#28april2025

[havetowriteitoff]

Ik voel me soms zo woedend. Ik kan het niet eens plaatsen, waar het vandaag komt, waarom het soms zo erg is.

Alleen dat ik het zo fucking oneerlijk vind. Alleen dat ik er echt klaar mee ben om deze stenen in mijn maag mee te dragen. Om te moeten dealen met het duistere gevoel in mijn hart.

[havetowriteitoff]

Bijna 2 jaar geleden, dat was de laatste dag dat ik je een knuffel gaf.

De rauwe allesoverheersende pijn is wat minder scherp geworden, maar het zit er nog steeds. Het zit dieper, is stiller en zit verweven in mijn dagelijkse leven.

Toch kan het me zomaar weer overvallen, ookal merk ik dat ik er van weg probeer te rennen. Ik probeer een diepere betekenis te vinden in dingen die niet altijd dieper zijn.

Je bril is stukgegaan, is dat een teken van jou dat ik het niet goed doe? Of was het gewoon een ongelukje waar verder niks achter zit...

Jou missen voelt na twee jaar wat minder als een pijnlijke, open wond. Het voelt langzaam maar zeker meer als een litteken dat ik altijd met me meedraag. Want mijn liefde voor jou, dat zal altijd blijven. Ik moet alleen nieuwe manieren vinden om er vorm aan te geven.