Σαν Χριστούγεννα
Τώρα που το σκέφτομαι, χειροποίητους σπιτικούς κουραμπιέδες είχα να φάω από παιδάκι.
Τότε που τους φτάχναμε μαζί με την γιαγιά και το σπίτι μύριζε μαγικά!
Τότε που τρύπωνα στην τραπεζαρία, σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου γιατί δεν έφτανα και ψαχούλευα τον μπουφέ για να τους βρω και να φάω έναν στα κρυφά.
Εννοείται ότι πάντα ξεσκονιζόμουν μετά για να μην την πατήσω σαν τον θείο μου τον Π. που η γιαγιά τον είχε καταλάβει από την άχνη ζάχαρη στην μπλούζα του -ιστορία που είχα ακούσει άπειρες φορές…-
Όσο περνούσαν τα χρόνια και εγώ μεγάλωνα, το σπίτι σταμάτησε να μυρίζει κουραμπιέδες τα Χριστούγεννα. Βλέπεις η μαμά μου είχε βρει ένα ζαχαροπλαστείο που τους έφτιαχνε “σαν της γιαγιάς”.
Μετά ήρθε και το ψεύτικο δέντρο που μια χαρά μ’ αρέσει γιατί είναι πάντα φουντωτό και είναι πάντα εκεί και δεν μαδάει… αλλά όσο νά 'ναι, το αληθινό έδινε και ένα άρωμα στο σπίτι. (Το μόνο του καλό είναι ότι είναι οικολογικό)
Με τα χρόνια τα σόγια μεγάλωσαν και με δυσκολία χωρούσαν σε ένα σπίτι και χωρίστηκαν σε περισσότερα σπίτια. Και τις ευχές τις ανταλάσσαμε πια τηλεφωνικά…
Ύστερα ήρθαν οι απώλειες και κανείς δεν είχε όρεξη για γιορτές. Και περνώντας ο καιρός όλα γίναν λίγο “σαν”.
“Σαν Χριστούγεννα”, “σαν γιορτές”, “σαν της γιαγιάς”.
Φέτος στόλισα το σπίτι και λέω να στολίσω και την πόρτα δηλαδή, να το κάνω “σούργελο”, όπως το έκανε η μαμά μου και να μαζευτούμε οικογενειακά τα Χριστούγεννα να φάμε, όχι όπως παλιά, αλλά όπως τώρα.
Και βέβαια δεν θα πάρω έτοιμους κουραμπιέδες σαν της γιαγιάς, αλλά θα φτιάξω τους κουραμπιέδες της γιαγιάς.
300gr βούτυρο: 200γρ αγελαδινό (σε θερμοκρασία δωματίου) και 100γρ αιγιοπρόβειο μαλακό, αυτό από το βαζάκι
80gr ζάχαρη άχνη (100gr -120gr αν σ’ αρέσουν τα γλυκα ή πολύ γλυκά)
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή 1 κουτάκι από την λευκή κλασική
1 σφηνάκι κονιάκ (περίπου 30ml)
1/2 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ
3/4 - 1 κούπα αμύγδαλα, με τα φλούδια
Τοδικόμουτουίστ:
Ξύσμα από 1 λεμόνι
Τιπ: Θα χρειαστείς ένα μίξερ κανονικό (όχι χειρός), γιατί δεν θα τελειώσεις ποτέ! Το βούτυρο γάλακτος είναι σκληρό και πρέπει να δουλευτεί πολύ ώρα για να γίνει καλός ο κουραμπιές. Άσε που αν δεν έχει έρθει στην κατάλληλη θερμοκρασία, θα σου κολλάει το σύστημα. Στο λέω γιατί εγώ πέρσι την πάτησα και κατέβαζα τελευταία στιγμή το μίξερ της μαμάς μου από την ταράτσα - πλυσταριό (που το είχα κρυμμένο)
Να, τι έκανα!
Ξεκίνησα με τα αμύγδαλα. Μια κουταλίτσα βούτυρο στο τηγάνι και μόλις ζεστάθηκε έριξα τα αμύγδαλα. Τα ζέστανα μέχρι να καλυφθούν καλά με το βούτυρο. Στην συνέχεια τα έβαλα σε ένα ταψί με λαδόκολλα και τα έψησα στον φούρνο (στους 180 πάνω κάτω) για 12-15 λεπτά.
Όταν ήταν έτοιμα τα έβγαλα και τα έσπασα λίγο με τον πλάστη και μετά συνέχισα με τα χέρια μου. Τα θέλω χοντροκομμένα να τα νιώθω. (εντάξει κάποια τα έκοψα και με ένα μαχαίρι…)
Συνέχισα με την ζύμη.
Χτύπησα το βούτυρο στο μίξερ αρκετή ώρα στο δυνατό, μέχρι να αφρατέψει και να “ασπρίσει”. Πρόσθεσα την άχνη και τα άφησα να χτυπηθούν και να γίνουν κρέμα.
Πρόσθεσα μέσα το αυγό και ένα κουταλάκι βανίλια (εσύ μπορείς να βάλεις την κλασική την λευκή) και συνέχισα το ανακάτεμα
Πρόσθεσα και 2-3 κουταλιές αλεύρι και μετά έριξα το σφηνάκι του κονιάκ. Και το άφησα πάλι να ανακατευτεί καλά.
Ανακάτεψα το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ και το πρόσθεσα στο μίγμα μου κουταλιά κουταλιά. Το μίξερ το είχα στο χαμηλό.
Όταν ανακατεύτηκε καλά, πρόσθεσα τα ψημένα αμύγδαλα και ανακάτεψα άλλη μια φορά με το μίξερ να ενωθούν καλά τα υλικά.
Το ζυμάρι δεν πρέπει να είναι σφιχτό, πρέπει να είναι αφράτο.
Στο τουίστ μου τώρα:
Χώρισα το μίγμα στην μέση και στο ένα μισό πρόσθεσα ξύσμα λεμονιού. Και πάλι το ανακάτεψα καλά να πάει παντού με το μίξερ.
Τέλος ξεκίνησα να πλάθω.
Μάλλον για την ακρίβεια ξεκίνησα το ζύγισμα. 10gr ο καθένας τους. (το ζύγισμα το ξεσήκωσα από τον Παρλιάρο και τα τρουφάκια του, πολύ μπελαλίδικο, αλλά χαλαρωτικό).
Τους έπλασα μικρούς και στρογγυλούς σε μέγεθος μπουκίτσας
Τους άπλωσα στο ταψί που του είχα βάλει λαδόκολλα, έκανα το κλασικό βαθουλωματάκι στην μέση που έκανε και η γιαγιά μου και τους έψησα σε προθερμασμένο φούρνο στους 170-180 βαθμούς στον αέρα για 15λεπτά.
Όταν σκάσανε και πήρανε ωραίο χρώμα ήταν έτοιμοι.
Για το άχνισμα τώρα υπάρχουν 2 σχολές,
Η μία είναι αυτή που μόλις τους βγάλεις από τον φούρνο τους αφήνεις 2-3 λεπτά, τους ψεκάζεις με ανθόνερο και τους βουτάς σε άχνη ζάχαρη για να κολλήσει επάνω τους.
Ενώ η άλλη λέει ότι τους αφήνεις να κρυώσουν και μετά τους ψεκάζεις με ανθόνερο και τους πασπαλίζεις, με την βοήθεια ενός σουρωτηριού, με την άχνη ζάχαρη.
Φέτος έκανα τον δεύτερο τρόπο και αυτό γιατί δεν ήθελα να έχουν πολύ ζάχαρη. Πέρσι είχα δοκιμάσει τον πρώτο. σσσσσσσσσ… η γιαγιά έκανε τον πρώτο.
Φήμες λένε ότι με τον δεύτερο μένουν πιο τραγανοί για περισσότερο καιρό. Θα το δοκιμάσω και θα σου πω.
Αφού λοιπόν κρυώσαν καλά έβαλα το ανθόνερο σε ένα βαζάκι που έχει ψεκαστήρα (σπρέι) και τους ψέκασα, όχι πολύ, ίσα ίσα για να κολλήσει η ζάχαρη, την οποία πασπάλισα από πάνω με ένα σουρωτηράκι. Τέλος τους στόλισα στην πιατέλα μου και τους ξαναπασπάλισα με άχνη για να μοιάζουν με χιονισμένο βουνό.
τιπ. 1
Το μυστικό είναι στο βούτυρο έλεγε η γιαγιά.
Εγώ κάθε χρόνο παίρνω από το Benito σσσσσσσ…. www.benitodelicatessen.gr , το τέλειο βούτυρο για ζαχαροπλαστική.
Κανονικά θέλει “Κερκύρας”, αλλά εγώ προσωπικά δεν αντέχω να τους φτιάξω μόνο με αυτό το βούτυρο. Μου μυρίζουν πολύ και μου φαίνονται πολύ βαριοί. Και όχι δεν τους κάνω με μαργαρίνη ή με τύπου βούτυρο.
Και επειδή θέλω και την “βουτυράτη” γεύση βάζω το 1/3 της ποσότητας σε αιγοπρόβειο, κάτι που του δίνει άρωμα χωρίς να γίνονται πολύ βαριοί. Αν εσύ δεν θες την γεύση βάλε μόνο αγελαδινό. Αν πάλι αυτό είναι που σ´ αρέσει στον κουραμπιέ βάλε όλη την ποσότητα σε μαλακό αιγοπρόβειο.
τιπ. 2
Τα αμύγδαλα πρέπει να είναι με τα φλούδια και κομμένα στην μέση με το χέρι-μαχαίρι (και όχι στο μπλέντερ -άρα σκόνη). Είναι ωραίο να το νιώθεις στο δόντι. Αλλά τελικά το μυστικό είναι 1 και είναι της μαμάς μου. Αυτό το λίγο βούτυρο πριν τα ψήσει. Μόνο έτσι ο κουραμπιές έχει τη σωστή (για μένα) γεύση.
τιπ. 3
Κάντους όσο πιο μικρούς μπορείς. Ξέρω βαρετό… αλλά αξίζει τον κόπο
τιπ.4
Μπορείς να βάλεις και λιγότερα αμύγδαλα, ή ακόμα να τα αφαιρέσεις και τελείως. Μπορείς να προσθέσεις και ξύσμα πορτοκαλιού ή ότι άλλο θες. Κάποιοι βάζουν και μοσχοκάρυδο, ή ακόμα και γαρίφαλο.
Επίσης μπορείς να αντικαταστήσεις το κονιάκ με ρούμι, ή μαστίχα ή ότι άλλο ποτό προτιμάς εσύ.
Κάποιοι μάλιστα τους φτιάχνουν και με καρύδι, βρήκα την συνταγή στο τετράδιο της μαμάς μου, αλλά δεν ξέρω σε πιο μέρος της Ελλάδας το συνηθίζουν.
Εμένα να ξέρεις μ’ αρέσουν κλασικοί, άντε με λίγο λεμόνι.
τιπ.5
Το ανθόνερο που βρίσκεις στο σουπερ μάρκετ έχει ψεκαστήρα από μόνο του.
τιπ. 6
Πέρσι στους μισούς είχα προσθέσει καραμελωμένο αμύγδαλο (που είχε περισσέψειαπό όταν έφτιαχνα την τούρτα μου), και ήταν πολύ καλοί!
τιπ. 7
Αν τους φτιάξεις πιο μεγάλους θα χρειαστούν περισσότερη ώρα ψήσιμο. 18-20 λεπτά περίπου θέλουν οι κανονικοί, αλλά θα τσεκάρεις. Πρέπει να σκάσουν και να πάρουν χρώμα.
τιπ. 8
Φτιάξε από τώρα διπλή δόση. Η αρχική συνταγή είναι για 2 :p
Άλλα τιπς δεν έχω, στα είπα όλα.
Να! Κοίτα…
www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157649590740725/
Κοίτα που σου λέω… Είναι βήμα - βήμα
πι.εσ.1
Πέρσι μου βγήκαν τα μάτια για να αποκρυπτογραφήσω την συνταγή της γιαγιάς, γιατί αυτή του Τσελεμεντέ βλέπετε, δεν της έκανε. Και πάνω που την βρήκα, ανακάλυψα μια άλλη καταχωνιασμένη που έλεγε “τελικη”. Αυτή είναι η δεύτερη, ελπίζω φέτος να μην βρώ και άλλη…
πι.εσ.2
Το μίξερ της μαμάς, αν και όχι κόκκινο ή μοντέρνο βίντατζ, πέρσι κατέβηκε και ήρθε για να μείνει.
πι.εσ 3
Οι κουραμπιέδες με το λεμόνι ήταν οι αγαπημένοι μου, παρόλο που είναι… “σαν κουραμπιές”. Κρίμα που έφτιαξα λίγους. Το λεμόνι έσπαγε την βουτυρίλα και μου άρεσε πολύ. Άσε που μου θύμισε σαν γεύση λίγο τα lemon curd biscuits από τα Fortnum & Mason, -ξέρεις, αυτό το βουτυράτο λεμόνι- και έτσι ταξίδεψα και λίγο μέχρι την Αγγλία.
πι.εσ.4
Φέτος δεν θα είναι ”σαν Χριστούγεννα”, αλλά Χριστούγεννα!
Εύχομαι να είναι μαζί μας οι Α & Α, η Κ με τους Κ & Φ, η Ε με τον Κ. μου και τον Β. και βέβαια όλοι όσοι αγαπω και νοιάζομαι.
πι.εσ.5
Έχω σκοπό να γεμίσω το σπίτι με κλάρες από έλατο, για να μυρίσει και το σπίτι Χριστούγεννο βρε αδερφέ!
πι.εσ. 6
Ο μπουφές στην φωτό είναι αυτός που σου έλεγα!
