Wat Spot!er Julie vond van 'Breken' van Kommil Fo
Door Spot!er Julie Dumolein
Kommil Foo was deze avond opnieuw helemaal zichzelf: comme il faut. En ik had er niks minder van verwacht. Deze rasartiesten zijn er opnieuw in geslaagd de zaal op handen te dragen en een sfeer te scheppen die – zonder ooit één moment naar de melodramatiek te neigen – beklijvend én herkenkaar was.
"We herkenden ons in alle kleine anekdotes die erg verrassend gebracht werden. Dat kleine menselijke kantje, weet u wel, dat u het liefst camoufleert. Of weglacht."
Deze keer ging het sterk getalenteerde duo de menselijke ziel blootleggen. Zonder scrupules, verhullingen of mantel der liefde. Gewoon de menselijke ziel, in al haar naaktheid. Het breekpunt van de mens. Daar draaide alles om. En ook wel de vergankelijkheid van alles. Maar vergis u niet: dit was geen deprimerend optreden die ons met de neus op de feiten van de absurde fataliteit der dingen drukt. Neen. Het was opnieuw hartverwarmend.
Zoals door de mannen zelf aangegeven werd tijdens de show: je voelde dat de zaal op één lijn zat. Als mens konden we ons herkennen in alle kleine anekdotes die steeds erg verrassend gebracht werden. Dat kleine menselijke kantje, weet u wel, dat u het liefst camoufleert. Of weglacht. Jazeker, er werd heel wat afgelachen. Want wat kan een mens anders doen als hij geconfronteerd wordt met herkenbare verhalen die ieder koppel wel eens meegemaakt heeft, of hoogstwaarschijnlijk nog zal meemaken.
Een relatie die op zijn einde loopt en niemand van beiden die de moed heeft om er een punt achter te zetten. Met lege ogen naar de televisie kijken, beseffende dat je jezelf voor de gek aan het houden bent, terwijl je lief al uren alleen in bed ligt. De onzekerheid die bijna alle vrouwen kennen over hun aantrekkelijkheid naar hun man toe, de onzekerheid van de man of er geen andere man in haar leven zal komen. Ontrouw. Berouw. Maar ook dat zeer kleine kantje van de mens: zichzelf vergoeilijken. Het kwam allemaal aan bod.
De constante in deze verhalen was de vriendschap tussen de twee broers. De verhalen werden verteld alsof één van beiden ze had meegemaakt. Het werd aan het publiek overgelaten om uit te maken wie deze persoon was. De Eén, of de Ander. De ander boodt troost, begrip, een thuis.
"Spanning - ontspanning, lading - ontlading, sérieux - hilariteit: het ene moment voelde je diep mee met de ontboezemingen, vijf seconden later lachte je het - en jezelf dus- eigenlijk alweer uit."
Het duo kon het meest verborgen kantje van de menselijke ziel het best blootleggen via schitterende plastische uitdrukkingen. Een gebroken mens voelt zich klein. In duizend stukjes gebroken. En zijn wereld beperkt zich tot zijn eigen hoofd, vergezeld van die vreselijke eenzaamheid. Een luciferdoosje. De mens in een luciferdoosje. Ooit een stoere man die ooit van zichzelf hieldt. Nu een piepklein, gebroken zieltje, in een luciferdoosje. Ook zijn eenzaamheid werd gepersonificeerd. Eenzaamheid, als een ongewenste partner in zijn huis. Hij wou haar kwijt, maar ze wou hem niet lossen, die verdomde eenzaamheid.
‘En, hoe voel je je?’. De vraag die het meest van al gesteld wordt. En waar volgens deze mannen het meest van al leugenachtig of ontwijkend op geantwoord wordt. De beladenheid was vaak te voelen in de zaal. Maar nooit voor lang. Spanning - ontspanning, lading - ontlading, sérieux - hilariteit: het ene moment voelde je diep mee met de ontboezemingen, vijf seconden later lachte je het - en jezelf dus- eigenlijk alweer uit. Deze absurditeit en nonchalance zorgden ervoor dat het publiek zich nooit verveelde. En dat het niet achter bleef met een gedeprimeerd gevoel, maar wel met een lichtvoetig ‘laissez faire’, dit vooral via het laatste liedje, dat volop meegezongen werd: ‘We gaan allemaal de pijp uit.’ Ik geef de pijp aan Maarten.