't Is iets dat ik een paar keer per dag doe. Mezelf hardop herinneren welke dag het vandaag is. Waarschijnlijk omdat de première dichterbij komt. Misschien, heel misschien, omdat ik gisteren de trap heb genomen in plaats van de lift, ben ik nu aan een alternatieve première aan het werken. En is er in een alternatief universum een betere (of slechtere!) voorstelling in de maak. Een parallelwereld waar vrouwen zich aangetrokken voelen tot dikke mannen. Zucht. Ik slaap te weinig.
Vandaag is vrijdag maar toen ik begon aan deze blog entry was het donderdag. Vandaag is vrijdag, gisteren donderdag.
De bel gaat. De Canvasploeg staat voor de deur. Die volgen me al een paar dagen. Vandaag komen ze bij me langs. Oh, God. Ik heb besloten dat ze sommige kamers niet te zien krijgen. Ze willen een ‘rustige’ plek om me te filmen. Ik laat hun kiezen tussen mijn werkkamer en ‘het glazen kamerke’. Een soort van glazen koterie die ooit ergens in de fifties op het tweede verdiep van mijn huis is gebouwd.
Het wordt er superkoud in de winter en fuckin’ hot in de zomer. Laura heeft er ooit geprobeerd mandarijntjes te kweken. Die plant was op een paar weken tijd verschroeid. Ah! Het wordt de glazen kamer, zegt meneer Canvas. Lucky me.
Het is nog steeds donderdag, een uur verder. Voor we het filmen afronden, wil regisseur Guido nog een shot van ikke die 'aan het werken’ is. Dus. Ik schrijf deze zin terwijl er drie meter verder een camera me aan het filmen is. Ik kan aan niets anders meer denken. Ik hoor ze het woord 'close' gebruiken en betrap mezelf er op dat ik glimlach. En nu denk ik, oh nee, dit is de shot die ze gaan gebruiken. Ik word die ‘vreemde artiest die zit te lachen om zijn eigen schriftuur’. Ik besef dat mijn bril op mijn voorhoofd staat i.p.v. op mijn neus. Dat ik luid aan het ademen ben. Dat ik wéér glimlach. Man o man, wat ben ik aan het zweten. Ze zijn heel stil. Misschien zijn ze weg, de Canvasmensen. No such luck, ik voel ze nog.
Ik ben nu deze blog aan het reviseren, intussen zaterdagochtend, het is 0u55. Ik luister naar een schijf van een van m'n lievelingszangers; Paul Williams. Voor wie hem niet kent:
http://www.youtube.com/watch?v=mg-GerS3-kU
Vandaag (donderdag, toch?) zie ik alles na mekaar. Akte 1, 2 en 3. Voor de eerste keer met een worp naar kostuums, make-up en licht. Ook de eerste keer met figuranten, acteurs en solisten. The whole shebang.
Op wat details na ben ik blij met de eerste akte. Het kan allemaal wat fijner. Een van de solisten moet iets scherpere keuzes maken, een andere solist mag niet vergeten dat het geen sologebeuren is. Maar hoop en al ben ik gerustgesteld. Ondanks het feit dat vandaag vrij technisch verloopt, heb ik gevraagd om wél de juiste intenties te tonen bij het zingen. Daarmee bedoel ik dat de zangers me acteergewijs moeten tonen 'waarom' ze 'wat' zingen. Een aanzet tot spelen tonen, zeg maar. Vrij snel laten de solisten zich gaan en beginnen ze te zingen (op 50 percent van hun capaciteit uiteraard, het is een repetitie). Ik ben niet blij met Isolde’s schoenen, Brangäne’s jasje is wat te groot en de sjaal van Tristan is too much.
Akte 2 komt wat moeilijk van de grond, maar die heb ik elke repetitie al beter gezien dus ik maak me geen zorgen. Een kostuum en wat props worden geschrapt. En een film van 40 minuten die ik had gemaakt, gaat er ook uit. Ik heb er geen probleem mee, wanneer iets niet werkt moet je het dumpen. Niet te veel omkijken, vertrouw op je buikgevoel en verder.
Oh! Voor we aan de doorloop begonnen had ik een lunchafspraak. Dus, nog steeds donderdag. Nee wacht, dat was woensdag. De afspraak was met Nathalie, bij Gustav (de brasserie aan de opera). Fuck nee, ‘t was wél donderdag want Gustav was die dag uitzonderlijk gesloten en we zijn naar de Wagamama geweest bij gebrek aan tijd voor iets degelijks en écht lekker.
De plaat van Paul Williams loopt af. Het laatste nummer dat ie zingt is ‘We’ve Only Just Begun’, een nummer waarmee hij The Carpenters de hoogte in heeft gekatapulteerd. Dit is een foto van mij met Paul Williams.
Nathalie doet o.a. de productieleiding van al wat aan Abattoir Fermé gerelateerd is. We hebben wel wat te bespreken, vooral wat de nakende "MONSTER!"-DVD betreft. Ik ben niet blij met de kwaliteit van het DVD-boekje en ben bang dat we een aantal deadlines niet gaan halen. Nathalie gaat op zoek naar een betere kwaliteit van boekje. Dit is een foto uit de reeks.
Ook gaat Nathalie achter de rechten aan van ‘The History of the Devil’, een tekst van Clive Barker, die ik komend seizoen met m'n zes Masterstudenten Spel wil ensceneren. De tekst is nooit opgevoerd in België. Dus checken of we mogen en of ik de tekst al dan niet mag vertalen.
Akte 3 ziet er goed uit. Opmerkingen van kleine aard. De zangers moeten vrijdag niet terugkomen voor correcties. Een dagje vrij dus, die voor hun nét op tijd komt. Die dag kunnen ze hun stemmen laten rusten alvorens zaterdag aan de slag te gaan met Dmitri en voor de eerste keer met het orkest. In akte 1 zit de figuratie strak, nog niet écht in akte 3. Marcos, m'n geweldige assistent, ziet het zitten om volgende dinsdag met de figuratie apart te werken. Hij zal ze flink drillen op cue’s. Het grootste werk zit nog in het licht. Maandag is m'n laatste lange dag om daaraan te werken. Dat is onwaarschijnlijk spannend - 'licht' is bij Abattoir nooit zomaar 'licht', nooit zomaar uitlichten. Het is het tot leven brengen van decors. Het is het zetten van sfeer. Het is net zoals muziek, figuranten en zangers; een speler in de totaalervaring.
Vrijdag, dat is morgen, schreef ik gisteren.
Maar ondertussen vandaag (!) gaat Wilfried Pateet-Borremans, het enfant terrible van de Belgische theaterwereld, een guest appearance maken op het Theaterfestival in Brussel. Recto:verso gaat er de Cultuurprijs voor podiumkunsten ontvangen. Wilfried zal speechen over de zin en onzin van kunstkritiek. Die tekst moet ik vandaag (woensdag!) afwerken.
Nog steeds woensdag. Het schooljaar staat in de startblokken en als vakhoofd van de theater spelopleiding van het RITS moet er veel opgestart worden. Een tekst ter werving, een tekst ter motivatie intern en een tekst over het stuk dat ik met m'n studenten wil maken.
Ik maak de bedenking dat wanneer we de rechten niet krijgen voor ‘The History of the Devil’, ik een 'nieuwe' Shakespeare bij mekaar sprokkel, met stukken bestaand materiaal. Ik bedoel: Othello, Hamlet en Cordelia komen binnen in een bar en vertellen mekaars leed aan de hand van monologen en herleven haast therapeutisch fragmenten uit hun leven.
Hier is een foto van een groep studenten van me van een paar jaar geleden.
Een beetje nerveus aan het worden plots. Er bevindt zich een camera op ongeveer een meter van m'n hoofd. Boven me hangt een micro te zweven.
Blij met hoe de dag verlopen is. Het geeft een goede stand van zaken weer. Het maakt het werk zichtbaar dat er nog is. Want hoewel alles min of meer staat waar het moet staan, is er nog veel werk.
Ik zie Ante (die de rol van Koning Marke speelt), hij heeft zo goed als de hele tijd in de zaal gezeten en gekeken. Hij is heel blij en vindt het nét genoeg. Hij vertelt over hoe economisch alles zit en is verrast door het spel van zijn collega's.
Kim Vandenbergh (van Stout! filmpjesmakerij) is ondertussen volop aan het monteren aan een mockumentary voor op de "MONSTER!"-DVD; een extraatje voor de fans. In de docu komen we te weten wat er gebeurd is met Kirsten, Tine, Chiel en ik ná de opnames van de reeks. Kim mailt me aan het einde van elke dag een nieuwe cut van een segment door. Ze begrijpt heel goed wat ik wil en slaagt erin om mijn soms amateuristisch gefilmde nonsens min of meer toegankelijk te maken. Het is iets heel fijn om naar uit te kijken aan het einde van de dag.
Vandaag is vrijdag en komt er géén filmpje. Kim zit onder tijdsdruk en gaat nu een week op vakantie. Mmm. Da’s een zin om twee keer te lezen. Ik heb een productievergadering om 10u in de opera, aansluitend een meeting over licht.
Vorige maandag zag ik in Antwerpen een man op het terras van een pizzeria met op zijn schouder een rood-blauwe ara. Geweldig, groot beest. De ara had de blauw-wit gestreepte T-shirt van de man ondergekakt.
Kim mailt me dat ze vijf dagen heeft gemonteerd aan men beeldschieterij. Normaal zou ons dit tussen een paar duizend euro kosten. Denk ik. Maar er is geen geld en ze doet het in ruil voor twee tickets voor 'Tristan en Isolde'. I’ll add something to that. Kreng, Abattoir’s huiscomponist, scoret en bruiteert de montage. Ook hier geen geld. Dus betalen we met een LP die Kreng nog niet in zijn collectie heeft (‘The Thing’, met muziek van Ennio Morricone en John Carpenter). Thanks, guys.
Dit is een foto van Tine en Nick uit onze vierde Abattoir productie, in het jaar 2000.
Vrijdagmiddag, een snel slaatje met Nick en Tine. Founding members of Abattoir. Flink gelachen. Tine stelt voor om te barbequen, diezelfde avond nog, op wat mogelijk de laatste dag goed weer van dit jaar wordt. Ja! Ja! Ja! De komende uren gaan er smsjes over en weer. Barbeque! Geen barbeque! Tine kookt, Laura en ik gaan er eten. Nick gaat naar Wilfried Pateet-Borremans's speech op de Cultuurprijsuitreiking luisteren. Ondertussen is het hier vrijdag 18u48, ik zit in m'n kamerjas achter de computer en Laura pikt me op om 19u. Ik neem nu een schrijfbreak en kleed me aan.
Lekker gegeten, goed gelachen en wat kunnen spelen met petekind Boon. Ook Laura gillend op en neer zien springen op een trampoline in Tine en Koen’s tuin. Wat een beeld.
Wagner is vreemd. Wanneer goed gezongen, schiet ik vol. Het lijkt alsof de muziek zo is geschreven dat het de grenzen blijft pushen van het menselijke kunnen. Soms luister je veertig minuten, twee uur, vier uur en ineens wordt Wagner’s finaliteit onthuld; het publiekelijk auditief tonen van wat een onwaarschijnlijk apparaat de mens is. Het lichaam / de stem van een kundige zanger is mateloos ontroerend.
Dinsdag ben ik m'n dagpas kwijtgeraakt. De dagpas werkt 24u en daarmee kom je de opera binnen. En daarmee raak je ook weer uit de opera. Ik heb een pas die heel de repetitieperiode geldig is maar vergeet hem soms mee te nemen. Dan krijg ik van Marcus of van Kris een dagpas. Dinsdag ben ik men dagpas kwijtgeraakt.
Woensdag ben ik ook m'n dagpas kwijtgeraakt.
Donderdag is Laura gaan bieden op een boerderij. Om 17u vandaag was het nog heel goed mogelijk dat ik landbouwer of paardenmenner ging worden. Om en bij 17u30 ging de boerderij aan twee keer zoveel centen als ik bezit en kan lenen. Voorlopig blijf ik operaregisseur. Jammer want ik wou graag een ezeltje. En een geitje. Misschien zelfs wat ganzen.
Het is 0u45. Het is heel laat vrijdag of heel vroeg zaterdag.
Maar écht zeker ben ik niet.
