#2.yeni

[ozanlarinoykuleri-blog]

Cemal Süreya: 2. Yeninin Aykırı Şairi

Cemal Süreya: 2. Yeninin Aykırı Şairi

Doğumu ve Eğitim Hayatı  Cemal Süreya, asıl ismi Cemalettin Seber’dir. Doğu Anadolu’nun Tunceli şehrinde 1931 yılında doğdu. Cemal Süreya ailesi ile birlikte 1938 yılında zorunlu bir göçe tabi tutuldu. Bu göç doğrultusunda ailesi Bilecik’e yerleştirildi. Annesi bu yıllarda ölmüştür. Annesinin ölümünden sonra İstanbul’a eğitim için gönderildi. 1942 yılında Bilecik’e geri getirildi. Cemal…

View On WordPress

[na-mutenahii]

Bütün ellerinin sokakları aşktır senin.

[vagondergi-blog]

[thispossessed]

"Laleli'den dünyaya doğru giden tramvay"lar biteli şairler de artık Söğütlüçeşme'den Zincirlikuyu'ya giden metrobüsteler...

[panoptis]

Gümüşlük

Bir Bodrum tutkunu olan Ece Ayhan’ın Gümüşlük ve Gümüşlük günleri hakkındaki yazısının tam metnine ve fotoğraflarına buradan ulaşabilirsiniz. 

[panoptis]

İlhanberkiğne

Zafer Yalçınpınar'ın İlhan Berk'e ithafen kaleme aldığı "ilhanberkiğne" adlı yazının tam metnini buradan indirip, okuyabilirsiniz. 

[ruhicuci-blog]

Bir dakika sonrasını görebilen adam

Ben Aziz Emek Çoban. Diğer insanlardan ayrılan bir özelliğim var. Bunu nasıl açıklayabilirim bilmiyorum ama ben bir dakika sonrasını görebiliyorum. Fakat bir işe yaramıyor.Geleceği görebiliyorum fakat değiştiremiyorum.Bu beni yorgun ve kırgın bir insan haline getirdi. Bu özelliğimi küçük bir çocukken farketmiştim. O zamanlar Çanakkale'de oturuyorduk Vefa Kooperatifinde.Apartmanlar birbirine çok yakındı o yüzden herkesin hayatı hakkında bir fikrim vardı ve herkesin bir dakika sonra ne yapacağını sezebiliyordum. Asıl bunu farketmeme sebep olan olay babam ile annem arasında cereyan etti. Yedi yaşındaydım salonda oturuyorduk, annemle babam borçları nasıl ödeyecekleri konusunda tartışıyorlardı ben de halının üzerinde oyuncak askerlerimi savaştırıyordum. Bir anda babamın anneme okkalı bir tokat attığını gördüm. Bir dakika sonra bir tokat daha attı. 'Baba yapma' dedim, sesim içime kaçmıştı, ilk defa babamı anneme vururken görüyordum ' sanane be, sen oyununa bak' dedi masanın üstündeki faturaları dağıtıp içeri gitti Annem ağlıyordu, gittim saçlarını okşadım. 'Ağlama artık bak ben varım' dedim. Kafasını bana çevirip 'Tamam oğlum geçti' diye fısıldadı. Bir dakika sonra tekrar fısıldadı 'tamam oğlum geçti'. İlk zamanlar bir şeyleri değiştirmeye çalışmak aklımdan geçmemişti, henüz olayın şokundaydım. İki sene sonra yani ben dokuz yaşındayken ve bu geleceği görme mevzusunda artık nelerin gerçek nelerin sadece hayal olduğunu kavramaya henüz başlamışken anneannem hastalandı.Doktorlar 'kanser' dedi 'yayılmış tüm vücuda' 'ne yapabiliriz' diye sorduk 'eve götürüp dua edebilirsiniz' diye yanıtladılar 'Allah'tan umut kesilmezmiş'. Bir ay sonra anneannem yatağında acıdan inliyorken odasına daldım, uzunca müddet izledim sadece acı çekiyordu ve sadece nefes alıyordu, tek yaşama belirtisi inlerken gözlerini açıp zar-zor kapatışıydı. Tam odadan çıkacakken son bir kez daha dönüp baktım, gözlerini kapatmamıştı bu sefer. Kapatsın diye bekledim, sadece açıktı ve ben dokuz yaşındaydım. Yanına yaklaştım, başucundaki aynayı burnuna götürdüm, buhar olmuyordu. O zaman anladım ki ölmek için bir dakikası vardı. Bağırmaya başladım 'Anneanne ölme anneanne' Bir taraftan hıçkırarak ağlıyor bir taraftan anneme bağrıyordum. 'Anneeee, koş anneannem ölüyor' Bütün ev ahalisi anneannemin odasına daldı, anneannem boynunu bir sağ tarafa bir sol tarafa kımıldatıyordu. Bir anda gözlerini iyice açıp bana baktı 'sen çok iyi birisin' dedi ve boynunu yastığına geri koydu. 'Sen de öylesin anneannem', 'sen daha iyisin anneannem' diye mırıldanarak ağlıyordum bir dakika sonra gözlerini iyice açıp bana baktı 'sen çok iyi birisin' dedi bu sefer sustum ben sadece ağlıyordum.Dayım birden koluma girip karga tulumba beni odadan çıkarttı. Salondaki koltukta uyuyakalmıştım, gözlerim ağlamaktan gözyaşlarımla birlikte kurumuştu, kaybolmuştu. Defin işleminden sonra dayım yanıma geldi. 'sen' dedi 'anneannen çok iyi bir çocuksun demeden niye sen daha iyisin dedin' diye sordu 'ben geleceği görebiliyorum' dedim 'ama bir dakika sonrasını' Gülümseyip yanımdan ayrıldı. Bir hafta sonra beni psikoloğa götürdüler. Dayım söylemiş anneme 'bu çocuk iyi değil' demiş 'acilen psikoloğa götürülmeli'. Ondört yıl sonra bugün ölesiye sevdiğim mum kokulu, mor dokulu , kalbi haddinden fazla kırılmış küstürülmüş kadın, yani sen bana 'sen çok iyi birisin, fakat seni artık sevmiyorum, bir daha beni arama, beni öldü bil' diyorsun. Bildiğim tek bir şey var, bu cümle değil bir dakika sonra tüm hayatım boyunca kulaklarımda çınlayacak.

[ruhicuci-blog]

Dakik Kramp

Ferda'ya 

Kalbinden iltihaplı bir vazo gözlerinin bir vazo da yüzüne güneş vurarken çıkan sesin yüzü suyu hürmetine kırılmış. ellerinde tarafsızlığı yüzünden demokratik goncalar bulundurmakta ferda. Fena şekilde ela bakarken demoralize olan yağmur hınç hınç şaşırtacak bir mevsim biriktirmekte... Bana gülümsemekten yılmamış put gibi garip ve acıları omzunda unutulmuş Ferda - Kediyi sevdim. Otobüsleri yoklamışım. Ellerimde ne varsa düşürüyorum. Öyleyse varım. avcumda çizgi kalmamış, sentetik sızmışım kırmızı koltuğa, savaş çıksa çıkar o derece masum odaklanmış toprağa böyle bir halde bile hep yanımda, yanım olan Ferda - Ellerinde bulanık bir sicim. Bir pencereden insanlara bakarken patladı her cisim .Cisimleri molotof yüreğiyle patlatan Ferda. - Kramplar diriltiyor o vakit bağrımdan sükunetli kadındır ellerin kendinden ayrı kadın bazen gece olmuştur, öğrenci silüetime müteakıp uzamıştır sakalım sakalımı kanada soğuğuna batırıp batırıp çıkaran Ferda. - Masum insanlara şaşırmaktan kaynaklı, elleri pankart manalı, yüzü kaymak tadında puantiyeli balerin dakikliğinde sahneye ve aşka dikkatli, dikkatsiz Ferda..