Hasret

핫렡

[sonsuzakadartembel]

“Özgürlük: hiçbir şey istememek, hiçbir şey beklememek, hiçbir şeye bağlanmamak.” 
*** 
Birkaç ay önceden taslakta kalmış bu gönderiyi görünce bir kez daha emin oldum. İnsan ne dilediğine dikkat etmeli.. Şimdi bu özgürlüğe sahipken fark ediyorum ki ne kötü hayatta hiçbir şeyi istememek, beklememek ya da bağlanamamak.

[sonsuzakadartembel]

[sonsuzakadartembel]

~just leave the bottle, bartender..

[sonsuzakadartembel]

Netflix & chill

imdb: 7,7/10

[ilhamvetelkin]

Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı ve sevgi ile anıyoruz.

[sonsuzakadartembel]

[sonsuzakadartembel]

Bugünlerde “ikigai’m” yokmuş, öğrendiğim iyi oldu❕

[sonsuzakadartembel]

Devasa büyüklükteki bir meşe ağacı bir zamanlar, domuzun yutabileceği bir palamuttu.

[sonsuzakadartembel]

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Büyülü gerçekçilik akımının önde gelen isimlerindendir.

Avukat ve psikoloji öğretmeni olan babası Jorge Guillermo Borges, oğluna satranç ile beraber ‘Zenon’un paradokslarını’ da öğretmiş.

1. Dünya Savaşı’ndan sonra ailesiyle taşınmış oldukları İspanya’da genel düşüncelerini dile getirdiği iki kitap yazmış fakat sonra yazdıklarından utanarak, her iki kitabı da İspanya’dan ayrılmadan imha etmiştir.

Edebi stili ekzantrik ve karmaşıktır. Babasının arkadaşı olan Macedonio Fernandez’in de etkisiyle kuşkuculuk bakış açısını kazanmıştır.

Yazdığı bazı hikayelerde, önceden basılmış öykülerdeki karakterler ve olaylar ile yeni kurgular denemiştir. Gerçeğin ve öykünün harmanlandığı bu hikayeler gerçeküstü bir otantizm taşımakla birlikte, daha sonraları bu tarz, ‘büyülü gerçekçiliğin’ ilk örnekleri sayılmıştır.

Asıl kariyeri 1935’te yazmış olduğu, ‘Borges stilinin’ ilk örneği denilen, hayali bir romanı eleştirdiği “Al-Motasim’e Bir Bakış” adlı öyküsü ile başlamıştır.

Çektiği maddi sıkıntılardan dolayı, 1937’de Belediye Kütüphanesinde çalışmaya başlamış ve Virginia Woolf ve William Faulkner’in kitapları ilk defa bu dönemde Borges tarafından İspanyolca’ya kazandırılmıştır.

1955’te ise hayalindeki meslek olan Arjantin Ulusal Kütüphane müdürlüğüne getirilmiş fakat görme yetisini kaybetmiştir. “Bana aynı anda hem 800.000 kitabı hem de karanlığı veren Tanrı’nın muhteşem ironisi” sözleri de bu döneme aittir.

Umberto Eco’nun ‘Gülün Adı’ romanındaki kör kütüphaneci Borges’ten esinlenerek oluşturulmuştur.

İntihar şiiri

[sonsuzakadartembel]

Hesaba rağmen pişman değiliz, galiba.

[sonsuzakadartembel]

Bulutlar..

[sonsuzakadartembel]

Walking Around

Ara sıra beziyorum insan olmaktan.

Ara sıra giriyorum terzilere ve sinemalara,

durgun ve esrarlı, başlangıçlardan ve küllerden

bir suda yüzen keçe bir kuğu gibi.

Berber salonlarının kokusu ağlatıyor beni hüngür hüngür.

Sadece taşların ve yünün huzurunu istiyorum ben,

sadece müesseseleri ya da bahçeleri görmek istemiyorum,

ya da malları, ya da gözlükleri, ya da asansörleri.

Ara sıra beziyorum ayaklarımdan ve tırnaklarımdan ve saçımdan ve gölgemden.

Ara sıra beziyorum insan olmaktan.

Fakat nefis olurdu

kesik bir zambakla bir noteri korkutmak

ya da canını almak bir rahibenin bir kulak fiskesiyle.

Güzel olurdu

caddeler boyunca yürümek yeşil bir bıçakla

ve ben soğuktan ölene dek bağırmak.

Karanlıkta bir kök olarak kalmak istiyorum,

sendeleyerek, yayılarak, uykudan titreyerek,

aşağıya doğru, toprağın ıslak bağırsaklarında,

soğurarak beni içinde ve düşünerek, yiyerek her gün.

Çok fazla da felaket istemem ben.

Kök ve mezar olmakta ayak diremek istemem,

yer altına ait yalnızca, ölülerle dolu bir bodrum kaskatı soğuktan, ölmekte üzüntüden.

Bu yüzden yanıyor Pazartesi petrol gibi

gördüğünde geldiğimi hapishane suratımla,

ve yaralı bir teker gibi inilderken yolda ve alırken sıcak kanlı adımları geceye doğru.

Ve itiyor beni bu köşelere, bu küf kokulu evlere,

kemiklerin pencerelerden taştığı hastanelere,

sirke kokan kunduracı atölyelerine,

uçurum gibi korkutucu olan sokaklara.

Kükürt renkli kuşlar ve ürkünç bağırsaklar var

asılı duran nefret ettiğim evlerde,

sahte dişler unutulmuş bir kahve sürahisinde,

aynalar var

utançtan ve korkudan ağlaması gereken,

şemsiyeler var her tarafta, ve zehir, ve göbek bağları.

Aklım başımda gidiyorum, gözlerimle, ayakkabılarımla,

hiddetliyim, unutkanlıkla,

gidiyorum ofislerin ve ortopedik kunduracıların arasından

ve iplerdeki çamaşırlarla avlular:

külotlar, havlular ve yavaş, kirli gözyaşlarla

ağlayan gömlekler.

Pablo Neruda

[sonsuzakadartembel]

Mr. Darcy bile bir yere kadar. -from weheartit

[sonsuzakadartembel]

Alfredo Rodriguez

[sonsuzakadartembel]

Duvarlar

Düşünmeden, acımadan, utanmadan

kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma.

 Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan.

Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;

 oysa yapacak bunca şey vardı dışarda.

Ah, önceden farketmedim örülürken duvarlar.

 Ama ne duvarcının gürültüsü, ne başka ses.

Sezdirmeden, beni dünyanın dışında bıraktılar.

(1896)

Konstantinos Kavafis

[sonsuzakadartembel]

Vietnam savaşı için gerçekleştirdikleri bir eylemde bir hafta boyunca, her gün sabah 9 ile akşam 9 arası Amsterdam Hilton’daki yatakta dünya basınını ağırladılar ve sorulara cevap vererek dikkat çektiler. Lennon, “Amacımız insanlara protestonun değişik yolları olabileceğini göstermek” dedi. Ama tüm çabalar boşunaydı. Herkes Lennon’ı ilgi çekmeye ve para kazanmaya çalışmakla suçladı. Lennon onlara, “Bu kadar zaman yatakta oturmaktansa 1 saatte 1 şarkı yaparak daha fazla para kazanabilirdim” diyerek cevap verdi. Kaynak: söylentidergi

[sonsuzakadartembel]

Perspektif, çok önemli.