"Esta página no tiene fines de lucro, difunde la cultura napolitana y sureña en todo el mundo"
‘A Livella - El Nivel
Cada año, el 2 de noviembre, hay una costumbre por los difuntos acudir al Cementerio. Todos deben hacer esta bondad; todos deben tener este pensamiento.
Cada año, puntualmente, en este día, de este triste y triste aniversario, Yo también voy allí y me adorno con flores. la tumba de mármol de la tía Vincenza.
Este año me pasó una aventura… después de haber rendido el triste homenaje (¡Madonna!) cuando lo pienso, ¡qué miedo! pero luego me di alma y coraje.
Aquí está la cosa, escúchame: Se acercaba la hora de cierre: Yo poco a poco estuve a punto de salir. echando un vistazo a algunos entierros.
“Aquí duerme en paz el noble marqués señor de Rovigo y Belluno héroe atrevido de mil hazañas Murió el 11 de mayo de 1931".
El escudo con la corona por encima de todo… …bajo una cruz hecha de bombillas; tres ramos de rosas con lista de luto: velas, velas y seis velas de té.
Justo al lado de la tumba de este caballero había otra pequeña tumba, abandonado, sin siquiera una flor; como señal, sólo una pequeña cruz.
Y encima de la cruz acaba de leer: “Esposito Gennaro – recolector de basura”: Al mirarla sentí pena por ella. ¡Este muerto sin ni siquiera luz!
¡Así es la vida! Pensé para mis adentros… ¡Quién ha tenido mucho y quién no tiene nada! Este pobre hombre lo estaba esperando. ¿Que él también era un mendigo en el otro mundo?
Mientras reflexionaba sobre este pensamiento, ya era casi media noche, y quedé prisionero cerrado, Muertos de miedo… frente a las velas.
De repente, ¿qué veo de lejos? Dos sombras acercándose desde mi lado… Pensé: esto me parece extraño… Estoy despierto… durmiendo, ¿o es fantasía?
¡Nada más que fantasía! Era el marqués: con la chistera, el caramelo y el abrigo; el otro detrás de él es una herramienta fea; todo apestoso y con una escoba en la mano.
Y ese es ciertamente Don Gennaro… el pobre muerto… el recolector de basura. No lo tengo claro: ¿Están muertos y jubilados en este momento?
Podrían haber estado a casi un centímetro de distancia de mí. Cuando el Marqués se detuvo de repente, se da vuelta y lentamente… con calma, con calma, le dijo a don Gennaro: “¡Joven!
Me gustaría saber de ti, vil cabrón, con que coraje y como te atreviste tenerte sepultado, para mi vergüenza, ¡a mi lado que soy noble!
La casta es casta y debe, eso sí, ser respetada, pero perdiste el sentido y la medida; Tu cuerpo fue, sí, enterrado; ¡pero enterrado en la basura!
no puedo soportarlo más Tu apestosa cercanía, por lo tanto, es necesario buscar una zanja. entre tus pares, entre tu gente."
“Señor Marqués, no es mi culpa, No te habría hecho este mal; mi esposa hizo estas tonterías, ¿Qué podría hacer si estuviera muerto?
Si estuviera vivo te haría feliz, Yo cogería el cofre con los cuatro huesos dentro. y ahora mismo, en este mismo momento Entraría en otro pozo".
“¿Y a qué esperas, oh asqueroso sinvergüenza, que mi enojo llega al exceso? Si no hubiera sido titular ¡Ya habría cedido ante la violencia!”
"¡Déjeme ver! toma esta violencia… La verdad marqués estoy aburrido. para escucharte; y si pierdo la paciencia, ¡Me olvido de que estoy muerto y derrotado!
¿Pero quién crees que eres… un dios? Aquí dentro ¿quieres entender que somos iguales?… … Tú estás muerto y yo también; Todos somos exactamente iguales a los demás."
“¡Cerdo asqueroso!… ¿Cómo te atreves? comparate conmigo que naciste ilustre, noble y perfecto, ¿Para hacer sentir envidia a los Príncipes Reales?
“¡¡¡Pero qué Navidad, Pascua y Reyes!!! Quieres meterlo en tu cabeza… en tu cerebro ¿Que todavía estás harto de la imaginación?… ¿Sabes qué es la muerte?… es un nivel.
Un rey, un magistrado, un gran hombre, pasando esta puerta, hizo un balance que lo perdió todo, su vida y hasta su nombre: ¿Aún no te has dado cuenta de esto?
Así que escúchame… no seas reacio, Ten paciencia conmigo, ¿qué te importa? Sólo los vivos hacen estas payasadas: Hablamos en serio… ¡pertenecemos a la muerte!
‘A livella
“Ogn’anno, il due novembre, c’é l’usanza per i defunti andare al Cimitero. Ognuno ll’adda fà chesta crianza; ognuno adda tené chistu penziero.
Ogn’anno,puntualmente,in questo giorno, di questa triste e mesta ricorrenza, anch’io ci vado,e con dei fiori adorno il loculo marmoreo ‘e zi’ Vicenza.
St’anno m’é capitato ‘navventura… dopo di aver compiuto il triste omaggio. Madonna! si ce penzo,e che paura! , ma po’ facette un’anema e curaggio.
‘O fatto è chisto,statemi a sentire: s’avvicinava ll’ora d’à chiusura: io,tomo tomo,stavo per uscire buttando un occhio a qualche sepoltura.
“Qui dorme in pace il nobile marchese signore di Rovigo e di Belluno ardimentoso eroe di mille imprese morto l’11 maggio del’31”
‘O stemma cu ‘a curona ‘ncoppa a tutto… …sotto ‘na croce fatta ‘e lampadine; tre mazze ‘e rose cu ‘na lista ‘e lutto: cannele,cannelotte e sei lumine.
Proprio azzeccata ‘a tomba ‘e stu signore nce stava ‘n ‘ata tomba piccerella, abbandunata,senza manco un fiore; pe’ segno,sulamente ‘na crucella.
E ncoppa ‘a croce appena se liggeva: “Esposito Gennaro – netturbino”: guardannola,che ppena me faceva stu muorto senza manco nu lumino!
Questa è la vita! ‘ncapo a me penzavo… chi ha avuto tanto e chi nun ave niente! Stu povero maronna s’aspettava ca pur all’atu munno era pezzente?
Mentre fantasticavo stu penziero, s’era ggià fatta quase mezanotte, e i’rimanette ‘nchiuso priggiuniero, muorto ‘e paura…nnanze ‘e cannelotte.
Tutto a ‘nu tratto,che veco ‘a luntano? Ddoje ombre avvicenarse ‘a parte mia… Penzaje:stu fatto a me mme pare strano… Stongo scetato…dormo,o è fantasia?
Ate che fantasia;era ‘o Marchese: c’o’ tubbo,’a caramella e c’o’ pastrano; chill’ato apriesso a isso un brutto arnese; tutto fetente e cu ‘nascopa mmano.
E chillo certamente è don Gennaro… ‘omuorto puveriello…’o scupatore. ‘Int ‘a stu fatto i’ nun ce veco chiaro: so’ muorte e se ritirano a chest’ora?
Putevano sta’ ‘a me quase ‘nu palmo, quanno ‘o Marchese se fermaje ‘e botto, s’avota e tomo tomo. . calmo calmo, dicette a don Gennaro:”Giovanotto!
Da Voi vorrei saper,vile carogna, con quale ardire e come avete osato di farvi seppellir,per mia vergogna, accanto a me che sono blasonato!
La casta è casta e va,si,rispettata, ma Voi perdeste il senso e la misura; la Vostra salma andava,si,inumata; ma seppellita nella spazzatura!
Ancora oltre sopportar non posso la Vostra vicinanza puzzolente, fa d’uopo,quindi,che cerchiate un fosso tra i vostri pari,tra la vostra gente”
“Signor Marchese,nun è colpa mia, i’nun v’avesse fatto chistu tuorto; mia moglie è stata a ffa’ sta fesseria, i’ che putevo fa’ si ero muorto?
Si fosse vivo ve farrei cuntento, pigliasse ‘a casciulella cu ‘e qquatt’osse e proprio mo,obbj’…’nd’a stu mumento mme ne trasesse dinto a n’ata fossa”.
“E cosa aspetti,oh turpe malcreato, che l’ira mia raggiunga l’eccedenza? Se io non fossi stato un titolato avrei già dato piglio alla violenza! ”
“Famme vedé. . -piglia sta violenza… ‘A verità,Marché,mme so’ scucciato ‘e te senti;e si perdo ‘a pacienza, mme scordo ca so’ muorto e so mazzate! …
Ma chi te cride d’essere…nu ddio? Ccà dinto,’o vvuo capi,ca simmo eguale? … …Muorto si’tu e muorto so’ pur’io; ognuno comme a ‘na’ato é tale e quale”.
“Lurido porco! …Come ti permetti paragonarti a me ch’ebbi natali illustri,nobilissimi e perfetti, da fare invidia a Principi Reali? ”.
“Tu qua’ Natale…Pasca e Ppifania! ! ! T”o vvuo’ mettere ‘ncapo…’int’a cervella che staje malato ancora e’ fantasia? … ‘A morte ‘o ssaje ched”e? …è una livella.
‘Nu rre,’nu maggistrato,’nu grand’ommo, trasenno stu canciello ha fatt’o punto c’ha perzo tutto,’a vita e pure ‘o nomme: tu nu t’hè fatto ancora chistu cunto?
Perciò, stamme a ssenti…nun fa”o restivo, suppuorteme vicino-che te ‘mporta? Sti ppagliacciate ‘e ffanno sulo ‘e vive: nuje simmo serie…appartenimmo à morte! ”










