Hadi gidelim hemşire hanım
Aslında bu hikaye hüzünlü başlamıştı. Hayatımın en büyük ihanetine uğradıktan sonra toparlamam çok zor oldu. Büyük bir bataklığa saplanmıştım. Nasıl çıkacağım konusunda da hiçbir fikrim yoktu. 3 yıl süren bir buhranın sonunda, soğuk bir gecede içim ısındı. İçeri giren kalbimin ritmini artıran hemşireydi... Nasıl beklemişim o anı tarif edemem... O buhranlı dönemlerimde iki kez sinir krizi geçirmiştim, gözlerimi açıp kendime geldiğimde başımda bekleyen bir hemşire vardı ve bana hep gülümsüyor, sorular soruyordu. Anladığımı cevaplar anlamadıklarıma da joker hakkımı bitirmeden pas diyordum. Beni o acılarımdan kurtaran hemşireydi. Canım ne zaman yansa, o an kaçmak istesem hep hemşire hanıma sığındım. Sonra kurduğum o hayal gerçek oldu. Rüya gibiydi, gerçekliğini idrak etmem uzun sürdü. Benim için oldukça fazla biriydi. Ben çok eksik kalıyordum onun yanında... Öyle ezik büyümüşüm ki, o kadar güzel birinin beni sevebileceği ihtimali hiç oluşmamıştı kafamda. Neden beni sevsin ki, neyimi seviyor diye sorular sordum 1,5 yıl boyunca... Sonra balatayı sıyırdım... Öyle sevmiştim ki onu, hayatımda hiçbir şeyi o kadar sevebileceğim hiç aklıma gelmezdi. Sevgisiz büyüyen biri, ilişkilerinde ihanete uğrayan biri nasıl olur da bu kadar çok severdi?... İlk kez aşık oldum ben, fütursuzca, delice, zihnimi kaybetmişcesine...
Sabah onunla uyanıyor, gece onunla uyuyordum. Gün içinde hiç aklımdan çıkmıyordu. Ona söyleyemiyordum, bazen söylemeye çalışıyordum. Ben gibi çok çabuk sıkılan biri ondan hiç sıkılmamıştım. Kendimi kötü hissetmek istediğim zamanlarda onu hep uzak tutmaya çalıştım. Kimi zaman bile bile kırdığım oldu. Onu istemediğimi düşündü. Ama ben onunla bir gelecek kurmayı çok istiyordum. Hatta hayatımda ilk defa bir kadından ayrılmayı hiç düşünmedim. O benim torunlarımın toton babaanne/ anneannesiydi. Hatta ilk defa bir kadının hamilelik hallerini düşündüm, onunla çocuk düşündüm. Doğum sonrasındaki sancılı, yarı baygın halini... Hatta doğum yapan kadınların kafasına taktıkları kukuletasını bile... Öyle sevmişim ki, zamanla kaybetmekten korktum, korktukça hata yapıyor kendimden uzaklaştırıyordum. Kontrolü kaybetmiştim. 6 aydır göremiyordum da, lanet olası kapital düzen buna fırsat vermiyordu. Bir türlü kendimize zaman ayırıp bir araya gelememiştik. Özlem gitgide yoğunlaştı, arada mesafeler vardı. Duygusal değil kilometre olarak... Ben gibi biri yeniden evlenmeyi düşündüm, çocuk düşündüm... Hayatımda hep onun olmasını istedim. Sevgimi çok belli eden biri olamadım hiç... Sözlerim soğuk gelir, davranışlarım itici olurdu... Ama gözlerim haykırarak onu sevdiğimi söylerdi. Onu ne kadar sevdiğimi iyi bilir...
Mesafeleri bile bile başlayan bu ilişki artık yara alan bir balina gibi kıyıya vurmaya başlamıştı. Şakalar anlaşılmıyor, sürekli birbirimize laf soktuğumuzu sanıyorduk. Kırılmaya başlamıştık, üzüyorduk... Ben kendimi içten içe kurmaya başlamıştım gereksiz yere... Bu arada hayatımda o kadar çok ihanet var ki, ona rağmen ilk defa birine hem de mesafeler olmasına rağmen çok güveniyordum, hatta kendimden çok...
Kavgalarımızda gereksiz şeyler baş gösteriyordu, aşılamayacak bir sorunumuz yoktu açıkçası ya da bana göre öyleydi... Bir gün öfke kontrolümü yine kaybetmişken telefonda ona bağırmaya başladım, o da bağırıyordu. Ama neye ne için bağırdığımızı bilmiyorduk. Sadece bildiğimiz aradaki özlemi bir türlü giderememekten kaynaklandığıydı...
Hayatımda her şeyi hallettim ama öfke kontrolünü bir türlü elimde tutamadım. Sinirlenince kendimi kaybedip saçma sapan şeyler yapıp söyleyebiliyorum. Yine öyle oldu, gereksiz yere bir laf edip kaybettim beni o derin acılarda kurtaran hemşireyi... Af diledim, destanlar yazdım ama olmadı, beni bir türlü affetmedi. Çünkü çok kırılgandı, çok narindi...
Temmuz ayını hiç sevmedim, hayatımı karartan şeyler yaptım hep, bir de çarşamba günlerini hiç sevmem...
Velsahıl hemşire artık yok gelmesini ister miydim? Çok isterdim, onun yeri asla dolmayacak ya da onun yerine kimse konmayacak... Ben hayatıma dair her şeyi evin altındaki bodruma sakladım. Bir daha çıkarmayı hiç düşünmüyorum...
Söyleyeceklerim bu kadar
Hadi gidelim hemşire hanım
blakekathryn
titsay
germansingergirl
areudirty
romaincrisis