapıldığım ulan bu hissi ben tanıyorum bu kötü ve bundan uzaklaşmam lazım.
Çünkü müzik tamir edici olmalıdır, iyileştirmelidir, iyi şeyler düşündürmelidir. Karşılık bulmalıdır hayatında bir noktada iğne ucu kadar bile olsa. bu şarkı benim diyebilmelisin bence.