#rouw

[rijmendereverie]

Stilgevallen contacten

als een spoor waar de laatste trein gereden heeft

Gladgeslepen rails roestend in de druilerige dag

Hier wordt geen liefde meer vervoerd

Het gebrek aan wederkerigheid

in de reflectie van een plas

Grijze grassprietjes

als de vinkjes die nooit blauw werden

Begroeiing als belichaming van onbegrip

Daar waar oppervlakkigheid opkomt

bij het wegvallen van de wind.

[havetowriteitoff]

Zelfs eeuwige tranen lijken niet genoeg om dit verlies te verwerken. de pijn is minder frequent, maar nog even intens en diep.

ik wil niet zonder jou.

het voelt alsof ik naar huis wil, maar er geen thuis meer is.

[angelluvrs]

Het is 1 graad en het is fel buiten

De zon schijnt op mijn gezicht

Mijn neus is koud met mijn handen in mijn zakken

Droog en fris, koud en zonnig

Het doet me denken aan jou

De dagen dat jij doorbracht in de zon

Alleen maar nooit eenzaam

Had ik je maar nog even gezien

Zo in de zon

Mis ik je zo

[ishalldreamforevermore]

Terwijl ik denk aan jou

ligt de poes onvermoeid

languit op de bank uitgevloeid,

met zijn hoofd in de deken.

Ik streel mijmerend zijn warme vacht

en luister zacht

naar zijn kloppend hart:

Het ultieme teken van leven.

De poes heeft het allemaal niet meegekregen.

Onwetend van jouw lijf en leden

en ons vreselijke gemis.

Jij bent voor de poes een vreemde.

[deathbeguiled]

“In de rouw, levend op de scherpe grens van leven en dood, voel ik me voor het eerst verlangenloos, ‘individu’ in de letterlijke betekenis van het woord, ongedeeld. Ik ben samen met iets waarvan ik me nu sterker dan ooit realiseer hoezeer ik het in het achter me liggende leven heb gemist. Zeker, ik ween om degene die me is ontvallen, ik ween om alle dierbaarheden die nimmer zullen terugkeren, niettemin heeft de ontvallene mij met haar verdwijnen de stellige indruk bezorgd dat ik als het ware vermeerderd ben, ook in de zin van vermeerderd met inzicht: dat ik sinds kort weet waarvoor ik mijn ziel nodig heb. En wel om haar bij me te hebben, met haar samen te vallen. Me met haar te verenigen, te versmelten, één te zijn.”

Lichaamsziel: Een Retraite In Rouw — Jan Oegema.

[mereljournals]

de reis

ik huil het liefst in de bus hier wordt het komen en gaan vertegenwoordigd - je verlaat het verleden om de toekomst tegemoet te gaan  de tranen smaken net zo zout als  de zee waar ik vanmiddag in zwom de glinsteringen grote druppels waarvan je het geluid eigenlijk niet meer opmerkt wanneer ze elkaar vinden en botsen tenzij de rotsen hun val breken en ik weer oog in oog sta met mijn rouw

[vermijme]

Ik ben bang en bangst om te verliezen wat ik had - wat eigenlijk al verloren is.

Ik mis. Ik mis. Ik mis.

[dichtendevrouw]

Verliezen en missen

Hoeveel pijn het doet

Om te verliezen en te missen

Wat onlosmakelijk met je verbonden is

Om nog zoveel liefde in je te hebben

Die geen plek meer kan vinden

Het is hartverscheurend om te denken

Dat wat er is geweest

Nooit meer zal zijn

En dat we verder moeten gaan

Denkend aan jou

Maar zonder jou