Ik ben naar de winkel gegaan.
En nu voel ik mij vies.
En stom, omdat ik deze morgen een kleedje heb aangetrokken.
Welkom in ons dagelijks leven.
Ik ben het zo spuugzat. Ik zou kunnen huilen door de uitputting, de teleurstelling, de vermoeidheid die bepaalde blikken van ogen met zich meebrengen. Een smurrie die langer blijft plakken dan je zou denken, en willen!
Sommige vrouwen zijn geen haar beter, daar ben ik zeker van.
Maar keer op keer worden mijn zelfvertrouwen en angsten op de proef gesteld.
We zijn verdomme 2022 en de wereld is op zoveel vlakken echt niet oké. Maar écht niet. Gruwelijk, schandalig, moordend. Zoveel verdriet en pijn dat dagelijks wordt uitgedeeld in plaats van voedsel. In plaats van hulp. In plaats van een glimlach.
Ik ben zo boos. Zo ontzettend woedend en beschaamd.
Als wij geen verandering maken, wie dan wel?
Als wij niet proberen, wie dan wel?
Wees lief, er is al teveel verdriet.
