Toen ik gisteren van een dagje werken op weg naar huis was, liep F me tegemoet met Vince.
Die lieve hond was zo intens blij dat ie bleef blaffen en janken nadat ie me zag, helemaal in extase en hij bleef kopjes geven. Toen pakte hij de riem (met z'n tanden) en nam ie me mee - aan de riem - naar huis.
In een drafje, oortjes naar achteren en steeds omkijken of F ook mee ging. Eenmaal binnen bleef ie kopjes geven en was je extreem blij 💘
Het is een verschrikking. Horror van de bovenste plank en vooral heel erg hinderlijk: ik ben nog steeds niet afgestudeerd. Waar klasgenoten vorig kalenderjaar al met hun diploma's op zak de HvA te Rhijnspoorplein verlieten, loop ik nog redenen te verzinnen waarom m'n huidige onderwerp niet goed genoeg is. 10 bullshitredenen waarom ik nog niet zo ver ben...
Ze zeggen dat beginnen het moeilijkst is. Dus met 'een goed begin is het halve werk' in m'n achterhoofd kruip ik dan fris gedoucht, met een bak koffie achter de computer. Alles ligt om me heen, de hond is moe (dus die hoef ik niet te vermaken) en muziek staat aan. 0,0 argumenten om niets te doen. En wat doe je dan? YouTuben, Instagrammen, filmpjes van Vince editen, stofzuigen, opruimen, vuil wegbrengen. Alles wat me zogenaamd 'stoort' moet ik eerst wegwerken.
Ik werk thuis. Wat betekent dat er constant andere mensen zijn, vertrekken of juist binnenkomen. Ohja, ff de hond uitlaten (of borstelen, waarom ook niet?!)
Het geduld is op. Ik wil dat het nu af is en ik wil vooral niet nog helemaal een afstudeervoorstel moeten schrijven.
Ik kan m'n schoenen schoon gaan maken!
Als je de hele tijd wil dat het eindresultaat perfect is, moet er wel iets op papier komen te staan dat te verbeteren valt. Maar, dat is lastig want het moet in één keer absurdistisch goed zijn. Vind ik dan.
Ik denk véél te moeilijk. Allerlei dingen moeten bij het project betrokken worden die in principe helemaal niet interessant zijn. Maarja, he.
In mijn hoofd is het een opdracht die twee jaar duurt (want zo lang duurt het ook al bijna). Dat het in principe binnen vijf maanden af kan zijn, vergeet ik regelmatig. Maar niemand wil toch twee jaar lang bezig zijn met éénzelfde ding?!
Ik moest maar weer eens bij oma op de koffie gaan.
Soms gebeurt het dat ik er écht bijna ben. Dat ik bijna zo ver ben dat ik één A4 heb volgeschreven, en dat ik heb besloten 'dit gaat goed, yaaaaa!' maar 'shit o jee oeps ik heb nog wel twee uur nodig en oeioeioei ik heb nog maar anderhalf uur, laat maar' wint dan weer. Yep.
Ik vind het gewoon een beetje naar dat ik dan straks, nadat ik m'n diploma heb, klaar ben. Want eigenlijk was ondanks die deadlines, ondanks die walgelijke projectgroepjes, ondanks dat fucking 'peer assessment' (echt, KAP daarmee), en ondanks de gore koffie... Eigenlijk was het ondanks dat best wel ok.
Bastiaan, Bob en Willem Sizoo zijn drie jonge broers die een bijzondere passie delen: foto’s maken. Op Instagram hebben de mannen van 14 en 16 jaar tienduizenden volgers en er wordt zelfs geld verdiend met het schieten van mooie plaatjes. Maar: de heren zijn nog piepjong. WTF.nl sprak met hen over het succes dat ze hebben op hun leeftijd. Bob: “Ik kan niet even naar IJsland om daar te fotograferen.”
Bastiaan, Bob en Willem gaan regelmatig met z’n drieën op stap en maken dan foto’s met hun gezamenlijke stijl. “Mist en zonsondergang komen vaak terug in onze foto’s”, vertelt Bob. De heertjes hebben alle drie een eigen account, maar komen regelmatig samen door hun hashtag #supersizoobrothers te gebruiken.
Wie?!
Iets meer dan een jaar geleden maakte Bob Sizoo zijn Instagram-account aan. Inmiddels is hij 716 foto’s en meer dan 41.000 volgers verder. Maar, hoe kom je dan aan zoveel volgers? “Je moet je eigen stijl creëren, dus focus op een paar dingen en zorg dat je die altijd in je foto's terugvinden. Mensen houden daarvan en zullen je zo gaan volgen.” Of de mannen wel eens Instagramvolgers hebben gekocht? “Absoluut niet, dat vinden we zo’n onzin!” zegt Bob.
Goed, maar hoe komt het dan dat ze met z’n drieën zo bekend zijn? Bob’s broertje Willem vertelt: “Mensen herkennen ons als de Sizoobrothers, dat is een herkenningspunt voor hen.” Zelf gaat de 14-jarige Willem ook lekker: een jaar geleden is de jongeman met zijn iPhone en zijn Olympus XZ-1 op pad gegaan en inmiddels heeft hij meer dan 36.000 volgers.
Bastiaan is de oudste van de drie, al is hij pas 16 jaar oud. Hij was de eerste van hen die met fotograferen begon, maar: wel zonder Instagram. “Hij won de National Geographic Photo junior wedstrijd en dat stimuleerde ons alle drie om meer te doen met fotografie”, vertelt Bob. Bastiaan maakt veel foto’s maar doet minder met Instagram, daarom heeft hij minder volgers op dat medium. Hij begint nu aan een soort Instagram-comeback, volgens Bob. Met zijn Nikon D3200 schiet Bastiaan foto’s waar je u tegen zegt.
Idolen heeft hij niet per se, maar hij kijkt wel op tegen instagramgebruikers als @MorganPhillips, @meetjulian,@ravivora, @dantom en @jaredchambers: “Die gozers zijn geniaal met een camera!”
Samenwerken met anderen
Hoewel de jochies uit het oosten van het land nog piepjong zijn, werken ze al samen met grote bedrijven zoals Fujifilm. Bob: “Ik ben bijvoorbeeld junior ambassadeur voor de Fujifilm X Series. Dit houdt in dat ik mensen laat zien wat zo'n camera allemaal kan en waarom het de beste op de markt zijn. Voor Fujifilm is het publiek natuurlijk heel aantrekkelijk.”
Ook verschillende kledingmerken hebben al laten weten geïnteresseerd te zijn in een dealtje met de heren en er wordt ook samengewerkt met een bedrijf dat hoesjes maakt om je telefoon onder water te kunnen gebruiken.
Leuk zakcentje
Maar, is het een beetje lucratief? Bob: “We verdienen er wel geld aan. Het is een bijbaantje met een loon waarvoor je best wat kranten voor zou moeten bezorgen. En we krijgen ook veel leuke spulletjes toegestuurd, zoals een Fuji camera.”
Zonder ouders naar Schiermonnikoog
De ultieme droom van de Sizoo-broers is om met Instagram de wereld over te reizen en daar geld mee te verdienen. Snappen we wel!
De jongemannen reizen het liefst het land door om mooie foto’s te maken. Is het niet lastig voor jullie ouders om jullie zomaar naar bijvoorbeeld Schiermonnikoog te laten gaan? Bob: “Nee hoor, in het begin was het wel spannend en gingen onze ouders mee, maar inmiddels mogen we ook zelf gaan.”
Eigen stijltje
Dat de mannen een eigen stijl hebben is duidelijk te zien: “We proberen foto’s te maken zoals niemand anders het kan. Het liefst maken we foto’s met mooi licht, denk aan Golden Hour.” Het zogenoemde ‘golden hour’ is het uur vlak na zonsopkomt of vlak voor de zonsondergang. “Dat zie je vaak terug in onze foto’s”, vertelt Bob.
Hoe zijn jullie daarbij gekomen dan? “We zagen een foto op instagram, met een bijna gouden zonlicht en dan stond er bij #GoldenHourChasing. Ook maken de jongemannen gebruik van filters: “VSCO-Cam, Snapsheet zijn apps waarmee we de foto’s nog mooier maken.”
On-Nederlands beeld
Veel foto’s lijken haast on-Nederlands, hoe kan dat? “Je moet maar eens op een willekeurige avond naar een plek gaan waar je normaal niet komt. Met een mooie zonsondergang lijkt het dan al gauw op dat niet Nederlandse”, verklaren de mannen. “In Nederland foto’s maken is niet altijd even succesvol. Maar Schiermonnikoog is prachtig, Veluwe is ook mooi in de ochtend en Rotterdam is ook leuk!” De mannen kunnen haast niet anders dan foto’s maken in Nederland want zonder ouderlijk toezicht mogen de Sizoo’s nog geen wereldreizen maken.
Tips
Wil jij nou ook beroemd worden op Instagram? Dan hebben de mannen nog een paar tips:
Vraag niet aan mensen of ze je terug willen volgen. Maak gewoon je foto’s, dan kom je er vanzelf
Bewerk je foto’s met een app, zoals VSCO-cam
Je moet er wat voor over hebben, zoals vroeg opstaan wanneer het mistig is: “Als het mooi is moet je gaan!”
Praat met mensen van over de hele wereld over jullie gemeenschappelijke hobby. Werk aan je netwerk, dus.
Vandaag heeft Sidney Vollmer samen met Michael Wolbert, dankzij steun van het Nederlands Letterenfonds, Boekbuis.com kunnen lanceren. Da’s goed nieuws. En ik mocht swipen.
stormborns
areudirty
dailybridgerton
romaincrisis
yousharknotpass
pixelskylines