Stupid as fvck.

Hello! My name is Lark. ♂. Half Filipino, Half Naked. Always inactive :)

[chloe-blog-blog-blog]

[stupidlark]

I’m good at caring and not giving a fuck at the same time.

[unihalo]

[stupidlark]

me: no one ever texts me

*gets a text*

me: wtf do you want

[zoiodlula]

[chasingeuphoriia-deactivated202]

i don’t belong anywhere other than your bed, me, laying across it with my hair spread on your pillow, naked

[juantonudels]

Yes please.

[icexsnow]

I need someone who knows how to stay.

[nerdsigh-deactivated20190414]

[goodreadss]

I might think I can’t take it any more, that I can’t go on any more, but one way or another I get past that.

Haruki Murakami, After Dark (via goodreadss)

[juantonudels]

Di mo kailangan maging pogi o maganda para mapansin nila. Yun lang madapa ka, ayos na.

[smores-crepes]

do you ever think like. yeah. I’m doing good. and then you’re like. oh. oh I’m crying

[confessionsuggestion]

I don’t think people realize how lonely I actually am

[nitrogen]

[liveglulacosmic]

[juantonudels]

May dalawang bata na nasa edad tatlo at apat na taon na nakatira sa kanilang lolo. Yung magulang nila ay parehong nagtatrabaho sa ibang bansa. Pero may dalawang babaeng kasambahay naman silang kasama na nag-aasikaso sa pangangailangan ng dalawang bata.

Ang lolo ay mahigit 70 anyos pa lang pero dahil maraming sakit ay napaka mainitin ang ulo. Wala itong kaamor-amor sa mga apo. Palibhasa ay mga bata, hihiling lang na ibili sila ng taho ay nagsisisigaw na ang mga ito sa excitement.

“Taho! Taho! Bili kami ng tahoooo!”

Biglang mabubuwisit ang lolo. Sisigawan nito ang mga apo:

“Lintek! Magsitigil nga kayo! Punyetang maiingay!!”

Habang kumakain ng taho, hindi pa rin matanggal ang saya nila. Naghaharutan pa rin. Naririndi na ang lolo. Hindi kasi niya maintindihan ang pinapanood sa TV. Kumuha siya ng tsinelas at binigyan ng tig-isang palo sa puwet ng dalawang bata. Nagulat yung isa kaya nabitawan ang hawak na taho at tumapon lahat sa sahig.

Mabuti na lang at mabait ang kapatid, ibinigay niya ang kanyang tao sa kapatid na umiiyak.

“Sayo na lang ang taho ko. Huwag ka na umiyak. Baka paluin ulit tayo ni lolo” bulong nito sa kapatid.

Gustong mapaiyak ng kasambahay. Mga bata pa lang ay marunong nang magdamayan sa isa’t isa. Naaawa siya sa sitwasyon ng dalawang bata. Walang kalayaan ang mga ito na i-enjoy ang kanilang pagiging bata. Bawal mag-ingay, bawal magtatakbo sa loob ng bahay, bawal lumabas. Nakakalabas lang kapag isinasama ng mga kasambahay sa supermarket. Pagkatapos mananghalian, kailangan matulog. Kung hindi, palo ng tsinelas ang kapalit.

Isang araw ay tinapos na ng Diyos ang paghihirap ng dalawang bata sa piling ng masungit na lolo. Inatake ito ng sakit sa puso. Isinugod sa ospital pero dead-on-arrival. Nasa kabaong na ang lolo nang iniuwi sa bahay. Walang nakapagsalita sa mga matatandang naroon nang biglang magpalakpakan ang dalawang bata sabay sabi sa malakas na boses:

“Yehey!! Patay na si lolo, wala nang mamamalo!!”

Nagulat lahat ng nandoon. Ganun na pala kalaki ang ‘sugat’ na nilikha ng matanda sa puso ng mga bata.

[solaceinbetween]

Suddenly she felt strong and happy. She was not afraid of the darkness or the fog and she knew with a singing in her heart that she would never fear them again. No matter what mists might curl around her in the future, she knew her refuge. She started briskly up the street toward home and the blocks seemed very long. Far, far too long. She caught up her skirts to her knees and began to run lightly. But this time she was not running from fear.

// June 2, 2017 - 10:51 PM - gone with the wind (via gitaristangantukin)