Fátt finnst mér skemmtilegra þegar rökkva tekur en að aka um borgina mína og skoða fólk og fastamuni. Karlar með hunda, þrestirnir í trjánum og umferðarljós, gul, rauð og græn mynda landslag borgarinnar. Síðastliðið sunnudagskvöld var ég í slíkri ökuferð sem byrjaði með hefðbundnu sniði. Ég tók óvenjulega beygju í Garðabænum og mér brá svo mikið að mér leið eins og verið væri að slægja mig eins og þorsk. Heilt hverfi nýbygginga leyndist þar í felum. Ógeðfelld kössótt hús með græðgislegum lúxusbifreiðum í hlaði. Ég sleikti puttann og stakk honum í kveikjara bifreiðarinnar en því miður gerðist ekkert.
Það var sem tíminn hafi stöðvast, ég starði á tunglið og reyndi að ná áttum. Mér leið eins og fálka í nokkra stund. Þegar ég hafði náð áttum skreið ég úr farþegasæti bílsins líkt og snákur og faldi mig í nærliggjandi runnum. Ég reif nokkur tré upp með rótum svo garðurinn var eins og afmyndað andlit sýrufórnarlambs. Því næst mjakaði ég mér upp að einu húsinu svo ég stóð andspænis 6 brennara grilli, með erfiðleikum tókst mér að skilja grillið eftir útatað í hálfmeltum kjúkling. Magasýrurnar ættu að sjá til þess að tæra brennarana svo þeir ryðga snöggt.
„Guðmundur?“, sagði felmtri slegin rödd sem brast í kulda næturinnar. Ég þurrkaði uppsöluna úr munnvikunum, setti hendur á kné mér og reisti mig við. Óskýrar útlínur mannverunnar ertu augu mín svo ég fikraði mig nær eins og forvitin kanína. Loks sá ég þar fyrir fyrri eiginkonu mína og mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds. „Sæl Ingunn mín, áttu nokkuð kaffi?“ spurði ég hæverskur en flóttalegur. Ingunn bauð mér inn og við töluðum um allt milli himins og jarðar. Þetta var skemmtilegt kvöld sem stafaði af tilviljun einni, en brennarana þreif ég ekki. Þeir skyldu skemmast.
