Ο μονόλογος του φόβου
Καλησπέρα. Είμαι η Κουν και αυτος ειναι ο μονολογος του φόβου μου. Για να σας κατατοπίσω στη χρονική στιγμή, βρίσκομαι πανω σε μεγάλη μηχανή, μεθυσμένη, με έναν άγνωστο μεθυσμένο να τρέχει τοσο πολύ που το σώμα μου είχε δεχτεί την σύγκρουση με κάποιο άλλο αμάξι, κινούμενο η μη, η έστω μια κολόνα μη μπορώντας να ελέγξω κάτι. “Νταξει δε πειράζει, πόσο έχει πιεί μωρε; δεν ίπιαμε πολύ, ε; Ξεκίνησε, κάνει πολύ θόρυβο αυτό το πράγμα Καλά είναι, με χτυπάει αέρας και ξεμεθάω Εχει αρχίσει να ανεβάζει ταχύτητα Γιατί πάει τόσο γρήγορα; τα παιδία που είναι; το κράνος γιατι φεύγει απο το κεφάλι μου; Δε μπορω να βρώ με τα μάτια μου τα παιδιά, ποσο έχουμε προχωρήσει; Ξερει που παμε; Δεν εχουμε κινητά πανω μας Ανεβαίνει πάρα πολυ γρήγορα την αναθεματισμένη ανηφόρα Παει ανάποδα Πρεπει να βρω τα παιδιά να φύγω, βοήθεια Να τοι, με βλέπουν απο το κράνος που κλαίω; Ευχαριστώ Αχιλλέα Ο μαλάκας συνεχίζει ΜΕ ΑΚΟΥΣ; ΠΗΓΑΙΝΕ ΠΙΟ ΣΙΓΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΔΕ ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ, ΔΕ ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΑ, ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΑΝ ΤΑ ΑΦΗΣΩ ΠΕΘΑΝΑ, ΑΝ ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΑΠΟ ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥ ΜΕ ΠΟΥ ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΝΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟ; ΧΤΥΠΑΝΕ ΣΥΝΑΓΙΑΡΜΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΜΑΞΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ, ΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΕΙΣΑΙ; ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΩΘΩ ΘΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΕΣΕΝΑ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΝΑΡΙ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΣΥΡΙΝΑ, ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΟΗΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΚΟΨΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ” Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που μίλησα στην Παναγία απο φόβο, και που ένιωσα καλα ακούγοντας τους μπάτσους. Ευχαριστω.
