Gözlerimizdekisonsular…

Yazar olmak isteyen ama olmayan yazardan…

[sonsular]

Kansiyah

(Konu, siyah sevmek olmayan bir yazı.)

Şu anda istesem bile görüşemeyeceğim birisi 3 sene önce bana şöyle demişti. “Kolunu kessek kanın siyah akacak, kansiyah gibi.”

O zamanlar siyahı çok severdim, bu yüzden böyle söylemesini takmamıştım ama seneler sonra fark ettim ki o zaman ki ben ile aramda dağlar kadar fark vardı. Ama onun da söylediği gibi Kansiyah, dışarıdan bakıldığında sadece çok siyah giyinen birisi olarak görünüyordum. Yani hâlâ aynıydım.

Ve hâlâ bir mağazada güzel bir elbise gördüğümde “Siyahı var mıdır acaba?”, kırtasiyeye girdiğimde “Siyah tükenmez kalemler ne tarafta?”, sırf saçlarımdan dolayı mavi alınmış hediyelere baktığımda “Acaba siyahı yok muydu?”, gösteride beyaz giyileceği zaman “Ben siyah giysem olur mu?” diye sormadan ve düşünmeden edemiyorum. Çünkü hep siyah rengini sevmenin insanları rahatsız etmeyeceğini ve insanın kişiliğinin renkli olduktan sonra bunun bir öneminin kalmayacağını düşünürdüm. Ama sanırım öyle değilmiş.

Çünkü tepkiler hep şöyle olurdu. Yine cenaze kombini, baban gibi giyinme, yaşıtların renkli renkliler, daha fazla siyah giyinirsen tenin de siyah olacak…

Sonra Kansiyah kelimesi gelmeye başladı sürekli aklıma. Ve bunu yanlışlıkla da olsa yazılarımda kullandım. Attığım notlarda, yazdığım bölümün başlığında… Fakat anlamını sonra öğrendim, o kişinin önceden kaydetmiş olduğu bir ses kayıdından.

“Bizim ailedekiler siyaha çok benziyordu. Çok iyi insanlardı ama dışarıdan bakınca samimiyetsiz görünüyorlardı. Birbirlerini hep mukayese ederlerdi, hangimiz daha kötü görünüyoruz derlerdi. Hatta sokakta sürekli hırlayan siyah bir kedi vardı. O kadar söylenmeme rağmen içeri aldılar onu. Kedi aslında o kadar tatlıymış ki beraber uyuyorduk geceleri. Adını Kansiyah koymuştuk.”

Kansiyah derler, “Seni seviyorum.” cümlesini söyleyemeyenlere. Kansiyah derler, kelimelerden kaçmayı bilmeyenlere. Kansiyah derler, sır sandığı gibi görülenlere. Kansiyah derler. Git desek bile kalmayı seçenlere. Yani ya aptallara ya da akıllılara. Kısacası göründüğü gibi olmayanlara, kötü sanılsada iyi olmaktan vazgeçmeyenlere.

Kısacası; konu ne siyah giyinmek ne de siyahı çok sevmek. Konu, insanların görünüşten yargılama huyunu yıllar geçse de asla değiştirememek. Ve bu yüzden insanları zor durumda bırakmak.

Siyah gibi (Samimiyetsiz görünmek), pembe gibi (Tatlı konuşmak), sarı gibi (Enerjik olmak), gri gibi (Her şeye karşı nötr olmak, somurtmak)…

Siyah gibi olanları yargılamaktan vazgeçin, belki onlar sizden daha renklidir.

[sonsular]

Gökyüzü, Sönmüş Yıldızların Mezarlığıdır.

Hayatlarını kaybetmiş gibi hisseden insanlar ikiye ayrılır. Sessizliğimizdeki yıldızlar ve çığlığımızdaki yıldızlar.

Sessizliğimizdeki yıldızlar, en değerlileriniz. Her şeye rağmen güvendiğiniz, git desek bile kalacağını bildiğiniz. Gittiğinde evinizi kaybetmiş gibi hissedeceğiniz. Gökyüzüne baktığınızda görmek isteyeceğiniz, o yıldızlar. Ve inanmak istemeyen insanlar, çığlığımızdaki yıldızlar. Gökyüzüne baktıklarından sadece yıldız görmek isteyen sanrılar.

İnsanlar kaybetmenin ne demek olduğunu bilmediği sürece mezarlıkları sevmezler, korkmazlar. Mezar taşıyla konuşanları deli sanarlar, öyle değildir. Mezarlıklar, sessiz haykırışların toprak tarafından engellendiği bir morgtur. Mezarlık, sevmeyi bilmeyen bir insan için sadece sessiz olunması gereken bir yer olarak düşünülür. Mezarlık, sessizlikle konuşmayı bilen insanlar için çığlıklarındaki sebepler içindir. İşte bu insanlar da çığlıklarındaki yıldızlara bu yüzden güvenirler.

Ama iki yol da aynı sonuca çıkar. Sessizken sizi dinleyebilen insanları, çığlık atsanız bile duymayacaklarını anladığınızda kalbinize yenik düşersiniz.

Kalbinizdeki yıldızları yaşatmaya devam ettiğiniz sürece yıldızları daha çok parlatırsınız. Değerli bulduğunuz insanları özlediğinizde gökyüzüne bakın. Belki bir yıldız kayar, sevdiğiniz size göz kırpar. Bilemezsiniz. 

Gökyüzü, sönmüş yıldızların mezarlığıdır. Nereye giderseniz gidin rotasını bildiğiniz tek yer. Sevdiklerinizin yeri, yani gökyüzü.

Sonsu. 

Irmak K.

[sonsular]

Melodimizin Yaraları Saat Kaçta Biter?

Ömrünüzde gördüğünüz en garip soru sadece “Annen mi baban mı?” değil tabii ki. İnsanlar ya sorgulamak için ya da gülmek için soru sorarlar. Ne olmak istiyorsun, ben kimim, ıssız bir adaya düşsen yanına alacağın üç şey ne, evleneceğin kişinin nasıl birisi olmasını istersin… Fakat fark etmesek bile saçma gibi gelmeyen ama cevabının kişiliğinizi betimlediği bir tane soru var.

“En sevdiğin şarkı nedir?” 

Acılarınız hislerinizi, hisleriniz ise kişiliğinizi betimler. Duymasını ve dinlemesini bilene herkes birer melodidir. kalbinizin ritmi şarkı sözlerinizi belirler. Kimse sevmediği bir sanatçının konserine gitmez, herkesin bir sebebi vardır. Bazı şarkı sözlerini sadece ritmini sevdiğiniz için değil sizi yansıttığı için seversiniz. Şarkı kalitesiz bile olsa insanlar bir sözüne takılıp bir cümleye aşık olabilir. Kaçtığınız duygular bir şarkıda önünüze çıktığında kimileri ağlar kimileri kahkaha atar. Sonra şunu fark edersiniz, yara geçse bile acılar o yarayla birlikte gitmezler.

“Hayal ettikçe, yaşarım ben böyle. Seni düşünmekten güzel ne var söyle.”

“İnsan öyle boş bir eve ait hisseder mi?”

“Küçücüğüm, her şeyim.”

“Aşk dediğin sadece bir kumar.”

Bu sözler bazılarımızın duymaktan sıkıldığı bazılarımızın bir mağazada gezerken denk geldiği bazılarımızınsa geceleri kulaklıklarını takıp dinlediği şarkılarda geçer. Yani itiraf etmekte zorlandığımız yaralarımızda. 

Kimisi sevgilisinden ayrıldığında dolu gözlerle ikisinin şarkısını açıp dinler kimisi de mutlu olmak için pop müzik dinler. Bazı insanlar vardır ki bir şarkıyı sadece içindeki bir cümle için deli gibi dinlerler. Bu insanlardan biri şu an okuduğunuz yazıyı yazan kişi. “Yaramızı unutturup yarayı kapatan aşk, yaradan da derin.” 

En sonunda baştaki garip sorular muhabbetine geri dönüyorum ve size hayatınızda hiç duymadığınızdan emin olduğunuz bir soru soruyorum. 

Melodinizin yaraları saat kaçta biter? 

Kimileri yarayı açanı seviyorsan yarayı da sevmelisin der. Peki ya yara kapandıktan sonra yarayı sevmenin ne önemi kalır? Bu yüzden bu sorunun cevabı bana kalırsa şu olmalı: Biz yarayı değil, o yaranın acısını sevmeyi öğrenene kadar asla bitmez. 

Sonsu

[sonsular]

Hiçbir Şeyi Olmayan Bir Kimsesize Her Şeyinizi Verirseniz Kimsesiz Olan Siz Olursunuz

Bir varmış bir de yokmuş.

Yıldızların birinde, güneşin uykuda olduğu ve hiçbir zaman uyanmayacağı bir saatte saraya giden yolda sessizce yürüyen bir yokluk varmış. Ayakları su toplayana kadar saraya doğru yürümüş. Neden yürüdüğünü, orada ne yapacağını bilmeden devam etmiş.

Arkada üç kişi bırakmış. Hislerini, çocukluğunu ve kalbini. Umursamamış, ağlasa bile arkasını dönmemiş. Sonra varmayı hedeflediği yere gelmiş. Kafasını kaldırıp önünde durduğu bembeyaz saraya bakmış ama tekrar önüne dönüş. Sarayın yanından devam eden yola bakmış. Upuzun, sessizliğin sesini göremediğin bir yol. Arkasını dönmüş, o üç kişi hâlâ oradaymış. 

Yokluk ilk önce hislerine bakmış. Korku, kızgınlık, acı.

Sonra çocukluğuna. O en sevdiği oyunlara, sevdiği müzik dolu kasete ve her oyunu birlikte oynadıkları çocuğa bakmış.

En son ise kalbine. Kalbi ise bomboşmuş, ne bir ses varmış ne bir sevgi. 

Yokluk seçimini kalpten yana kullanmış. Kalbini doldurabileceğini düşünmüş, artık sadece kalbi varmış. Bomboş bir kalple yoluna, bir şeyler öğrenmek uğruna devam etmiş. Dışarıdan bakmışlar, kimsesiz bir çocuk görmüşler. O kalbi kimse görmemiş, hiçbir şey olmayan. Issızlıktan ibaret olan. 

Sonra birisi çıkagelmiş, onun her şeyi varmış. Kimsesiz gibi görünen bu yokluğa o her şeyini vermiş. Mutluluk, aile, ihanet, aşk, duygu, çocukluk… Artık mutluymuş, onun için tüm hiçlik ve yokluk burada bitmiş.

Peki soruyorum sizlere, ana karaktere odaklanıp mutlu olan herkese. Geride kalanlara ne oldu? Eski hisleri kim buldu?

En önemlisi, hiçbir şeyi olamayan bir yokluğa güvenip her şeyini verene ne oldu? Evet, artık o da kimsesiz. Onun doldurmaya çalıştığı bir kalbi bile yok. 

Bu masalın başrolü sizce kim?

Ben söyleyeyim. Onun yerine mutlu olan, onun yerine üzülen, onun yerine dışlanmış hisseden sizlersiniz. 

Sessizliğimizdeki Yıldızlar kitabımın finalinde anlatılan bir masal paylaşmak istedim, emeklerimin karşılığını almak dileğimle…

Irmak K.

Sonsu.

[sonsular]

Yabancı Olacak Kadar Kimsem Olma

Her şeyim ol, hiçbir şeyim ol ama yabancı olacak kadar kimsem olma. Kimsem olma çünkü eğer olursan kaybederim, tekrar severim. İhanet etmedim ki ben sana, bakmasın gözlerin dolu dolu uzaklara. Bil ki mahvoldum kendimde, bana yazamadığın mektubun dizelerinde. Aklım hâlâ birlikte, yıldızları izlemekte. Şimdi seninle yıldızları izlemek bile, gökyüzüne uzanıp o parıldayan ışıkları sökmekten daha zor sevdiğim. Benden nefret eden sevdiğim. Senin gibi hissetmeye çalışıyorum, ama sen ne beni ne de sevdiğini hissediyorsun. Sen hiçbir şey hissetmiyorsun, benden intikam alıyorsun. Çocuk olmana izin vermediğim için özür dilemek istiyorum, duymuyorsun. Haklısın. Çünkü ben masal anlatmayı seven bir kız çocuğunu sevdim ama onun kılıç savaşı da yapabilmesini istedim. Şimdi kılıç tutuyorsun, partnerin olmak istediğimde kılıcın ucunu bana çeviriyorsun. Ama canımı yakan şey düşüncelerini ezbere bilmek oluyor. Çünkü ben sana aşık oldum, benden nefret eden gözlerine bile. Canın acımıyor gibi davranıyorsun, Aithne. Yapma. Bana sanki anlamıyormuşum gibi bakma. Bana yalan söylemeye çalışma. Bana, beni tanımıyormuşsun gibi bakma. Yağmuru benim yüzümden sevmediğini, çünkü beni sevmediğini söyleme. 

Sakın yabancı olacak kadar kimsem olma, Aithne. 

Çığlımdaki Yıldız - Zale Dylan Thorne

Çığlığımdaki Yıldız kitabımın (Serinin ikinci kitabı) basılması dileğiyle…

Irmak Kurnaz - Sonsu

[sonsular]

Perde B.

Bunları bir dost olduğunu bilerek yazıyorum.

1.Perde

Hayatınızın bir döneminde dostluğa olan inancınızı kaybedersiniz. Birisi sırtınızdan bıçaklar, birisi uzaklara gider, birisi yalan söyler... Hatta mezarının yerini bile bilmediğiniz bir yabancının ölümüyle suçlanırsınız belki de. İnanmazsınız kimseye.

Ne kadar dil dökerseniz dökün, anlamazlar. Vaatler anlamsızdır dinlemeyen insana, anlamakta zorlanana.

Dinle beni derdi, yaş 7. Olmuyor işte, kaybediyorsun her şeyi.

Seneler sonra. Oku yazılarımı, yaş 14. Grubunuz dağıldı, bıraktılar mı seni?

Uzaklaştın onlardan, aynı şehirde bile değilsin. Unuttular mı seni? Sen hatırlıyorsun, bazıları bırakmış bizi. 

2.Perde

Bir B gelir. Küçüklüğünüzün yapmasını istediği şeyi yapar, siz söylemeden. Dinler. Sonra o da büyür, okur. Onlar unutur, B anlatır. Unutmaz.

Bunları bir dost olduğunu bilerek yazıyorum. Ben B’ye değerimi yansıtmayı bilmiyorum. Ama… Yalan bir dostluk olmadığımızın gayet farkındayım.

İnsan kalbinin kapılarını istediğinde kolayca açabilecek bir hatadan ibarettir. Ben değilim, belki bazılarına göre hatayımdır ama kimsenin evi değilimdir. Çünkü beni tanıyan herkesin söylediği tek bir şey var. Duygusuz.

Bir Duygusuz olarak yazdığım şeyler insanları ilgilendirir, kalbime sahip olanları değil. Çünkü kalbim duygusuz değil. 

Çünkü ben kimsenin hayallerine ulaştığını gördüğümde ağlamadım. B dışında. 

Çünkü ben kimseyi kitaplarıma yazmadım. B dışında.

Çünkü ben aramızın bozulacağını bile bile sevdiğim bir arkadaş grubuna birisini deli gibi savunmadım. B dışında.

B’ye bir kişi Kardelensin der, bir kişi lalesin. Onlar dışarıdan ne görürlerse kalıplara sığdırıp sevdiklerini sanarlar. Sevgi bu değil. B, ister Kardelen olsun ister lale. Hiçbir çiçek, ona benzeyen bir çiçeğin kokusunu çalmaz. Eğer birine değer veriyorsanız çiçeğinizin adı o olur, BT. Etraftan görüp benzettikleri renkli bitkiler hiçbir zaman değerlilerinizin içini yansıtmaz.

Hayal çalarak dost olamazsınız. Hayallerini yaşarken elini tutan olmalısınız. 

Dost olmak için insanları kalıplara sığdırıp, onları kendi hayallerinizdeki gibi kabul edemezsiniz.

Benim içim rahat. Çünkü 2. perde de bitti. Sıra B’nin oynayacağı oyunun perdelerini izlemekte. Hayallerini desteklemekte. Belki gelecekte ben yazarım, o oynar.

Bu yazıyı okuyacak olan herkese tavsiyem.

Herkesin sevmek kelimesini sadece aşk sandığı bu dönemde kör olmaktan ve anlamamaktan vazgeçin. Dost sandıklarınızı kalıplara sığdırmayın, sevmeyi deneyin. Belki dünyanın aşk’a değil de doğru dostluklara ihtiyaç vardır.

Geleceğin oyuncusu B’ye…

Sonsu. 

@egeninincisicilperisi

[sonsular]

Gece Yarısı Günlüğü

İyi geceler günlük, kanıyorsun yine yalanıma. Zaaflarıma, hayatıma, anılarıma, unuttuklarıma. Başlarken bile bitiyorsun benim için, iyi geceler.  

Bitiyorsun çünkü gerçekten adımı bilmiyorsun bile. Bu yüzden kanıyorsun yalanlarıma, her şeyimi bilip adımı görmediğin için. 

Ya da halkın söyleyişiyle, sadece birkaç parça kâğıttan ibaret olduğun için. Değerli görülmediğin için. Ama sen insanlardan bile daha çok şey hatırlıyorsun. Benim yaşarken paha biçilmez sandığım anların anılarını anlatan oluyorsun, ben unuturken hatırlatıyorsun. Ben unutmak isterken gözüme çarpıyorsun. Senin yüzünden unutamıyorum, unutamadıkça yalan söylüyorum.  

Çünkü benim adım Gece Karalya, yıldızları içinde barındıran değil karanlığında boğduran hiçlik. Lanetli bir soy isim, Karalya. Anlamı olmayan bir yara. Kır ve al derdi babam, Kıralya.  

Ama ben acımasızlığı sevmem baba. Kırmak ve onun olanı almak istemem. Ama almaya zorlandım sürekli. 

Bu yüzden, laneti kırmak adına. İnsanları yalana boğuyorum. Kendi rolümü yazıyorum, oynuyorum. İsmimi seviyorum, karanlıktan nefret ediyorum. Karanlıktan nefret ettiğim için kendimi de unutmak istiyorum. Kendimi tanıtırken başkasının kimliğini söylüyorum. 

Çünkü benim adım Gece Karalya.   Değil.  Soyadım Kehanet benim. Gece Kehanet adım. Lanetli olan ve etrafı lanetleyenim ben.  

İlkokul 1. sınıfta bile bu böyleydi. Bir çocuk vardı, hayatımı ellerimden alan. Küçük yaşta olgunlaşmamı sağlayan. Bana bir şey söylemişti, unutmak istediğim.  

“Senin yakınındaki herkes ölüyor, bilmemem farkında mısın?”  

Bu yüzden günlük. Ben seni de unutmak istiyorum, tüm azabımı hatırlatıyorsun bana. Sonra da gündüzleri uyuyor, geceleri kâbusum oluyorsun resmen.  

Gecenin gece yarısı günlüğü.  Tek bildiğin şey adım olsun istiyorum.  Tek unuttuğun şey soyum oluyor.  İyi geceler. 

Sonsu.

Irmak K.

[sonsular]

Aklını Bile Kaybet Lakin Sakın Kalbini Bir Başkasında Unutma

Çok yakından tanıdığım o yabancıya baktığımda aklımda yankılanan tek söz. Onun söylediği bir söz.

Aklını bile kaybet lakin sakın kalbini bir başkasında unutma. Ne bende ne de kendinde.

Unutma. Unuttuğun an kendini de kaybedersin. Çocukluğunu, gerçekliğini, hayallerini, savaşlarını… Seni sen yapanları, sanki hiç bir şey olmamış gibi. Unutursun.

Hani derler ya sakın beni unutma. Eğer o, unutulmasına izin veriyorsa sevgisi yalandır. Eğer siz, unutmaya layık görüyorsanız verdiğiniz değer asılsızdır. 

Hiçliğin içinde verdiğiniz değeri unutursanız onsuz olmazsınız. Hiçliğe bile değer vermeyi öğrendiyseniz şanslı, unuttuğunuzda ise kalpsiz olursunuz. Kalpsiz olmak sonsuz olmaktır, onsuz değil. 

Sonsu. Z.D.T.

[sonsular]

Aklını Bile Kaybet Lakin Sakın Kalbini Bir Başkasında Unutma

Çok yakından tanıdığım o yabancıya baktığımda aklımda yankılanan tek söz. Onun söylediği bir söz.

Aklını bile kaybet lakin sakın kalbini bir başkasında unutma. Ne bende ne de kendinde.

Unutma. Unuttuğun an kendini de kaybedersin. Çocukluğunu, gerçekliğini, hayallerini, savaşlarını… Seni sen yapanları, sanki hiç bir şey olmamış gibi. Unutursun.

Hani derler ya sakın beni unutma. Eğer o, unutulmasına izin veriyorsa sevgisi yalandır. Eğer siz, unutmaya layık görüyorsanız verdiğiniz değer asılsızdır. 

Hiçliğin içinde verdiğiniz değeri unutursanız onsuz olmazsınız. Hiçliğe bile değer vermeyi öğrendiyseniz şanslı, unuttuğunuzda ise kalpsiz olursunuz. Kalpsiz olmak sonsuz olmaktır, onsuz değil. 

Sonsu. Z.D.T.

[sonsular]

Ev Siz Değilsiniz

Her şeyinizin olduğu şehirden, evinizden, sizi siz olarak sevenlerinizden uzaklaşınca hiçbir şey hissetmezsiniz. Hatta belki de rahatlar, sevinirsiniz. Yeni ortamınızda, belki de hiç hayalini kurmadığınız ama mutlu olabileceğinizi düşündüğünüz bir yerde kimsenin sizi gerçekten tanımaması sizi üzmez.

Sonra özlem diye bir duygu gelir aklınıza. Oraya gitmek istersiniz. Bavulunuza her şeyinizi koyarsınız ve o eski dört duvara geri dönersiniz. Sevdiklerinizi görmek istersiniz.

Karşı karşıya gelince çok heyecanlanırsınız, onların sevincine ayak uydurursunuz. Birlikte sürekli gitmiş olduğunuz yerlere gidersiniz.

Ama işler asla düşündüğünüz gibi veya insanların size bakınca sandığı gibi gitmez. Konuşmak isteyen siz, susar kalırsınız. İçinize bir şey oturur, anlamazsınız. Elleriniz titrer, belki de soğur. Ama hep öyle olduğu için takmamaya çalışırsınız. Belki de gözleriniz dolar, onu da saklarsınız. Onun yerine gülümsersiniz.

Sonra gitme zamanı gelir.

Elinizdeki her şeyi koymuş olduğunuz bavul hafifleşir bir anda. Açıp bakarsınız, hiçbir şey koymak istemezsiniz. Kalmak istersiniz.

O zaman kimsesiz gibi hissedersiniz. Hiçbir yere ait olamazsınız, bunu söylemesi kolaydır. Maruz kalmak asla 4 kelimelik bir cümle gibi hissettirmez. Ve bunu kimseye anlatamazsınız, kimse sizi anlayamaz.

Gitmek için yola çıktığınızda ister çok kötüyüm deyin, ister ağlayın… Kimsenin umrunda olmazsınız. Sen oraya gitmek zorundasın, onlar değiler. Bu kişi en değer verdiğin kişi de olsa bir yabancı da olsa aynıdır. Kimse sizi takmaz.

O bavulla, en başta rahatlayarak girdiğiniz ortamda yürümeye çalışırsınız. Ayaklarınız yere çivilenir, gitmek istemezsiniz. Her şeyinizle döndüğünüz evinizden kimsesiz kalmış birisi olarak çıktığınızda anlarsınız nerede kendiniz olabildiğinizi.

Çünkü hatırlarsınız. Artık yanınıza baktığınızda aileniz ve dostlarınız olmaz. Onların yerine arkanızda duran, belki de seneler sonra çok yakın olacağınız şu anki yabancı arkadaşlar vardır. Fakat insanların düşündüğü gibi can sıkan şey onlarla vakit geçirmek değil. Onların yanında da rahat olabilmeniz için önünüze döndüğünüzde, beraber yürümeniz gereken seneleri görürsünüz.

Bu yüzden onların yanında göründüğü kadar rahat olamazsınız, eve dönmek için gün sayarsınız.

Ama korkunç olan şey nedir bilir misiniz? Alışmak.

Bu düşünceleri yine ve yine değer verdiğiniz insanlara anlatırsınız. Eğer onlar sizi dinlerse ve vakit geçirmek isterse bilinki eviniz, o’dur.

Fakat verdiğiniz değeri alamadığınız, ama farkında da olmadığınız insanlar size şunu derse size tavsiyem, nolur peşini bırakın.

Ne kadar zor olabilir? Abartmayın.

Sadece gülün. Onlar daha karşıdan karşıya geçerken annesinin elini tutuyor, siz ise değer verdiğiniz insanların başına zarar gelmeden hep birlikte karşıya geçmeye çalışıyorsunuz. Belki kimsenin elini tutmuyorsunuz, ama bilin ki siz evinizi düşünüyorsunuz. İlk önce bencil olmuyorsunuz.

Fark açık değil mi? O zaman sizi aşağılayan insanlara ev olmaktan vazgeçin. Ev siz değilsiniz, ev değer verdikleriniz. Aşağılandıklarınız değil.

Sonsu. Irmak K.

[sonsular]

Kayda değer mi kalbe değer mi?

Yalnızlık mıdır dört duvar arasında olmak?

Dört duvar arasında dışarıdaki seslere kulak vererek şarkı dinlemek. Yoksa yalnızlık mıdır herkesin bulunduğu bir ortamda kurumak. Herkes çiçek açarken solmak.

Doğru insanlar bulursanız çiçek bahçeniz olur, kendi çiçeklerinizi sularsınız.

Bulamazsanız kendi kurumuş kökünüzü ıslatır büyümeye çalışırsınız.

Doğru insanlarla yapılan anların her biri çok hızlı geçer. Bu anları hatırlayınca o zamanı özlersiniz.

Size soru.

Kalbe değer insanlar bulmak mı önemlidir yoksa kayda değer anlar yaşamak mı?

Ben söyleyeyim.

Kalbe değer insanlarla kayda değer anlar yaşamak, ikisinden birini yapmaktan daha güzeldir.

Sonsu. 11/04/2024

[sonsular]

Söylemek istedikleriniz ağzınızda düğüm hâline geldiği anlarda ne yaparsınız?

Söylemek istedikleriniz ağzınızda düğüm hâline geldiği anlarda ne yaparsınız? O düğümü yutar mısınız yoksa tükürür müsünüz?

Yutarsanız içinizde kalır, bir daha dışarı çıkaramazsınız. Kişiye olan düşünceleriniz değişebilir ama temelde o basit sözcükler her zaman döner içinizde. Bir yere çarpmadığınız sürece ne kendini hatırlatır ne de kırılır.

Tükürürseniz sizi yargılarlar, bir daha onlara yaklaşamazsınız. Kendi düşüncenizi belirtmek buradan sonra o kadar zor olur ki en küçük bir sözcük doğru olsa bile yanlış hissi uyandırır sizde. O düğümü nerede ne şekilde bulacağınız meçhuldür. Belki çöpte çürümüş bir şekilde bulursunuz belki de başka bir grubun elinde top halinde oynadıklarını görürsünüz. Basit sözcükler yüzünden.

Basit sözcükler yüzünden?

Sözcükler basit olabilir mi?

Sözcük diye baktığınız o basit harf yığınları içinizde bir cümle olup yuvarlanmaya başlayana kadar ne kadar ağır olduklarını asla anlamazsınız.

Sana eskisi kadar değer vermiyorum.

5 basit kelime, nedenini günlerce düşündüren bir cümle.

Senin yanına yaklaşan herkes ölüyor, farkında değilsin herhalde.

8 basit kelime, senelerce yanına kimsenin yaklaşmasına izin verdirtmeyecek kadar ağır bir cümle.

Çok değiştin.

2 basit kelime, boşluğa sürükleyen bir cümle.

Ağırlık ne kelimenin sayısında ne de kendi zihninizde. Ağırlık, zamanında söyleyemediğiniz ve kaçamadığınız insanların size acımaktan korkmayıp söylediği o basit harf yığınında.

Siz doğru anda acımasız davranmazsanız canı acıyan olursunuz.

Derler ya hani kendinden önce etrafındakileri koru ki kaybetmeyesin.

Kusura bakmayın, siz sırf iyi kötü kimseyi kaybetmemek için herkese iyi davranırsanız kaybetmeye layık olanların elini tutar kazanmaya çalışırsınız. Yolun ortasında size çelme takar, üstüne bir de avucunuzu keser sonra kalp acısından ağlarsınız.

Düşünceli olmak bazen canınızı acıtabilir, acımasız olmayı da öğrenmelisiniz.

Söylemek istedikleriniz ağzınızda düğüm hâline geldiği anlarda ne yaparsınız? O düğümü yutar mısınız yoksa tükürür müsünüz?

Ağzınızda tutmalısınız.

Acımasız olmayı öğrendiğinizde tüküreceğinize veya yutacağınıza karar verir canı acıyan olmazsınız.

[sonsular]

Benim İçin ‘Herkes’ Ablam Değil

Biz iki kız kardeşiz. Hani derler ya; birisini kendinize çok yakın hissederseniz o kişi kardeşiniz olur. Ben bu sefer bundan bahsetmiyorum. Ben cidden kardeş olmaktan ama yan yana olamamaktan bahsediyorum. Elini tutamamaktan…

Benim her zaman bir ablam vardı. Ama sadece vardı işte. Hiç bir zaman ablam varmış gibi büyümedim. Aynı evde bile büyümedik. Çok az görüşüyoruz.

İki kardeştik fakat ben tek çocuk gibi büyümek zorunda kaldım. Eskiye döndüğümde hiçbir zaman cidden ablam diyebileceğim bir insan olmadı hayatımda.

Ben kimsenin yanında ağlayan bir insan olmadım hiçbir zaman. Agresif biri oldum hep insanların gözünde. Ablam da benim gibi.

Sadece duygusuz değil. Ya da benim gibi temastan nefret eden birisi değil.

“Ablan mı var?” Sorusuna cevap verirken duraksayan bir kız kardeş ablasını ne kadar sever ki?

Çok.

Her abla konusu açıldığında espriler yaparak üzerini kapatan bir kız kardeş ablasını ne kadar sever ki?

Çok.

Peki ya ablası? Ablası sever mi? Açıkçası ben bunu hiçbir zaman anlayamamıştım. Her doğum gününden gelen “Seni çok seviyorum.” Mesajı bana çok inandırıcı gelmedi hiçbir zaman.

Ama derler ya gerçek olan elbet bir gün hissedilir.

Düşünsenize.

Otururken ablam dediğiniz ama uzun sürelerce vakit geçirmediğiniz için hatırlamadığınız birisi yanınıza geliyor. Oturuyor sessizce.

Sonra bir anda başını omzunuza yaslıyor. Hiçbir şey söylemiyor. Sadece yaslanıyor size. Siz de yaslanıyorsunuz ona.

Tek fark şu oluyor; o yanınızda ağlıyor, siz ise kendinizi tutup ağlamamaya çalışıyorsunuz.

Ne hissederdiniz?

Herkes içinde ağlayamayan bir kalp yanınızda ağlarsa bilin ki o kişi için ‘herkes’ siz değilsiniz demektir.

Size güvenmeyen kimse başını yaslamaz. Size yaslanmaz.

Sadece kan bağım var dediğiniz insanla sadece 5 dakika sessizce yan yana oturduğunuzda o kişinin kafanızdakinden ibaret olmadığını çok fena anlarsınız.

Gün gelir 5 dakika diye ezip geçtiğiniz rakam 1 saniye olur ama siz onu sevmekten asla vazgeçmezsiniz.

[sonsular]

Bir Dost Edinin Aileniz Olsun

Dost arkanıza baktığınızda sizi önünüze çevirendir. Arkanızda kalan değil.

Dostun arkanızda kaldığı tek an sizin parlayacağınızı düşündüğü andır. Ama o arkada kalsa bile gözü dolu izleyen olur, ellerinde bıçaklar çeviren değil.

Ne yapacağı belirsiz 30 arkadaşınız olmasındansa 1 tane dost edinin kendinize. Düştüğünde kaldırın, düşüncelerini destekleyin, yaptıklarıyla gurur duyun…

Ama en başta şunu sorgulayın: Verdiğiniz değeri hak ediyor mu?

1 tane kız kardeşim var. 1 tane küçüklüğümü bulduğum kişi var. Eğer bu sözleri söyleyebiliyorsanız dostunuz var demektir. Verdiğiniz değerin karşılığını aldığınızı hissediyorsunuz demektir.

Ortam değiştirdikçe dost değiştiren düşmanları çıkarın hayatınızdan.

Siz, farklı ortamlar değiştirdikçe dostunun arkasından atıp tutanları dostum diyerek çağırmak yerine girdiği her ortamda adınızı sunan kişilerin elini bırakmamayı öğrenin.

Elini bırakacağınız tek an onu alkışlayacağınız an olsun.

İyi bir dost edinin, aileniz olsun….

~Sonsu

[sonsular]

Anlamıyor musunuz?

Bugün duvara yapıştırılmış bir yara bandı buldum. Duvar kırık değildi ama taşıyordu işte üzerinde. Önünden geçip gitmedim, çıkarıp parmağıma doladım. Kimin duvara yapıştırdığını umursamadan üzerimde taşıdım bir gün boyunca. Bunu neden yaptığımı bilmiyordum. Belkide yaralarımın kapanmasını beklemiştim. Olmamıştı.

Ben çok beklemiştim ama gelen olmamıştı. Ben iyileşmeyi beklerken kimse bana yara bandı uzatmamıştı.

En sonunda yara bandını çıkardım ve çöpe attım. Ertesi gün aynı sokaktan geçtim. Ama farklı olan bir şey vardı. Ev yıkılıyordu. Bir kaç dakika durup evin yıkılışını izledim.

Huzur mu veriyordu? Hayır. Ama izlemeye devam ettim. Yapacak hiçbir şeyim yoktu. Ben dün başkasının acılarını yanımda taşımış ama kendi acım olduğunu sanarak çöpe atmıştım yara bandını.

Şimdi elime bakıyorum. Yara bandına sarılmış bir yaram yok. Ama ellerimde çizikler var, kanıyorlar. Bana bakıyorlar. Kan akmıyor, yaram yok. Aynaya bakıyorum. Aynada bedenimi görüyorum ama kendimi görmüyorum. Aynada gözüken kişi mutlu. Aynadaki kız şakalar yapıyor. Aynadaki kız çocuğu gülüyor.

Kahkaha atıyor. Batıyor. Batıyor işte. Yok oluyor. İçi ağlıyor. Anlamıyor musunuz?

Anlamıyorlar. Duvarda da bir kırık yoktu. Duvarda da çizik yoktu. Ama bak yıkılıyor işte. Onun da dinleyeni yoktu. Senin gibi. Onun da yanında kimse yoktu. Benim gibi.

Ama ona yara bandı uzatmışlardı. Sende o da yoktu. Bende o da yoktu.

Başkasının acısını asla dışarıdan bakınca anlayamazsınız. Eğer kendiniz de bir acı yaşıyorsanız bunu çok iyi anlarsınız. Ama karşınızdaki çoktan göz yaşı dökmüş, yıkılmışsa…

Belki de o ağlarken hiçbir şey söylememelisiniz. Belki de yanınızda yara bandı taşımalısınız.

Kendi yaralarını sarmak için. Başkalarına yardım eli uzatabilmek için.

Yanınızda yara bandı taşımalısınız.

Irmak K. ~ Sonsu

[sonsular]

Kalp kırığı.

Dünyada alçıya alınamayacak, bantlanamayacak hatta seneler sonra bile bakıldığında o acıyı hatırlatabilecek bir kırık.

Duygusuzluk.

Tepkilerinden ve duygularından yargılanmış insanların aynada yarattıkları hissiz rol.

Değersizleştirmek.

Eskiden kalbinde veya aklında yeri olan bir şeyin artık düşüncelerinin kıyısından dahi geçmemesi.

Ve zannetmek.

Zannetmek, denizin rengini mavi sanmaktır mesela. Zannetmek, seneler sonra bile etkisini devam ettirebilen bir oyuna kanmaktır.

Ben küçükken ağustosun o malum gününde yaşım kadar mum aldırmak için çabalar, renkli pastalar için ağlardım. Fakat hiçbir zaman yaşım kadar mum alınmadı o pastanın üzerine. Hiçbir zaman düşündüğüm kadar mutlu olmadım doğum günlerimde.

Aslında ben pastanın üzerindeki mumların beni sevindireceğini sanmıştım ama olay mumlarda değilmiş. Olay yanında olan insanlarmış. Ve seneler geçtikçe o insanlar azalmış. Çünkü dış görüntümün çirkin, gözlüklü olduğum için zeki gözükmeye çalıştığımı sanmışlar. Zorbalamışlar hatta dövmüşler ama eve gittiğimde dizlerimdeki morlukların sebebi “Koşarken düşmek.” olmuş.

Kalbim kırılmış. Fark etmemişim.

Sonra doğum günlerinin sadece gereksiz bir kutlama olduğunu düşünmeye başlamışım. Doğum günümden hep nefret etmişim. Ama sıra arkadaşlarımın doğum günlerine gelince elimden gelen en iyi hediyeleri vermişim onlara. Hatta bazılarına elimde kalan son şeyleri vermişim ama o bunu asla hak etmemiş.

Peki ya? Bekler misiniz doğduğu günü sevmeyen bir kızın sürekli neşe saçmasını? Hayır. Gözlerin bile yalan söyleyebileceğini fark etmişim. İçimdeki renkler sadece o pastanın tabanında kalmış ve bir daha geri dönmemiş.

Kendimi değiştirmişim. Gözlükler yerine lensleri takmışım, sadece kötü şeyleri görebilen gözlerime.

Duygularımı kaybetmişim. Fark etmemişim.

Sadece yazılan notlara önem verip geri kalanını kafama takmamışım. Annem “Doğum gününü kutlamak ister misin?” Dediğinde “hayır.” Demişim. Galiba insan kaybetmek istememişim.

Değersizleştirmişim. Fark etmemişim.

Fark etmemişim işte. Mutluyum zannetmişler. Zannetmişler.

Boşverin.

Bende mutluyum zannetmiştim.

[sonsular]

Ne olmak istersin?

Sanatın meslek sayılmadığı bir devirde yaşıyoruz. Birisi size ‘Ne olmak istiyorsun?’ Diye sorduğunda cevabınız avukat olursa sizi desteklerler. Öğretmen olursa kutsal meslek derler. Doktor derseniz hayat kurtaracaksın derler.

Fakat biri tiyatrocu olmak istiyorum dediğinde ilk önce garip bir bakışla sizi süzerler. “O yetenek sende var mı?”

Başka birisi gelir yazar olmak istiyorum der. Ona ise “Yanında ne yapacaksın? Yetenek olmadan yazar olamazsın.”

Sonra tiyatrocu psikolog olur. Başkalarının sanatından vazgeçmemelerini sağlamak için.

Yazar olmak isteyen avukat olur. Sanatı 6 harfli bir kelimeden ibaret sananların düşüncelerini değiştirmek için.

Aslında ikiside sanatı savunurlar.

Sonra algı değişir, çocuklar cesaret edip müzisyen olurlar. Ressam olup sergi açarlar. Bu açıdan her şey çok güzeldir fakat arkada kalan psikolog ve avukatın hayalleri yarım kalır.

“Ne olmak istiyorsun?”

“Daha karar veremedim”

Tenefüste elini kolunu sallayarak gezen çocuklardan farklı olarak sınıfta oturup yazı yazan, konferansa çıkıp kafasındaki senaryoyu oynayan, kalemlerle ritim tutup şarkı söyleyen, kitap kapağının arkasına resimler çizen çocuklar sizce ne olmak istediklerine karar verememiş kimseler mi? Yoksa toplum tepkisi yüzünden sanatını duyurmaktan çekinen sanatçılar mı?

Şunu unutmayın: Sadece bir kişinin söylediği söze takılır yolun yarısında kalırsanız yolun sonuna kadar yürüyebileceğiniz zamanı o yoldan geri dönerek harcarsınız. Eğer bir kişinin söylediği bir söze takılırsanız asla sanatçı olamazsınız.

Bahsettiğim avukat ve psikoloğun hayallerinin peşinden gitmesi dileğimle…

Irmak K.