#baka_usagi

[usamiiinstories]

How to Navigate

Hi there! Usamin here. Thanks for dropping by on my Tumblr account.

The web version is easier to navigate, but I understand a lot of the buttons are not available to the mobile version, so I created this pinned post as guide.

01 AUTHOR - About me

02 WORKS - My works. The list includes everything from finished, onhold, and lost drafts. I also added here the police procedural (MMM) I started last year but failed to complete. More context about it on LOG. My ongoing novel will not be posted here.

03 - 06 Are my most notable works: Paper Sky series, Bookmarked, Coffee Cath, and Candied Feelings duology.

LOG - My writing log. This is where I post some writing updates and future plans

NOTE - An apology letter

So, what's next?

I'm currently working on Project Affliction, using a different pen name wherein I write in English. If I manage to finish it, it will be my first full-length English novel.

This story is not new. Originally, it is called Suicide & Homicide. It is interconnected to my other onhold works:

Trace Garcia is Tristan Garcia (Crime of Probability)'s older brother. His partner Sergeant Jomar Gonzales is the Chief Inspector of Homicide Division Unit 1 (Metro Manila Murders).

My priority is to finish short, standalone novels. I post writing updates on my new Instagram account. This is my first attempt to write something that will not be posted online while its on drafting stage. Only my alpha reader will be able to read it the draft 1. Once I finish drafting, editing, and revising (which might take forever), I will be searching for beta readers to further improve my work. Afterwards, I will either query agents for trad pub or hire an editor and proofreader to fully go indie.

I hope that you will support me, as I, once again, try to go back to writing. I'm still not confident in my skills. And most of the time, I feel like I could'nt go back to the way I used to write, but I'm hoping that the me right now can still write something worthwhile to read.

[usamiiinstories]

Coffee Cath Chapter 56-Epilogue

Chapter 56

●ω● of favorites

Hindi ako naniniwalang alam ni Crispin ang paborito kong kape pero naniniwala akong nag-mature ako nang konti.

“UM… guys, may mga tao nang naghihintay sa labas.” Natapyas ang katahimikan nang biglang may magsalita at sumulpot sa may pintuan ng café. “Hindi pa ba tayo magbubukas?” Muntik akong atakihin sa puso nang humarap ako sa kanya at masilayan ko ang pagmumukha niyang pang-Undas. Kalat-kalat na eyeliner at namumulang mga mata. Samahan mo pa ng parang kinuryenteng buhok at lagpas-lagpas na pulang lipstick sa bibig. Fake pangil at sungay na lang ang kailangan at siya na ang mag-uuwi ng jackpot prize sa best in Halloween costume kaso humigit-kumulang isang linggo pa bago maganap ‘yon. Masyado naman ata siyang excited manakot! At teka… sino ba siya?

“Ate Rina! Anong nangyari sa ‘yo?” nag-aalalang tanong ni Juli sabay lapit do’n sa babae na agad kong pinanlakihan ng mga mata.

“A-ate Rina?!” gulat na gulat kong sabi habang nagpapalit-palit ako ng tingin kina Juli at sa baabeng ‘yon. Naglabas na ng panyo si Crispin at ibinigay niya ito kay Juli na siyang nagpunas sa mukha ng taong napagkamalan kong maligno. “Isang araw lang akong nawala, nagbagong anyo ka na?” pabiro kong sabi na agad ikinasimangot ni Ate Rina bago siya humahagulgol na yumakap kay Juli.

“Cath!” saway sa ‘kin ni Juli kaya bahagya akong yumuko at bumulong ng “Sorry”. Bumaling na ulit siya kay Ate Rina at inayos ang buhok nito gamit ang kanyang mga kamay. “Di ba sabi mo may isa-submit ka lang na form sa BIR? Maayos ka pang umalis kanina, bakit nagkaganyan ka na? Tang ‘na, may nantrip ba sa ‘yo sa labas?”

“M-may nakita kasi akong lalaking naglalakad sa daan no’ng pauwi na ako sa café at sinundan ko siya sa pag-aakalang si Steph ‘yon. Kaso ibang tao pala kaya ayun, napaiyak na lang ako kasi miss na miss ko na siya.” At bumunghalit na naman siya ng iyak. In short, nagpakagaga na naman siya sa Steph na ‘yon na matagal na siguro siyang nakalimutan. Di ko siya masisisi, mahirap talagang ma-inlove. Bubuntong hininga sana ako nang marinig kong bumuntong hininga si Cris kaya nagkatinginan kami. I rolled my eyes at him and folded my arms over my chest.  

Lumapit si Cris kay Ate Rina na nakayakap pa rin kay Juli. “Tanggapin mo na lang na hindi kayo para sa isa’t-isa. Tapos,” cold niyang sabi na agad pinatulan ni Juli.

“Gago ka talaga. Umiiyak na nga ‘yong tao, pagsasalitaan mo pa nang ganyan!” Humiwalay ito ng pagkakayakap kay Ate Rina at sinikmuraan in a major way si Crispin. Napangisi ako sa nakakatawang pagmumukha ni Cris na halatang nasaktan sa ginawa ni Juli.

“Bwisit ka talaga!” inis na sabi ni Cris habang nakahawak sa tiyan niya. “Anong mali sa sinabi ko? Kamusta naman ‘yong ilang buwan na siyang ganyan? Kailangan niya nang gumising sa katotohanang ginamit lang siya ng Stephen na ‘yon para magkapera!”

“Eh tang ina mo pala, hindi ka nakakatulong sa problema eh! Manahimik ka na lang kung wala kang matinong sasabihi—”

“Tama na! Wag na kayong mag-away!” sigaw naman ni Ate Rina na umiiyak pa rin bago siya tumakbo sa loob ng maliit na silid sa gilid ng working area. Narinig kong padabog niyang sinara ang pinto at ni-lock iyon.

“Ikaw kasi eh,” asar na sabi ni Juli kay Cris nang nakaamba ang isang kamao niya rito.

“Bakit ako? Subukan mo munang itanong sa sarili mo kung nagawan mo na ng solusyon ‘yong problema ni Ate Rina ha! Hindi ‘yong puro ako ang sinisisi mo!”

“Hoy,” pinandilatan ni Juli si Crispin. “Ako, tinutulungan ng mga tropa ko na malaman kung sa’n nagtatago ang gagong Stephen na ‘yon, e ikaw? Anong ginagawa mo? Meron ba? Di ba, wala?”

Ngumisi si Cris at pinaningkitan ng mga mata si Juli. “Wow. Ang tagal mo nang sinabi ‘yan ah. Wala pa ring resulta? Hindi pa rin siya nahahanap ng mga tropa mo hanggang ngayon?”

“Bakit, sa tingin mo ba gano’n kadaling maghan—”

“Hindi kasi bibig ang ginagamit sa paghahanap, mga mata saka ito,” mayabang na sabi ni Cris sabay turo sa ulo niya. “Ay sorry, wala ka pala nito ‘no?” Nang murahin siya ni Juli at muntik nang bigyan ng uppercut ay agad akong sumingit sa eksena.

“Cris, mag-sorry ka kay Juli,” sabi ko habang nakapagitna ako sa kanilang dalawa.

“At bakit naman ako magso-sorry sa babaeng ‘yan, ha?” tanong niya.

“Basta mag-sorry ka!!” sigaw ko na nakapagpagulat sa kanilang dalawa.

He rolled his eyes and grimaced before he said sorry in a low and indifferent tone. Bumuntong hininga ako at napahawak sa magkabilang sentido ko dahil sa biglaang pagsakit ng ulo ko sa mga pangyayari.

“Nag-halfday na nga si Baz, nagkulong pa sa staff room si Ate Rina. Tapos sinabayan n’yo pa ng pag-aaway ninyo. Hindi pa nga tayo tapos mag-ayos ng mga upuan at maglinis, may mga customers nang naghihintay sa labas. Maryosep naman, pa’no tayo magbubukas ng café nito kung ganito kagulo ang lahat?” I said in a weary voice and their faces held a measure of apology in them. “Please kalimutan muna natin ‘yong di n’yo pagkakasundo nang mairaos natin ang araw na ‘to, okay?” Tumango silang pareho at mayamaya ay nagsimula na kaming tatlo sa pag-aayos. Pagkatapos ng limang minuto ay nakapagbukas na din kami. Nagbigay na lang kami ng libreng slice ng cake sa lahat ng mga customers na masugid na nag-antay sa labas ng café sa kabila ng malamig na panahon.

Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko magmukha lang masaya at masigla sa harap ng mga customers. Gano’n din ang ginawa nina Juli at Crispin habang nagtutulung-tulong kaming punan ang pagkukulang ng bawat isa at gawin ang trabaho nina Ate Rina at Baz.

Nang kumonti na ang mga tao ay sinabihan ko sina Juli na ibigay sa ‘kin ang kopya ng susi ng staff room para makausap ko si Ate Rina. Abala rin kasi ang pagkukulong niya ro’n. Mahirap gumalaw kung ‘yung ibang gamit na kailangan mo e hindi mo makuha dahil naka-lock ‘yung pinto.

“Ate Rina,” tawag ko sa kanya nang mabuksan ko na ang pinto. Nakita ko siyang nakaupo sa sulok habang nakayakap sa dalawang magkadikit niyang mga hita. Mas malala ang itsura niya ngayon kaysa kanina. Maga na ang mga mata niya kakaiyak at mapula na rin ang ilong niya. ‘Yon ang napuna ko nang mag-angat siya ng paningin sa ‘kin. Lumapit ako sa kanya at lumuhod. Inayos ko ang kanyang buhok. Narinig ko siyang suminghot-singhot. Kinapa ko ang bulsa ko at swerteng nakakulimbat ako ng panyo roon. Ginamit ko ‘yon para punasan ang mukha niya. “Wag ka nang umiyak. Sayang ang ganda mo sa lalaking ‘yon. Mukha siyang pasa, uhog at galis na tinubuan ng mukha at dinamitan ng branded shirt.”

“Wala na ba talagang pag-asa na bumalik siya sa ‘kin?” tanong niya sa ‘kin habang nakatingin siya sa kawalan. Tumigil na siya sa pag-iyak pero medyo sinisinok pa siya. “Ginawa ko naman ang lahat para sa kanya. Mahal na mahal ko siya pero… bakit gano’n? Bakit kailangan niya akong saktan at iwanan?”

“May pamilya na siya, di ba?” Hangga’t maaari, inuunawa ko siya kahit alam ko na paulit-ulit na lang ang senaryo pag dating sa kanya. Bibigyan mo ng advice, mumulatin mo ang mga mata niya sa katotohanan pero after no’n, balik pa rin siya sa dati. Walang nagbago. Miserable pa rin siya at hindi makapag-move on.

“S-sabi niya mas mahal niya ko kaysa sa asawa niya.”

Bumuntong hininga ako at nilapat ko ang isang kamay ko sa magkahawak niyang kamay. “Ate Rina, isipin mo… kung sakali na bumalik siya sa ‘yo, sa tingin mo ba magiging tuluyan kang masaya sa piling ng lalaking ‘yon? Di ba, hindi? Kasi alam mo na may masisira kang pamilya sa gagawin mo. Pa’no kung may anak pala sila? Makakaya mo bang maging masaya kung alam mong may isang batang lalaking walang ama dahil sa pagpipilit mo sa nararamdaman mo?”

Dahil sa sitwasyon ni Ate Rina, mas madali kong naunawaan si Baz at ang sitwasyon naming ako ang nagpasimula. Nakakagulat na manggaling sa bibig ko ang mga salitang ‘yon pero natutuwa ako nang slight sa sarili ko kasi lumalawak na ang pang-unawa ko sa mga bagay na dati, hindi ko gano’ng pinag-iisipan. Madalas kasi na sarili ko lang ang iniisip ko. Kapakanan ko lang ang mahalaga sa ‘kin. Pero simula nang makilala ko si Baz at ang mga empleyado ng Coffee Cat, unti-unti akong tinubuan ng pakialam sa ibang tao. At sa palagay ko, dahil sa kanila, naging matured ako kahit konti.

Bumuntong hininga siya at bahagya akong napangiti nang hawakan niya ang kamay ko. Feeling ko tuloy naunawaan niya ang ibig kong iparating sa kanya.

“Siguro nga… tama ka,” she said, still looking somewhere my eyes couldn’t see. May lungkot at sakit pa rin sa mga mata niya. “Pero kailan ako darating sa punto na ako naman ang sasaya? Lagi na lang gan’to ang nangyayari sa ‘kin. Ilang beses na akong nagmahal. Ilang beses na akong lumuha, nasaktan at iniwan. Ilang taon na lang malapit na akong mawala sa kalendaryo pero hindi ko pa rin nahahanap ‘yong taong magpapatunay sa ‘kin na may forever. Iniisip ko nga na… kasalanan ‘to ng yumao kong nanay dahil pinangalanan niya akong Victorina. Pangalang pang winner pero kita mo naman, sa pag-ibig, lagi akong talunan.”

“V-Victorina ang buo mong pangalan?” di makapaniwalang tanong ko sa kanya.

Tumingin siya sa ‘kin nang nakakunot ang noo. “Hindi mo alam?”

Wala sa loob na umiling ako. Holy cow. So galing pa rin pala talaga siya sa nobela ni Rizal? Boss Ibarra, ‘yong totoo, ako lang talaga ang sampid sa café mo ‘no? As in ako lang ang naiiba eh.

“Sayang dapat pala hindi ko na sinabi,” natawa siya nang bahagya habang nagsasalita at salamat sa Diyos, mukhang magaan na ang pakiramdam niya. Hindi rin kasi ako pwedeng magtagal rito dahil kailangan ako sa café. “Ayaw na ayaw ko kasi sa pangalan ko. Pareho kami ni Juli. ‘Yong sa kanya kasi, pangbabae masyado e alam mo namang may pagkalalaki ‘yon pumorma. See the irony?”

Napangiti ako at napatango. “Ako naman, Cath ang pangalan ko pero ayoko sa mga pusa,” kwento ko. “Si… Baz ‘yong dahilan kaya naging malapit ang loob ko sa kanila.”

Napangiti siya sa sinabi ko. “Kayo na ba?” Agad akong umiling at pasimpleng tinago ang pamumula ko. Si Ate Rina talaga, ang hilig mang-intriga! “Bakit hindi pa?” nagtataka niyang tanong.

“M-medyo kumplikado po kasi eh.”

Bumuntong hininga siya at ininut sa sahig ‘yong mga hita niya. “Pa’no naman naging kumplikado ang sitwasyon n’yo? Kung tutuusin nakakainggit nga kayo eh. Gusto ko tuloy bumalik sa pagkabata.”

“Grabe, hindi ka pa naman matanda ah.”

“Twenty five na ‘ko ‘no,” nakasimangot niyang sabi. “Halos lahat ng kaibigan ko sa high school at college kundi kasal na e malapit nang ikasal.” Kinabahan ako nang makita kong malapit na naman siyang maiyak. Kinuha niya ang panyo sa isa kong kamay at suminga siya with feelings. “Inunahan pa nga akong magkaanak no’ng classmate kong nagdeklara noon na hinding-hindi mag-aasawa eh.”

“Di bale… sigurado naman akong mas maganda ka do’n, Ate Rina,” sabi ko para lang wag na siyang mag-emote at baka mahirapan na naman akong humugot ng sasabihin sa kanya.

“’Yon na nga eh! Mas maganda ako sa kanya pero eto ako, kulang na lang maagnas na sa sobrang lungkot!” At bumunghalit na naman siya ng iyak. Jusmiyo, nakasama pa pala ang sinabi ko! Argh! “Malapit na namang sumapit ang Pasko tapos single na naman ako! Stephen, kasalanan mo ‘to! Sabi mo mahal mo ‘ko, walang hiya ka!” Ngumawa siya na parang bata at wala akong choice kundi yakapin siya.

“Tama na ‘yan, ‘Te Rina,” sabi ko. “Mahahanap mo rin ang lalaking para sa ‘yo. Tiwala la—” Bigla siyang natigilan sa pagsasalita nang biglang pumasok si Crispin at may hawak siyang tray sa isa niyang kamay. Matalim ang titig niya sa ‘min pero hindi naman siya mukhang galit.

“Hindi ka ba marunong kumatok?” tanong ko sa kanya.

“Marunong, pero hindi na kailangan dahil nagmamadali ako,” sagot niya na biglang nilapag sa ibabaw ng locker ‘yong tray na hawak niya. “Kainin n’yo ‘yan at utang na loob, pag balik n’yo sa café, kailangan nakangiti na kayo,” pairap niyang sabi bago niya padabog na sinara ang pinto.

Nagkatinginan kami ni Ate Rina dahil sa kawirduhan ni Cris bago namin naisipang tumayo at tapunan ng tingin ‘yong laman ng dinala niyang tray.

Isang slice ng strawberry shortcake, isang slice ng chocolate mousse cake, isang latte na hugis puso (pero ‘yung puso hindi kasing perfect nang pagkakagawa ni Baz) at isang tasa ng umuusok pang Earl Grey.

Nagbago ang timpla ng mukha ni Ate Rina nang masilayan ang mga iyon. “Alam talaga ni Crispin kung ano ang mga paborito ko,” nakangiting sabi niya nang mapabuntong hininga siya habang nakanguso at nakatitig doon sa chocolate mousse cake at tasa ng Earl Grey.

“Alam niya rin ‘yong sa ‘kin,” di makapaniwalang sabi ko habang nag-iisip kung nakapag-order na ba ako ng latte na may design na puso sa café dati.

Chapter 57

●ω● of lies

Hindi ako naniniwalang malabong magkagusto sa 'kin si Crispin pero naniniwala akong ang galing niyang magsinungaling.

“BAKIT, may nakakapagtaka ba ro’n?” tanong sa ‘kin ni Ate Rina habang nagsisimula na siyang kumain. This time talagang kalmado na siya at mukhang nakalimutan niya na ‘yong depression niya. Mabuti na lang talaga at dumating si Cris dito kanina kundi napunit na ‘yong tenga ko sa kakangawa niya.

“Ang alam ko kasi, si Baz lang ang nakakaalam na mahilig ako sa latte,” sabi ko sabay higop sa tasa ko. Masarap pa rin naman pero katulad nga ng sinabi ni Cris kanina, iba pa rin pag si Baz ang gumawa. Hindi ko ma-explain. Basta… ibang-iba.

She stifled a laugh and I looked at her. “Hindi mo siguro alam na madalas kang pag-usapan ng mga ‘yun ‘no?” nakangiti niyang sabi na agad nakapagpagising sa pagkachismosa ko. “Kunsabagay, kaming tatlo ang karaniwang magkakasama dahil nasa counter ako, silang dalawa nasa working area sa gilid. Kayong dalawa naman ni Juli ang palaging malapit sa mga customer kaya hindi mo talaga mapupuna at hindi rin naman sila magpapahuli.” Tumawa siya nang bahagya.

“S-seryoso?” Humaygahd, pakiramdam ko, humaba na naman ang buhok ko. Anyway, pinag-uusapan din naman namin ni Juli ang dalawang lalaking ‘yon behind their backs eh, so quits lang.

Tumango si Ate Rina sa ‘kin bago siya humigop sa tasa niyang humahalimuyak ang aroma. Pagkatapos niyang uminom ay saka siya ulit nagsalita. “Madalas nag-aasaran at naglalaitan lang ang dalawang ‘yon kapag nagtatrabaho sila pero kapag nababanggit ni Cris ang pangalan mo, natatahimik si Baz tapos magiging seryoso na ang usapan nila. Tipong bulungan na lang.”

“Pero hindi naman sila nag-aaway?” nagdadalawang-isip na tanong ko.

Nagsimula akong kumain ng cake ko at nakapagbigay na naman ‘yon ng kakaibang saya sa ‘kin. The best talaga ang cake na gawa ni Crispin. Hay. Paniguradong sa langit na naman ako nito dadalhin so kailangang tipirin!

Umiling siya habang ngumunguya. “Madalang mag-away ang dalawang ‘yon. Kung magtalo man sila, sa maliit at minsan, nonsense na bagay pa. Sila ‘yong tipo ng magkaibigan na may same wavelength kaya laging magkasundo. Naiinggit nga ako sa pagkakaibigang meron sila eh. Hindi ko kasi na-experience na magkaro’n ng kaibigan na kung ituring mo na ay kapatid.”

Another realization hit me. Kung ako rin ay makaka-experience ng gano’ng uri ng pagkakaibigan baka magdalawang isip din akong ipaglaban ‘yong nararamdaman ko para sa taong laman ng malandi kong puso. Geez. Now I felt like an idiot for blaming Baz. Hindi siya duwag. Tama siya. Hindi lang talaga ako sapat na dahilan para iwan niya ‘yong pagkakaibigan nila ni Crispin. Pero dahil sa pangungulit ko, sa pagsigaw-sigaw ko, sa pag-iinarte at pagmamaganda ko, nakumbinsi ko siyang wag sumuko sa ‘kin. Balak niyang ligawan ako, gaya ni Cris at dahil sa desisyon niyang ‘yon, baka tuluyan nang mawasak ‘yong pinakaiingatan niya.

Iniisip ko tuloy kung isang malaking pagkakamali sa part ni Baz na tulungan ako mula sa mga kadramahan ko sa buhay. Sa pagbibigay niya sa ‘kin ng trabaho at pagpapakilala niya sa ‘kin sa mga kaibigan niya na ngayon ay mga kaibigan ko na rin. Natatakot akong isipin na baka pagsisihan niyang nakilala niya ako kasi pinahihirapan siya ng sitwasyong ginawa ko.

Masakit na nga para sa kanya ang nakaraan, pati ba naman ‘yong kasalukuyan, idadamay ko pa?

PAGKATAPOS naming kumain ni Ate Rina ay tinulungan ko siyang mag-ayos nang magbalik naman siya sa pagiging tao. Nalaman ko pa ‘yong mga brand ng make up na gamit niya na nagiging dahilan kung bakit mukha pa rin siyang blooming kahit halos maubusan na siya ng luha kakaiyak kanina. Nang makalabas na kami ng staff room ay agad akong naghugas ng mga tasa, platito at kubyertos. Si Ate Rina naman, dumiretso na sa may counter, sa cashier. Wala doon si Cris, mukhang busy sa pagbibigay ng order sa mga customer. At malamang, gano’n din si Juli kaya hayun, gabundok na ‘yong hugasin. Habang naghuhugas ako, sumisilip-silip ako sa may countertop. Nag-aalala kasi ako do’n sa dalawa, baka magsagupaan na naman e namumutiktik pa naman ang bunganga ni Juli sa mura kapag nainis siya.

“Okay na sila,” sabi sa ‘kin ni Ate Rina. “Nagsisikuan at asaran na nga sila eh.” Napapangiti siya habang pinapanood sila. Nang makita ko kung nasa’n sina Juli at Cris, napangiti din ako dahil nakita ko silang naghampasan ng tray sa ulo ng bawat isa. Bilib din ako sa tibay ng mga tray dito sa café, multi-purpose eh.

Nang mapatingin sa ‘min ‘yong dalawa, ngumiti nang malapad si Ate Rina at kumaway pa. Nag-thumbs up naman si Cris at nagsimulang maglakad palapit sa ‘min, habang si Juli ay nagpaalam sa kanyang lalapit sa isang customer na mukhang may gustong order-in.

“Sorry kanina, Ate Rina,” sabi ni Cris pagkapasok niya sa may countertop. Binuksan niya ‘yong makinang pinanggagawa nila ng kape. “Minsan kasi nakakaubos ng pasensya ‘yong paghabol mo sa Stephen na ‘yon eh.” I know, right?

“Wala ‘yun, sus. Ayos lang,” sagot naman ni Ate Rina. “Kahit naman ako, naiinis na sa sarili ko dahil sa ginagawa ko eh. Mahirap lang talaga na kalimutan siya.”

Lumapit si Cris kay Ate Rina at pinatong niya ang isang kamay niya sa balikat nito. “Sinabi mo rin ‘yan noon sa ‘min, no’ng hiwalayan ka ng mga naging ex mo, pero nakapag-move on ka naman sa kanila, di ba? Kaya sisiw na ‘yan sa ‘yo. Sanay ka na eh.”

Bigla ko siyang binatukan dahil sa huling sinabi niya na agad niyang ikinareklamo.

“Salamat sa pagpapaalala sa ‘kin sa mga ex ko ha, Crispin,” sarcastic niyang sabi habang nakangiti bago niya binaling ang atensyon niya sa kaha. “Nakatulong talaga nang malaki ‘yong sinabi mo sa mood ko. Promise.”

“You’re welcome, Ate Rina,” natatawa niyang sabi na halatang binalewala ‘yong pagiging sarcastic ni Ate Rina tapos pandilatan niya ako ng mga mata. “Bilisan mong maghugas, kailangan namin ng tulong sa pagdadala ng mga order,” mahinang sabi niya sa ‘kin bago niya ibalik ang atensyon niya sa paggawa ng kape.

Inirapan ko lang siya at bumalik na ako sa paghuhugas.

LUNCH break nang ayain ako ni Crispin na mag-usap na kami sa staff room. Nagpatunog ako ng mga kamay at tinignan ko siya nang masama. Let’s get ready to rumble!

“Magtanong ka na,” pagsisimula niya. “Sayang ang oras ko.” Ay nahiya naman talaga ako sa oras niya. Kaloka. Sarap kutusan eh!

“Bakit sinabihan mo si Baz na samahan ako kahapon? Bakit sinabi mo kay Juli na pinilit kitang kausapin si Baz na samahan ako at ano ‘yong sinabi mo kagabi na plano mo?” seryosong tanong ko sa kanya.

Ngumisi siya at lumapit sa ‘kin habang nakatingin sa mga mata ko. “Hindi pa ba halata?” tanong niya na ikinataas ng kilay ko. Langya talaga ‘tong lalaking ‘to, ang sarap pektusan sa ngala-ngala! Nagtatanong ako nang maayos tapos sasagutin niya ako nang gano’n? Hampasin ko siya ng kabaong eh!

Bumuntong hininga siya at umiwas ng tingin. Then he folded his arms over his chest and looked at me again as if dealing with me was draining his energy. “Miscalculation,” sabi niya habang nag-iisip. “Tsk. Sa’n kaya ako nagkamali?”

“Nagkamali?” naguguluhang tanong ko. “You’re not making any sense, Crispin.”

He sighed again before he said, “Okay, bilang panimula, gusto kong sabihin na hindi ako seryoso sa panliligaw ko sa ‘yo.”

“Ha? A-anong ibig mong sabihing ‘hindi ka seryoso’?” Hindi ba seryoso ‘yong kung ipagluto mo ko e para akong prinsesa? Hindi ba seryoso ‘yong dalawang beses mong pagnakaw ng halik sa ‘kin? ‘Yong pagpapakain mo sa ‘kin ng mga cakes mo? ‘Yong pag-aalala mo sa ‘kin, pagtulong na alamin kung legit si Ms. Mau at ang offer niya. ‘Yong mga simpleng pagpapakilig na banat mo sa ‘kin! Maryosep, lahat ‘yon wala pa sa depenisyon mo ng salitang ‘seryoso’?! 'Yung totoo, anong edition ba ng dictionary meron ka? Kasing outdated ba 'yan ng pag-aari ni Basilio?

“Wag mong sabihin sa ‘king pinaglalaruan mo lang ang damdamin ko, Crispin, dahil hindi kita palalabasin nang buhay dito kapag—”

I stopped the moment I saw him roll his eyes. “Bakit ko naman aaksayahin ang oras kong makipaglaro sa ‘yo?” tanong niya. “Una sa lahat,” bigla niya akong tinignan mula ulo hanggang paa, “hindi kita type.” A-ano?! “Maganda ka nga nang konti pero sa kasamaang palad, ayoko sa babaeng tanga.”

“Hoy ang kapal naman ng mukha mo para tawagin akong tanga!” inis kong sabi. Humaygudnes, nakakapanis ng brain cells ang kayabangan ng bwisit na ‘to! Hindi ka binigyan ng talino para manlait ng kapwa mo.

“Ah. Sorry for the term. Ang ibig kong sabihin e hindi ako pumapatol sa mga babaeng may kababaan ang IQ.”

“Kahit ano pang sabihin mo, gano’n pa rin ‘yon!” Pakibato ako ng fire extinguisher bago ko mabugahan ng apoy ‘tong kumag na ‘to! “Lang ‘ya ka, napakasama mo! Akala mo naman kinagwapo mo ‘yang pagiging mapagmataas mo, bwiset!”

“Chill, pakinggan mo muna ako, okay?”

“Pakinggan? Pagkatapos mo akong laitin, nag-e-expect ka pa talagang pakikinggan kita?!”

“Sorry na, okay?” iritable niyang sabi. “Gusto ko lang naman sabihin na malabong magkagusto ako sa ‘yo at may iba akong dahilan kung bakit kita niligawan.”

“At ano naman ‘yon? Pinagpustahan n’yo ko ni Baz o kaya ni Juli? Ano ‘to, Wattpad?!”

“Baliw,” pairap niyang sabi. “Gusto ko lang tulungan si Basilio.”

“Tulungan? Sa tingin mo nakatulong ka sa ginawa mo? Hindi ba lalo lang lumala ang sitwasyon nang dahil sa ‘yo?”

“Wow ha. Based on my calculation, dapat kayo na kung wala ka lang ginawang unnecessary move.”

“What? So ako ngayon ang sinisisi mo? At kailan ka pa naging kupido? Part time job mo ba ‘yan? Magkano ang sweldo?”

“Makinig ka kasi hindi puro bunganga ‘yang ginagamit mo,” asar niyang sabi bago niya ako pintik sa noo. “Naalala mo ‘yong birthday ni Baz? Kaya ako umaming may gusto ako sa ‘yo at kaya kita biglang hinalikan ay dahil akala ko gising pa si Basilio at nagpapanggap lang siyang tulog. Tsk.”

“So pinagseselos mo siya, gano’n?”

“Exactly. Sa wakas naintindihan mo rin.” He sighed in relief. “I was trying to help him realize his own feelings. Naalala mo ‘yong sinabi kong dahilan kung bakit kita nagustuhan?”

That line flashed inside my head: Nagustuhan kita kasi kahit ga’no kaiba ang pananaw mo sa buhay at kahit ga’no ka kaarte at ma-pride, hindi ka pa rin nawawalan ng espasyo sa utak mo na tumanggap ng pagkakamali. Bibihira na lang ang mga taong gaya mo.

“It was actually what Basilio told me when I asked him why he’s treating you differently. Though of course, it was not the exact words, ‘yung gist ng sinabi niya ‘yong binigay kong dahilan sa ‘yo. And it was how you can accept your mistakes no matter how brutally honest Basilio could be when he’s trying to correct you. Only few could stand that side of him kaya mapili siya sa mga nagiging kaibigan niya. Kaya nga tinanong ko siya dahil nakakapagduda talaga ‘yong trato niya sa ‘yo. Hindi man tayo sobrang close, Cath, alam kong alam mo na mapaghinala talaga akong tao. I don’t like things I can’t predict. Gano’n din ako sa tao.

“When I lied to you about Juli and Baz’s relationship, sinusubukan ko na no’ng kilatisin ka dahil no’ng una akala ko ginagamit mo lang si Basilio o kaya ay inaakit. You can’t blame me, I’ve heard so many things about you and most of them are not good.”

“S-so… you’re trying to protect Baz from me?” As in superhero lang ang peg? Kailan pa ako nagmukhang kontrabida sa ganda kong ‘to? Chos. Nauunawaan ko naman ‘yong point niya kaso nakakalusaw lang ng katinuan ‘yong bilis niyang magpaliwanag. May pagka-pentium one pa naman ang kukote ko kapag masyadong seryoso ang topic.

“Yes, using a couple of lies. Though totoo ‘yong sinabi ko na parang pusa si Basilio sa pakikitungo sa mga tao at hindi niya talaga sinasabi sa iba ang tungkol sa kanya, isang kasinungalingan ‘yong sinabi ko na hindi siya lalagpas sa borderline of friendship dahil nang makilala ka niya, nakalagpas na siya do'n, matagal na. Hindi niya lang talaga alam.”

“Kung gano’n, bakit pinagpipilitan mo sa ‘king kaibigan lang ang—”

“As I said, I was trying to test you. Malay ko ba kung nagsisinungaling ka lang na may gusto ka sa kanya. Kailangan kong makasigurado na seryoso ka at deserve mo ‘yong nararamdaman ni Basilio dahil ayoko na ulit na maranasan niya ‘yong sakit na dinulot sa kanya ng mama niya.”

My eyes widened in surprise. Pa’nong…

“A-alam mo ang tungkol s—”

“Of course,” nakangisi niyang sabi. “Kahit wala siyang sabihin sa ‘kin, madali kong malalaman ang tungkol sa nakaraan niya dahil alam ko kung sa’n dati nagpapadala ng pera buwan-buwan si boss.”

“Pera? What do you mean?”

“Bago hawakan ni Ate Rina ‘yong accounting, ako ang humahawak no’n kaya madali kong ma-track ‘yong flow of money ng café. Kahit ‘yong mga past transactions ni boss no’ng di pa ako empleyado rito, alam ko rin. At nadiskubre ko na may sinusustentuhan siya dating babae sa isang mental institution. No’ng nag-research ako, nalaman ko na nanay pala ‘yon ni Baz at sinasaktan siya nito dati.”

“S-so kaya mo pinasama sa ‘kin si Baz ay dahil—”

“—gusto kong magkausap silang mag-ina,” confident niyang sabi. “In fact, tinutulungan ko ang nanay niya na makausap siya. Ako ang nagbigay rito ng address ni Baz at ako rin ang nag-suggest ng tungkol sa invitation dahil nakita ko sa unit mo na fan ka ng magazine nila.”

“W-wait,” I said as I tried to breathe. “Alam kong malinis ang intensyon mo sa ginagawa mong pakikipagtulungan sa nanay niya pero hindi mo ba naiisip na nasasaktan si Basilio sa ginagawa mo?”

“Sa itsura mo kanina, mukhang mas nagulat ka pang alam ko ang tungkol sa nakaraan ni Baz kaysa nang sabihin ko ang mismong nakaraan niya. Hindi ba ang ibig sabihin no’n ay sinabi niya na sa ‘yo ang tungkol do’n?”

“K-kahapon, sinabi niya sa ‘kin ang tungkol d’on.”

“So my prediction is correct. He told you about his past. And that’s something he hasn’t done before. Kahit sa ‘min, niya pa ‘yon nakukwento,” he explained, a confident smile never left his face. Then, he sighed a bit before turning to me again. “Unfortunately, hindi sila nakapag-usap kahapon. I guess it was still too early for them to—”

“Crispin, hindi kaya masyado ka nang nakikialam sa buhay niya?”

“Cath, after knowing his past, don’t you want to do something for him?” That question froze me. “Kung mahal mo talaga siya, hindi mo ba gusto na makalaya siya sa galit niya? Hindi ko naman siya pinipilit na magkausap sila, ang sa ‘kin lang, gumagawa ako ng paraan para magkaroon sila ng chance na makapag-usap. ‘Cause I know his mom’s side and believe me, she deserves to be heard by her son. Masama ba ‘yon, Cath?”

Umiwas ako ng tingin at umiling. Why did I even say that? I wondered. Hindi kaya nagiging bitter lang ako kasi nalaman ko na may kinalaman si Crispin sa photo shoot invitation ni Ms. Mau at may ginagawa siyang hakbang para magkabati sina Baz at ang nanay niya? Hindi ba ‘yon naman talaga ang gusto ko? Ang magkabati sila? At kahit no’ng hindi ko pa nalalaman ang nakaraan ni Baz, ‘yon na ang goal ko, ang tulungan siya. Siguro umiral na naman ‘yong pagiging selfish ko kaya nagkakaganito ako. Hindi ko matanggap na ginagawa na ni Crispin ‘yong gusto kong gawin para kay Basilio.

“Gusto ko lang linawin na hindi ko intensyon na gamitin ka para lang makapag-usap sila. Ms. Mau and the team really like you. Hindi sila nagsinungaling sa ‘yo, okay?”

Napangiti ako sa sinabi niya. “So ikaw lang ‘yong dakilang sinungaling, gano’n?”

He smiled back. “Maybe.” He shrugged his shoulders. “Anyway, it’s your time to tell me what happened yesterday that made my plan a big failure.”

I bit my lip and looked down. Syet. Patay tayo d'yan.

Chapter 58

●ω● of paranoia

Hindi ako naniniwalang ipagpapalit ako nang basta-basta ni Basilio pero naniniwala akong mabilis ka akong ma-paranoid.

“WHAT?! Bakit mo sinabi ‘yon?” ‘Yan ang initial reaction ni Crispin pagkatapos kong isiwalat sa kanya ang kasinungalingan ko. I bit my lip as I broke my eye contact with him. “Akala ko naman kaya kayo nagkakailangang dalawa nitong mga nakaraang linggo ay dahil effective ‘yong plano kong pagselosin si Baz tapos ‘yon pala—argh!” Napasabunot siya sa sarili niyang buhok dahil sa pagkaasar. “I have everything under control but you just messed it up!”

“Eh kasi akala ko talaga wala akong pag-asa sa kanya kaya—”

“—gusto mo ‘kong gawing rebound? Don’t tell me umepekto ang pekeng panliligaw ko sa ‘yo?” tanong niya na parang diring diri sa ‘kin. Nag-pigil na lang ako ng galit saka paiwas na nagsabi ng, “H-hindi ‘no. Asa ka boy,” sabay irap.

“Talaga?” he asked in mock sarcasm bago siya bumuntong hininga as if he was so disappointed with me. “I really thought you passed my test.” Umiling-iling pa siya. “Ang buong akala ko solid na solid ka kay Basilio at hinding hindi ka matatangay ng mga sinasabi at ginagawa ko sa ‘y—”

“S-solid naman talaga ako sa kanya ‘no!” depensa ko sabay simangot.

“Eh bakit no’ng tinanong ka niya kung may gusto ka sa ‘kin e nagsinungaling ka? You could’ve told him your feelings for him but instead you—”

“Oo na! Kasalanan ko na! Sorry ha!” banas kong sabi. “Ang hirap naman kasi ‘yong magtatapat ka ng feelings mo sa isang tao lalo na kung akala mo wala kang pag-asa sa kanya!”

“Malamang, ‘yon din ang dahilan kung bakit ka tinanong ni Baz kung may gusto ka sa ‘kin, tanga!”

“Malay ko ba! Buti sana kung may superpowers ako at kaya kong silipin ang future para ma-prevent ang lahat ng ito sa pangyayari ‘no! Saka pwede ba, wag mo nga akong matanga-tanga d’yan dahil baka bigla ko na lang ibagok ‘yang ulo mo sa pader sa inis ko!” I folded my arms over my chest and puffed. “S-saka kung pinagseselos mo lang talaga si Baz, bakit ninakawan mo ulit ako ng halik no’ng ‘ando’n ako sa pamamahay mo? That only means one thing: nagkakagusto ka na sa ‘kin pero hindi mo lang matanggap!”

“Wow,” di makapaniwalang sabi niya sabay tawa. “Hindi ka ba talaga nakikinig sa ‘kin kanina? I was testing your loyalty to him! Kung hindi lang dahil sa plano ko, e hindi ko gagawin ‘yon ‘no! Mas pipiliin ko pang halikan ‘yong mga alaga kong aso kaysa ang patulan ‘yang labi mo!”

“Aba’t!” susugurin ko na sana siya pero pinigilan ko ulit ang sarili ko. Magiging malaking problema sa café kung pipilayan ko ang isang ‘to. Ipauubaya ko na lang siya kay Juli mamaya. “Yuck! Kadiri ka, kaya pala sinasabi ni Baz na amoy aso ka eh, kasi nakikipaghampasan ka ng tonsil kina Falafox at Excalibur!”

“What?” I raised a brow before he came forward and pinched my cheeks. “Wag ka ngang mag-akusa nang ganyan at baka sa susunod, pangil na ng mga alaga ko ang humampas sa pagmumukha mo.” Marahas kong inalis ang kamay niya sa pisngi ko bago ko siya sinaksak ng matatalim na tingin at sinimangutan with passion. Langya kang animal ka. Kung sa simula pa lang e alam ko nang gan’yan kadilim ang ugali mo e di sana napilipit ko na ‘yang leeg mo at ginupit ko na ‘yang bibig mong ubod ng sinungaling!

“Anyway, nand’yan na ‘yan eh,” he said as he breathed. “Wala na tayong magagawa kundi umisip ng paraan kung pa’no magiging maayos ang lahat.”

I nodded in agreement. “Ayaw ni Basilio na masaktan ka kaya sabi niya mas gugustuhin niya pang manatiling magkaibigan kami kaysa masira ang pagkakaibigan n’yo. Muntik niya pa ngang ipilit sa ‘kin na ikaw na lang ang piliin ko kaysa sa kanya eh. Though pagkatapos naming mag-away kagabi, sabi niya, pag-aaralan niya raw manligaw para maging patas ‘yong laban niny—”

Natigilan ako sa pagsasalita nang mapansin kong ngumiti siya at naging soft ang expression ng mukha niya. “Habang nag-aalala ako sa kanya dahil hindi katiwa-tiwalang tao ang napili niyang magustuhan e nag-aalala naman siya sa kapakanan ko.” Tumawa siya nang bahagya na kina-highblood ko na naman. Tawagin ba raw akong ‘di katiwa-tiwalang tao’?! “At habang tinutulungan ko siyang ma-realize ang feelings niya para sa ‘yo at para eventually ay gumawa siya ng action para maging kayo e gano’n din ang ginagawa niyang pagtulong para sa ‘kin. Baliw talaga ang lokong ‘yon.”

Kunwari pa ‘to, hindi na lang aminin na natuwa siyang malaman na sobrang chine-cherish ni Baz ‘yong friendship nila, I told myself as I rolled my eyes and smiled.

Tumingin siya sa wallclock na nakasabit sa dingding bago siya tumingin ulit sa ‘kin. “Ako na ang bahalang kumausap sa kanya mamaya. Parating na rin naman ‘yon.” Nilapag niya ang isang kamay niya sa balikat ko. “All you have to do is shut your mouth about what I’ve told you. Naniniwala ako na dahil nagawa niya nang mag-open up sa ‘yo sa nakaraan niya ay magagawa niya na ring magsabi sa ‘min ni Juli. It all takes time. At kapag nangyari ‘yon, saka ko na lang sasabihin sa kanya ang lahat. I know he would get mad but at least, when that time comes, mas mauunawaan niya nang ginawa ko ‘yon for his sake. And I hope from now on, you’ll only look at him unless you want me to personally kick you out of his life.”

“Of course! Hindi na ako padadala sa mga sweet words ng kung sinong hudas d’yan!” pasaring ko na agad niyang ikinatawa nang bahagya.

“And another thing, naniniwala ako na magiging malaking tulong ka sa paghilom ng galit sa puso ni Baz sa mama niya so I’d be expecting your help from now on.”

“Oo basta bigyan pa natin siya ng time. Masyado ka naman kasing atat makakuha ng resulta eh.”

“Siguro nga,” he said as he managed his chin while smiling. “O siya, tara na at baka murahin pa tayo ni Juli kapag nagtagal pa tayo rito.”

“Wag mo kong idamay, ikaw lang naman madalas murahin no’n ‘no!” sabi ko nang magsimula na akong maglakad patungo sa pinto ng staff room.

“Alam niya kasi na hindi ko siya papatulan sa pagmumura niya kaya siya gano’n,” sabi niya habang nakasunod sa ‘kin.

“Sus, malay mo may ibang dahilan siya kung bakit niya ginagawa ‘yon.” Binuksan ko na ang pinto.

Tumawa si Crispin. “Ibang dahilan?” he rolled his eyes. “I can’t think of any.”

Sasagot sana ako kaso nakalabas na kami at likod agad ni Basilio ang nakita ko kaya nakalimutan ko na ‘yong sasabihin ko kay Cris. Busy ito sa paggawa ng kape habang si Juli ay mabilis na naghahatid ng mga ginawa nitong kape sa mga customers at si Ate Rina naman ay focused na focused sa pagtanggap ng bayad at pagsukli sa mga customer.

“Baz, and’yan ka na pala,” kaswal na bati ni Crispin kay Basilio nang akbayan niya ito.

“Hindi, wala pa ako rito,” pabirong sabi naman ni Baz na humarap na kay Crispin para makipag-fistbump rito. Napatingin siya sa ‘kin at bahagya siyang ngumiti tapos may inabot siya sa ‘kin mug ng kape. Nakatulala lang ako sa kanya nang ilagay niya ‘yon sa kamay ko.

“Pakidala sa table fifteen,” he said which instantly broke me out of my reverie. “Kumuha ka na lang ng tray sa gilid.” Tumawa ako nang installment at saka tumango-tango bago dali-daling kumilos. ‘Ba ‘yan, akala ko para sa ‘kin! Ang sakit kong pagiging assuming, bumalik na naman, kaloka!

Nang makaalis na ako sa working area habang may hawak na tray ay napalingon ako sa kanila. Nag-uusap sila nang tahimik at seryoso ngunit pagkalipas ng ilang minuto ay bumalik na ulit sila sa pagtatrabaho. Kinakabahan tuloy ako kung ano nang mangyayari pagkatapos ng araw na ito. Magiging maayos na kaya ang lahat omay gulo na namang darating?

I sighed, shaking my negative thoughts away. Tapos ngumiti ako at binigay na sa customer ‘yong order niya at bumalik na sa counter. Gusto ko sanang kausapin si Baz kaso sabi ni Cris siya na ang bahala. Hay. Pagkatapos ng nalaman ko mula sa kanya, hindi ko na tuloy alam kung dapat ko pang pagkatiwalaan ang mga lumalabas na salita sa bibig ni Crispin. Silent manipulator ang peg niya eh, pero with a good reason naman. Sana. Sana lang talaga. Maya may sapi pala ang lokong ‘yon at gamitin niya sa kasamaan ang katalinuhang taglay niya. Naku, kakailanganin natin ang tulong ng mga pulis pangkalawakan—your face! Manahimik ka nga, Cath! sermon ng brain cells ko. Mag-concentrate ka na lang sa trabaho mo lalo na’t ang daming customers o!

NAGHIHIMAGSIKAN na ang katawang lupa ko sa pagod nang ayusin ko ang signboard at ideklarang ‘closed’ na ang café para sa araw na ito. Langya, nakakapagod. Record holder ang Biyernes na ‘to sa dami ng mga taong dumating. Iniisip ko tuloy kung ‘yung kape ni Baz at cake ni Crispin ang pinipilahan o ‘yung ganda ni Ate Rina sa counter eh. Nakakangiti na kasi siya ngayon kaysa noong mga nakaraang araw at kahit ayoko mang aminin e mapagtiyatiyagaan naman talaga ang kagandahang taglay niya lalo pa’t exposed ito sa make up. Naku. Sana lang talaga sa dinami-dami ng tao kanina ay makahanap na siya ng magpapaligaya sa Pasko niya nang hindi kami magkaro’n ng empleyadong wailing banshee sa Coffee Cat. Chos!

Habang busy kami sa paglilinis at pagliligpit ng mga kagamitan sa café ay nagpaalam ‘yong dalawang lalaki na mag-uusap sa likod ng café. Tumango lang kami at nang makaalis na sila ay naging instant topic sila ng aming discussion thread.

“Sa wakas, naisipan din ni Baz na itaguyod ang pinaglalaban kong love team n’yo,” nakangiting sabi ni Juli.

“Si Steph kaya, kailan niya maiisip na itaguyod ang—”

“Ate Rina, simula ngayon bawal mo nang banggitin ang pangalan ng gagong ‘yon, maliwanag?” Juli interrupted her na agad namang ikinasimangot ni Ate Rina.

“Grabe ka naman, Juli. Ang pagbanggit na nga lang sa pangalan niya ang natitirang kaligayan ko, ipagkakait mo pa,” pagdadrama ni Ate Rina na ikinairap ko naman. Sasagot sana ako kaso naunahan ako ni Juli.

“’Te, hindi mo kailangang iasa ang kaligayan mo sa isang lalaki ‘no. Kung ako sa ‘yo, itutuon ko na lang ang pansin ko sa mas makahulugang bagay.”

“Katulad ng?” usisa ko.

“Pagpaplano para sa inuman—este—birthday party ni Cath bukas! Di ba?” sabi niya habang nakangiti.

“Seryoso?” tanong ni Ate Rina. “Tamang-tama, gusto kong magpakalunod sa alak nang makalimutan ko na ang bwisit na ‘yon!”

“Tama ‘yan! Wuh!” pagsang-ayon ni Juli at imbis na mag-apir ay sumigaw sila ng “cheers!” habang hawak ang kani-kanilang imaginary shot glass. Natawa na lang ako at napailing habang iniisip ko na ang malasing lang ang habol nila sa party ko. Kainis ‘tong mga ‘to. Nakalimutan na atang ang dahilan ng celebration ay birthday ko.

NANG makabalik sina Crispin at Basilio e nagulat kaming tatlo nang makitang pareho silang may pasa sa mukha pero magkaakbay naman silang lumapit sa ‘min.

“A-anong ginawa n’yo?” nag-aalalang tanong ni Ate Rina.

“Ang paalam n’yo sa ‘min, mag-uusap lang kayo. Tang ina, hindi n’yo man lang kami in-inform na may basagan pala ng bungo na mangyayari,” sermon ni Juli na pinagbabatukan ‘yong dalawa. Si Ate Rina, kumuha na ng first aid kit sa cabinet sa may countertop habang ako naman ay ngayon pa lang lalapit sa kanila.

“Eto kasing si Crispin eh,” nakasimangot na sabi ni Baz. “Pakialamero.”

“Nag-sorry na nga ako, di ba?” angal ni Crispin. “Ang bagal mo kasi! Pasalamat ka talaga at wala akong kainteres-interes kay Cath kundi—”

Bigla siyang sinikmuraan ni Juli. “Kundi ano?!” Sinamaan ni Juli ng tingin si Crispin. Tsk. Ayan kasi eh. Hindi nag-iingat sa sasabihin niya eh tagapagtanggol pa naman ng mga kababaihan ang paboritong role na nais gampanan ni Juli. “Gago ka talaga, subukan mo lang na—”

“Juli, tama na ‘yan. Okay na kami ni Cris,” sabi ni Baz. “Saka bawas-bawasan mo ang pananakit sa kanya kasi baka sa susunod, tayo naman ang mag-away.” Syet. Bromance! Ano ba! Walang ganyanan! Hindi kakayanin ng katawang lupa ko ang makitang masyado kayong nagke-care sa isa’t-isa.

“Sorry, Baz,” nakasimangot na sabi ni Juli na busy na ngayon sa pagkalikot sa first aid kit habang si Ate Rina naman ay dinadampian na ang pasa sa mukha ni Cris. “Minsan kasi nakakapuno na ‘yong kayabangan ni Crispin e, alam mo naman ako—”

“Hayaan mo, sa birthday mo, ibibili kita ng punching bag,” pabiro kong sabi na ikinatawa naman naming lahat.

“Magandang ideya ‘yan, Cath,” sabi ni Ate Rina habang nakangiti. “Pero mas maganda kung ikaw na ang gumamot ng pasa sa mukha ni Basilio para naman mabilis siyang gumaling, di ba guys?”

Agad namang nangatyaw si Juli kaya namula ako. Nahiya na tuloy akong lumapit kay Basilio. Kaloka. Ano ba! Stop that! Hindi ako makakapag-concentrate sa ginagawa nilang pang-aasar eh. Humaygudnes, pa’no na nga ulit gumamot ng pasa? Betadine ba ‘yong nilalagay sa bulak o paracetamol? Hanudaw? Hala, pumapalya na tuloy ang brain cells ko!

NANG matapos na ang pagmamaganda ko bilang nurse ay sinara na namin ang café. Nagsimula nang magpaalam sina Ate Rina, Juli at Crispin since iisa lang ang way nila. Masaya naman akong kumaway sa kanila. “Ingat kayo ah! Saka wag n’yong kakalimutan ‘yong birthday celebration ko bukas! 9 AM pa lang dapat nasa unit ko na kayo para matulungan n’yo ko sa paghahanda!”

“Oo, magdadala rin kami ng pagkain!” nakangiting sabi ni Juli.

“Strawberry shortcake ulit?” bahagyang nakangiting tanong ni Crispin at tumango naman ako. “Okay. Lalakihan ko ang gagawin kong cake para hindi mabitin ang isang masibang gaya mo.”

“Kapal nito! Masiba ka d’yan!” angal ko na ikinatawa niya naman tapos kumaway na siya at nagpatuloy na sila sa paglalakad. Nang mawala na sila sa paningin namin ay saka ako humarap kay Baz. Pumara na siya ng jeep na sasakyan namin pero nagulat ako nang ako lang ang sumakay sa jeep. Nagtatanong ang mga matang tinignan ko siya.

“H-hindi ka ba sasabay sa ‘kin?” nag-aalalang tanong ko.

“Mauna ka na. Meron pa akong kailangang puntahan.”

“Ha? Saan? S-sinong pupuntahan mo?” Mama niya kaya? Magbabati na ba sila? Parang ang bilis naman!

“Sa isang bar sa Ortigas. Basta mga babae,” sagot niya na kumaway pa sa ‘kin habang hawak ang cellphone niya.

“A-ano? Teka!” May sasabihin pa sana ako kaso umandar na ‘yong jeep at parang nang-aasar ‘yong driver kasi ang tulin ng takbo niya. Sumandal ako sa upuan at wala sa loob na bumuntong hininga. Anong ibig sabihin no’n? Bakit siya pupunta ng bar e hindi nga siya umiinom? Saka… mga babae? Bakit, sinong mga babae ang kakatagpuan niya nang ganitong oras ng gabi? Don’t tell me nagkaroon siya ng mga textmate o kaya ay online kalandian? No! Kagabi lang okay kami ah. Kagabi lang sinabi niya sa ‘kin na liligawan niya ako so ano ‘yon? Bakit siya gano’n?!

Dahil sa sobrang kaba, tumawag ako sa kanya pero hindi niya sinasagot kaya si Crispin na lang ang tinawagan ko.

“Akala ko ba sabi mo ikaw na ang bahala?” tanong ko nang sagutin niya ang tawag ko. Pakiramdam ko maiiyak na ako no’ng mga panahon na ‘yon.

“Oo nga. Hindi ba okay na naman na kayo? Ano bang problema?”

“Iniwan niya ko.”

“Ha? Kanina lang magkasama kayo ah.”

“Sabi niya may mga pupuntahan siyang mga babae sa isang bar sa Ortigas. May nabanggit ba siya sa ‘yo tungkol do’n?”

“Wala. Sigurado ka ba sa narinig mo? Imposibleng gawin ‘yon ni Baz ‘no.”

“Alam ko pero ‘yon talaga ang pagkakarinig ko!” I said and frustration was already evident in my voice. “Tinatawagan ko siya pero ayaw niyang sagutin! Anong gagawin ko?”

“Kumalma ka nga muna. Magtiwala ka sa kanya. Maniwala ka sa ‘kin, maayos kong napaliwanag ang lahat sa kanya. Na wala kang gusto sa ‘kin. Wala rin akong gusto sa ‘yo kaya wala na siyang dapat problemahin. Kaya dapat gano’n ka rin. Okay?”

“P-pero—”

“Hintayin mo na lang ang pag-uwi niya mamaya. Don’t suddenly jump to conclusions. Ang pinakaayaw naming mga lalaki e ‘yung mga babaeng mahilig maghinala, magduda at ‘yong mga may maluluwag ang turnilyong gaya mo na mabilis ma-paranoid. Chill ka lang d’yan and enjoy the rest of your night. Bye.”

Then he ended the call and I hope tama siya. Sana nga napa-paranoid lang ako kasi hindi ko matatanggap kung ipagpapalit niya ako nang gano'n-gano'n na lang sa ibang babaeng hindi niya naman lubusang kilala. Hindi gano'n si Baz, hindi ba? May maganda siyang rason kung bakit niya ako iniwan rito sa jeep, di ba?

Chapter 59

●ω● of suspicion

Hindi ako naniniwalang susuko agad si Baz sa 'kin pero naniniwala ako na nakakaaliw magbalat ng patatas.

NASA unit ako ni Basilio ngayon, nakaupo sa carpet sa sahig at nakasandal sa malamig na pader kung saan wala sa loob kong inuumpog ang ulo ko nang mahina at mabagal habang may hinihimas na mga pusa sa kandungan ko. Kakatapos ko lang silang pakainin dahil nag-aalala akong baka magkasakit sila pag nalipasan sila ng gutom lalo na’t alas-diyes na pero hindi pa rin dumarating ang magaling nilang amo. Nakailang lingon na ako sa wallclock at nakailang tingin sa orasan ng cellphone ko pero lumilipas lang ang sandali at lalo lang akong nababaliw sa kakaisip.

Sinubukan ko namang ikalma ang isip ko kaso hindi ko yata kaya. Langya naman, kinikilig-kilig pa ako kanina habang dinadampian ng bulak na may betadine ‘yong kulay violet niyang pasa sa mukha habang siya naman e pinipigilan lang na ngumiti tapos after ng ilang minuto, nagawa niya na akong kaliwain? Ni hindi pa nga nagiging official ang aming relasyon, may third party na agad? Kaloka! At hindi lang isa kundi marami! Define higad party talaga, di ba? Malaman ko lang kung sinu-sino ang mga naglalandiang babaeng ‘yon na nang-uto kay Basilio ay siguradong Corpse Party ang kahahantungan nila sa piling ng mga kamay kong handang-handa nang makipagdigma sa ngalan ng pag-ibig!

“Pwe, ang sagwa pakinggan!” I angrily told myself as I checked my phone just to be disappointed kasi ni hindi niya man lang nagawang mag-reply sa kahit isa sa mga text ko. Bumuntong hininga ako at sumimangot. Kinakalabit na ako ng antok dahil sa pagod sa buong araw na pagtatrabaho at kakulangan sa tulog kagabi pero nakayakap pa rin sa ‘kin ‘yong kagustuhan ko na antayin si Basilio.

Nasa’n na kaya ‘yon? Sana pauwi na siya at sana… ligtas siya.

Naghihikab na nahiga ako sa carpet katabi ng mga pusa niyang hanggang ngayon ay di ko pa kabisado ang mga pangalan. Minsan kinakausap ko na rin sila wag lang akong tuluyang makatulog pero nakakatamad intindihin ‘yon variations ng meow meow nila kaya nakipagharutan na lang ako. Kagatan kunwari. Sila, gamit ang bibig, ako naman, gamit ang kamay. Nakakaaliw naman silang kalaro pero hindi pa rin no’n nababawasan ang lungkot ko. Nami-miss ko na kasi si Basilio at ‘yong mga moments namin together. OA na kung OA pero siguro gano’n talaga kapag mahal mo, kahit ilang oras pa lang kayong nagkakalayo, hindi mo pa rin mapigilan ang sarili mo na ma-miss siya.

Pumipikit-pikit na ‘yong mga mata ko nang biglang bumukas ang pinto. Sa wakas, dumating na si Baz!

“Cath? Bakit ka nandito?” kunot-noong tanong niya. May dala siyang supot na may tatak ng convenience store na siguro ay dinaanan niya bago siya umuwi sa apartment. Naupo ako nang maayos at pinagpagan ang damit ko dahil sa mga balahibo ng pusang kumapit rito.

“P-pinakain ko sina Leonora habang hinihintay ka.”

“Salamat. Sorry natagalan ako.” Bahagya siyang ngumiti bago siya umupo sa tabi ko. Nilabas niya sa supot ‘yong dala niyang pagkain ng mga pusa at pinalapit niya ang mga ito sa kanya para mapakain ulit sila.

“Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko at hindi ka nagrereply sa mga text ko sa ‘yo?” tanong ko sa kanya.

“Busy kasi ako,” sagot niya nang di tumitingin sa ‘kin at saka ko lang napansin na may smudge ng pulang lipstick sa may leeg niya. Saka nakaamoy din ako ng faint smell ng isang branded na pangbabaeng pabango mula sa kanya. Pamilyar ang amoy pero hindi ko maalala kung anong specific na tatak ‘yon. ‘Yong tuwa at pagkapanatag ng loob ko sa pagdating niya ay agad napalitan ng kaba at sakit. Langya, ang tagal kong naghintay sa ‘yo tapos uuwi ka nang may ebidensiya ng pakikipaglandian mo sa iba? Hindi mo pa tuluyang tinanggal ‘yong smudge, para ano? Para makita ko?! Akala ko hindi ka ganung klase ng lalaki kasi nakilala kita bilang makaluma ngunit mabuting tao at ‘yon din ang pagkakakilala ng mga kaibigan mo sa ‘yo tapos may side ka palang babaero? Akala ko ba mahalaga sa ‘yo ang halik at dapat lang itong ibinibigay sa taong mahal mo e bakit nagpahalik ka sa kung sinong Maria Magdalena d’yan sa tabi-tabi?! At sa itsura mo ngayon mukhang wala lang sa ‘yo ang nangyari. Hindi ka man lang siguro nagalit do’n sa babaeng ‘yon dahil ginusto mo din! Walang ‘ya ka! Nasayang lang ang kagandahan ko at ang tiwala nina Cris sa ‘yo!

“Busy?” wala sa loob na tanong ko sa kanya nang tumayo ako. “Busy sa pakikipaglandian, ha?”

Napatingin siya sa ‘kin dahil sa sinabi ko at kumunot ang noo niya. “Anong pinagsasasabi mo?”

“Bakit may smudge ka ng lipstick sa leeg? Wag kang magsisinungaling sa ‘kin! Hindi ganyan ang kulay ng lipstick ko o maski ni Ate Rina,” at kahit man kakulay ‘yan ng mga lipstick namin, malabong sa ‘min galing ‘yan! Kahit mahigit isang buwan ko pa lang nakakasama si Ate Rina e napatunayan ko nang hindi siya haliparot at mas lalong hindi ka niya lalandiin para lang pagtripan ako, “at mas lalong hindi ‘yan galing kay Juli dahil hindi siya nagli-lipstick!” sigaw ko sa kanya.

Ayokong magalit, sa totoo lang, kasi pagod ang katawang lupa ko, literal na pagod. Gusto ko nang magpahinga pero hindi yata ako makakatulog nang hindi ko nalalabas sa kanya ‘yong inis ko. Hindi ko alam kung sa pagkakataong ito ay may karapatan na akong magtampo, magselos, at magalit sa kanya pero wala na akong pake do’n. Ang mahalaga, malaman niya kung ga’no kasakit sa ‘kin ‘yong ginawa niya. Pakiramdam ko tuloy sa kabila ng lahat e hindi ko pa rin siya tuluyang kilala. Ang gulu-gulo niya. Sobrang labo. My gahd, hindi ko na alam ang gagawin ko. Nakakasawa na ‘yong ganito.

“Pwede bang wag kang magtaas ng boses?” sabi niya at binaling niya ulit ang atensyon niya sa mga alaga niya. “Nabubulabog mo sina Paciano. Ano sa tingin mo ang mararamdaman mo kung habang kumakain ka ay may sumisigaw sa harap mo? Matutuwa ka ba?”

Iniiwasan niyang sagutin ang tanong ko. Great. Ibig sabihin, guilty as charge siya. Nambabae nga siya. Taragis. Isa kang sinungaling! Magkaibigan nga kayo ni Crispin, damuho ka!

“Ah, sorry ha,” sabi ko sabay lakad patungo sa may pinto. “Pasensiya na kung naabala ko ang quality time mo kasama ng mga pusa mo.” Binuksan ko ang pinto at nang makalabas ako ay sinadya kong padabog na isara iyon. Tapos agad akong pumasok sa unit ko at padabog ko ring isinara at ni-lock ang pinto ko.

Nagsimulang magsituluan ang mga luha ko nang mahiga ako sa kama at maramdaman ko ang pananakit ng likod ko dahil sa pagod. Bwisit siya! Hindi pa siya nasagasaan kanina no'ng pauwi siya! Ang tanga-tanga mo, Cath! Inuuto ka lang pala niya all this time at nagpapauto ka naman! Wala talaga siyang gusto sa ‘yo dahil naniniwala siyang the more the merrier!

Nakarinig ako ng mga katok sa pinto pagkalipas ng ilang minutong pag-iyak.

“Cath, buksan mo ang pinto.” Boses ng hampaslupang caveman ang narinig ko kaya hindi ako nag-abalang tumayo. Manigas ka d’yan. Wala na akong pakialam sa ‘yo. Kahit mabahiran man ng lipstick ng mga babae mo ‘yang buong katawan mo ay wala ka nang maririnig sa ‘kin. Sumaimpyerno nawa ‘yang kaluluwa mo!

“Ano ba kasing kinagagalit mo?” kalmado niyang tanong at gusto ko siyang hagisan ng bomba dahil sa kabila ng lahat, nagagawa niya pa ring maging kalmado. Talagang wala lang talaga ako sa kanyang bwisit siya! Tapos nagpapanggap pa siyang concerned sa ‘kin e ni ‘yong tanong ko nga hindi niya pinakinggan! Kapal niya!

“Lumabas ka nga d’yan at mag-usap tayo.” Makautos wagas? Batas militar lang ang peg? Kailangang sundin? Ha! Makipag-usap ka sa sarili mo!

“Cath,” he pleaded. Biglang kumirot ang puso ko. Heh! Tigilan mo ‘ko! Oo, mabilis bumigay ang puso ko sa ‘yo pero matibay ang paninindigan kong hindi ka pansinin kaya maubusan ka man ng laway d’yan e hindi mo ‘ko mapapalabas rito! Do’n ka na sa mga alaga mong sarap na sarap kumain ng pasalubong mo! Hmp!

Pagkalipas ng sampung minuto at hindi na siya ulit nagsalita ay pinagpalagay ko nang sumuko na siya sa pagkausap sa ‘kin. Na-disappoint ako, syempre. Ang bilis niya namang sumuko. Siya ‘yong may sabing wag akong susuko sa kanya tapos siya pa pala ‘yung…

Bumuntong hininga ako at pinahid ang mga luha ko saka ko pinilit ang sarili ko na matulog.

“SUS, hindi ako naniniwala sa sinabi mo,” natatawang sabi ni Juli habang tinutulungan niya akong magbalat ng patatas para sa lulutuing Mechado. Ideya ni Ate Rina na magluto kami kaysa umorder ng pagkain para mas maging masarap (at siguradong malinis at ligtas) ‘yong mga handa ko mamaya (bale ‘yong dala-dala nila kanina no’ng dumating sila e mga gulay at karne) at habang nagkakanya-kanya kami ng toka sa paghahanda ng ingredients ay kwinento ko sa kanilang dalawa ‘yong nangyari kagabi. (Wala pa si Crispin. Sabi niya tanghali na raw siya darating dahil nga magbi-bake pa siya ng cake at malamang, ayaw no’n na siya na nga ang may sagot ng cake e kailangan niya pang tumulong sa pagluluto ng iba pang putahe. May pagkatamad din kasi ang bwisit na ‘yon. Sigurista. Kaasar.) “Baka naman namalik-mata ka lang.”

“Agree,” sabi naman ni Ate Rina habang naghihiwa siya ng carrots. “Pa’no naman mambabae ‘yon e ni panliligaw nga ata hindi niya alam kung pa’no gawin?” Nagtawanan silang pareho kaya sumama ang loob ko. Akala ko pa naman kakampihan ako ng dalawang ‘to, ‘yon pala solid na kaanib sila ni Basilio! Hmp!

Nakasimangot na nangatwiran ako. “Totoo nga kasi ‘yon! Bakit hindi n’yo sugurin ang hampaslupang ‘yon nang malaman n’yo mismo sa kanya ang mga kataksilang ginawa niya kagabi?”

“Wala siya sa kabila,” sagot ni Juli. “Kumatok na ko kanina do’n bago kami pumunta rito. Babatiin ko sana ‘yong mga pusa niya kaso mukhang maaga siyang umalis.”

Kumunot ang noo ko. “Umalis? Hindi ko namalayan.”

“Kasi nga puro selos at galit ang pinaiiral mo,” sabi naman ni Ate Rina. “Maya nagtampo na ‘yon, at this time, tinotoo niya na ‘yong hinala mo. Hala ka!”

“Wag ka ngang manakot d’yan, Ate Rina!” sabi ko na ikinatawa niya lang. Bwisit ‘to ah. Lakas mang-asar pero kapag siya naman ang inasar mo tungkol sa one-sided love affair niya kay Stephen e dinaig niya pa ang namatayan kung ngumawa.

NAGING busy na kami sa pagluluto at pagchichismisan (iniwasan na nilang banggitin si Baz dahil umiinit ang ulo ko kapag naririnig ko ang pangalan niya) hanggang sa hindi na namin namalayan na tanghali na pala. Matapos naming ihanda sa lamesa ‘yong Mechado at iba pang putaheng niluto namin ay nilista na ni Juli sa isang papel ‘yong mga ipapabili pa namin kay Crispin pag dating niya. Syempre, una sa listahan ang alak. Nagpasingit na rin ako ng pizza dahil parang trip kong magpakababoy ngayon. Birthday celebration ko naman tapos brokenhearted pa ako kaya go! Lalamon ako with feelings mamaya!

Nang dumating si Crispin ay kwinento ko rin sa kanya ‘yong nangyari kagabi at nagimbal ako sa binalita niya. “Tinawagan ko siya kaninang umaga kasi gusto kong mag-usap kami ulit dahil nga di ba tinawagan mo ko kagabi at nag-aalala ka,” kwento niya. “Sabi niya sa ‘kin wala ka naman daw dapat na ipag-alala eh. Tapos nagpaalam na siya sa ‘kin agad kasi may mga susunduin daw siya.”

“S-sino?” tanong ko. At ‘mga’? So marami siyang susunduin? Kailan pa siya naging tagasundo?!

He shrugged. “I don’t know. Binabaan niya na ako eh.”

“Baka mga babae niya ‘yon,” masakit sa loob na sabi ko bago ko sinandal ang mga kamay ko sa balikat ni Crispin. “May mga babae siya, Crispin! Anong gagawin ko?”

“Imposible nga kasi ‘yon,” pairap niyang sabi. “Sinabi ko na sa ‘yong wag kang paranoid, di ba?”

“Pa’nong hindi ako magiging paranoid e may mga ebidensiya nang nambababae siya?” I bit my lip and sighed. “Baka kaya niya susunduin ang mga haliparot na ‘yon ay para palamunin sila nang libre sa birthday celebration ko! Langya siya, bubuhusan ko siya, kasama ng mga babae niya, ng kumukulong tubig kapag napadpad sila rito!”

“Bago ka magwala d’yan sa inis pwede bang ibigay mo muna sa ‘kin ‘yang listahang hawak mo?” tanong ni Cris. “Baka magkapunit-punit dahil sa intense ng pagkakahawak mo eh.”

“Ay oo nga,” sabi ko sabay bigay sa kanya no’ng papel na naglalaman ng mga bibilhin niya. “Sorry. Sige na, umalis ka na at nang makabalik ka agad. Excited na akong kumain.”

“Excited na kaming magpakalasing,” sabi naman ni Ate Rina at nag-apir pa sila ni Juli.

Cris just rolled his eyes and pocketed the list. Binigay niya na ‘yong kahon ng malaking cake na dala niya. “Ilagay n’yo muna ‘to sa ref para lumamig,” utos niya at tumango naman si Juli at dali-dali ‘yong kinuha. “Wag n’yo muna ‘yang kakainin ah,” dagdag niya na nakamata kay Juli na kakaiba ang lagkit ng tingin sa kahon ng cake na hawak niya.

“Oo naman!” defensive na sagot ni Juli sabay irap kay Crispin na ikinangiti lang namin ni Ate Rina. Then, tumalikod na si Crispin at nagpaalam na.

At sa pagbabalik niya ay bigla akong nagkaroon ng mga hindi inaasahang bisita.

Chapter 60

●ω● of forgiveness

Hindi ako naniniwalang ang isang taong masama dati ay wala nang kakayahang magbago pero naniniwala ako na masarap sa pakiramdam ang magpatawad ka sa taong nakagawa ng mali sa 'yo.

“A-ANONG ginagawa n’yo rito?” I said in surprise as I opened the door. Na-wipe out ‘yong nakaukit na ngiti sa labi ko nang tumambad sa harapan ko sina Suzy, Shiela, Beth, at ang iba ko pang college at bar ex-friends.

Slight akong naasar sa sarili ko kasi hindi mataray ‘yong pagkakabigkas ko ng mga katagang binitawan ko at hindi ko nataas ang isang kilay ko. Sayang, syet. Pagkakataon ko na ‘yon para mapamukha sa kanila na hindi ko na sila kailangan. Mga bwisit sila! Pagkatapos nila akong api-apihin, lait-laitin at bigyan ng cold shoulder in spite my efforts to restore our friendship e may kapal pa sila ng mukha na magpakita sa ‘kin? Saka base sa kinakalawang kong kukote, hindi ko sila inimbitahang pumunta rito. Ni hindi ko na nga sila tinangkang i-approach ulit matapos nila akong dedmahin sa Facebook e! So eto ba ang malalang epekto ng palagiang paggamit ng make up? Ang labis na pagkapal ng kalyo sa mukha?

At hindi lang ‘yon ah, may gana pa silang magsuot ng bongga as ever na mga damit para talbugan ako! Ako na siyang celebrant ng party na sinira na nila the moment they let me see their mummified faces!

Crispin gave me an indifferent grin before he said, “Well, obviously,” tumingin siya sa mga bitbit na paper bag at nakakahong regalong dala nila, “they’re here to celebrate your birthday with us.” Inangat ni Crispin ang mga pinamili niya at saka siya lumakad palapit sa ‘kin. “Anyway, asikasuhin mo muna ang mga bisita mo habang naghahanda kami sa loob,” mahina niyang sabi bago siya tuluyang pumasok sa loob ng unit ko.

Langya, ang sarap batukan nitong si Cris! Hindi niya man lang ba na-sense na hindi ko gusto ang presensiya ng mga mangkukulam na 'yon sa harap ko? Sukat ba namang iwan na lang ako basta rito sa may pintuan na walang sandata o pansalag kapag binugahan nila ako ng mga kaplastikan nila?

“Cath, listen,” may pag-aalinlangan na sabi ni Beth. Mailap ang mga mata niya sa ‘kin. “Pumunta kami rito para—”

“Para ano?” This time sinigurado ko nang nasa tono na ako at nakataas na ang isang kilay ko. I smiled bitterly as I closed the door behind me and continued, “para pahiyain at siraan ako sa mga bago kong kaibigan gaya ng ginawa n’yo sa ‘kin noon?” Tumingin ako sa mga college ex-friends kong sina Beth at bahagya nilang niyuko ang mga ulo nila para hindi makasalubong ang talim ng mga mata ko at ang bigat ng mga katagang sinabi ko. Para silang naging instant Makahiya na tumitiklop kapag hinahawakan. “Hindi pa ba sapat na nakuha n’yo na ‘yong tiwala nina Suzy? Hindi pa ba kayo masaya sa mga ginawa n’yo sa ‘kin? Kulang pa ba ‘yong mga binigay n’yong sakit sa ‘kin para makuntento kayo?”

I heard my own voice broke. Then I realized na kahit lumipas na ang ilang buwan ay masakit pa rin pala. Kahit napatawad ko na sila noon sa isip ko, iba pa rin pala kapag nakita ko na ulit sila. May bumabalik na sama ng loob sa ‘kin na akala ko tuluyan nang nawala nang palitan na sila ng mga bago kong kaibigan sa puso ko. At though gusto kong magkabati-bati ulit kami, hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi ilabas ‘yong hinanakit ko sa kanila.

“Please naman, tama na.” I felt my eyes water as I heard myself mumble in a pleading tone. Sabi ko magtataray ako pero anong kalokohan ito, mga luha? Bakit ngayon pa kayo eeksena e ang dami n’yo nang air time no’ng nakaraan ah! “Wag n’yo nang kunin sa ‘kin ‘yong mga kaibigan ko ngayon kasi mahal na mahal ko sila at ayoko na ulit maging mag-isa.”

I wiped my tears and sniffed. What the hell, Cath. Why are you showing again your vulnerable side to them? Hindi na bebenta ‘yan sa kanila dahil mga bato ang puso ng mga 'yan at sumasaya lang sila kapag nakakapanakit ng kapwa. Kung anong kinaputi ng kutis nila e siyang kinaitim ng budhi nila.

“W-we’re here to apologize,” Suzy said. “Cath, I’m so sorry for being a bitch to you.” Nagulat ako kasi ginaya niya ako. Umiyak rin siya. Aba, may sinasabi rin pala siya pagdating sa acting-an. Ang husay eh, kailangang palakpakan! Best actress ang putek! “N-nagkamali ako. I should’ve trusted you back then. I should’ve…" Hindi niya na natuloy ‘yong pag-e-emote niya kasi napahagulgol na siya. She covered his face with both of her hands to hide her face from transforming into an ugly duckling (hindi siguro waterproof ang makeup, ayan! Buti nga!)

“Cath, sorry,” sabi naman ni Beth. “Wag ka nang magalit sa kanila, please?” Nagsimula na rin siyang umiyak. “Sa ‘kin ka na lang magalit kasi ideya ko ang lahat ng ‘yon. ‘Yong siraan ka at ipahiya ka sa iba. Sobrang nagalit lang ako sa ‘yo that time no’ng niligawan ka no’ng crush ko no’ng magkaklase tayo. Kasi sabi mo sa ‘kin hindi mo siya type pero no’ng nalaman mo na sikat siya e nagsimula ka nang i-flirt siya. And because you’re prettier than me, pinatulan ka niya.”

“Oo, inaamin ko naman eh. Masama ang ugali ko. I flirt a lot with different guys back then, but that doesn’t give you the right to accuse me of stealing him from you! Hindi ko siya inagaw sa ‘yo dahil hindi naman siya sa ‘yo, hindi mo siya boyfriend. At saka… kung nagalit ka man sa ginawa ko, sana sinabi mo sa ‘kin kasi sa ‘kin ka may problema, hindi ba? Pwede naman natin pag-usapan ‘yon eh,” naiiyak na sabi ko. “Kasi kung pinaunawa mo sa ‘kin ‘yong pagkakamali ko, I could’ve realized my fault as your friend. I could’ve accepted my mistake and apologized to you. Sana nakagawa ako ng paraan para bumawi at mas maging mabuting kaibigan sa ‘yo. Hindi ‘yong ganito na lalo lang lumalala ‘yong sitwasyon at dumadami ‘yong nadadamay. Hindi ‘yong pati nanay ko at mga kaibigan ko, idadamay mo sa galit mo sa ’kin.”

“I’m sorry. Nagkamali ako. I didn’t immediately realize that I was going overboard. Akala ko kasi tama ‘yong ginagawa kong panglalait at paninira sa ‘yo. Akala ko tama lang ‘yong ikaw naman ‘yong magdusa at nang maranasan mo naman kung ano ‘yong pakiramdam ng mawalan, ng maiwan, ng maging mag-isa. To feel that everyone was against you at walang isa man ang gustong pumanig sa ‘yo. I want you to feel hurt because I thought you deserve it. Kasi maliban do’n sa issue about my ex-crush ay madalas kong ma-feel na ginagamit mo lang kami, pinaplastik at ginagawang stepping tone para sumikat ka sa university.

“But I was wrong. I was wrong, Cath. ‘Cause I never thought that you really treated us as your friends. I never thought that you’d shed tears for us. I never thought that I made you feel like your life was incomplete without us. I’m really sorry for hurting you, for calling your mom names and for insulting her profession. I’m sorry for every mean thing that each of us has thrown into you. I’m sorry for mocking you when you told me and Suzy about your real reason why you lied to us. I’m sorry for pretending that I don’t care, I’m sorry for asking them to ignore your messages. Cath, please, if you’d give me another chance for us to be friends, I promise you that we won’t be mean to you again.”

“Totoo ‘yon, Cath,” pagsang-ayon ni Shiela at ng iba pa. They’re looking at me while their eyes were brimming with tears and I couldn’t help myself from crying as well. And I was convinced that what they were showing me that time, were not masks but their real, raw self. Nang yakapin ko si Beth, bumaha ng luha. Pati ako humagulgol na rin.

“I’m sorry,” sabi ko. “I’m sorry rin sa lahat ng kamalditahan ko noon. I promise I am a better person now. I won’t do the same mistakes again. And thank you for making me feel that I deserve to be friends with you guys again. Akala ko hindi na mangyayari ‘to.”

“A-akala rin namin,” sabi ni Suzy na nagpapahid na ng kanyang mga luha. “I’m glad your boyfriend enlightened us about you.”

Kumalas ako sa pagkakayakap ko kay Beth at humarap kay Suzy. “B-boyfriend?” naguguluhang tanong ko habang ‘yong puso ko ay nagsisimula na namang kabahan. Humaygudnes, don’t tell me it was—

“’Yong may sobrang outdated na name.” Tumingin siya sa iba pa naming kaibigan. “A-ano na nga ulit ang pangalan niya? The guy with a brown slightly permed hair na matangos ang ilong…” Nag-iisip din ‘yong iba na parang nasa dulo na ng mga daliri nila ‘yong pangalan ng taong tinutukoy nila. “Basta ‘yong kasama mo no’ng last time na makita ka namin sa mall.”

“S-si Basilio?” Shit. Bakit hindi ko naisip na posibleng sina Beth pala ang pinunatahan niya? Humaygudnes, ang shunga ko talaga. Wait. Why did he go out of his way just to…

Natigilan ako at napakagat-labi. I felt my cheeks turned pink.

“Yeah. ‘Yan ‘yong pangalan niya,” kwento ni Beth. Tumango naman sina Suzy. “Nakita namin siya sa bar kagabi at nagulat nga ako nang bigla siyang lumapit sa ‘min. At first, I didn’t recognize him at all. Akala ko pa nga, he’s up for a flirting game.” She stifled a laugh. “Shiela even asked for his name, like, can you believe that?” Agad akong napatingin kay Shiela at muntik ko nang ihampas ‘yong ulo niya sa naka-giftwrapped na kahong dala niya. “Then no’ng nagpakilala siya, sinabi niya agad ang tungkol sa ‘yo and he explained your side, your sincerity na magkabati-bati tayo.”

“At first, dinedma lang namin siya saka pinagtripan. It was like, are you her spokesperson or something?” sabi naman ng isa pa naming kaibigan. “Why would we even listen to this guy, di ba? Tapos iniba niya ‘yong approach niya sa pangungumbinsi sa ‘min. As in natahimik talaga kami, like, Oh my God, why did this guy know how we feel about what happened and why did he even care to say those things to us. Tapos ayun, may iyakan factor na and viola, he convinced us to come here to your birthday celebration.”

“Sinabi niya sa ‘min na gusto niyang maging masaya ka sa birthday party mo kahit wala ang mom mo to celebrate it with you. He told us that if we would only settle our disputes, you’d feel complete the way you used to be and that really moved us,” sabi naman ni Shiela. “I mean, katulad nga no’ng sinabi ni Beth kanina, hindi namin in-expect na gano’n kalaki ‘yong impact namin sa buhay mo and we’re so sorry for leaving you at the worst times of your life.” Nang tumulo muli ang luha niya, lalo akong naiyak. “Na no’ng na-expel ka, imbis na nasa tabi mo kami para i-comfort ka, kami pa ‘yong unang-unang nag-down sa ‘yo. I’m really sorry, Cath.”

Then Shiela hugged me and I felt different. Gumaan ‘yong pakiramdam ko and I was happy deep inside that I don’t know how to express it. And seriously, hindi ko alam kung pa’no ko babawi kay Basilio. I was so embarrassed about what I’ve said to him na hindi ko na alam kung pa’no ko pa siya haharapin.

“Wag na kayong mag-sorry please,” sabi ko nang kumalas ako sa pagkakayakap ni Shiela. “Umay na umay na ako,” biro ko at nagtawanan sila. Then they smiled at me as they wiped the tears hanging from their eyes. Mukha silang um-attend ng Halloween party dahil sa pagkalusaw ng eyeliner na nilagay nila sa mga mata nila.

“Cath, please cherish your man,” Suzy sincerely told me. “Napakabait niya and I don’t think you can easily find someone like him kapag pinakawalan mo pa siya. Lalo na’t mukhang type siya ni Shiela at nagawa pa niyang halikan si Basilio sa leeg.”

“Oy, biniro ko lang naman siya kasi masyado siyang stiff!” defensive na sabi ni Shiela at tinignan ko siya nang masama bago ako ngumiti.

“Aha, ikaw pala ang salarin,” sabi ko at nagtawanan ang iba sa kanila.

Tinaas ni Shiela ang dalawa niyang mga kamay kahit may hawak ang isa sa mga ‘yon as a sign of surrender. “Promise, I won’t do anything like that again!” natatawa niyang sabi. “’To naman kasing si Suzy, binibigyan agad ng malisya ‘yong ginawa ko. Biro lang talaga ‘yon, maniwala ka sa ‘kin.”

“Fine,” I said as I rolled my eyes and smiled before I folded my arms over my chest, “may magagawa ba naman ako maliban sa patawarin ka e love na love kita.”

“Aw, Cath!” touched na sabi ni Shiela tapos niyakap niya ako ulit. “Thanks for believing me. Hindi na talaga ‘yon mauul—”

“Talagang hindi na dapat maulit ‘yon,” I interrupted her. “Kasi kahit mahal ko kayo, mas mahal ko si Basilio. So keep your hands off him, okay?”

Napangiti ako nang sumang-ayon silang lahat sa ‘kin. “Anyway, tara, pumasok na kayo sa loob at baka nangangawit na kayo sa pagtayo e mga naka-high heels pa man din kayo.”

Umiling agad si Beth. “Naku, hindi na, Cath. Magkita-kita na lang tayo next time so we could held our own party for you.”

“Pero gusto ko rin namang makilala n’yo ang mga bagong kaibigan ko.”

“Next time na lang. Nagpunta lang talaga kami dito to apologize and to give these presents for you,” sabi ni Beth. Nagkulang ang mga kamay ko sa bitbit nila. Mga bwisit, pinahirapan pa ako. “Gano’n pa rin naman ang number mo, di ba?” Tumango ako at ngumiti siya. “Then, we’ll contact you before the sembreak ends kasi your boyfriend informed us na papasok ka na rin this upcoming sem kaya kailangan naming maging mapili sa araw kung kailan kami makikipagkita sa ‘yo.”

“And don’t worry kasi hindi ka na namin ulit aayaing mag-bar hopping,” nakangiting sabi naman ni Suzy. “Medyo strict ang boyfriend mo when it comes to your health.”

Echos. Di lang niya ako masabayan kasi hindi siya umiinom. Kidding aside, quoting-quota na ako ng kilig dito sa mga kwento nila. Nasa’n na ba ‘yong constant source ng kiligayahan ko?

“Isn’t that sweet?” sabi naman ng isa ko pang kaibigan na mahilig mag-inom. “I really need to find a boyfriend soon para may nagke-care din sa health ko.” Nagtawanan naman sila.

“Sige, Cath,” sabi ni Shiela. “We’ll be going na. Have a great time and thank you for allowing us to be a part of your life again.”

“Sus, kanina pa tapos ang drama, hindi ka pa rin ba nakakaget over?” kantiyaw naman ni Suzy na ikinatawa naming lahat. Then, nagbeso-beso with hug na kami isa-isa tapos binuksan ko ‘yong pinto at kahit nahihiya sila e pinakilala ko sila nang mabilisan kina Crispin bago ko sila hinatid hanggang sa lobby.

“See you around, Cath,” Beth said with a smile on her face.

“Ay, wait,” sabi ko. “Si Basilio ba ang sumundo sa inyo kaninang umaga?”

Tumango naman sila. “Sinamahan pa nga niya kaming mamili ng regalo para sa ‘yo kasi wala na kaming time kagabi na mag-shopping dahil sarado na ang mga malls.”

“Kung gano’n, nasa’n siya?”

Ngumiti silang lahat na akala mo ‘yon ang pinakahinihintay nilang tanong mula sa ‘kin.

“He’s preparing something for you,” Shiela informed me. “Kaya konting hintay pa. Darating din ‘yon.” Then she winked at me.

DAHIL sa sinabi ni Shiela, hindi tuloy ako mapakali habang nakaupo ako sa sofa sa unit ko. Kumakalam na ‘yong sikmura ko kasi mas-aalas singko na ng hapon pero wala talaga akong ganang kumain. Gusto ko siyang hintayin kahit na grabe kung mang-inggit sina Juli sa paglamon sa harap ko. Nagkakantahan na rin sila at nag-iinuman.

“Anong oras ba kasi darating ‘yong bwisit na ‘yon?” banas na sabi ko sabay sabunot sa buhok ko. Nag-retouch pa naman ako kaagad pag-uwi ko mula sa paghatid kina Suzy sa lobby pero nanuyo na ang lahat ng ugat ko sa katawan, hindi pa siya dumarating. Kaloka. Dinaig ang celebrant sa pagpapaimportante eh, palibhasa alam niyang kahit mamuti ang mga mata ko rito e aantayin ko siya.

“Nag-text siya sa ‘kin kanina,” sabi ni Cris bago siya kumagat ng isang slice ng pizza at kalmadong nakaupo sa harap ng TV kung sa’n ando’n ‘yong MV ng kantang binibirit ni Ate Rina. “Pauwi na raw siya.”

“Nang ikaw ay unang makilala, puso ko’y lumundag sa ligaya. Pag-ibig ko sa ‘yo’y ibinigay ko na, ang akala ko ay totoong totoo ka.”

“Bulacan daw,” sagot naman ni Juli. Kanina ko pa siya tine-text pero kayo lang ang nire-reply-an niya? Aba, matinde.

“Anong ginawa niya sa Bulacan? Ang layo no’n ah!” kunot-noong tanong ko.

Parehas nagkibit-balikat ‘yong dalawa habang si Ate Rina naman, hindi pa rin paawat sa pagkanta.

“Bakit ang sabi mo’y binata ka?” Putek, iba talaga ang hugot ng emosyon kapag match na match sa lyrics ng kanta ang pinagdaanan ni Ate Rina. Nawindang naman ako kasi todo palakpak si Juli. Jusmiyo, imbis na makalimutan ‘yong tao e lalo niya pang naalala ito dahil sa pinili niyang kanta. “Walang sabit at malaya ka. Noon pala’y may pananagutan na. Bakit ang sabi mo’y binata ka?”

“Alas kwatro niya pa text ‘yon sa ‘kin,” sabi ni Crispin. “Siguro naman malapit na ‘yo—”

Natigilan siya sa pagsasalita nang may kumatok sa pinto. Nagkatinginan kaming tatlo. Hayaan n’yo na si Ate Rina, may sarili ‘yong mundo eh.

“Baka siya na ‘yon,” sabi ni Juli. “Cath, pagbuksan mo na.”

“Nyi, ba’t ako? Pa’no kung hindi siya ‘yon?” Malapit nang dumilim at alam mo naman sa panahon ngayon, nakakatakot ang pagbubukas bigla ng pinto, baka may biglang magpakita sa ‘yong—

Kumatok siya ulit.

“Arte, buksan mo na kasi,” sabi naman ni Cris.

“Oo na!” pairap kong sabi sabay tayo. Inayos-ayos ko muna ang damit ko at sinuklay ang buhok ko gamit ng kamay ko bago ko buksan ang pinto. At tama nga sila, dahil ang nakita ko ay walang iba kundi ang taong pinakahihintay ko, si Basilio.

Chapter 61

●ω● of bliss

Hindi ako naniniwalang kailangan mong limitahan ang sarili mo kapag nagwi-wish ka pero naniniwala akong may sparks sa fireworks display.

ISINANTABI ko muna ang hiya at itinago ito sa maalikabok na baul sa kadulu-duluhang parte ng aking utak at dinisplay ang aking kapal ng mukha at landi sa katawan nang yakapin ko siya agad. “Baz!” sabi ko at di ko na natago ‘yong kasiyahan at excitement sa tono ng boses ko. “Kanina pa kita hinihintay.” Binudburan ko ng lambing ang boses ko para makalimutan niya ‘yong pagkabungangera ko at pag-akusa ko sa kanya na nambabae siya kagabi.

Inihiwalay niya ang sarili niya sa ‘kin at nginitian niya ko. Muntik tumirik ang mga mata ko sa kilig. Langya, ano ba Cath! Wag mo namang basta itapon ang katinuan mo, hindi pa ‘yan ang main course! Sabi ni Shiela may hinanda siya for me and humaygahd, hindi na ako makapaghintay na masaksihan kung ano ‘yon! Juice colored, magpo-propose na kaya siya sa ‘kin? Shit. Naiisip ko pa lang e parang maiihi na ako sa kilig! Ano ba!

Pinatong ni Basilio ang isang kamay niya sa ulo ko at hinimas niya ang ulo ko. “Mukhang hindi ka na galit sa ‘kin ah,” he said in a soft voice as he looked at me. I lowered my head and bit my lip in embarrassment. Kaasar naman, bakit naalala niya pa? “Nagpunta na rito ‘yong mga kaibigan mo ‘no?”

Nagdadalawang-isip na tumango ako at tumingin sa mga mata niya. Napayapa ang kabang nagsisimulang sumulpot sa katawang lupa ko nang makita kong kagaya pa rin ng dati ang itsura niya, kalmado at bahagyang nakangiti. Mabuti naman at hindi siya nagtampo sa ‘kin kundi kailangan ko na talagang bumili ng lubid na ipangsasakal ko sa sarili ko.

“S-salamat, Baz. Kung hindi dahil sa ‘yo, baka… hindi na kami nagkabati-bati,” nag-aalangang sabi ko sa kanya. Tinatantiya ko ‘yong boses ko at ‘yong emosyon na nilalabas ng puso ko kasi baka any minute bigla akong maiyak.

Umiling siya at lalong ngumiti bago niya ginulo ang buhok ko. “Wala naman talaga akong ginawa ‘no. Kinausap ko lang sila nang konti, at nasa sa inyong magkakaibigan pa rin naman ang desisyon kung magbabati-bati kayo o hindi.”

“P-pero kahit na.”

“Saka… nakita ko ‘yong kinang sa mga mata mo habang tinu-tour tayo ni Ms. Mau sa Glitter at tinuturuan niya tayo ng iba’t ibang bagay na may kinalaman sa fashion. Naisip ko no’n na mas mag-eenjoy ka siguro kung sila ‘yong mga kasama mo. Wala naman akong alam sa mga gano’ng bagay, gano’n din sina Juli at malayo naman ang agwat ng edad n’yo ni Ate Rina so baka hindi siya maka-relate sa ‘yo. Gusto ko lang na… kung saka-sakaling ang i-pursue mong career ay may kinalaman sa fashion e may mga taong pwede mong makapalitan ng opinyon.”

I bit my lip and tears suddenly fell from my eyes. “N-nakakainis ka talaga,” nakasimangot kong sabi sabay hampas sa braso niya. “Hindi mo naman kailangang gawin ‘yon para sa ‘kin pero…” Lalong nagsituluan ang mga luha ko.

“Hoy, Baz!” sigaw ni Juli. “Kararating mo lang pero ang lakas ng loob mo na paiyakin si Cath! Halika nga dito at tumagay ka nang makabawi ka sa ginawa mo.”

I stifled a laugh and smiled as Basilio wiped my tears for me. “Mukhang lasing na si Juli ah,” nakangiti niyang sabi habang nakatingin sa mga tomador naming kaibigan bago siya muling bumaling sa ‘kin. “Tahan na at nagbibitak-bitak na naman ‘yang labi mo,” biro niya at hinawakan niya saglit ang lips ko katulad ng ginawa niya dati. Maryosep, ayan ka na naman sa pagpansin mo sa lips ko! Halikan mo na kasi, ang dami pang sinasabi eh! Chos. I’m willing to wait for the right time kaso puro kaliwa naman ‘yong dumarating, kaasar!

Then he took my hand and closed the door behind us before we started walking inside my unit.

“Ano ba kasing ginawa mo sa Bulacan?” tanong ni Crispin nang makaupo na kami ni Basilio sa sofa. Inabutan siya ni Cris ng Coke na nakalagay sa baso.

“Secret,” nakangiting sabi ni Baz bago siya uminom. Nang ibinaba niya ang baso sa mesa ay bumaling siya sa ‘kin. “Kumain ka na ba?”

“Hindi siya makakain nang wala ka,” sagot ni Ate Rina habang ngumangasab ng isang hiwang manok mula sa Pininyahan. Nagsawa na siguro siya sa pagkanta kaya nasa mesa na ‘yong microphone. Kukunin ko sana ‘yong mic at ihahagis ko sa pagmumukha niya kaso sayang, tinatamad ako.

Bahagya namang natawa si Baz at tinapunan pa ako ng tingin kaya napayuko ako at tinago nang slight, gamit ang nakalugay kong buhok, ‘yong mukha kong kasing pula na ng mansanas dahil sa pagkapahiya.

“Gusto mo bang ipagsandok na kita?” tanong niya nang tumayo siya. Tumango na lang ako. “Anong gusto mong ulam?” Napatingin siya sa mga nakahaing putahe sa lamesa. “Ang dami n’yo palang niluto.”

“K-kung ano na lang ‘yong sa ‘yo, gano’n na lang din ‘yong sa ‘kin,” mahina kong sabi at nag-okay lang siya. Pumunta na siya sa kusina para kumuha ng mga pinggan at pinagmasdan ko lang ang lapad ng likod niya habang kinukuhaan niya ako ng makakain. Nakakapagtaka lang na wala siyang dalang kahit ano nang dumating siya. Well, hindi na ‘yon mahalaga. Masaya na ako at nandito siya at okay na ulit kaming dalawa.

Nang malagyan niya na ng laman ‘yong pinggan niya at 'yong sa ‘kin ay tinawag niya na ako sa may mesa. Nang lumapit ako e pinag-urong niya ako ng upuan. Napangiti ako at pabulong na nagpasalamat.

“’Yong cake!” paalala ni Juli. “Hindi pa ba natin ‘yon ilalabas sa ref para makantahan na natin si Cath ng Happy Birthday?”

“Oo nga pala,” sabi ko. “Buti pinaalala mo.”

“Maaari ba namang makalimutan ni Juli ‘yon e kanina pa siya tingin nang tingin sa ref?” nakangising sabi ni Cris. “Kulang na lang maglaway siya sa—”

“May sinasabi ka, Cris?” Juli said as she raised her clenched fist and gave Cris a wicked smirk.

Crispin rolled his eyes and answered, “Wala. Sabi ko, ilabas mo na nang malagyan natin ng mga kandila.” Tumayo siya at tinanong sa ‘kin kung may lighter ako.

“Posporo lang,” sagot ko. “Kunin mo sa may cabinet sa itaas ng kusina.”

Pagkatapos ng ilang minutong preparasyon ay naihanda na ang aking birthday cake na napapalibutan ng mga kandilang nagliliyab sa galak at kumikinang sa dilim (ideya kong patayin ang ilaw kasi gusto kong ma-feel na birthday ko ngayon kahit ang totoo ay nakalipas na ito). Nag-uumapaw sa saya ang puso ko nang magsimula na silang kumanta. Natatawa ako kasi nangingibabaw ‘yong boses ni Ate Rina. May hugot feels eh. Akala mo may pinaglalabang plataporma sa gobyerno. Kaloka. Si Juli naman, na-out of stock ang tono. Nakakawindang! Sina Cris at Baz lang ang matinong kumanta at muntik akong magsuot ng jacket kasi gininaw ako sa lamig ng mga boses nila.  

Nang matapos ang kanilang awitin ay binulong ko kay Lord ang wish ko na sana someday, magkabati na sina Baz at ang nanay niya. Winish ko rin na makahanap na si Ate Rina ng lalaking makapagpatunay sa kanya na may forever. Hiniling ko rin na makapasa na si Juli sa St. Aldhelm ngayong taon at magkasundo na sila ng tatay niya. Sana rin magkaayos na si Crispin at ang mga magulang niya. Sana nasa mabuting kalagayan ang mama ko sa ibang bansa at ang pinakahuling wish ko ay sana maging Hernandez ang apelyido ko in the near future.

Maryosep, oo na, ako na ang maraming kahilingan! Di bale, marami naman ‘yong mga nakasinding kandila so keri lang. Wish pa more! Sana rin Lord, maging maganda na ang buhay-estudyante ko next sem. Sana lalo pa akong gumanda—

“Oy, hindi ka pa ba tapos sa pagwi-wish?” banas na tanong ni Cris. “Mangangalahati na ‘yong mga kandila pero hindi ka pa rin tapos.”

“Baka nakatulog habang nagwi-wish,” natatawang sabi ni Juli na ikinatawa rin ng iba.

“Cath,” sabi ni Baz sabay tapik sa ‘kin. “Wag mong ubusin ‘yong wish mo, may next year pa.” At nagtawanan na naman sila.

“Oo nga saka nand’yan naman si Basilio para tuparin ang numero uno mong wish eh,” asar ni Ate Rina.

“Numero unong wish?” narinig kong tanong ni Baz.

“Ano ka ba naman, Baz!” sagot ni Ate Rina. “Syempre gusto niyang maging—”

“Ito na nga tapos na!” putol ko sa sasabihin niya sabay ihip sa mga kandila. Jusmiyo, muntik akong malagutan ng hininga sa kakabunga ng hangin mamatay lang ang mga sindi nila! Gahd, buti na lang at pagkalipas ng isang minuto ay naapula ko na sila, kundi maglalabas pa ako ng fire extinguisher! Tokwa, ang effort ha?

“Anong winish mo?” curious na tanong ni Juli matapos nilang magpalakpakan. Binuksan na rin ni Cris ang ilaw.

Nilagay ko ang isa kong kamay sa aking bewang, samantala, ‘yong isa naman ay pinangkaway ko ala-Miss Universe sabay ngiting tagumpay sa kanila at sagot ng, “World peace.”

PAGKATAPOS ng konting asaran at tawanan ay kumain na kami ni Basilio. Sinabayan din kami nina Juli sa pagkain pero ‘yong cake na ‘yong nilalantakan nila. Si Ate Rina naman, nakikipagmabutihan na do’n sa microphone na matapos niyang hawakan ulit ay hindi niya na binitawan. Mukhang may plano siyang mag-audition sa The Voice; kanina pa siya practice nang practice eh. Kaso lang nakakapanis ng brain cells ‘yong mga pinipili niyang kanta. Tipong sa sobrang pagka-throwback ay titilapon ang memorya mo sa nakalipas na panahon.

Pagkatapos naming kumain ni Baz ay dinalhan namin ng pagkain ‘yong mga alaga niya na kanina pa naghihintay sa kanyang pagdating. Nakangiti kaming pareho habang pinagmamasdan silang kumain. Mayamaya, tumingin si Basilio sa cellphone niya at parang may tinayp siya saglit bago niya ‘yon tinago sa bulsa ng pantalon niya.

“Baz…” sabi ko at napatingin siya sa ‘kin. ‘Yong mga mata ko ay nanatiling nasa mga alagang pusa niya. “Sorry nga pala kung sinigaw-sigawan kita kagabi at pinag-isipan kita ng masama. S-sorry kung pinagdudahan kita.”

Lumapit siya sa ‘kin at pinisil niya saglit ang pisngi ko kaya napatingin ako sa kanya. “Kalimutan mo na ‘yon.” Nakangiti siya. Kaya napangiti na rin ako. “Kasalanan ko rin naman kung bakit ka nainis sa ‘kin eh. Pinili ko kasing hindi magpaliwanag para protektahan ‘yong surprise ko. Pero kung lumabas ka kagabi sa unit mo para makipag-usap sa ‘kin nang maayos, nagbago siguro ang isip ko at malaman mo nang darating ang mga kaibigan mo ngayon.”  

Tinakpan ko ‘yong mukha ko gamit ang dalawa kong kamay. “Kapag naiisip ko ‘yong kashungahan ko kagabi, nahihiya ako sa ‘yo. Sorry talaga.”

Inalis niya ang mga kamay sa mukha ko. Then he patted my head and smiled at me. Kinuha niya ang isa kong kamay kaya napakunot ang noo ko. “Tara na. Hayaan na muna nating kumain sina Paciano rito.” Tumango na lang ako habang nakasunod sa kanya. Lumabas kami ng unit niya at huminto sa veranda. Binitawan niya ang mga kamay ko at tumingin siya sa langit na bumabaha man ng kadiliman ay nasasabuyan naman ng milyung-milyong mga bituin at naliliwanagan ng bilog na buwan. Napangiti ako habang nakatingala sat pinagmamadan ang ganda ng paligid.

“Cath,” tawag niya sa ‘kin kaya napatingin naman ako agad sa kanya. Nakatingin pa rin siya sa langit. “Naalala mo ba no’ng una tayong nagkakilala?” Nakita ko siyang ngumiti habang inaalala niya ang nakalipas. Bahagya akong tumango at pinakinggan ang mga susunod niyang sabihin. Maya may quiz pala kami after nito, mahirap nang maka-zero. Chos. Epekto siguro ‘to ng pagto-throwback songs ni Ate Rina kanina eh. “Maliban sa pag-trespass mo sa unit ko, pag-shoot sa brief ko sa toilet bowl, pamboboso mo sa pag-jingle ko at sa pagsuot ko ng boxer shorts ay pinakita mo pa ‘yong kagaspangan ng ugali mo sa mga alaga kong pusa.”

Teka lang, Baz. Wala sa usapan na iisa-isahin mo ang lahat ng mga kasalanan ko sa ‘yo. Baka naman may tinatago ka d’yang warrant of arrest, utang na loob, wag mo nang ilabas. Hindi na kailangan dahil matagal mo nang naibilanggo ang puso ko. Chos! Cath, wag ka ngang magulo at nag-e-emote si Baz! sermon ng isip ko.

“Kahit sa’ng anggulo mo tignan hindi tayo magkakasundo dahil halos magkabaliktad ang mga pananaw natin sa buhay, pero sa kabila ng mga kaibahan nating ‘yon, nagawa nating maging mabuting magkaibigan… at higit pa roon.” Then he met my eyes and I felt my heart jumped into my stomach. Tapos nagulat ako nang may biglang sumabog. Agad akong napatingin sa kalangitan at namangha ako sa aking nasaksihan.

Fireworks.

“Wah. Ang ganda,” I mumbled under my breath habang malapad ang ngiti kong pinagmamasdan ‘yong fireworks display. Nakakatuwa ‘yong iba’t ibang kulay at design! Muntik akong mapatalon kasi pakiramdam ko Bagong Taon na. Lalo pa akong natuwa nang magkaro'n ng mga paputok na hugis puso. Ang ganda-ganda! Parang nag-joined force ang New Year at Valentine's sa birthday celebration ko!

“Baz,” tumingin ako sa kanya nang maalala kong pumunta siya sa Bulacan kanina, “wag mong sabihing ito ang sinadya mo sa—”

Muntik tumilapon sa outer space ‘yong mga mata ko sa gulat nang bigla siyang pumikit at halikan ako. Natabunan ng tibok ng puso ko ‘yong ingay ng mga paputok. Juice colored! Tuluyan nang humiwalay ang kaluluwa ko sa katawang lupa ko at pati ovaries ko sasabog na sa sobrang kilig! Shit. Mamamayapa ako nang may ngiti sa labi pagkatapos nito.

Kaso, humaygudnes naman! Nakakaloka itong si Basilio, hindi man lang nagsabi para nakapaghanda ako. Kung alam ko lang na ngayon na mangyayari ang pinakaaabangan ko e di sana…

‘Ba ‘yan! Puro ka reklamo! kontra ng utak ko. Di ka na lang tuluyang maging masaya at sa wakas e pumasok rin sa makaluma at inaagiw niyang isipan na halikan ka! You could even consider this as a miracle!

Makikipagsagutan sana ako sa mapapel kong utak kaso nilayo na ni Baz ‘yong labi niya sa ‘kin. Ang bilis naman! Hindi man lang niya ako binigyan ng enough time para makapag-respond! Saka ‘yun na ‘yon? Dampi lang? Gusto ko action-packed! ‘Yong may kasamang dil—

Sa barangay ka magreklamo! sigaw ng isipan ko samantalang ‘yong panglabas na katauhan ko naman ay gulat pa rin sa nangyari. Nakatitig pa rin siya sa mga mata ko at hindi ko alam kung pa’no ko sasabihin na gusto ko pa. Mygahd, ang hirap naman maging malandi sa harap ng taong nabuhay ata no’ng panahon ng mga Kastila.

I internally groaned and forced myself to keep those thoughts away. Mas dapat kong isipin kung pa’no ko itatanong kay Baz kung kami na ba kasi malay mo, pagkatapos nito e sabitan niya ako ng sash na may nakalagay na Ilusyonada Award 2015. Syempre, gusto ko namang maging legal ‘yong pagmamaganda ko sa kanya ‘no!

“Baz, ‘yong tungkol nga pal—”

Hindi ko na naman natapos ang sasabihin ko dahil dininig niya ang panalangin kong halikan niya ulit ako. Okay, sabi ko nga, hindi na ako magsasalita eh. Maghalikan na lang tayo magdamag, go ako d’yan! Chos lang. Muntik ko nang makalimutang pinapanindigan ko nga palang isa akong dalagang Filipina. Wish ko lang hindi pa ako disqualified matagal na.

This time, he was nibbling my lower lip and my heart melted in my chest as my toes curled. Jusmiyo, hindi ko na napigilan ang sarili ko at nag-respond na ako sa halik niya. It was a series of slow, hesitant yet sweet kisses and I felt as if I’ve never really enjoyed kissing before I met him. After a minute, nilayo niya na ang labi niya sa ‘kin. It was such a cute sight seeing him open his eyes after kissing me. Gustong-gusto ko kasing nakikita ‘yong mahahaba niyang pilikmata. Then he gave me an awkward smile. Nahihiya ring ngumiti ako sa kanya. Nag-iisip ako ng sasabihin pero wala akong mahalukay sa kukote ko. Lutang pa rin kasi ako. As in feeling ko lumulutang ako sa alapaap dahil sa paghahalikan namin. And my cheeks burned at the simple thought of it. I sighed in bliss and felt as if I could die tonight. As in karaka-raka.

Tumingin na lang ako sa langit ngunit kanina pa pala natapos yung fireworks display. Hindi ko man lang namalayan. Hanggang sa palibutan na kami ng katahimikan dahil wala ni isa sa ‘min ang gustong magsalita. Kaloka! Kailangan kong may maisip na sasabihi—

Nahinto ako sa pagkausap sa sarili ko nang maramdaman kong hinawakan niya ang isa kong kamay. “Tara na, balik na tayo sa loob. B-baka kanina pa tayo hinihintay ng mga ‘yon.”

“O-okay.”

Ang buong akala ko, ang babalikan namin ay ang mga alaga niya pero sina Juli pala ang tinutukoy niya. Nang buksan niya ang pinto ay hawak-hawak niya pa rin ang kamay ko. Jusmiyo, sana wag niya nang bitawan!

Nawindang ako nang makita ko sina Cris na parang inaabangan ang pagbabalik naming dalawa ni Baz. Kakaiba ang mga ngiting nakasabit sa mga mukha nila eh.

“Is it safe to assume na kayo na officially?” tanong ni Ate Rina na sa tono pa lang ng pagsasalita e halatang tinamaan na ng alak. Nakatingin siya sa magkahawak naming kamay ni Baz. Nahiya tuloy ako at sinubukan kong alisin ‘yong kamay ko kaso ayaw akong pakawalan ng kamay ni Basilio. Napatingin tuloy ako sa kanya at hindi ko mabasa ang expression ng mukha niya.

“Oo nga, kayo na ba?” excited na tanong ni Juli na mapungay na ang mga mata at medyo sinisinok na.

Binaba ko ang tingin ko sa mga paa ko nang bigla akong titigan ni Baz.

“Tayo na ba?” tanong niya. Inangat ko ang ulo ko at sinalubong ang mga mata niya kahit ‘yong mukha ko e pulang-pula na.

“B-bakit sa ‘kin mo tinatanong?” I pressed and they just laughed. Si Basilio naman napangiti. “D-di ba dapat ako ang magtanong sa ‘yo niyan? Ta… t-tayo na ba?” Putek, ang awkward naman!

“Ikaw,” sabi niya sabay iwas ng tingin at kamot saglit sa batok niya.

“A-anong ako?” naguguluhang tanong ko. Nagtawanan na naman sina Juli. Napagkamalan ata kami ni Baz na nagpe-perform sa isang comedy bar. Hagalpak kung hagalpak sila eh.

“Naghalikan na kayo kanina pero hindi n’yo pa alam kung kayo na?” natatawang tanong ni Crispin.

“Aba matinde,” dugtong ni Juli at nag-firstbump silang dalawa sa galak.

“A-alam n’yo?” gulat na tanong ko. “Pinanood n’yo kami kanina habang…” Lumevel up ang pula ng mukha ko nang ngumisi nang malapad ang tatlong ‘yon.

“Ang sarap ngang panuorin eh,” kantiyaw ni Juli. “Nu’ng fireworks.” Sabay bawi?! Tapos nagtawanan na naman sila. Mga lasing na nga ang mga ito! Bwiset!

“Ano?” mahinang tanong sa ‘kin ni Baz na lalong ikinakunot ng noo ko.

“Anong ‘ano’?” Isang malabong tanong pa mula sa ‘yo at ihahampas ko na ang bungo mo sa pader!

“G-gus…” Tumingin siya sa ‘kin saglit bago siya nag-iwas ulit ng tingin. “Gusto mo bang maging… tayo na o gusto mo munang ligawan kita?”

His question rendered me speechless. Maryosep, ‘yon naman pala ang tanong niya, pinatagal pa bago linawin! Kaloka, muntik maghimagsikan ang brain cells ko sa pagde-decode ng hidden message sa mga sinabi niya kanina eh.

Nangantiyaw na naman ang munti naming audience pero dinedma ko na lang sila.

“Sus, tinatanong mo pa talaga ako niyan e sinabihan mo na sina Suzy na boyfriend kita,” sabi ko sabay lapat ng isa kong kamay sa bewang ko.

Agad umiling si Baz. “Wala akong sinabing gano’n. Pinakilala ko ang sarili ko sa kanila bilang kaibigan mo.” Kaibigan? Langya ka, friniendzone mo na naman ako? At this time, sa harap pa ng mga kaibigan ko. Buti na lang talaga at—

“Sus, maniniwala ba naman sila sa ‘yo,” asar ni Ate Rina, “e halatang-halata namang—”

“Oo na,” sagot ni Baz. “H-hindi ko naman dine-deny na may gusto ako kay Cath pero ayoko lang na… p-pangunahan siya sa kung anong gusto niyang mangyari sa—”

Bigla ko siyang hinalikan sa pisngi. Halata naman sa mukha niya ang pagkagulat. Nang ngitian ko siya, napansin ko na namula siya at nang-alaska na naman ang aming mga kaibigan.

“Talagang ‘yon pa raw ang inalala mo pero no’ng hinalikan mo ko kanina, hindi ka man lang nagpaalam,” biro ko nang yakapin ko siya.

“Eh kasi—”

“Next time, wag ka nang magpaalam dahil hindi na kailangan,” nakangiti kong sagot. “Bakit pa ‘ko magpapaligaw kung matagal na akong iyo?”

Lalong namula si Basilio sa sinabi ko at naging intense ang kantiyaw nina Juli. Then Baz stifled a laugh and patted my head lightly. “Kung gano’n, hayaan mong patunayan ko na hindi ka magsisisi sa pagpiling maging unang kasintahan ko, Cath Santillan.”

Then he gently pressed his lips lightly on mine for a few seconds before he held me in his arms.

Epilogue

NAALIMPUNGATAN ako nang makaramdam ako ng kakaibang sakit sa mukha—ang hapdi, putek—base sa memorya kong inaagiw na, nag-inom pa kami nina Ate Rina kagabi bago matulog so anak ng Emperador Light, bakit mukha ang masakit sa 'kin?! Nang imulat ko ang mga mata ko, aba matinde, kanina pa pala nire-rape ng mga mala-Wolverine na kuko sa paa ni Juli ‘yong mala-kutis porcelana kong mukha! Agad akong lumayo sa nakakapanindig balahibo niyang kuko na hindi pa ata nakakatikim ng pedicure (!) at naupo sa carpet. Humaygudnes! Kung bakit naman kasi ako natulog sa carpeted na sahig ng unit ko kasama nitong mga bisita ko e may kama naman akong naturingan! Kaloka.

Hawak ko gamit ng isang kamay ang aking ulong ngayon lang naisipang sumakit nang tumayo ako at pinagmasdan ang mga natutulog na mukha ng aking mga kaibigan, na muntik makapagpatawa sa ‘kin. Buti napigilan ko dahil ayokong magising sila. Maghihimagsikan ang eardrums ko kung nagkataon dahil ngayon na lang ulit sila nakatikim ng katahimikan matapos ang mahaba-habang pagtitimpi nila sa kaingayan namin kagabi,

Ingat na ingat akong walang matapakan sa kanila nang lumakad ako papunta sa CR. I need to check the extent of the damage that Juli’s deadly fingernails have done to my sensitive skin. Ngunit pagkapasok na pagkapasok ko sa CR ay nawindang ang buong pagkatao ko at tumilapon ang amats ko sa kabilang planeta nang makita ko si Basilio na nagsasabon ng mukha nang nakapikit (alangan namang nakadilat?) at may pilit siyang inaabot gamit ang kanyang isang kamay. Nang tignan ko kung ano ‘yon ay dali-dali akong lumusob do’n para maunahan ko siyang makuha iyon.

“Hindi ginagawang bimpo ang panty!” sigaw ko na pulang-pula ang mukha.

The End

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Coffee Cath Chapter 45-55

Chapter 45

●ω● of longing

Hindi ako naniniwalang kasalanang ma-inlove sa kaibigan pero naniniwala akong sobrang na-miss ko talaga si Baz.

JUICE colored, bakit siya nandito? Bakit?! Sagutin N’yo po ako, as in now na!

W-wait, Cath. Maghunus-dili ka. Baka naalog lang ang utak mo dahil sa mala-roller coaster ride na pagpapatakbo ng jeepney driver na nasakyan mo kanina bago ka nakatuntong ng MRT! Tama, baka ‘yon ang dahilan kasi imposibleng maligaw rito si Basilio. Gahd, tama talaga ko eh. Ilusyon lang ‘to. Isang nagmumultong ilusyon ng nakalipas kong hobby: ang umasa. Grabe, wuuh! Ang brilliant mo talaga, Cath! Akalain mong naisip mo ‘yon? Dapat sa ‘yo binibigyan ng jacket!

“Sorry, pinaghintay kita,” sabi niya matapos niyang tumakbo palapit sa ‘kin.

I blinked my eyes at him before I shifted my gaze somewhere else. Langya, hindi ‘to Wow Mali, hocus pocus o produkto ng malikot at maharot kong imahinasyon! Totoong si Baz ang kaharap ko ngayon, takte! Wah!

Nangangatog sa kabang tinawagan ko ulit si Crispin. Maryosep, utang na loob, sagutin mo ang tawag ko, Cris! Cris!! Takte, gagawin kong negative ang pogi points mo sa ‘kin kapag patuloy mong dinedma ang tawag kong bwisit ka! Pa’no mo ‘to nagawa sa ‘kin? Pinagkatiwalaan kita tapos… tapos ginanto mo ko?! How could you?!

Shit, ‘yung puso ko parang time bomb, malapit nang sumabog. Langya ka talaga, Crispin! Ang ayos-ayos ng usapan natin no’ng Monday at ni-remind pa kita kahapon tapos si Baz pala ang papupuntahin mo?! Akala ko ba may gusto ka sa ‘kin? Eh bakit mo kami sinet up ng makalumang lalaking may to the infinity and beyond na talent sa pagpapaasa?! Nakakainis ka talaga! Sana tubuan ka ng isang barangay na bulutong sa pwet! Sagad sa bone marrow ang kasamaan mo, kampon ka ng kadiliman! Bakit hindi ka pa kunin ng mga kalahi mo sa impyerno?!

“Ang totoo niyan,” he continued as his left hand rested on the left side of his neck, “kanina lang ako sinabihan ni Cris na puntahan ka rito.” Medyo naiilang pa rin siya sa ‘kin at wag siyang mag-aalala, mutual ang nararamdaman namin! ‘Yon nga lang, may halong murderous intent ang aura ko dahil sa pagtataksil sa ‘kin ni Cris! “Sinabi niya sa ‘kin na… gusto mo raw akong makasama sa kaarawan mo.”

I bit my lip and felt my face turned red. Hampaslupa ka, Crispin! Bakit mo ‘yon sinabi sa kanya?! Wag na wag ka talagang magpapakita sa ‘kin kahit kailan dahil sisiguraduhin ko sa ‘yong hindi na aabot ng Halloween ‘yang katawang lupa mo!

My gahd, anong sasabihin ko? Tsk. Pahamak talaga ‘yong kumag na ‘yon. Kaloka, hihimatayin na ata ako sa nerbyos dito! Wala bang 30-minute break d’yan, direk? Kailangan kong lumagok ng isang basong tubig at isang galong lakas ng loob!

Kung bakit naman kasi hindi ako naging handa sa mga ganitong sakuna e girl scout pa naman din akong naturingan eh. Pero hindi ko naman kasi in-expect ‘to. Hindi si Cris ‘yong tipong gagawin ‘to lalo pa’t nililigawan niya ko. Saka siya na mismo ang may sabi na kaibigan lang ang turing sa ‘kin ni Baz so anong kalokohan ‘to? Chance para masaktan ulit? Duh, ayoko na ‘no!

Weh, ayaw mo na ba talaga? tanong ng puso ko na agad ko namang inirapan with feelings!

“Cath?” Napaatras ako nang bigla kong maramdaman ang malamig na kamay niya sa kaliwang braso ko. Gahd, bakit ako nag-react nang gano’n? Ayan tuloy, parang napahiya ‘yong itsura niya e nag-aalala lang naman siya sa ‘kin dahil sa malawakang debateng nagaganap sa kukote ko.

“S-sorry,” mahina kong sabi pero hindi naibsan no’n ang palala nang palalang pagkailang namin sa isa’t isa. Sa totoo lang, gusto kong maiyak. Ayoko nang gan’tong pakiramdam. Ayoko ‘yong nagdadalawang-isip siya kung anong sasabihin o gagawin niya kapag kaharap ako kasi hindi ‘yon ‘yong Baz na nakasanayan kong kasama. Ayoko ‘yong nahihirapan siyang tignan ako sa mata. Ayoko ng dead space. Ng katahimikan. Ng mga tanong sa isipan.

Pero… alam ko naman na kasalanan ko kung bakit naging gan’to ang pakikitungo sa ‘kin ni Baz. Pinapahalagahan niya ang mga kaibigan niya at marunong siyang rumespeto ng namumuong relasyong hindi siguro mabubuo kahit kailan dahil nagsimula lang ito sa isang munting kasinungalingan – kasinungalingang may gusto ako kay Crispin kaya ako pumayag na magpaligaw rito.

“Bakit ka humihingi ng tawad?” tanong niya kaya napatingin ako sa mga mata niya. “Hindi ba dapat ako ang humingi ng tawad kasi nang makita mo ko ay lumungkot ang mga mata mo?”

Biglang namula ang mga mata ko at sa kabila ng ingay ng paligid at dami ng taong naghahabol ng oras, ay malinaw at diretsong bumangga sa puso ko ang mga salitang sinabi niya. At ilang segundo lang ang makalipas, nagsibagsakan na ang mga luha ko.

Nag-alala siya nang makita akong umiiyak pero hindi niya inalis ang mga mata niya sa ‘kin.

“Bakit ka nagsasayang ng luha? Kailangan mong maging masaya kasi araw ng kapanganakan mo ngayon. Hindi ba… ikaw ang nagturo sa ‘kin ng kahalagahan no’n?”

Lalong nagsituluan ang mga luha ko kaya tinago ko ang mukha ko gamit ang mga kamay ko. Mayamaya, naramdaman kong niyakap niya ‘ko. Humagulgol na ako ng iyak, daig ko pa ang namatayan sa bangis ng pag-iyak ko. Pakiramdam ko tuloy pinagtitinginan na kami ng ibang tao.

“Baz, sobrang na-miss kita,” bulong ko habang patuloy na umiiyak. Marami akong gustong sabihin pero ‘yong mga salitang ‘yon lang ang nakawala sa bibig ko.

“Sa pagkakatanda ko, nagkita tayo kahapon.”

Nilayo ko ang mukha ko sa kanya at saka siya tinignan nang masama. Napangiti siya at natawa sa reaksyon ko kaya hindi ko na rin naiwasang napangiti.

“Hindi ko alam kung bakit ako at hindi si Crispin ang pinili mong makasama ngayon pero gusto kong malaman mo na gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para mapasaya ka sa birthday mo,” sabi niya habang nakangiti nang tipid. Maryosep, kahit titigan mo lang ako buong maghapon, sasaya na ako. Gano’n kababaw ang kaligayahan ko basta ikaw ang kasama ko. “Basta wag mo munang hanapin ang birthday gift ko kasi ang totoo niyan, kung hindi pa sasabihin sa ‘kin ni Cris ay hindi ko malalaman na kaarawan mo pala kaya… bukas na lang.”

“Okay. Siguraduhin mo lang na matutuwa ako sa ireregalo mo kundi ibabato ko ‘yon pabalik sa ‘yo,” I said while pouting my lips and crossing my arms against my chest. I heard him chuckle a bit before he nodded and smiled.

Gusto kong pansamantalang huminto ang mundo para ma-capture ng memory ko ‘yong ganda ng ngiti at tawa niya. Na-miss ko ang mga ‘yon kasama ng yakap niya.

“So… sa’n ba tayo pupunta?” tanong niya. “Kanina ko pa napapansin na bihis na bihis ka. Ang alangan tuloy tignan ng suot k—”

Natigilan siya nang hawakan ko ang isa niyang kamay at ngitian ko siya. Pansamantala kong kinalimutan ang hiya at kaba at pinairal ang landi at kapal ng mukha. Wag kayong magulo, birthday ko ngayon! Kahit ngayon lang, gusto kong maramdaman na sa ‘kin siya, kahit wala naman talagang nagmamay-ari ng puso niya kundi ang mga alagang pusa niya.

“Di ‘yan!” masigla kong sabi. “Ang pogi nga ng escort ng ubod ng gandang birthday girl eh.” Natawa naman siya sa sinabi ko at imbis na alisin niya ang kamay ko ay siya pa ang mismong humawak no’n. Jusmiyo, ito na naman po tayo. Nananalaytay na naman ang kilig sa katawang lupa ko. Grabeng birthday gift ito, Lord ah. Full of surprises!

“TEKA lang,” sabi niya habang nakapila kami sa bilihan ng ticket. Naglabas siya ng panyo at nagulat ako nang bigla niyang punasan ang mukha ko. As in buong mukha. Ang diin nga, putek, akala ko gusto niya nang burahin ang buong mukha ko eh! “Ayan. Wala na ‘yong nagkalat na make up sa mukha mo,” nakangiting sabi ni Baz habang nakatingin sa ‘kin. Kabubulsa niya lang ng panyo niya at inayos niya pa ang mga atribidang buhok na humaharang sa angelic face ko saka niya ito inipit sa likod ng tenga ko.

“Salamat,” feeling dalagang Filipina kong sabi. Langya, nawala lang ‘yong pagiging awkward namin sa isa’t isa, nakalimutan ko nang matyagan ‘yong estado ng make up ko. Umiyak pa naman ako kanina so malamang, nalusaw ‘yong liquid eyeliner na in-apply ko at naging pang-Halloween ang datingan ko! Nyak, buti di niya ko pinagtawanan kundi napektusan ko na siya sa kidney!

Nang makabili na kami ay pumila kami sa lane na pwedeng magkasama ang lalaki at babae. Nakahawak pa rin siya sa kamay ko at sana talaga naglagay ako ng super glue para hindi na siya makabitaw! Juice colored, bumalik ang sakit ko sa pag-iisip. Kaloka!

Mayamaya ay dumating na ‘yong tren. Agad kaming nakipagsiksikan sa loob na naging instant na trip to Jerusalem ang siste dahil kailangang mabilis ka kumilos para makahanap ka ng mauupuan. Ayun, dahil naka-dress ako at ang bagal kong kumilos, nakatayo kaming pareho. Siya, nakakapit sa isa sa mga handrail at ako naman, nakakapit sa isa sa mga balikat niya dahil ‘yong handrail sa tapat ng bumbunan ko e dinupang na no’ng malaking mamang katabi ko.

Giveaway ko na sa kanya ‘yong handrail na ‘yon kasi ang taas-taas naman, mangangawit lang ang kilikili ko kapag nakipag-agawan pa ako sa kanya. Saka mas gusto kong kapitan si Baz dahil pwede ko siyang mayakap (o kapag sinuswerte e mahalikan!) kapag humihinto ang tren sa mga susunod na station! Humaygahd, ‘yung totoo, Cath? Gusto mo na ba talagang sumalangit nawa ang kaluluwa ni Cris dahil sa ginawa niya o gusto mong umawit ng papuring magpasawalang hanggan amen dahil napatunayan mong isa siyang sugo ng Maykapal?

Nang umandar na ‘yong tren, nagulat ako nang biglang ilapit ni Baz ‘yong mukha niya sa ‘kin. Syet, hahalikan niya ba ako tapos happy ending na agad?

“Cath,” he whispered in a serious tone.

“A-ano ‘yon?” kunwaring hoping pero nagsasawa nang tanong ko. Syempre, random na naman sasabihin sa ‘kin ng makalumang ‘to. Hay naku, Cath. Grumaduate ka na sa kakaasa, okay? Pasalamat ka nga at nabura na ang pagkailang n’yo sa isa’t isa eh. At least, nabalik ang tamis ng pagkakaibigan n’yong tunay! Maging masaya ka na sa lagay na ‘yan kasi ambisyon niya atang maging Mr. Congeniality!

“Sa tingin mo ba…” ‘Ba naman ‘to. Pasuspense pa! Kinakabahan tuloy akong naghintay ng susunod niyang mga sasabihin. Humaygas! Baz, paki-fast forward mo nga ‘yang dila mo at baka atakihin ang mga brain cells ko! “...isang kasalanan ang magkagusto sa kaibigan mo?”

Chapter 46

●ω● of gestures

Hindi ako naniniwalang may kahulugan ang mga kinikilos niya pero naniniwala akong ang pagwewelga sa EDSA ay nakakapagdulot ng matinding traffic.

KAILAN pa pinagbawal ng Saligang Batas ng Republika ng Pilipinas ang pagkakagusto sa kaibigan mo para maituring itong isang kasalanan? Humaygahd, nawindang naman ako sa tanong ni Baz. Kung magiging kasalanan siguro ‘yon baka unang-una ako sa hilera ng mga taong nagwewelga sa EDSA para lang sibakin sa pwesto ang bayawak na nag-isip na gawing krimen ‘yon!

T-teka lang. Anong rason at tinanong niya ako nang gano’n?

Dahan-dahang nanlaki ang mga mata ko at agad akong napaiwas ng tingin habang ‘yong tibok ng puso ko e dinaig pa ang MRT sa bilis at tulin. Langya, ang shunga mo, Cath! Inuna mo pang pilosopohin ang tanong niya kaysa isipin kung anong ibig sabihin nito!

Pagkakagusto sa isang kaibigan… kaibigan. May gusto siya sa isang kaibigan niya at most probably, ako ‘yon! Ako ‘yooon! Humaygudnes! Hindi pa pala ‘yong kanina ‘yong regalo sa ‘kin ng langit! Ito pala talaga ‘yon! Juice colored, parang naso-suffocate ako. Pengeng oxygen tank!

Umubo ako nang sadya sabay balik ng tingin sa kanya. Saka ko lang na-realize na ‘yong isa niyang kamay ay nakahawak na sa bewang ko at parang sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t isa. Isang segundong pag-tip toe ko lang e smack agad ang magiging resulta! Putek, kailangan mong kumalma, Cath! Wag na wag kang magkakamaling tumingin sa labi niya dahil nasa isang pampublikong sakayan kayo! Mamaya na kapag umamin na siya nang tuluyan, alright?

Alright ka d’yan! pakikipagtalo ng utak ko. Pa’no kung ibang kaibigan pala ang tinutukoy niya? Si Ate Rina! Pasok pa rin siyang candidate ‘no! Feeling mo naman ikaw lang ang kaibigan niya! Baliw ka na talaga. Grumaduate ka na pero imbis na kunin mo ang diploma e pinili mong maging repeater at balikan ang nabubulok na gahimulmol ng pag-asa d’yan sa puso mo!

“Ano ka ba naman, Baz. Syempre hindi,” mahina kong sabi sa kanya. “Lahat tayo may karapatang magkagusto sa kahit sino.”

“Pero may gusto siyang iba eh,” sabi niya bago siya bahagyang yumuko. “Hindi ba dapat matutunan kong irespeto ‘yong nararamdaman niya para sa ibang tao?”

My heart painfully contracted inside my chest as I realized that he’s right. Kapag may gusto ka sa isang tao, dapat kaya mong irespeto at tanggapin ang feelings niya para taong gusto niya kahit ga’no pa kasakit ito. Tama nga kaya ang hinala ng utak kong si Ate Rina ang binabanggit niya? Kaya niya ba ako tinatanong ay dahil gusto niya lang ng opinyon mula sa isang kaibigan at hindi dahil gusto niya akong paringgan ng nararamdaman niya para sa ‘kin?

“P-pero… pa’no naman ‘yong nararamdaman mo?” tanong ko sa kanya. Langya, di ako papayag. Ang unfair! Kung di ka rin lang sa ‘kin magkakagusto, dapat hindi ka magkagusto sa iba!

“Hindi ko alam,” malungkot niyang sabi nang tignan niya ulit ako. “Hanggang ngayon… tinitimbang ko pa rin kung anong mas mahalaga: ‘yong nararamdaman ko o ‘yong… pagkakaibigan naming dalawa...” I heard him sigh, “at ng taong gusto niya.”

So kaibigan niya rin ang taong gusto ng kaibigang gusto niya? Hanudaw? Nangilo bigla ang brain cells ko. Di ba hindi naman sila magkaibigan ni Stephen? So ang ibig sabihin…

“Baz… ‘yong tinutukoy mo ba ay…”

Biglang huminto ang tren sa Quezon Ave station at napayakap ako sa kanya dahil sa inertia at sa pagbangga sa ‘kin ng ilang taong excited makababa ng tren. Agad niya naman akong inalalayan at di sinasadyang nagkatinginan kami sa isa’t isa.

“A-ayos ka lang ba, Cath?”

Wala sa loob na tumango ako habang ‘yong isip ko, nagkakandabuhol-buhol na sa dami ng tanong na umiikot rito. Utang na loob, Cath, wag kang umasa. Kung hindi si Ate Rina, baka si Juli ‘yan. Alam mo naman si Baz, mahilig sa plot twist. Maawa ka sa sarili mo. Oo, birthday mo ngayon pero hindi ibig sabihin no’n na aayon sa kagustuhan mo ang lahat. Kaya dapat protektahan mo ang puso mo para hindi ka na ulit masaktan.

Nang makalayo na ako nang konti sa kanya ay uulitin ko sana ang itatanong ko kaso sumubsob na naman ako sa dibdib niya dahil biglang rumagasa ang mga tao papasok ng MRT. Putek, ano ba! Panira naman kayo ng moment eh!

Umatras si Baz nang konti sa may likod niya at niyakap niya ko palapit sa kanya. Nak ng sardinas naman, ang sikip na! Wag n’yong sabihing may dadagdag pa pagdating ng susunod na istasyon? Aba matinde! Anong akala nila sa tren, flexible?

“Cath, sabihin mo sa ‘kin kapag hindi ka na kumportable ah,” bulong niya sa ‘kin. Jusmiyo, sa sikip, oo, hindi ako kumportable, pero sa yakap mo, wala akong mairereklamo. Sus, kahit forever mo akong yakapin, ayos lang!

“Baz… ‘yung kanina…”

“Wag na nating pag-usapan,” paiwas niyang sabi. “Nahihiya ako sa ‘yo.”

“B-bakit ka naman mahihiya sa ‘kin?”

“Naisip ko lang na… birthday mo ngayon tapos inaabala kita sa pag-iisip ng problema ko.”

“Ayos lang naman sa ‘k—”

Ngumiti siya nang bahagya at pinisil ang pisngi ko gamit ng kamay niyang nasa bewang ko kanina. “Sa ‘kin, hindi ayos ‘yon. Di ba sabi ko, papasayahin kita ngayon? Kaya kalimutan mo na muna ‘yong sinabi ko.”

Kalimutan? Sa tingin mo ba madaling kalimutan ‘yong mga sinabi mo? Baka kahit mabagok ang ulo ko e ‘yon pa rin ang una kong maalala eh! Baz naman, ano ba! Sabihin mo na kung sino! Promise hindi ako magagalit kapag nalaman kong hindi ako ‘yon! Chos lang. Handa akong maging kontrabida sa sarili kong storya, wag lang kayong magkatuluyan. Bwuhahaha!

Sumimangot ako at pinaningkitan ko siya ng mata. “Sana di mo na lang binanggit kung di mo rin pala sasabihin kung sino.”

“Sorry na,” sabi niya sabay buntong hininga. “Gusto ko naman talagang sabihin sa ‘yo eh, kaso…”

“Kaso?”

“Baka…” Yumuko ulit siya nang bahagya at binalik na sa bewang ko ang isa niyang kamay, “…malungkot ka lang.” Malungkot? So hindi nga talaga ako ‘yon at nag-aalala lang siya na baka masaktan ako kapag sinabi niya kung sino ang babaeng gusto niya? “At sisihin ko ang sarili ko dahil hindi ko magawang tuluyang dumistansya sa taong gusto kong laging kasama.”

“Keri lang, Baz. Go, sabihin mo na sa ‘kin,” lakas loob na sabi ko. “I’m sure hindi naman ako tuluyang malulungkot dahil mamaya kapag nakarating na tayo sa office ng Glitter mag, sasaya na ulit ako kaya—”

“Pagkatapos na lang ng birthday mo.”

“Ngayon na,” pilit ko. Arte nito! Ready na nga akong masaktan, ayaw pa!

“Malapit na tayong bumaba, Cath,” paalala niya kaya napatingin ako sa labas saka ko siya sinimangutan.

“Kamuning pa lang, Ayala tayo bababa ‘no.” Natawa siya nang bahagya kaya nag-intensify ang sama ng tingin ko sa kanya. “Binabago mo lang ang usapan eh.”

“Ang kulit mo kasi.”

“Mas makulit ka!”

Ngumiti lang siya at isinandal ang ulo niya sa isang balikat ko. Grabe ka talagang lalaki ka, walang pinipiling lugar ‘yang kalandian mo! Sasaktan mo na nga ako’t lahat-lahat, pinapakilig mo pa ‘ko!

NANATILI kami sa gano’ng posisyon hanggang sa makarating kami sa Ayala station. Pakiramdam ko tuloy lahat na ng naging pasahero ng MRT nang araw na ‘yon e inaakalang magjowa kami. At ang hindi nila alam, ‘yon din ang pinapangarap ko.

Nang makasakay na kami ng jeep papunta sa building kung sa’n matatagpuan ang office ng Glitter ay hindi ko pa rin siya kinikibo. Magdusa siya d’yan! Hmp!

“Manong, para po,” sabi ko at dali-dali akong bumaba nang makarating na kami sa destinasyon namin. Sinundan naman ako ni Baz kahit patay-malisya siya sa mga irap ko sa kanya.

“Dito ba ‘yon? Anong floor?” tanong niya bago niya pasimpleng kinuha ang isang kamay ko habang nakatingala siya sa mataas na building sa harap namin.

Sinamaan ko agad siya ng tingin kahit nanlalambot na naman ang tuhod ko. “Pakibitawan ‘yong kamay ko, Basilio Hernandez,” madiin kong sabi.

“Ayoko nga.”

“Aba’t!” Sinusubukan mo talaga ang pasensya ko ah! Sinabi ko na ngang bitawan mo ang—

Nanlaki ang mga mata ko at tumigil ang mundo ko nang bigla niyang idikit ang kamay kong hawak niya sa ibabaw ng dibdib niya habang seryoso siyang nakatitig sa mga mata ko. Naramdaman ko ang bilis ng tibok ng puso niya at gusto kong itanong sa sarili ko kung bakit kung hindi niya 'yon ginawa ay hindi ko pa mapapansin.

“Kailangan ko pa bang sabihin para maramdaman mo na ikaw 'yong taong tinutukoy ko?"

Chapter 47

●ω● of encounters

Hindi ako naniniwalang pagkakataon lang ang dahilan ng pagkikitang iyon pero naniniwala akong ang taong inalis na sa friendzone ay hindi na dapat binabalik pa doon.

“A-AKO?” di pa rin makapaniwalang tanong ko sa kanya. Ibinaba niya na ang kamay kong hawak niya saka niya ‘yon binitawan.

My heart melted inside my chest, my stomach falling to my toes, my breath completely died out from my lungs. I was completely and utterly captivated by him at that moment. Pero maliban sa pananatili ng mga mata niya sa ‘kin ay wala na siyang ibang sinabi. Tapos mukha pa siyang malungkot at bahagyang naaasar.

“Baz—”

“Tara na sa loob.” Nagsimula na siyang maglakad at may balak pa ata siyang iwanan ako sa labas.

“S-sandali lang!” Kinuha ko ang isa niyang kamay nang habulin ko siya. Hindi pa siya tuluyang nakakapasok sa loob ng building. Nilingon niya ako. “Mag-usap muna tayo,” I said as my head fell a little.

“Ano pa bang gusto mong pag-uusapan natin?” tanong niya sa ‘kin nang igilid niya ako dahil nakaharang ako sa dinaraanan ng mga taong pumapasok sa loob. “’Yong tungkol sa nararamdaman ko para sa ‘yo?”

“S-so m-may gusto ka nga sa ‘kin?” Tumingin na ulit ako sa kanya pero siya naman ‘yong nag-iwas tingin. Binaba niya ang mga mata niya sa sementadong sahig at sumipa ng imaginary na bato.

“O-oo,” halos pabulong na sagot niya pagkalipas ng ilang segundo. Tumingin siya sa ‘kin saglit bago niya binalik ang tingin niya sa sahig. Nakita kong namumula siya at para namang sinusunog sa init ang pisngi ko. Sa dami ng dumadaloy na emosyon sa ‘kin sa mga oras na ito, hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Gusto kong sumigaw, magwala at magtatalon sa tuwa pero may parte din akong gustong manahimik lang at umiyak. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Siguro hindi ko lang talaga inaasahan na sasabihin niya ‘yon sa ‘kin. Ilang buwan ko na kasing pinapaasa at niloloko ang sarili kong may gusto siya sa ‘kin kaya no’ng eto na, no’ng nagkatotoo na, nakalimutan na ng brain cells kong mag-function. Nag-overheat ata. Hindi kinaya ‘yong nalaman niya.

“Gusto kita, Cath.”

Nagtakip ako ng mukha at sa pangalawang pagkakataon ngayong umaga, naluha ako. Hindi sa saya kundi sa pagkaasar sa sarili kong kashungahan. Kung hindi ako nagsinungaling sa kanya, kung noon pa, sinabi ko na ang nararamdaman ko, eh di sana matagal na akong hindi kumakanta ng kanta ng Aegis. Eh di sana… hindi siya nahirapang magtapat sa ‘kin at hindi ako nasasaktan habang pinipilit ko siyang kinakalimutan. Ako ang gumawa ng problema sa relasyong pinapangarap ko. Lord, handa akong harapin ang kahit anong parusang nababagay sa ‘kin. Pakisabitan N’yo na rin po ako ng korona at sash kasi sa wakas (!) nakalaya na ako sa islang tinatawag na friendzone.

“Uy, wag ka nang umiyak. Sorry na.” Narinig kong sabi niya habang pilit niyang inaalis ang mga kamay na nakatakip sa mukha ko. But I was so embarrassed about myself and what I’ve done so hindi ko talaga inalis ang kamay ko kahit anong pagpupumilit niya. Wala akong mukhang ihaharap sa kanya. “Sabi ko naman kasi sa ‘yo kanina wag na muna nating pag-usapan eh.”

I heard him sigh as he stopped trying to remove my hands from my face. “Hindi mo kailangang ma-guilty, Cath. Wala kang kasalanan. At wag kang mag-alala, hindi ko naman ipipilit ‘yong sarili ko sa ‘yo eh. Kaya sana kahit anong mangyari, magkaibigan pa rin tay—”

“A-anong sabi mo?!” pasigaw na tanong ko sabay tingin sa kanya nang matalim. Wala na kong pakelam kung nagulantang man ‘yong ibang papasok ng building sa noise pollution na inambag ng bunganga ko basta maipadama ko lang kay Baz ‘yong pagkawindang ko sa sinabi niya. “Anong magkaibigan pa rin tayo?” tanong ko habang basang-basa ng luha ang mga pisngi ko at sumisinghut-singhot ako. “Kasasabi mo lang na may gusto ka sa ‘kin tapos ife-friendzone mo na naman ako?!” Umagos na naman ang luha ko na ikinakunot ng noo ni Basilio.

“Ha? Friendzone?” naguguluhang tanong niya sa ‘kin. Langya, gusto mong paakyatin kita sa pinakamataas na floor ng pagkataas-taas na building na ‘to tapos utusan kitang tumalon, ha?! Wag na wag mong ikakatwiran sa ‘kin na hindi mo alam ang friendzone dahil si Rizal ang unang nagpasimuno niyan, itanong mo pa sa The UST Files! “Hindi kita maintindihan. Ayaw mo na ba akong maging kaibigan?” may panghihinayang na tanong niya sa ‘kin.

Maryosep na tanong ‘yan! “Hindi sa ayaw, Baz!” Pero mas gusto kong maging ina ng mga magiging anak mo!

“Eh ano? Anong gusto mo?”

“Bakit kasi hindi mo muna ako tanungin kung gusto ko bang maging higit pa sa kaibigan mo?!” asar kong sabi.

“Cath, pareho ko kayong kaibigan ni Crispin at hindi ko ugaling manira ng relasyon para sa pansarili kong—”

“Ilang ulit ko bang sasabihin na hindi nga kami ni Cris?!”

“Pero ikaw ‘yong mismong nagsabi sa ‘kin na may gusto ka sa kanya, hindi ba?” may diin ngunit mahinahon niyang sabi. I bit my lip and shifted my gaze. My gahd, ano ba ang pinakamadaling paraan ng pag-amin ng kasalanan? Oo, nagsinungaling ako pero pa’no ko ba ‘yon maipapaliwanag sa paraang madali niyang maiintindihan at matatanggap? Jusmiyo, magbabalat na lang talaga ako ng patatas!

Bumuntong hininga ako at saka nag-aalangang tumingin ulit kay Baz. Bahala na! Aaminin ko na lang para wala na akong pagsisisihan!

“N-nagsinungaling ako,” maingat kong sabi habang pinapakiramdaman ko siya. Mahirap na baka bigla siyang sumabog sa galit at matalamsikan ako ng lava, lahar at shrapnel.

“Nagsinungaling ka? Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan mong magsinungaling sa ‘kin.”

Yumuko ako at pilit na nangatwiran. “E-eh kasi… a-akala ko talaga wala kang pakialam sa ‘ki—”

“Kailan pa ako nawalan ng pakialam sa ‘yo? Cath, lagi ngang ikaw ang inaalala ko eh. Minsan nga mas inuuna ko pa ang kalagayan mo kaysa sa mga alagang pusa ko tapos sasabihan mo ako nang ganyan?”

Napasimangot ako at pinigilan kong mapabuntong hininga dahil sa pamumrublema. Putek, sabi ko nga dapat hindi na ako nangatwiran eh. Champion nga pala sa pakikipag-debate itong kausap ko. Pero wait, last try!

“E-eh kasi… ak-akala ko talaga may gusto ka kay A-Ate Rina eh.”

Narinig kong bumuntong hininga si Baz. “Sa’n naman galing ‘yang akala mo na ‘yan, Cath? Kaya nga ‘Ate Rina’ ang tawag ko sa kanya kasi tinuturing ko siyang ate, di ba? Saka siya nga mismo ang naging daan para ma-realize ko na…” nag-alinlangan pa siya saglita bago siya muling nagpatuloy sa pagsasalita, “m-may gusto ako sa ‘yo eh.”

“Ha? Siya?” naguguluhan kong tanong. “P-pa’nong…”

“Tinanong niya tayong dalawa no’ng gabing natulog kayo sa unit ko, di ba?”

Wala sa loob na tumango ako.

’Yung totoo, may gusto ba kayo sa isa’t-isa?

“Ah! D-dahil do’n?”

“Oo,” mapagpasensiya niyang sagot bago siya lumapit siya sa ‘kin. Pinahid niya gamit ng mga kamay niya ang mga natitirang luha sa pisngi ko. “So… nagsinungaling ka na may gusto ka kay Cris? Sa tingin mo, sino ang sinasaktan mo sa ginawa mong pagsisinungaling?”

“A-alam naman ni Crispin na… m-may gusto ko sa ‘yo eh.”

“May gusto ka sa ‘kin?”

“Hindi mo alam?” kunot-noong tanong ko.

Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata sa pagtataka bago niya ako sinamaan ng tingin. “Sa itsura kong ‘to, mukha bang alam ko?”

“Ay, hindi ko pa ba nasasabi kanina?” Nag-aalangang tumawa ako nang bahagya sa additional kong kashungahan. He rolled his eyes and folded his arms over his chest. “H-hindi mo ba nahalata?”

“Hindi,” diretso niyang sagot at parang gustong tumalipon ang puso ko sa pagkadismaya! Lahat na ng empleyado sa café alam na nababaliw ako sa ‘yo tapos hindi mo man lang napansin? “Ang alam ko lang, may gusto ka kay Crispin pero sabi mo kanina, hindi ‘yon totoo.”

“S-sorry na.”

“Cath, sana nirespeto mo man lang si Crispin bilang kaibigan mo. Kung wala ka naman palang gusto sa kanya, bakit mo pa siya hinahayaang ligawan ka? Hindi mo ba naisip na nasasaktan siya sa ginagawa mong pagbibigay sa kanya ng maling—”

“Alam ko naman ‘yon eh. Pero okay kami ni Cris at nauunawaan niya ‘ko,” mas nauunawaan niya pa nga ako kaysa sa ‘yo eh! “H-hindi ko pa lang siya nakakausap nang seryoso tungkol sa panliligaw niya kasi nga… medyo…” Pa’no ko sasabihing nagpapaka-trying hard akong mag-move on sa kanya nitong mga nagdaan na linggo?

Nakarinig muli ako mula sa kanya ng buntong hininga bago niya hinawakan ang isang kamay ko. “Gan’to, mag-usap kayo nang maayos bukas, okay? For the mean time, asikasuhin muna natin ‘yong pinunta natin sa lugar na ito,” seryoso niyang sabi tapos nagsimula na siyang maglakad at sumunod naman ako sa kanya dahil hawak-hawak niya ‘yong isang kamay ko.

Langya, parang hindi man lang siya natuwa nang sabihin kong may gusto ako sa kanya. Mas inintindi niya pa ‘yong minor details katulad ng pagsisinungaling ko at ng tungkol kay Crispin. Alam ko namang dapat ko munang ayusin ‘yong kay Cris pero putek naman, siya nga mismo nag-set up sa ‘min ni Baz so more or less na-predict niyang isa akong rare specie na hindi pang-friendzone ang level!

“Kay Ms. Maureen Pineda po ng Glitter magazine,” matamlay na sagot ko sa receptionist na nagtanong kung kanino kami may appointment.

“Alright. Just wait a moment please,” nakangiting sabi no’ng babae bago siya tumawag sa opisina ni Ms. Mau.

Napabuntong hininga ako nang pumasok sa isip ko ang ideyang baka ayaw na sa ‘kin ni Baz dahil nagsinungaling ako sa kanya—isang kasinungalingang pinaabot ko pa nang halos isang buwan bago ko aminin. Hay. Akala ko pa naman ang kasunod ng pag-aaminan ng feelings ay happy ending, ‘yon pala, hindi. Bad trip naman. Ano bang pwede kong gawin para—

“Uy, Cath,” tawag sa ‘kin ni Baz at napatingin ako sa kanya. “Sa 11th floor daw tayo pumunta. Halika na.”

Tumango na lang ako sa kanya at hindi na nagsalita. Nang makarating kami sa 11th floor, pinilit ko na lang maging okay kahit umaandar pa rin sa isip ko ‘yong pagtatalo namin kanina. Siguro pagkatapos kaming i-tour ni Ms. Mau sa Glitter ay saka ako magso-sorry nang bongga sa kanya. Tatanungin ko na rin siya gusto niya bang maging kami. Humaygudnes, di ba awkward ‘yon? Hoy, Cath. Ang landi mo, umayos ka nga. Di ba sabi mo dati siya ang dapat mag-initiate ng relasyon n’yo e bakit mukha ka na namang desperada d’yan?

Maghantay kang alukin ka niyang maging girlfriend, hindi ‘yong—

“Cath!” masiglang bati ni Ms. Mau nang makita niya ako. Agad niya akong niyakap at bineso niya pa ako. “We’ve been waiting for you!” dagdag niya nang kumalas na siya sa pagkakayakap sa ‘kin. “Naligaw ba kayo? I was about to call your phone when the receptionist informed me na nasa lobby ka na daw kanina.”

Tumawa ako nang bahagya bago ako ngumiti. “Na-late lang po ng gising ‘tong kasama ko.”

“Oh, okay!” Tumawa din si Ms. Mau at hindi ko alam kung nabanggit ko na dati pero gandang ganda ako sa tawa niya. Matured, professional saka masarap pakinggan. Tumingin siya kay Basilio at ngumiti siya in a friendly way. “Hello.  You are…?”

“I’m Basilio Hernandez,” pakilala ni Baz sa sarili niya bago siya nakipagkamay kay Ms. Mau. “Barista po ako sa Coffee Cat.”

“Oh, did Cath mention to you that I’m so in love with the way you make coffee?” Alam kong adik na adik ka sa kape namin Ms. Mau pero makaramdam ka, off limits si Baz! Ako lang ang pwedeng maadik sa kanya! “Binabalik-balikan ko talaga ‘yong kapeng ginagawa mo. I’m so happy to meet you.” Baz showed a slightly embarrassed grin before he formally thanked Ms. Mau for her compliment.

“Anyway,” nakangiting bumaling si Ms. Mau sa ‘kin at naghintay ako sa sasabihin niya, “hindi n’yo ba kasama si Cris? Akala ko sasama siya.”

“D-dapat po talaga kasama siya kaso… meron ata siyang biglaang inasikaso kaya…” I purposely left my words hanged in the air kasi wala na akong maidugtong pa. Hindi ko pa rin naman kasi talaga alam kung ano talagang nasa kukote ng isang ‘yon eh.

 “Oh, I see,” she said as she nodded her head slowly and smiled sadly to express her slight disappointment. “Ikamusta n’yo na lang ako sa kanya at sana mag-enjoy kayong dalawa sa pagbisita n’yo sa Glitter.”

Masaya akong ngumiti at excited na tumango sa kanya. Mayamaya, dinala niya na kami sa loob ng opisina nila. Sabi ni Ms. Mau, ipapakilala niya daw muna kami ni Baz sa Glitter team bago niya kami i-tour. Mabuti na lang talaga, tour guide namin siya for today kaya hindi ako masyadong naiilang kay Baz. Humaygudnes naman kasi, dinaig pa namin ‘yong magazine nila Ms. Mau sa dami ng issue namin sa buhay!

Tuwang-tuwa ako nang makita ko ‘yong mga gumagawa ng paborito kong magazine in flesh! Nakangiti silang lahat sa ‘kin at lahat sila, babae sa iba’t ibang edad at estado ng lipunan. Ang gaganda ng mga suot nilang damit at makeup! Sobrang nakaka-amaze! Medyo nahiya tuloy ako dahil wala na ‘yong makeup ko at paniguradong may pagka-haggardo versoza na ang mukha ko dahil sa dalawang beses kong pag-emote kanina.

“Hi, guys! This is Cath and Basilio from the café we all love and they’re here to see how we do our magazine,” pagsisimula ni Ms. Mau tapos pinakilala niya na sa ‘min isa-isa ‘yong mga members ng team mula sa pinakamababa hanggang (siguro) sa pinakamataas. Todo akong nag-fangirling sa kanila kahit si Ms. Mau ang pinaka-bet ko sa kanilang lahat.

Kumatok si Ms. Mau sa isang separate na kwarto. Sabi niya sa ‘min, ‘yon daw ang opisina ng Editor-in-chief ng Glitter. Agad tuloy akong kinabahan kasi siya ‘yong pinaka-boss nila.

“Come in.” Narinig namin mula sa loob no’ng silid. Boses ng isang babaeng base sa tunog ng boses e medyo matanda na.

Maingat na binuksan ni Ms. Mau ang pinto at pinauna niya kaming pumasok sa loob bago siya sumunod.

“I would like you to meet our Editor-in-Chief, Mrs. Narcisa Gomez.”

Masaya sana akong babati sa kanya nang bigla akong mapakunot-noo nang makita ko ang kakaibang ekspresyon sa mukha ni Mrs. Gomez. Para siyang nagulat na natakot na ewan.

“B-Basilio, anak? I-ikaw ba ‘yan?”

Chapter 48

●ω● of arguments

Hindi ako naniniwalang iiwan ako ni Baz pero naniniwala akong masakit sa puso makakita ng lalaking umiiyak.

HALOS bumaliktad ang sikmura ko sa gulat at takot nang dahil sa narinig ko. Humaygudnes! Sinong mag-aakalang dito pa namin makikita ang kanyang inang walang iba kundi si Sisa?!

Agad kong tinapunan ng tingin si Basilio at mas nasindak ako sa kahindik-hindik na aurang binubuga ng katawang lupa niya. Parang nagdilim na langit at may namumuong sama ng panahon ang pagmumukha niya habang nakakuyom ang kanyang mga palad at nakatingin nang ubod ng talim ang kanyang mga mata sa babaeng tumawag sa kanyang ‘anak’. Parang gusto ko tuloy mag-sign of the cross at sabuyan siya ng mineral—este—holy water para huwag siyang labasan ng sungay sa bumbunan. Juice colored, kailangan ko ng patnubay N’yo; ilayo N’yo po si Basilio sa kasamaan at wag sana siyang pagharian ng galit sa puso niy—

Nahinto ang pagno-novena ko nang bigla niyang hawakan ang isang kamay ko. Malamit ‘yon at nanginginig.

“Tara na, Cath,” madiin niyang sabi habang nanlilisik pa rin ang mga mata niyang nakatitig kay Mrs. Gomez. Napansin kong pati labi niya, nanginginig din. “Umalis na tayo bago ‘ko may masabing hindi maganda.” Tumalikod na siya at nagsimulang maglakad habang hatak ako. Akmang pipigilan kami ni Ms. Mau pero tongue-tied pa rin siya dahil sa nangyari kaya wala siyang nagawa kundi maguluhan at malito. Mukhang gaya ko e hindi rin siya na-inform na may gan’tong happenings pala. Si Mrs. Gomez naman, napatayo lang mula sa swivel chair niya (nangawit siguro kakaupo—de, joke lang). Half-open ang kanyang bibig at mukhang may nais siyang sabihin ngunit hindi niya magawa o ayaw niya lang gawin dahil posible nitong palalain ang sitwasyon.

“T-teka lang, Baz!” Huminto siya at tinignan ako nang masama. “N-nakakahiya naman kina Ms. Mau kung bigla-bigla na lang tayong aali—”

Marahas niyang binitawan ang kamay ko nang sabihin niyang, “Kung ayaw mong sumama sa ‘kin, ako na lang ang aalis!” May bigat ang bawat salitang niluwa ng kanyang bibig na sinalo ng aking pusong tila catcher sa isang baseball match. Pakiramdam ko no’n, madadaganan ako ng nag-uumapaw niyang galit na kung tutuusin e hindi naman para sa ‘kin.

Nagpatuloy siya sa paglalakad palabas ng opisina. Nakatingin sa kanya ang lahat; nagtatanong ang kanilang mga mata, gaya ko. Ngunit ibang tanong ang pinupukol sa ‘kin ng isipan ko. Ano ang gagawin ko? Maryosep naman, birthday na birthday ko tapos—argh! Bahala na nga!

“P-pasensiya na po,” ninenerbyos kong sabi sa Glitter team tapos saglit na tumango sa kanila as a sign of respect bago ako kumaripas ng takbo para habulin si Baz nang hindi iniinda kung nakakawala ba ng poise ang ginawa ko. Bwisit talaga ‘yong makalumang ‘yon, iniwan talaga ‘ko! I angrily muttered to myself as I reached the closed elevator. Agad kong kinuha ang cellphone sa hand bag ko at tinawagan ko siya pero, putspa! Hindi niya sinasagot!

Parang maiiyak na ako sa kaba habang naghihintay na bumukas ang elevator. Hindi ko alam kung saan siya pupunta kapag nakalabas na siya ng building na ito at hindi ko rin alam kung anong posible niyang gawin dahil sa galit niya. Kinindatan ako ng takot nang ma-realize ko na kahit ga’no ko siya kamahal ay hindi ko pa rin siya lubusang kilala. Lalong-lalo na kapag galit siya.

Sinubukan ko ulit tawagan si Baz pero wala pa rin. Muntik ko na ngang itapon ‘yong cellphone ko sa pagkabanas kaso nanghinayang ako kasi mahal ‘yon at malaking bagay sa ‘kin na pareho kami ng brand at unit ng cellphone ni Basilio. Humaygahd, maski sa gan’tong sitwasyon talaga e nakakapag-isip ka ng ganyan, ano, Cath? sermon ng utak ko na dinedma ko lang.

Nang makapasok na ako sa loob ng elevator ay sinubukan ko ulit siyang tawagan pero nakipagsabayang bigkas na ako sa operator na kabisado ko na ang linya e hindi niya pa rin sinasagot. Inaakbayan na ako ng kawalang pag-asa pero sinisiko ko lang ito at patuloy pa ring sumusubok na pansinin niya ang tawag ko. Hanggang sa makababa ako ng elevator at humahangos na tumatakbo nang palingun-lingon sa paligid, hindi ko pa rin binibitawan ang cellphone ko.

Baz, nasa’n ka na ba? Talaga bang iniwan mo na ako dito?

Lumabas ako ng building nang naghahabol ng hininga sa pagod habang ‘yong daloy ng isip ko, hindi ko mahabol-habol. Mabilis, magulo, walang sistema. Parang ‘yung puso ko kapag hindi kita kasama.

Naglalakad ako no’n sa gilid, sa ilalim ng tirik na tirik na araw. Ramdam ko ang pawis na umaagos sa sentido ko pababa ng leeg ko. Shoot pa sa boobs ko. Kaloka. Huhugot sana ako ng panyo sa hand bag ko pero wala akong natagpuan. ‘Nak ng… sa lahat naman ng pagkakataon, ngayon ko pa nakalimutan.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Wala na atang mas sasama pa sa araw na ‘to. Pakiramdam ko pati tadhana, pinaasa lang ako. Palpak na nga ang buhay-estudyante ko, pati ba naman buhay-pag-ibig ko, palpak rin?

Alam ko naman na malaki ang galit niya sa mama niya pero hindi pa rin tama na iniwan niya ako dito nang basta-basta. Sa lawak ng Makati, sa’n ko naman siya hahagilapin?

Nagkukuskos ako ng mga mata kasi humahapdi na sila nang biglang may humatak sa ‘kin at napasigaw ako sa takot.

“Manong, isusuko ko na sa ‘yo ang lahat wag mo lang hingin ang puso at puri ko!” nakapikit kong sabi.

“Cath, ako ‘to.” Nagdilat agad ko ng mga mata nang makarinig ako ng pamilyar na boses.

 “Baz!” Ako naman ang napayakap sa kanya habang ‘yong luha ko, natuloy ang planong maghasik ng lagim. “Langya ka, iniwan mo na lang ako bigla! Alam mo ba kung ga’no ‘ko nag-alala sa ‘yo ha? Ha?”

“Sorry,” kalmado niyang sagot nang kumalas siya sa pagkakayakap ko at punasan ang mga luha sa pisngi ko. Nakatingin siya sa mga mata ko kaya mas lalo kong naramdaman ‘yong sincerity niya. “Nadala lang ako ng galit ko. Binalikan naman kita eh, pero sumilip lang ako sa transparent na pinto ng Glitter at di na ‘ko pumasok. Naghintay pa ‘ko ro’n nang matagal bago ‘ko ulit bumaba pero ni anino mo hindi ko nakita.”

“Halos namatay na ‘yong mga ugat ko sa daliri kakatawag sa ‘yo, bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?”

“Naiwan ko sa unit ko ‘yong cellphone ko. Hindi ko ba nasabi sa ‘yo?”

“Malamang hindi!” nakasimangot kong sabi.

“Sorry na, Cath,” mahina niyang sabi. “Hindi ko naman kasi alam n—”

“Na ando’n ang mama mo? Pwes, mas lalong hindi ko inasahan ‘yon, Baz! Kaya sana wag mo kong idamay sa galit mo sa kanya!”

“Hindi kita dinadamay,” mahinahon niyang sabi. “Sumama lang ang loob ko sa ‘yo kanina kasi mas inintindi mo pa ang nararamdaman nila kesa sa nararamdaman ko.”

Nagsalubong ang kilay ko dahil sa mga narinig ko. “Bakit? Inintindi mo ba ‘yong nararamdaman ko nang iwan mo ‘ko, ha?” Unti-unti nang lumalabo ‘yong paningin ko dahil sa mga luhang nagbabalak bumagsak mula sa mga mata ko.

“Cath, alam mong ayoko nang manatili pa sa lugar na ‘yon pero imbis na sumama ka sa ‘kin e mas pinili mong—”

“Mas pinili kong gawin ‘yong tama, Baz. At ‘yon ay ang humingi ng tawad sa kanila dahil sa inasal mo.”

Nagdilim ang mukha niya sa sinabi ko. “Hindi ko gusto ‘yang tono ng pananalita mo, Cath.”

“Hindi ko rin gusto ‘yong pinakita mong ugali, Baz,” matapang na sabi ko sa kanya. “Maayos nila akong inimbitahan na bisitahin ang office nila at hindi ba isang kabastusang maituturing kung bigla na lang akong aalis?”

“Bakit? Ano bang inaasahan mo? Ang magbigay-galang ako sa taong ‘yon, ha?”

“Baz, mama mo siya! Kahit ano pang nagawa niyang mali sa ‘yo, hindi no’n mabubura ang katotohanang siya ang nagluwal sa ‘yo!”

“Alam ko, Cath.” He bit his lip and frustration was evident on his face. “At habang buhay kong pagsisisihan na siya ang nagbigay sa ‘kin ng buhay kong ito!” Napuno ng galit ang malamlam niyang mga mata at sa unang pagkakataon, nasilayahan ko ang mga luhang tumulo mula roon. Sobrang sakit sa pakiramdam 'yong makita siyang gano'n. Gusto ko tuloy bawiin 'yong mga sinabi ko para hindi na siya nagkakaganyan. Para hindi ko na nararamdaman 'yong kirot dito sa puso ko.

Agad siyang nag-iwas ng tingin at pinunasahan ang pisngi niya gamit ng likuran ng kanyang kanang kamay. Napansin ko na nanginginig na naman ‘yon.

I held him in my arms and felt his uneven breathing and trembling body.

Shutting my eyes, I took a deep breath and said, “Basilio, pwede mo bang tuparin ang birthday wish ko? Gusto ko kasing malaman ang lahat ng bagay tungkol sa ‘yo.”

Chapter 49

●ω● of wounds

Hindi ako naniniwalang may mga sugat na hindi naghihilom pero naniniwala ako na naging malupit nga ang kapalaran kay Baz.

“CATH naman.” There’s pain and hesitation in his eyes as he pulled away from my embrace. Exaggerated na buntong hininga na may kasamang pag-irap ng mata ang sinukli ko sa kanya.

“Sige,” buong pagpapasensya kong sabi, “sabihin mo na lang sa ‘kin kung anong ginawa sa ‘yo ng mam—”

“Sinabi ko na sa ‘yo noon na ayoko ngang pag-usapan ang—”

“Ayaw mo talagang pag-usapan natin?” may pagbabantang tanong ko pero umiwas lang siya ng tingin. “Eh di sige.” Tinalikuran ko siya. “Pag-uusapan na lang namin ‘yan ng mama mo.”

Hinawakan niya ang isang braso ko para pigilan ako. “Cath, wag ka namang gan’yan. Wag mo nang alamin ang—”

Nilingon ko siya. “Bakit, Baz? Wala ka bang tiwala sa ‘kin? Sa tingin mo ba, mababago ng nakaraan mo ang nararamdaman ko para sa ‘yo ha?” Naramdaman ko na naman ang pag-agos ng luha sa aking pisngi habang nakatitig ako sa kanya. “Kaya nga gusto kong malaman Baz eh. Kasi gusto kitang maunawaan. Gusto kitang tulungan. Gusto kong mawala ‘yang galit d’yan sa puso mo!”

“Cath.”

“Ayokong mahalin ka nang isang parte lang ng pagkatao mo ang ipinapakita mo sa ‘kin. Sa ‘min. Gusto kitang mahalin nang buong-buo, Baz. Hindi mo ba kayang pagbigyan ang kahilingan ko ha?”

Nakita kong nangilid ang luha sa mga mata niya habang nanginginig pa rin sa takot ang labi niya. Bumuntong hininga siya at niyakap ako. Narinig ko siyang humikbi. Mahina at pigil. Lalong humigpit ang yakap niya sa ‘kin nang sabihin niyang, “Tumahan ka na at makinig ka sa sasabihin ko.”

PINILIT ko siyang mag-usap kami sa isang matinong lugar. Ayoko nang um-emote sa gilid ng kalsada at baka pagkamalan kaming mga artistang nagshu-shooting ng isang pelikula. Medyo kalmado na si Baz nang makahanap kami ng isang malilim na tea house. Um-order ako ng dalawang milk tea (para maiba naman) at pumili ng pwestong malayo sa ibang customers. May mga lamesa rin kasi sa labas ng tea house at mapuno ang lugar kaya malamig ang simoy ng hangin sa paligid. Perfect para sa isang kapana-panabik na pag-uusap.

Sa totoo lang, bago kami makarating sa tea house na ‘yon, pulang-pula ang mukha ko sa kahihiyan. Na-realize ko kasi ‘yong mga pinagsasasabi ko at jusmiyo, hindi ko alam kung sa’n ko napulot ‘yong lakas ng loob na sumanib sa ‘kin para ma-deliver ko ang lines ko nang maayos. Chos. Hindi ‘yon scripted ‘no. It’s straight from the heart. Maryosep, nakakabilib talaga ang pag-ibig. Kaya nitong gawing isang malaking drama ang buhay mo.

“W-wala akong kinagisnan na ama,” pagsisimula niya at pansin kong bumalik na naman ‘yong pagiging balisa niya kaya hinawakan ko ang isa niyang kamay na nakapatong sa lamesa. Napatingin siya sa ‘kin saglit at nginitian ko siya nang malumanay. Ngumiti siya nang pilit at napansin ko na may halo pa rin ‘tong sakit at kalungkutan. Then he breathed before he continued.

“’Yong babaeng ‘yon lang ang tumayong magulang ko.” Dumilim at naging malamig ang mga mata niya pero patuloy na lang akong nakinig sa kanya. “Sabi niya, patay na daw ang ama ko. Pero sabi naman ng iba, hindi daw ‘yon totoo. Kung sinu-sino daw kasi ang lalaki niya kaya siya iniwan ni papa.” Bumuntong hininga siya at nagsimula na naman siyang manginig.

“Minamaltrato niya ko.” Nakita kong nangilid ang luha niya. Namutla ako at kinabahan. Dali-dali kong nilapit ang upuan ko sa kanya at niyakap ko siya. Nanginginig ang buo niyang katawan. “’Yon ‘yong naalala ko sa kabataan ko. H-hindi ko alam kung bakit kapag nakikita niya ko, lagi siyang galit. Sinisigawan niya ko, sinasaktan. Tinatadyakan. Minumura.”

Bumilis ang paghinga ni Baz at kitang-kita ko kung ga’no siya nahihirapan.

“M-madalas niya kong ikulong sa kwarto lalo na kapag aalis siya. May mga pagkakataon na nila-lock niya ako sa closet at hindi niya ko inaalis do’n hangga’t hindi ako tumitigil sa pag-iyak. ‘Yon ‘yung dahilan kung bakit claustrophobic ako dati. Pakiramdam ko kapag nakulong ako sa isang lugar, hindi na ko makakalabas. Hanggang ngayon kahit magaling na ko, kapag naalala ko ‘yung nakaraan, nararamdaman ko pa rin ‘yong takot ko. Kaya may mga pagkakataon na hindi ko masyadong naisasara ‘yong pinto o bintana kasi nahihirapan akong huminga.

“Ang pinakatumatak sa isip ko e ‘yong ginagawa niya pag natatapos niya akong saktan. Bigla siyang iiyak at yayakapin ako nang mahigpit tapos sasabihin niya sa ‘king, ‘patawarin mo ako anak, nagawa ko lang ‘yon dahil mahal kita’.” Mapait siyang ngumiti habang nakatingin sa milk tea na hindi niya pa ginagalaw. “Paulit-ulit niya ‘yong sinasabi sa ‘kin. Kasing dalas ‘yon ng palo, suntok, tadyak at pagkulong niya sa ‘kin sa kwarto. Iniisip ko no’n na nakakatakot pala ‘yong epekto ng pagmamahal. Kasi do’n ako namulat eh. Kaya niya ‘ko sinasaktan dahil mahal niya raw ako. Kaya sabi ko no’n sa sarili ko, kahit anong mangyari, hindi ako magmamahal. Kasi ayokong maranasan ng taong mahal ko ‘yong sakit na nararanasan ko dahil sa pagmamahal ng taong nagsilang sa ‘kin.”

Tumuluyan nang tumulo ang luha niya at nakisabay sa agos nito ang mga luha ko.

 “Ilang taon kong tiniis ‘yon. Hindi niya ko hinahayaang lumabas. Pinagkait niya sa ‘kin ‘yong karapatan kong matuto sa paaralan. Kinulong niya lang ako sa bahay at sa tinatawag niyang pagmamahal.

“Dahil din sa kanya, nagtanim ako ng sama ng loob sa ama ko kasi kung hindi niya ko iniwan sa piling ng babaeng ‘yon hindi magiging impyerno ‘yong buhay ko. Kung hindi niya ko pinabayaan, hindi ko kamumuhian kada segundo na nabuhay ako. Kaya ayokong naalala ‘yong kaarawan ko kasi bumabalik sa ‘kin lahat-lahat ng sakit na naranasan ko.”

Pinahid niya gamit ng likuran ng kanyang kamay ang kanyang mga luha saka siya suminghot.

“Nakatakas lang ako sa poder niya no’ng minsan, isang araw, may nakapasok na ligaw na pusa sa bahay. ‘Yon ‘yung naikwento ko sa ‘yo noon. ‘Yong pusa na nagligtas ng buhay ko. Sinundan ko siya at inalam kung pa’no siya nakapasok. Dahil sa kanya, nakadiskubre ako ng isang maliit na sira sa bahay. Sa gawing likuran, malapit sa kusina. De-kahoy ang parte na ‘yon ng aming bahay kaya mabilis akong nakagawa ng paraan para mapalaki ‘yon. Tapos lumusot ako no’n habang yakap-yakap ko ‘yung pusang tumulong sa ‘kin.

“No’ng makalabas ako, naluha ako sa tuwa at takot. Tuwa dahil malaya na ako at takot dahil baka makita niya ako. Humingi ako no’n ng tulong sa mga taong dumaraan. No’ng una, iniiwasan lang ako ng karamihan. Ayaw nila akong pansinin o nagpapanggap lang silang di ako nakikita. Hanggang sa may lumapit sa ‘kin. Isang may katandaan na lalaki. Sabi ko sa kanya, tulungan niya ko. Nang ngumiti siya, nagsimula na naman akong maiyak.

“’Yong lalaking ‘yon ‘yung may-ari ng Coffee Cat. Si Boss Ibarra. Hindi ‘yon ang tunay na pangalan niya pero ‘yon ang gusto niyang itawag ko sa kanya. Tinulungan niya kong magsumbong sa pulis. Akala ko makukulong ‘yong babaeng ‘yon pero hindi. Dinala siya sa isang institusyon. May sakit daw siya sa pag-iisip na nakuha niya dahil sa paggamit niya ng droga, sabi sa ‘kin ni Boss. Kailangan daw siyang magamot. Sinagot ko si Boss no’n, sabi ko, buti pa siya, may gamot pa ‘yong sakit niya, e ‘yong sa ‘kin, ‘yong sakit na binigay niya sa ‘kin, wala na.”

Lalong nagsituluan ang mga luha niya nang bangitin niya ‘yon. Lumala din ‘yong luha ko kasi nai-imagine ko ‘yong lahat ng sinasabi niya at ramdam na ramdam ko ‘yong sakit. Parang sinasaksak ng balisong ‘yong puso ko nang paulit-ulit.

“Legal akong inampon ni Boss at siya na ang mismong nagpalaki sa ‘kin.” Pinunasan niya ulit ang kanyang mga luha at napansin ko na mas magaan na ang boses niya ngayon kaysa kanina. Nawala na rin ang panginginig ng katawan niya kaya dahan-dahan na rin akong kumalas sa pagkakayakap sa kanya dahil baka isipin pa ng iba e nagpi-PDA kami rito.

“Hindi pa café noon ang Coffee Cat, cake shop pa ‘yon. Pero dahil pinag-aral niya ako hanggang highschool, pati vocational inako niya kaya hindi na naging sapat para sa mga pinapasahod niyang mga empleyado ‘yong kinikita ng cake shop kaya napilitan siyang gawin itong café na lang. Sa 'kin niya pinangalan 'yong Coffee Cat kasi nahilig akong mag-alaga ng mga pusa.

"Isa-isang nag-alisan 'yong mga empleyado niya no'n. Kahit kumpare niya ‘yong patissiere at halos sabay na silang tumanda sa cake shop e hindi niya ito napigilang umalis dahil may sinusuportahan din itong pamilya.”

“S-sabi sa ‘kin ni Cris, n-namatay daw ‘yong patissiere…”

“Oo, namatay din siya ilang buwan makalipas niyang makahanap ng panibagong trabaho. Nakaalitan niya ata ‘yong bago niyang boss at inatake siya sa puso.” Malungkot siyang bumuntong hininga at tumingin sa malayo.

“Matapos akong ampunin ni Boss, wala na akong balita sa babaeng ‘yon. Hindi ako nagtanong ng kahit ano. Pinilit kong tanggalan ang sarili ko ng pakialam sa kanya kasi si Boss ‘yong nagmulat sa ‘kin ng totoong ibig sabihin ng pagmamahal. Siya ‘yong nagturo sa ‘kin na kung mahal mo ‘yong isang tao, ikadudurog ng puso mo na makita siyang nahihirapan o nasasaktan. Alam ko na minsan umaalis si Boss para bisitahin ang babaeng ‘yon pero nagpanggap akong hindi ko napapansin kasi gusto ko na talagang kalimutan ‘yong nakaraan ko.”

“B-bakit nga pala, wala na si Boss sa café?” maingat kong tanong sa kanya. Maliban sa curiosity, gusto ko ring ilayo sa mama niya ang topic para makahinga siya nang maluwag. Nagiging constricted kasi ang paghinga niya kapag nababanggit niya ang tungkol sa mama niya.

“Matapos niyang ituro sa ‘kin lahat ng nalalaman niya sa paggawa ng kape, at matapos niyang magabayan sina Juli, Crispin at Ate Rina sa mga tungkulin nila, e pinagkatiwala niya na sa ‘min ‘yong Coffee Cat. Tumira siya sa ibang bansa gamit 'yong nakukuha niyang pera sa SSS. Di niya sinasabi kung sa’n. Basta bumabalik siya tuwing Pasko at hindi siya nakakalimot magpadala ng coffee beans.”

“K-kaya pala hindi ko pa siya nakikita,” patango-tango kong sabi.

“Ilang buwan na lang naman, Pasko na,” sagot niya at bahagya siyang ngumiti sa ‘kin. Mas maayos na ang ekspresyon ng mukha niya kaya napanatag ang loob ko.

“Baz, salamat ha. Salamat sa pagsasabi sa ‘kin ng tungkol sa nakaraan mo.” Dinikit ko ang palad niyang hawak ko sa isang parte ng pisngi ko. “Sa totoo lang, hindi ko inasahan na gano’n ‘yong naranasan mo. At hanggang ngayon, hindi ko pa alam kung pa’no ko pahihilumin ‘yong galit d’yan sa puso mo.”

“Hindi na siguro ‘yon mawawala, Cath.”

“Pero pa’no kung—”

“May mga sugat na hindi naghihilom kahit ga’no pa natin kagustong maghilom ito.”

 Umiling ako sa kanya. Alam kong mali na kontrahin ko siya dahil kakatapos niya lang magkwento pero ayoko na humantong na lang sa ganito ang lahat. "Hindi ako naniniwala na may mga sugat na hindi naghihilom, Baz. Naniniwala ako na kaya 'yan," tinuro ko ang dibdib niya, "hindi naghihilom ay dahil ayaw mo siyang pakinggan."

"Cath."

"Nauunawaan ko na kung bakit ganyan kalalim ang galit mo sa kanya pero sa tingin ko, gumagawa talaga ang Diyos ng paraan para magkausap kayo ng mama mo. Maski si Boss, pakiramdam ko, 'yon din ang gusto niyang mangyari kaya nagagawa niya pang mabisita noon ang taong nanakit sa 'yo. Kasi hindi siya nawawalan ng pag-asa at hinding-hindi siya mawawalan ng pag-asa na magkakaayos kayong dalawa."

Marahas na kinuha ni Baz ang kamay niya at bigla siyang tumayo at paiwas na nagsalita, "Wag mong ipagpilitan sa 'kin 'yang paniniwala mo, Cath. Dahil kahit anong mangyari, hinding-hindi ko siya mapapatawad."

Chapter 50

●ω● of differences

Hindi ako naniniwalang hadlang ang differences ninyo para magkasundo kayo pero naniniwala akong kapag ako, in-offer-ang maging model, hindi kahina-hinala 'yon.

“BAKIT? Pinagpipilitan ko ba sa ‘yo?” asar kong tanong sa kanya sabay tayo. “Hindi naman, di ba?” Pinagsalubungan ko siya ng kilay at with feelings na sinimangutan. “Ang sa ‘kin lang, sana bigyan mo siya ng chance na makapagpaliwana—”

“Ang sa ‘kin lang,” he interfered. “Wag ka na lang sanang makialam,” he said in a cold voice and I could only gaped at him in surprise. “Kasi hindi ko kailangan ng opinyon mo tungkol sa nakaraan ko at ayokong maging dahilan ang babaeng ‘yon para mag-away tayo.”

I bit my lip and let my head fell a little. Nakakasama ng loob. Nag-aalala lang naman ako sa kanya. Mahirap kaya ‘yong may tao kang kinamumuhian. Alam ko na mahirap patawarin ‘yong future mother-in-law ko kasi nuknukan nga naman ng kasamaan ‘yong ginawa nito sa kanya pero, juice colored, may sakit nga ito sa pag-iisip kaya nito nagawa ang lahat ng ‘yon, di ba? Tapos ngayon, kita mo naman, boss na ito ng isang kumpanyang nagkataong gumagawa ng paborito kong fashion magazine. Ibig sabihin, magaling na ito at tuluyan nang nagbagong buhay.

Ang problema kasi sa mga taong pinaiiral ang galit at nabubuhay sa anino ng nakaraan e nawawalan na sila ng pagkakataong pakinggan ‘yong ibang tao. Hinahayaan nilang matangay sila ng kanilang mga paniniwala at madaganan ng gabundok na sama ng loob.

Bakit ang talino ko ngayon? Naman! Hinasa ko kaya ang utak ko kagabi! Chos. Di ba napagdaanan ko na ‘yang ganyang phase sa buhay? ‘Yon nga lang, hindi kasing bigat ng naging problema ko ang problema niya. At di tulad ko, sarado ang isip niya tungkol sa bagay na ‘yon. Tipong kinulong niya ang sarili niya sa isang lugar sa loob ng kanyang utak tapos kinadena niya at ni-lock ang pinto nito saka niya nilulon ala-Darna ‘yong susi.

“Bakit ang unfair mo?” tanong ko sabay angat ng ulo at tingin ulit sa kanya “’Yong opinyon mo mahalaga sa ‘kin pero ‘yong opinyon ko, wala lang sa ‘yo.”

Bumuntong hininga siya at lumapit sa ‘kin saka niya ako niyakap.

“Nagsisisi ka bang… nakilala mo na kung sino talaga ako?”

Nakaramdam ako ng kirot sa puso sa tanong niya at parang gusto na naman ng luha kong bumagsak pero dinasalan ko lang at hayun, nagsibalikan na sila sa kanilang kampo. Umiling ako nang bahagya at kahit alam kong baka may makakita sa ‘ming ilang customers ng tea house ay yumakap ako pabalik sa kanya.

“Cath, karamihan ng mga salitang lumalabas sa bibig ko ay ang mismong mga salitang hindi ko kayang sabihin sa sarili ko. Kaya hindi ako basta-basta nagagalit at hangga’t maaari, pinipilit ko ang sarili kong umunawa, kasi kapag nagsimula na akong magalit sa isang tao, hindi ko na siya kayang harapin o kausapin dahil inuunahan na ako ng galit ko.” Kumalas siya sa pagkakayakap sa ‘kin at tumingin sa mga mata ko. I saw pain reflected from his eyes as he continued, “Gan’to ako, Cath. Hindi ako marunong magpatawad. At hindi ko kayang makalimot. Kaya mo pa rin bang sabihing mahal mo ‘ko sa kabila ng lahat ng nalaman mo ngayon?”

Bigla ko siyang sinikmuraan sa asar at napaaray siya sa sakit. “Langya ka, gan’yan ba kababa ang tingin mo sa ‘kin at sa pagmamahal ko, ha?” Naluha na naman ako. Bwisit kasi ‘tong neanderthal na ‘to, iniinsulto ‘yong forever namin na pinaglalaban ko. “Kahit aminin mo sa ‘king bakla ka o nagbebenta ka ng bra’t panty sa palengke, hinding-hindi magbabago ‘yong nararamdaman ko sa ‘yo, tanga!” Pinahid ko ‘yong luha ko nang marahas saka ko siya intense na sinimangutan. “Saka tigil-tigilan mo nga ako d’yan sa pagdadrama mo! Matututo ka ring magpatawad ‘no! Malay mo, sipagin ako at turuan pa kita kung pa’no. Eh di ang swerte mo.”

Natawa siya at napangiti bago niya ako pabirong binatukan. “Ikaw talaga,” natatawa niyang sabi, na muntik ikapanaw ng mga neurons sa utak ko. Humaygudnes naman, sana kanina pa ako in-inform ng lalaking ‘to na mas magiging madali siyang kausapin kapag nagbiro ako nang very very light, di ba? Grabe, nasa’n ba ‘yong milk tea ko at nauubusan na ako ng tubig sa katawan kakaiyak ngayong araw? “Sabihin mo ‘yan sa ‘kin kapag nag-aaral ka na ulit ha.”

“Aba’t!”

Tumawa siya ulit. This time, mas malakas at natural. Sinandal niya ang isang braso niya sa kanang balikat ko habang ‘yong isa niyang kamay, sinimulan nang lamutakin ang mukha ko.

“Wag mo ngang pagtripan ang mukha ko!” reklamo ko sabay alis ng kamay niya. “Kapag ako nainis, tatanggalin ko ‘yang nakaumbok na adam’s apple sa leeg mo at ipapasak ko sa bibig ng lechon!”

Natawa na naman siya pero this time, bahagya na lang. At pasimple niyang nilagay ang isa niyang kamay sa bewang ko kaya napalapit na naman ang katawan ko sa kanya. Mayamaya, huminto na siya sa pagtawa at seryosong tumingin sa nagkikispalan kong mga mata.

Putek, don’t tell me ito na ‘yong scene kung saan hahalikan niya ako? Humaygahd, hihimatayin ata ak—

Biglang nag-ring ‘yong cellphone ko kaya lumayo siya nang konti sa ‘kin. Putek, sino ba naman ‘tong tumatawag? Panira ng moment! Kunot-noong hinugot ko ang cellphone sa hand bag ko at tinitignan kung sino ang tumatawag. Napanganga ako at kinalabit ng kaba nang makita ko ang pangalan ni Ms. Mau sa screen. Gahd, bakit tumatawag si Ms. Mau? Ugh. Sasagutin ko ba? Pa’no kung pagalitan niya ako dahil sa nangyari? Putek, bahala na nga!

“H-hello po?” bungad ko nang sagutin ko ang tawag.

“Cath, aren’t you planning to go back here? Sayang naman kung maka-cancel ‘yong pagtu-tour ko sa ‘yo.”

“Eh kasi, Ms. Mau…” Putek, anong sasabihin ko?

“I’m sorry about what happened earlier. Honestly, hindi ko alam na anak pala ng editor-in-chief namin si Basilio. Walang nabanggit sa ‘min si ma’am so lahat talaga ng member ng team nagulat. I know na nag-aalangan kayong bumalik sa office but please reconsider it. Ako na ang kakausap kay ma’am na ‘wag nang magpakita sa inyo para maging mabilis ang pagtu-tour ko sa inyo. Please, Cath? Nanghihinayang lang talaga ako sa oras at panahon na ginugol n’yo sa pagpunta dito.”

“S-sige po ma’am. Kakausapin ko po si Baz. Tawagan ko na lang po kayo mamaya.”

“Alright. I’ll be looking forward to your call, then.”

Nang matapos ang tawag ay binalik ko na ang cellphone sa bag ko at hinarap si Basilio.

“Si Ms. Mau ‘yong tumawag,” maingat kong sabi sa kanya habang pinapakiramdaman ko ang reaksyon niya. “G-gusto niya tayong pabalikan sa of—”

“Hindi na tayo babalik do’n kahit kailan,” he said indifferently.

“Pero Baz, sayang naman ‘yong tour kung—”

“Hindi mo ba naiisip na baka ginagamit lang ng babaeng ‘yon si Ms. Mau para makapunta ka sa office nila at makilala siya?” Kumunot ang noo ko sa tanong niya. “’Yong photoshoot invitation tapos itong tour na sinasabi mo. Hindi ba kahina-hinala ‘yong mga offer niya sa ‘yo?”

“Kahina-hinala? Kapag ako na-offer-ang maging model, kahina-hinala na agad, Baz? Anong gusto mong sabihin? Hindi ako maganda? Hindi ako bagay mag-model at puro kasinungalingan lang ang sinasabi sa ‘kin ni Ms. Mau, ha?”

“Cath, hindi ‘yon ang ibig kong sabihi—”

“Na kaya mo sinabing tumanggi ako sa invitation ay hindi dahil concerned ka sa ‘kin kundi dahil wala kang tiwala sa kakayahan ko na—”

“Cath, hindi nga sabi ‘yon ang ibig kong sabihin eh!” he pressed and I fell silent. “Iniisip ko lang na baka hindi nagkataon lang ang lahat at pinlano ng magaling na babaeng ‘yon na mangyari ito. Gusto niyang gamitin ka dahil alam niyang malapit ako sa ‘y—”

Binatukan ko siya. “Wag kang praning. Sa pelikula lang may gano’n.” I sighed deeply and folded my arms over my chest before I glared at him. “Sinabi naman sa ‘kin ni Ms. Mau na kakausapin niya ang mama mo na wag magpakita sa ‘tin kapag bumalik tayo roon eh. If that’s not enough to convince you, eh di maiwan ka rito sa tea house at akong mag-isa ang babalik ro’n.”

Mukha siyang nagulat at di makapaniwala sa sinabi ko.

“Seryoso ako,” I told him. “Gusto ko talagang makita at malaman ‘yong iba’t ibang stages sa paggawa ng paborito kong magazine. Kasi naniniwala ako na sa tour na ‘yon, malalaman ko kung ano ba talaga ang kursong gusto kong kunin next sem.”

He grimaced and sighed before he turned away from me. Aba’t! Ang tigas talaga ng ulo ng makalumang ‘to! Hindi man lang ba siya na-touch sa speech ko? Kaloka. Ingudngod ko ‘yung mukha mo sa semento eh!

“Ano pang hinihintay mo?” Nilingon niya ko at nilahad ang isang kamay niya. “Tara na.”

“S-sasamahan mo ‘ko?” nag-aalinlangang tanong ko.

“Ayaw mo?”

A smile suddenly burst from my lips as I stepped forward and took his hand. “May sinabi ba ‘ko?” reklamo ko habang nakangiti pa rin sabay siko sa kanya nang pabiro.

Chapter 51

●ω● of mothers

Hindi ako naniniwalang ipagpapalit ko si Baz sa sangkatutak na abs pero naniniwala akong maswerte ako sa mama ko.

NANGAWIT ang bibig ko kakangiti at nanganib ang brain cells ko sa dami ng natutunan ko sa tour sa Glitter. Langya, ngayon ko lang ata na-achieve ‘yong tinatawang na ‘joy of learning’! Iba pala talaga kapag interesado ka sa tinuturo sa ‘yo. Buhay na buhay ang dugo mo at mawawala sa bokabularyo mo ang salitang nakakaantok at boring!

Para akong lumaklak ng isang basong kaligayahan at mahihiya ang nuclear bomb sa nagliliwanag kong mga mata lalong-lalo na no’ng nilibot kami ni Ms. Mau sa photo studio. Muntik akong mapaos kakatili kasi naman may mga lalaking naka-topless na nagfo-photoshoot doon! Kaloka, namatay ata ang kalahati ng katawang lupa ko sa pagkalunod sa mga abs na nasaksihan ko.

Pinaliwanag ni Ms. Mau na isa sa mga napiling projects nila for the upcoming issue e ‘yong mag-feature ng mga hottest teen models ngayon na makalaglag panty naman talaga sa ka-macho-han!

“Shit. Omg! Omg. Ms Mau!” di ko mapigilang sabi sa kanya habang nakakapit ako sa braso niya. Ako na ang feeling close! “Gusto ko pong magpa-picture sa kanila. Pwede po ba?” Nag-beautiful eyes pa ako kay Ms. Mau habang ‘yong isa kong kamay e hawak na ‘yong cellphone ko. “Pretty please? Birthday ko po ngayon, Ms. Mau! Omg. Sige na po!”

Natatawang tumango sa ‘kin si Ms. Mau. “Sure. Patapos na rin naman sila sa photoshoot.” Humaygahd, akala mo nanalo ako sa Lotto sa lakas ng sigaw ko. Napayakap pa ako kay Ms. Mau sa sobrang kilig! Sana wag muna silang magdadamit at bet na bet ko ang mga pandesal nila sa katawan!

Mayamaya, may tinawag na siyang isa. Syet, ang pogi. Mukhang Korean. Ang puti-puti tapos sobrang tangkad at ang laki-laki… ng abs niya! Juice colored, gusto ko na pong tumira dito sa photo studio kung saan naglipana ang mga gwapo. Kahit sa’n ako tumingin, napapangiti ako. Langya, ano kayang feeling ng makahawak ng abs ng lalaki? Matigas kaya talaga ‘yon katulad sa mga nababasa ko? Humaygahd, Cath, huminahon ka! Ang pinaalam mo lang kay Ms. Mau ay picture with them kaya walang kapaan ng abs na magaganap! sermon ng utak ko. Ambisyosang ‘to! Hampasin kita ng wrecking ball d’yan eh!

Todo deadma lang ako sa binubulong ng isip ko. Inggit lang siya sa kagandahan kong ubod ng pinagpala. Pagkatapos naming mag-selfie ni kuyang naka-topless ay nakipag-handshake ako sa kanya at ginoodluck ko siya sa kanyang modeling career. Nagpasalamat naman siya at syet, ang ganda ng boses niya! Maryosep, all-in-one ka na talaga kuya!

“K-kuya, pwedeng bang…” Nakatingin ako sa abs niya at magbabakasakali sana akong maka-experience ng pagkapa sa abs nang biglang may narinig akong umubo. Kunot-noong tumingin ako sa likod ko at muntik akong atakihin sa puso dahil sa takot nang makita kong si Basilio ‘yon at ang sama ng tingin niya sa ‘kin.

Oh no… Kasama ko nga pala si Baz, bad trip! Siguradong lagot ako nito sa kanya. Ang landi-landi mo kasi! sigaw ng utak ko. Nakakita ka lang ng mga naka-topless na mga lalaking may malalaking katawan, nakalimutan mo nang taken na ang puso mo!

Dali-dali akong nagsabi kay kuyang model na, “Wala-wala. Sige, kuya. Salamat sa picture!” bago ako lumapit kay Baz na kanina pa nagdidilim ang mukha.

“Uy,” sabi ko sabay ngiti nang pilit sa kanya habang ‘yong puso ko, kumakabog-kabog na sa kaba. Patay tayo d’yan, hindi niya ko pinapansin! Humaygahd, ano itong nagawa kong kasalanan? Harap-harapan mo lang namang ipinakita ang kalandian mo kahit and'yan si Baz, sagot ng utak kong kanina pa nakikieksena. Langya, alam ko pero hindi ko naman sinasadyang pagtaksilan siya. Talagang nasarapan lang ako sa pagbo-boywatching with matching picture-taking! Saka di ba normal lang namang maka-appreciate ng hubog ng katawan ng isang tao?

Push mo ‘yan, pairap na sagot ng isip ko sabay flip ng buhok. What? Walang gano’n, Cath! Hala ka, lumelevel up na ang pagkabaliw mo!

“S-sorry na,” pabulong kong sabi sabay pindot saglit sa kanang braso niya. “Nagpa-picture lang naman ako.”

“Cath,” tawag sa ‘kin ni Ms. Mau. Pinapalapit niya ako sa kanya. Mukhang may tatawagin na naman siyang model, naku, trouble na naman ito. Umiling ako at ngumiti sa kanya.

“Wag na po Ms. Mau! Okay na po ako sa isang picture,” nahihiyang sabi ko. “Salamat po!”

“Alright,” sagot niya at mukhang nahalata na niya kung bakit ako biglang nag-backfire sa plano. Binaling na niya ang kanyang atensyon sa mga kausap niyang staffs at gano’n din ang ginawa ko: tumingin ulit ako kay Baz at hindi pa rin nagbabago ang kalagayan ng pagmumukha niya.

“Selos ka?” Tama. Aasarin ko na lang siya para makalusot ako. Putek, mukhang kailangan ko ng masigabong palakpakan sa naisip kong ‘yon!

“Hindi ‘no,” sagot niya. “Natuwa nga ako e. Sana ako na lang ang pinakuha mo ng picture para hindi ka na nahirapan.” There’s sarcasm lingering in his voice and that was enough to make me smile. Nagseselos nga ang mister ko. Putspa, nagawa ko pa talagang kiligin sa mga oras na ito, eh ‘no?

“Sus,” pabiro ko siyang siniko habang nakangiti ako. “Wag ka nang magtampo. Dali, halika, picture tayo.” Inangat ko ‘yong cellphone ko para makapag-selfie kami pero nakasimangot lang siya na nakatingin sa ibang direksyon kaya binaba ko na lang. “Baz naman,” may pagtatampong sabi ko sabay simangot.

“Kung gusto mong magpa-picture, wag sa ‘kin. Do’n ka sa mga lalaking tinilian mo kanina.”

Aray. Ang sakit kapag sapul na sapol ka sa sinabi niya. Putek, hindi ako nakailag eh.

“’To naman,” nakasimangot pa ring sabi ko sabay hawak sa dalawang kamay niya. “Minsan lang ako mag-fangirl eh. Sorry na.” Tapos pa-cute akong ngumiti sa kanya. Maryosep, kapag ikaw Baz, hindi nadala ng charms ko ewan ko na lang. “Sige ka, pag hindi mo ‘ko pinatawad, sobrang made-depress ako.” Acting 101. “Eh di ba sabi mo pasasayahin mo ako ngayong birthday ko?”

Sumimangot siya at bigla akong kinurot nang madiin sa pisngi.

“Aray!”

Ngumiti siya at pinisil ‘yong ilong ko. “Bakit ka ba kasi nagso-sorry? Hindi naman talaga ako nagselos ‘no.”

“Weh! ‘Yan tayo eh!” sabi ko sabay ganti ng pisil sa pisngi niya. “Wag mo nang i-deny! Sus. Kung makatingin ka nga sa ‘kin nang masama parang bubugahan mo ako ng apoy eh!”

“Wala akong alam sa sinasabi mo,” sabi niya sabay iwas ng tingin habang napapangiti pa rin.

“Ah, wala pala ah!” sabi ko sabay kurot sa tagiliran niya na agad naman niyang ininda habang natatawa at pilit na gumaganti sa pamamagitan ng pagkiliti sa ‘kin.

NANG matapos kaming i-tour ni Ms. Mau ay nilibre niya pa kami sa isang sosyal na restaurant bilang pasasalamat sa pagbisita namin. Actually, naisip kong sponsored ito ng nanay ni Baz pero hindi ko na binanggit at tinanong kasi baka may magbagong anyo rito at maghasik ng dilim. Mahirap na.

Bago kami matapos kumain ay nag-excuse ako sa kanila kasi may tumatawag sa ‘kin mula sa ibang bansa at malakas ang kutob kong si mama na ‘yon. Agad akong tumayo at tumakbo patungo sa isang sulok saka sinagot ko ‘yong tawag.

“Happy birthday, anak,” masayang bati ni mama na nakapagpangiti sa ‘kin. “Pasensya ka na kung lagi akong wala sa tabi mo tuwing birthday mo.”

“Ayos lang ‘yon, ma. Nauunawaan ko naman po kayo eh. Ma…” Humugot ako ng hininga saka nagpatuloy sa pagsasalita. “Sorry po sa lahat.” Nagsituluan na naman ang luha ko. Grabe, ang benta ng iyak ko ngayon. Kaloka. “Sorry po kasi sobrang tigas po ng ulo ko. Sorry po kasi gusto ko lahat ng gusto ko masunod kahit hindi naman tayo mayaman. Ma, sorry kung may mga pagkakataon na kinakahiya kita lalo na ‘yong trabaho mo d’yan. Sorry kung nasisigawan kita at inuutus-utusan. S-sorry kasi napakawalang kwenta kong anak. Bastos pa ako at walang galang sa ‘yo pero sa kabila ng lahat, never mo akong sinigawan o pinagbuhatan ng kamay kapag umuuwi ka rito sa Pinas. Sorry kung winawaldas ko lahat ng perang pinapadala mo sa mga bagay na hindi naman gano’n kaimportante. Sorry din kung nitong mga nakaraang buwan, hindi ko nasasagot ‘yong mga tawag mo. Ma, sorry po. Sobrang sorry po talaga. Sana mapatawad n’yo po ako at patuloy na mahalin. Miss na miss ko na po kayo.”

“Anak, a-ayos ka lang ba?” Narinig kong tanong ni mama habang sumisinghut-singhot. “Hindi ka ba nalipasan ng gutom?” Maiiyak na ang tono ng boses niya. Natawa ko kasi hindi ko inaasahan ‘yong response niya. Epic eh.

“Ma naman,” sabi ko habang patuloy na umiiyak. “Seryoso kaya ako.”

Natawa siya nang bahagya tapos natuloy sa paghikbi. “Pasensya ka na, anak. Hindi lang sanay ang mama. Akala ko na tuloy kung ano nang nangyari sa ‘yo d’yan.”

“Masanay ka na, ma. Kasi mula ngayon, mas ipaparamdam ko pa sa inyo kung ga’no ako ka-thankful na kayo ang mama ko. Saka… mas pahahalagahan ko na rin at titipirin ang perang pinapadala n'yo sa ‘kin.”

“Natutuwa akong marinig ‘yan, anak. Pero wag kang masyadong magtitipid, ha? Ayokong makitang nangayayat ka d’yan pag uwi ko.”

“Tumataba nga ako nang very very slight eh,” napangiti ako nang maalala ko si Baz at ang coffee cat family ko; kung pa’no nila ako busugin halos araw-araw sa pagkain at pagmamahal. “Ma, nagtatrabaho po ako nang part-time sa isang café kaya nakakaipon po ako kahit kaunti.”

“Anak, hindi mo kailangang—”

“Ma, hindi naman po mahirap magtrabaho do’n saka next sem naman po mag-aaral na po ako ulit kaya—”

“Tama ba ‘yong narinig ko, anak? M-mag-aaral ka na ulit?” tanong niya at umoo naman ako. “Diyos ko, Panginoon ko, salamat po at hindi Ninyo pa rin kami pinababayaan,” nabanggit ni mama sa sobrang kaligayahan. “Anak, masaya akong marinig ‘yan sa ‘yo. Basta tandaan mo, kahit anong kurso ang gusto mo ay susuportahan kita hangga’t kaya ko.”

“Salamat, ma. Mag-aaral po ako nang maigi para maging proud kayo sa ‘kin,” sabi ko sabay pahid ng mga luha ko.

“Kelan ba ako hindi naging proud sa ‘yo? Anak, ipangako mong aalagaan mo ang sarili mo d’yan. Sa Pasko, uuwi ako d’yan sa Pilipinas. Doon sa apartment unit ka pa rin ba nakatira?”

“Opo, ma. Mag-iingat kayo d’yan at alagaan n'yo rin po ang sarili n'yo. Hihintayin ko po ang pagbabalik n'yo.”

“Sige, anak. Happy birthday ulit.”

Pagkatapos naming mag-usap ni mama ay nakangiti akong bumalik sa upuan ko. Sobrang gaan ng loob ko kasi nagkaro’n din ako ng pagkakataon na makahingi ng tawad sa numero unong taong apektado sa lahat ng kapalpakan at kalokohan ko sa buhay: si mama.

Alam kong ang sama pakinggan pero nang dahil sa nakaraan ni Baz, mas na-realize ko kung ga’no ako kaswerte sa mama ko. Di bale, naniniwala ako… someday, magkakaayos din sila ng future mother-in-law ko.

“Umiyak ka ba?” tanong sa ‘kin ni Ms. Mau.

Ngumiti ako at installment na tumawa. “Medyo po. Tumawag kasi si mama. Binati ako at medyo naging madrama ang pag-uusap namin.”

“Oh, I see. Anyway, nakalimutan pala kitang batiin, ‘no? Happy birthday, Cath. Sayang, hindi ako nakapag-order ng cake, do you want ba to—”

“Naku, wag na po kayong mag-abala, Ms. Mau. Sobra-sobra na nga po itong ginawa ninyo para sa ‘min ni Baz. Nilibot n’yo na nga po kami at tinuruan, tapos nilibre n’yo pa po kami ng pagkain.”

“It’s nothing. Ang mahalaga, nag-enjoy kayo at marami kayong natutunan,” nakangiti niyang sabi. “Anyway, may lakad ba kayo ni Basilio after this? Malapit nang gumabi and I’m worried na baka makaabala ako sa date n’yo.”

Bigla akong namula at napatingin ako kay Basilio na nakatingin naman sa ‘kin. “N-naku,” binalik ko ang tingin ko kay Ms. Mau at kinampay ko pa ang kamay ko for emphasis, “w-wala naman po kaming date ni Baz pagkatapos nit—”

“Meron," tipid na sagot ni Baz na agad nakapagpagulat sa 'kin.

"Me-meron?!"

Chapter 52

●ω● of crochet

Hindi ako naniniwalang madaling matuto mag-bike pero naniniwala akong rare specie talaga ang mga lalaking marunong maggantsilyo.

MUNTIK tumirik ang puso ko sa kilig. Lang ‘ya, may date daw kami! Humaygahd, hindi man lang na-inform ang kagandahan ko na may main event pa pala pagkatapos ng lahat ng nakakawindang na nangyari kanina. Juice colored, kakayanin pa ba ito ng katawang lupa ko? Baka naman masyado akong paligayahin ni Basilio at bigla na lang akong humandusay dito at tuluyan nang sumalangit nawa. Naku! Wag naman sana. Ayokong lumipat ng ibang ‘apartment’ this upcoming Undas!

“S-sa’n tayo pupunta?” tanong ko sa kanya nang magsimula kaming maglakad. Nang makapagbayad na ng bill si Ms. Mau kanina ay nagpaalam na siya sa ‘min kaya umalis na rin kami sa restaurant. Mahirap nang magtagal at baka may metro ‘yong upuan nila at bigla kaming singilin ng sandamukal na service fee pag mamaya pa kami lumarga!

Pasimpleng kinuha ni Baz ang kamay ko habang nakatingin siya sa nilalakaran namin. Ako naman daig pa ang kalansay sa pangingisay sa kilig. Ano ba ‘yan, Cath! Mukha kang shunga, para namang hindi niya pa nahahawakan ang kamay mo!

Dahil malapit na ang Pasko, mabilis nang dumilim ang langit. Mag-aalas sais pa lang pero parang sobrang gabi na. Hindi ko alam pero pakiramdam ko, ang romantic ng atmosphere ng paligid.

“Hindi ko rin alam,” he said as he pouted his lower lip. “Ngayon lang ako nakarating sa Makati eh.” Tumingin siya sa ‘kin at nagtanong ng, “Ikaw ba… may gusto kang puntahan?”

Wala akong ibang alam na puntahan dito kundi mga bar lang at ayokong dalhin si Basilio do’n dahil pugad ‘yon ng mga haliparot na babaeng naghahanap ng kachukchak chenes at ayokong sumakit ang kamay ko kakasabunot sa kanila kapag umaligid sila sa mister ko. Another thing, hindi siya umiinom at ayoko siyang piliting uminom dahil mahirap magbibit ng lalaki pauwi. Buti sana kung feather weight siya o kaya instant na lumiliit para pwedeng dalhin sa bag, eh hindi naman.

Nagpanggap akong nag-iisip habang patuloy pa rin kami sa paglalakad. “Hmm… w-wala akong maisip.”

“Ah, alam ko na!” biglang sabi niya tapos ngumiti siya sa ‘kin. Juice colored, ‘yong ngiti niya hinoldap ‘yong hininga ko. Syet, lumalala na talaga ang tama ko sa lalaking ‘to. “Okay lang ba sa ‘yong mapagod?”

“M-mapagod?” Bakit iba agad ang rumehistro sa isip ko nang sabihin niya ‘yon? Tokwa, namula tuloy ako at napaiwas ng tingin. Wait lang Lord, hindi porke sinabi kong main event e eto na ang tinutukoy ko. Maryosep, hindi pa ako handa para sa mga ganitong bagay! Chos. Kailan ba? Now na? Saan? Go! “A-ayos lang.”

“Okay lang din ba sa ‘yong pagpawisan?”

I blinked twice at him as I bit my lip unconsciously. Humaygahd, nagbibiro lang talaga ako kanina, Lord! Wag N’yo pong totohanin! Hindi naman po ako talaga nagmamadali saka ayokong ma-devirginize nang amoy araw na ako’t mukha nang haggardo versoza! Kailangan ko ng mahaba-habang time for something as special as that!

“B-bakit? Ano bang gagawin natin?” maingat kong tanong sa kanya at lalong lumapad ang ngiti niya. Takte, mukha siyang excited. Syet, may tugs-tugs na namang nagaganap sa puso ko.

“Mamaya mo malalaman. Ano, ayos lang ba?”

Naman! Magpapapilit pa ba ako e ikaw na ang nag-aya? Syempre, hindi! Mabuhay ang himagsikan! Iwagayway ang bandila ng mga katipunerong lumaban para sa kasarinlan! Mabuhay!

Ala-Maria Clarang tumango ako at ngumiti sa kanya nang slight.

“Sige, hintayin mo ‘ko saglit dito at magtatanong lang ako sa guard,” sabi niya bago niya bitawan ang kamay ko. Tumakbo siya papunta sa isang guard na nagbabasa ng dyaryo. Nag-usap sila saglit, ako naman ay pasimpleng naglabas ng compact powder at tinignan ang sarili ko sa salamin. Taragis, ang lagkit ko na tignan at ang gulo ng buhok ko! Agad akong nagpahid ng powder at nag-apply ng konting lipstick bago ko sinuklayan ang buhok ko. Nagwisik na rin ako ng pabago para matabunan amoy ng lansangan na kumapit sa outfit ko.

Pagbalik ni Baz napakunot-noo siya nang tignan ako. “Nakalimutan kong naka-dress ka nga pala.” Putek, di niya man lang napansin na nag-ayos ako?

“B-bakit? Anong masama kung naka-dress ako?” Hindi ba mas maganda nga ang gano’n para madaling…

“Tara,” sabi niya sabay kuha ng kamay ko. “Bumili muna tayo ng isusuot mo para kumportable ka.”

“Ha? Bakit pa tayo bibili e—”

“Basta,” nakangiti nang bahagyang sabi niya sa ‘kin.

“T-SHIRT at maong pants?” I asked him in a disbelieving voice nang ibigay niya sa ‘kin ang mga ‘yon para sukatin. Kasalukuyan kaming nasa isang hindi pipitsuging bilihan ng damit sa mall. Di na ‘ko nagtaka nang pag tingin ko sa t-shirt na pinili niya e may sumalubong sa ‘king cute na pusang design doon. Ano pa bang ine-expect ko sa lalaking kulang na lang sambahin ang mga pusang alaga niya?

“Mas mabuti na ‘yan para hindi ka lamigin mamaya.” Lamigin? Wait, ano ba talagang gagawin namin at parang hindi ko na naiintindihan ‘yong mga pinagsasasabi niya?

“Baz.”

“Isukat mo na ‘yan para mabili na natin. Sayang ang oras.”

Tumango na lang ako at hindi na nagtanong pa. Nang maisukat ko na at kasya naman (in fairness, alam niya ang size ng katawan ko) ay binayaran niya na ‘yon tapos sinuot ko ulit nang wala nang tag price. Ang awkward lang kasi hindi ‘to ‘yong ini-imagine kong romantic na sandali kung sa’n bibilhan ka ng lalaking mahal mo ng damit. Kung bakit naman kasi t-shirt at pants pa ang napili niya. Mag-iinterpretative dance ba kami mamaya?

Mayamaya, nakarating na kami sa labas ng mall at may parang hinahanap siyang specific na lugar. Naglakad pa kami nang naglakad. Buti talaga at hindi ako nagtatakong kapag may mga lakad akong ganito kundi kanina ko pa naibaon sa hukay ang mga paa ko.

“Ayun!” sabi niya sabay takbo at hatak sa ‘kin. Nakakita ako ng maraming nakaparadang bike. Tumingin ako sa karatula sa itaas na bahagi ng lugar at napanganga ako sa nakasulat rito: Rent-A-Bike. Agad gumuho ang pinapantasya kong mangyayari kanina. Ito pala ang gusto niyang gawin namin: ang mag-bike!

Nagpaalam siya sa ‘kin saglit at tumango lang ako. Kung tutuusin, maganda naman ‘yong lugar. Malawak, malinis at parang field. Maliwanag din dahil sa ilaw so keri lang mag-bike kahit gabi na kaso alam n’yo ba kung anong pinuproblema ko? Hindi ako marunong mag-bike at ayokong magmukhang shunga dahil karamihan ng mga nanghihiram ng bike sa lugar na ito e marurunong talaga! Baka pagtawanan nila ako at ibato ko sa kanila ‘yong bike na rerentahan ni Baz! (Wish ko lang mabato ko ‘yon, ang tatag naman ng muscles ko sa katawan, kung gano’n!)

Nang bumalik si Baz ay may dala na siyang dalawang helmet at safety gears para sa mga siko, tuhod at kamay. Nawala lahat ng alalahanin ko sa katawan nang siya ang mismong maglagay sa ‘kin ng safety gears. Kumembot ang puso ko nang hawakan niya ang siko at tuhod ko. Tapos kinuha niya ang kamay ko para isuot sa ‘kin ‘yong biking gloves. Nakakawindang. Syet. Lalo na no’ng itanong niya sa ‘kin kung may panali ako ng buhok at nang ibigay ko sa kanya ang hinihingi niya ay siya na ang mismong nagtali ng mahaba kong buhok bago niya maingat na nilagay sa ulo ko ‘yong helmet. Humaygudnes, napakagat-labi na lang ako sa kilig habang tinititigan ko siya. Napakamaasikaso niya, putek, nakakarinig na naman ako ng kampana ng simbahan at mga lumilipad na kalapati!

Nang maayos na ang mga safety gears na nakalagay sa ‘kin ay agad kong kinuha ang sa kanya saka nakangiting nagsabing, “Ako na ang maglalagay sa ‘yo nito.”

“W-wag na. Ako na lang,” sabi niya sabay iwas ng tingin at kamot saglit sa leeg. Jusmiyo, nahihiya ba siya? “Kaya ko naman eh.”

“Sus, wag ka nang mag-inarte. Alam kong gusto mo rin,” pabiro kong sabi nang hawakan ko ang kanan niyang siko para mailagay ‘yong elbow pad doon. Gano’n din ang ginawa ko sa kabila at nakangiti ako habang ginagawa ko ‘yon. Ewan. Ang sarap lang ng feeling nang mahawakan mo ‘yong ibang body parts ng taong mahal mo liban sa kamay niya. Then nag-squat akong umupo para malagyan ang tuhod niya at jusmiyo, hindi ko mapigilang mapatingin do’n sa parteng alam n’yo na. My gahd, kung anu-ano na namang nai-imagine ko, kaloka! Nang mailagay ko na sa mga tuhod niya ‘yong safety gears para do’n ay saka ako tumayo para kunin sa gilid ‘yong isusuot kong helmet sa ulo niya.

Nang kunin ko na ‘yon gamit ang isang kamay ay humarap na ako sa kanya. Nakatingin siya sa ‘kin at hindi ko mabasa ang isip niya. Nakapinid lang ang labi niya at medyo stiff ang expression niya. Kinakabahan siguro ‘to na baka may iba akong kapain sa kanya! Haha. Well, sorry na lang siya dahil hindi talaga pumasok sa napakainosenteng isip ko ‘yon ‘no. Oo! As in hindi talaga!

Hinawi-hawi ko ‘yong bangs niya sa magkabilang gilid nang masilayan ko naman ang noo niya kahit minsan. “Ang lambot ng buhok mo, Baz,” sabi ko at bigla siyang nag-iwas ng tingin at bahagyang namula. Napangiti na lang ako kahit naasar ako nang maalala kong never niya pa pinuri ang panlabas kong anyo. Ni hindi niya man lang sinabing madulas, malambot at parang pang-commercial ng shampoo ang buhok ko no’ng hawakan niya kanina. Nilagay ko na ang helmet sa ulo niya habang nakatitig ako sa kanya at tumingin na siya sa ‘kin ulit. Nagtagal ‘yon nang ilang segundo bago ko alisin ang mga mata ko sa kanya para kunin ‘yong biking gloves na isusuot ko sa mga kamay niya.

Hinawakan ko ang kanan niyang kamay at napansin ko na mas malaki ‘yon kaysa sa kamay ko. Dinama ko rin ‘yong palad niya. Medyo magaspang pero malambot. Natuwa pa ko kaya medyo pinisil-pisil ko ‘yon hanggang sa nagulat ako kasi inipit niya ‘yong kamay ko gamit ang kamay niyang pinagtitripan ko. Napaangat ako ng tingin sa kanya at nakita ko siyang bahagyang tumawa bago niya pinakawalan ang kamay ko.

“Isuot mo na kasi sa ‘kin kung isusuot mo,” nakangiti niyang sabi, “para makapagbisikleta na tayo.”

“Masusunod po, mahal na prinsipe,” natatawa kong sabi bago ko isuot sa kanya ‘yong biking gloves at natawa naman siya.

“Tumigil ka nga. Ang pangit pakinggan,” kunot-noo ngunit nakangiti niyang sabi.

“Sabagay, sa’n ka naman nakakita ng prinsipeng marunong maggantsilyo?” I said smiling as I put my hands on my hips.

Pinaningkitan niya ako ng mga mata bago niya pinisil ang ilong. “Wag kang magulo, baka ikaw ang isunod kong igantsilyo.”

“Oo ba, basta siguraduhin mo na igagantsilyo mo ang puso ko palapit sa ‘yo.”

He stifled a laugh and looked away then he grabbed my hand and said, “Tara na nga at baka makalimutan ko nang magbibisikleta tayo.”

Chapter 53

●ω● of buts

Hindi ako naniniwala na masayang makarinig ng something sweet or nakakakilig na may karugtong na 'pero' pero naniniwala ako na maayos ko rin ang gulong ginawa ko.

“HOY Basilio, kapag ako nasemplang dito, manghihiram ka ng mukha sa mga pusa mo!” banta ko habang tinutulungan niya akong umupo nang maayos sa bike. Nakahawak ang isa niyang kamay sa hawakan ng bisikleta at ‘yong isa naman ay ginagamit niyang pangtulong sa ‘kin para mapagtagumpayan ko ‘tong extra challenge na ito. Kaloka, pa’nong hindi ako mahihirapang umupo eh feeling ko bibitawan niya anytime ‘yong bisikleta kasi nangingiti siya. Naku, sinasabi ko na nga ba at pinagkakatuwaan ako ng bwisit na ‘to eh! Palibhasa sinabi ko na sa kanya kaninang hindi ako marunong mag-bike kaya ang lakas ng loob niyang paglaruan ang damdamin ko!

Nang makaupo na ako ay inutusan niya akong ilagay apakan ‘yong pedal at humawak sa dalawang hawakan. Nagawa ko naman nang walang kahirap-hirap ‘yong pag-apak sa pedal pero ‘yong sa hawakan, jusmiyo, ayoko! Nanatili pa rin akong nakasandal sa balikat niya.

“’Yong kamay mo sab—”

Mabilis akong umiling. “Kapag humawak na ‘ko sa mga ‘yan, bibitaw ka na eh! Ayokong malaglag! Ayoko!” natatakot kong sabi at natawa naman siya. Langya, nagawa mo pa akong pagtawanan, ang sama mo talaga! Buti sana kung afford mong ipaayos ang mukha ko kapag nasira ‘to dahil sa mga kalokohan mo!

“Hindi ko bibitawan. Pangako,” sabi niya at agad ko siyang pinanlisikan ng mata. “Seryoso. Pa’no naman kita matuturuan kung bibitawan ko agad, di ba?”

“Eh di bibitawan mo nga! Ayoko na, ibaba mo na ‘ko dito!” nakasimangot kong sabi.

“Wag ka ngang kabahan. Hindi ka malalaglag, okay?”

“Sinasabi mo lang ‘yan!”

“Ilagay mo na ang mga kamay mo sa hawakan, Cath, kundi talagang bibitawan ko ‘to bigla,” banta niya tapos sukat ba namang inuga niya nang konti ‘yong bisikleta?! Kaya ayun, napatili ako sa takot at napakapit nang mahigpit sa braso niya.

“Langya ka, papatayin mo ba ako sa takot?!” reklamo ko.

“Wag na kasing matigas ang ulo. Sige ka, hindi tayo matatapos rito.”

Matagal ko muna siyang tinitigan nang masama bago ako nag-make face at maingat na nilagay ang mga kamay ko sa hawakan. Humaygahd, Kayo na pong bahala sa ‘kin, Lord. Ayoko pong mamatay na ang cause of death ay pagkahulog sa bisikleta!

Pinisil niya pa ang pisngi ko as reward na ikinatuwa ko naman deep inside though tiger look pa rin ako hanggang ngayon.

Inutusan niya akong magpidal nang dahan-dahan at dahil first time ko itong gagawin ay medyo bali-baliko at gegewang-gewang ang bisikletang minamane-obra ko. Nakahawak pa rin si Basilio sa gilid ng isang hawakan, samantalang ‘yong isa naman niyang kamay e nakahawak sa dulong bahagi ng inuupuan ko.

Nagpatuloy ‘yong pagpipidal ko hanggang sa nakakapagbisikleta na ako nang diretso at maayos. “Ano, nasasanay ka na bang magbalanse?”

Agad ko siyang pinaningkitan ng mga mata. “Hindi pa kaya wag mong bibitawan ‘tong bisikleta ko kundi—”

“Kundi?” tanong niya sabay ngiti tapos nagulat na lang ako nakataas na ‘yong isang kamay niya sa ere at ‘yong isa e bigla akong tinulak sa likod. Sobrang nanlaki ang mga mata ko sa takot at kaba. Napatili ako nang bongga at wala akong choice kundi magpidal nang magpidal kundi matutumba ko. Matutumba kooooo!

“See? Marunong ka na.”

Narinig kong sabi niya kaya napalingon ako sa kanya saglit bago ako napatingin sa sarili ko. Eh? Hindi ako nasemplang? Nagpidal pa ako nang nagpidal at lalo akong napalayo sa kung sa’n nakatayo si Baz. Hindi pa rin ako nawawalan ng balanse. Unti-unting namayapa ang kaba at takot sa puso ko. Naramdaman ko ‘yong lamig ng hangin na humahampas sa mukha ko. Binilisan ko pa ang pagpidal hanggang sa nakaya ko nang iliko ‘yong bisikleta at bumalik kay Basilio. Nang medyo malapit na ako sa kanya, saka ako nagkaro’n ng problema.

“B-Baz, hindi ko kayang pahintuin!”

“Ha? Pindutin mo ‘yong preno, nasa tabi ‘yon ng hawakan o kaya tumigil ka sa pagpipidal para—”

“Mawawalan ako ng balanse kapag huminto ako! Ayokong malaglag!” sigaw ko sa kanya. “Baz, umalis ka d’yan dahil baka matamaan kita!”

“Hindi ‘yan. Basta magtiwala ka sa ‘kin, huminto ka sa pagpipidal! Wag kang matakot malaglag, ayokong bahala sa ‘yo!”

Humugot ako nang hiningi at pumikit saka ako huminto. Nang babagsak na ako, inapak ko ‘yong isa kong paa sa damuhan at naramdaman kong parang gumaan ‘yong bike. Hindi na nakaangkas sa ‘kin ‘yong bigat niya. Nang magmulat ako ng mata, nakahawak na si Baz sa upuan ng bisikleta.

“O di ba, sabi ko naman sa ‘yo, hindi ka malalaglag?”

“Kahit na! Nakakatakot pa rin!” nakasimangot kong sabi. “Muntik na akong atakihin sa kaba! Akala ko talaga masasagasaan kit—”

“Pero nag-enjoy ka, di ba?” nakangiti niyang sabi.

Napaiwas ako ng tingin. “W-well, slight lang.”

“Kung gano’n, this time mag-eenjoy ka na talaga kasi kasabay mo na akong magbibisikleta.”

NAGHIMAGSIKAN ang brain cells ko sa inis nang pakitaan niya ko ng kayabangan. Sukat ba namang paunahin niya ako sa race namin kasi sigurado naman daw siyang maabutan niya ako? Kaloka, hindi porke baguhan lang ako e magpapatalo na ako sa kanya! Baka lamunin niya ang alikabok ko. Fast learner ata ‘to!

Nang magsimula na siyang magbisikleta, lalo kong binilisan. Pagsisisihan mo ang araw na ito dahil tinuruan mo akong magbisikleta sa hindi nakakakilig na paraan!

“Wag mong masyadong bilisan, baka mapagod ka agad,” sabi ni Baz at nilingon ko siya para magbelat. He just rolled his eyes and laughed as he continued to pedal. Nang malapit niya na akong abutan, lumingon ako ulit sa kanya at nilahad ko ang isang palad ko.

“Kailangan mo ng tulong?” asar ko at bigla akong kinabahan nang muntik niyang abutin ang kamay ko. Mabilis ko ‘yong ibinalik sa hawakan at nang tumingin ako ulit kay Baz ay katabi ko na siya. Takte, ang bilis naman akong naabutan ng neanderthal na ‘to!

“Sino ulit ang may kailangan ng tulong, Cath?” tanong niya nang maunahan niya na ako at sinimangutan ko lang siya nang buong puso. Natawa naman siya sa naging reaksyon ko. “Let’s not compete with each other. Date ito, di ba?” sabi niya nang sadyain niyang maging mabagal para masabayan niya ako sa pagbibisikleta.

“Date? Hindi ba ‘to Amazing Race Philippines?” tanong ko at natawa na naman siya. “Ginagalingan ko pa man din para maiuwi ko ‘yong jackpot prize.”

“Ngayon lang naman kasi ako nakipag-date kaya hindi ko alam kung sa’n ba kita dapat dalhin,” malungkot na sabi niya. Weh. Di nga? Is that your final answer? Juice colored, kung first time ‘to, hindi na masama. Akala ko dadalhin niya ako sa azotea eh, o kaya ay isasakay sa kalesa at papaypayan gamit ang abaniko ng makalumang panahon. “Sorry na. Na-disappoint ba kita?”

Sus, kahit naman sa’n mo ‘ko dalhin at kahit ano man ang gawin natin nang magkasama ay mag-e-enjoy ako eh. And there’s no room for disappoint to someone who’s happy.

“Mukha ba akong disappointed?” nakangiti kong sabi. I saw him blush and a smile slowly spread across his face.

NANG pagpawisan at hingalin na ako nang bongga ay umayaw na ako sa pagbibisikleta. Ibinili niya ako ng mineral water na inubos ko nang mabilisan dahil uhaw na uhaw ako. Uminom din si Baz ng tubig na binili niya at ilang minuto habang nagpapahinga ay tinanong niya ko kung gusto ko raw bang iangkas niya ako sa bisikleta at agad naman akong tumango. Sa wakas, may naisip din siyang something romantic! Kaso, kamusta naman ‘yong pawisan na kami pareho? Nevermind, ang mahalaga, mayayakap ko ang likod niya habang nagbibisikleta siya!

Ang sarap pala sa pakiramdam nang nakaangkas lang sa likod ng nagba-bike. Hindi nakakapagod at mas maoobserbahan mo ang paligid. Salamat sa liwanag ng buwan at ilaw ng lugar na ‘yon dahil mas na-appreciate ko ang kagandahan ni Mother Nature kapag gabi. Although maingay nang kaunti ang lugar dahil hindi lang naman kami ang customer e masaya pa rin. Pa’no ba naman ako hindi sasaya e kasama ko siya?

“Cath,” sabi niya habang patuloy na nagbibisikleta at angkas niya ako sa likod niya.

“Hm?”

“Kapag kinausap mo si Crispin bukas, maging mapili ka sa mga salitang sasabihin mo,” malumanay niyang sabi. Ay, oo nga pala. Buti pinaalala niya. Kailangan ko pa palang kausapin ‘yong taong ‘yon na hanggang ngayon hindi ko alam kung ano ang iniisip. Kukuyugin ko ng tawag ‘yon mamaya pag nakauwi na kami ni Baz! I deserve an explanation from him! “Hangga’t maaari ayoko siyang masaktan at wag naman sanang magkaro’n ng lamat ang pagkakaibigan n’yo at pagkakaibigan namin.” Huminto siya sa pagbibisikleta at tumingin siya sa ‘kin. “Kasi Cath… mahalaga sa ‘kin si Cris at ayokong mawala siya sa buhay ko dahil lang pinili mo ako.”

Tumango ako sa kanya at bahagyang yumuko. “S-sorry, Baz. Kasalanan ko kung bakit naging kumplikado ang lahat.”

“Gusto kong isipin mo na mas gugustuhin ko pang manatili tayo bilang magkaibigan kaysa mamili sa inyong dalawa. Oo, ikaw lang ‘yong babaeng gusto kong palaging kasama pero sana maintindihan mong hindi ‘yon sapat na dahilan para kalimutan ko ang pagkakaibigan namin para sa ‘yo.”

Halu-halong emosyon ‘yong naramdaman ko sa mga sinabi niya. Parang kanina lang ang gaan-gaan ng pakiramdam ko at ang saya-saya naming dalawa tapos bigla niyang babanggitin si Cris. Although hindi ko naman siya masisi kasi kung ako ‘yong nasa kalagayan niya, maiisip ko rin na hindi tamang maging masaya ko knowing na ako ‘yong magiging rason ng kalungkutan ng kaibigan ko pero kasi… hindi ko maiwasang masaktan. I don’t know if it was the way he said those words, or the timing (nagde-date kami ngayon, according to him), or the way he chose his words, ewan… basta masakit. ‘Yong feeling na may sasabihin siyang something sweet or nakakakilig pero may kasunod na ‘pero’? Or nasanay lang ako sa pagbabasa at panunuod ng mga love story kung sa’n ipagpapalit ng lalaki ang lahat-halat para sa babaeng mahal niya? Well, hindi niya pa naman sinasabi na mahal niya ako. Sangkaterba ang pagitan ng ‘gusto kita’ sa pangarap kong marinig mula sa kanya. At matagal pa siguro bago ko 'yon marinig mula sa bibig niya.

“N-naiintindihan ko,” wala sa loob na sabi ko saka ako nag-ayang umuwi.

Chapter 54

●ω● of shouts

Hindi ako naniniwalang isang malaking guni-guni lang ang nararamdaman ko para kay Baz pero naniniwala akong masamang nagsisigawan ang magkapitbahay sa iisang apartment dahil posibleng makaistorbo ito ng iba pang tenant.

“SORRY.” Narinig kong sabi ni Basilio pagkatapos nang humigit kumulang sampung minuto naming paglalakad papunta sa sakayan ng MRT. Kahit kasi anong pilit niya na kumain muna kami bago tuluyang umuwi ay umiiling lang ako at hindi na umiimik. Sino ba naman ang gaganahang kumain pagkatapos ng sinabi niya, di ba?

Huminto siya sa paglalakad at tumingin sa ‘kin. “Alam kong hindi ko dapat sinabi ‘yon sa ‘yo nang hindi pa natatapos ‘yong birthday mo. Ayokong maging malungkot ka pero… hindi ko lang talaga gusto ‘yong pakiramdam na… ganito.” Bahagya siyang yumuko.

Binatukan ko siya at napaaray siya sa sakit. Tumingin siya sa ‘kin, inirapan ko siya. “Wag kang mag-sorry, wala kang kasalanan. Tama lang ‘yong ginawa mo kaninang pagpapamukha sa ‘kin na may pending case pa akong kailangang lakarin sa korte kaya wala pa akong karapatang mag-feeling more than friends na tayo.” Humugot ako ng hininga bago ako tumingin sa kanya. “Saka pwede ba, patapusin mo nang mapayapa ang birthday ko. Wag mo nang banggitin ‘yong napag-usapan natin kanina dahil gets na gets ko naman ang ibig mong sabihi—”

“Eh kasi nakakailang ‘yong gan’to. Hindi ka umiimik kanina pa.”

“Eh anong gusto mong gawin ko? Umiyak at maglupasay sa kalsada kasi champion ako sa katangahan o magtatalon sa tuwa para maipa-confine mo na ako sa pinakamalapit na mental hospital? Mamili ka—”

“Cath—”

“Isipin mo na lang nireregla ako ngayon at dahil do’n kaya mainit ang ulo ko at nangangailangan ako ng world peace,” sabi ko at nagpatuloy na ako sa paglalakad. Siguro nga may mens ako ngayon dahil maski ako naguguluhan sa inaasal ko. Hindi ko na alam kung kanino ba talaga ako naiinis, kung sa sarili ko ba dahil nagsinungaling ako na nagpalaki ng gulong ‘to, kay Basilio kasi ‘yong mga tulad niya ‘yong dapat pinapatayuan ng monumento sa sobrang pagpapahalaga sa bro code echos na ‘yan, o kay Crispin dahil nahumaling siya sa ganda ko at umeksena sa umuusbong na pagmamahalan namin ni Baz. O all of the above? Maryosep, ewan! Nakakasira ng katinuan, mygudnes! Gusto ko nang umuwi na lang at itulog ang problemang kinakaharap ko ngayon.

Nang makasakay na kami sa MRT ay medyo nakahinga ako nang maluwag dahil hindi na gaanong siksikan. Bonus pang nakaupo kami ni Baz. Late na din kasi at kanina pa siguro humihilik ‘yong mga bakulaw na mahilig manggitgit at mag-display ng kili-kili powers nila sa loob ng tren. Hindi kami nag-usap hanggang sa makauwi na kami ng apartment. Binigay niya sa ‘kin ‘yong paper bag na naglalaman ng dress ko at tinanggap ko naman ‘yon nang di tumitingin sa mga mata niya. Ang awkward. Sa dami ng nangyari ngayong araw, pakiramdam ko, hindi makaratungan na dito matatapos ang lahat. Akala ko pa naman, may goodnight kiss na akong makukuha mula sa kanya after nito, ‘yon pala, gabuntok na pagod at stress lang ang mapapala ko.

“Sige, Cath. Alis na ‘ko. Goodnight,” wala sa loob na sabi niya bago siya tumalikod.

“Baz.” Huminto siya sa paglalakad ngunit di niya ako nilingon.

“Pa’no… pa’no kung hindi ako bitawan ni Cris pagkatapos ko siyang kausapin? P-pa’no kung patuloy pa rin siyang manligaw?”

Dahan-dahan niya akong nilingon. “Pa’no kung wala ka naman talagang gusto sa ‘kin? Pa’no kung akala mo lang ‘yon?”

I gaped at him in surprise. “Ha? Anong pinagsasasabi mo, Baz? Hindi pa ba sapat sa ‘yo ‘yung mga sinabi ko kanina? ‘Yong pagtanggap ko sa ‘yo nang buong-buo para maisip mo na totoong—”

“Hindi kaya naiisip mo lang na may gusto ka sa ‘kin dahil madalas kitang tulungan? Dahil magaan ang loob natin sa isa’t isa? Pwede namang naaawa ka lang sa ‘kin kanina kaya mo nasabi ang mga ‘ya—”

“I can’t believe you, Baz,” napapailing na sabi ko at still, di pa rin ako makapaniwala sa mga salitang niluluwa ng bibig niya. “Bakit hindi mo na lang ako diretsahin para matapos mo na ‘to? If you don’t want me to love you, then tell me! Hindi ‘yung ganyan na ginagawa mo akong sinungaling!”

“Hindi sa ginagawa kitang sinungaling, ang sa ‘kin lang—”

“You know what, Baz? Ang duwag mo,” madiin kong sabi sa kanya. “You’re trying to convince me that what I’m feeling right now is not real because you want everything to be convenient on your part. Ayaw mo ng kumplikasyon? Ayaw mong masira ang pagkakaibigan n’yo? Pwes, sino ba ang may gusto no’n, ha? Ha?!” I closed my fist and glared at him. Unti-unti kong namalayan na umiiyak na naman ako. “Alam mo, mas matatanggap ko pa kung sasabihin mo sa ‘kin na wala ka naman talagang gusto sa ‘kin para sumuko na ako nang tuluyan sa ‘yo kaysa ‘yung gan’to na kulang na lang utusan mo ako na magkagusto kay Crispin!” Tinaasan ko na siya ng boses kasi talagang hindi ko na makontrol ‘yong pagkaasar ko sa kanya.

Pakiramdam ko tuloy sumusuko na siya sa ‘kin kahit hindi pa nagiging kami at mas ikagagaan ng loob niya kapag sinagot ko si Cris! Ang gulo niya, bwiset. Ang sakit na ng puso ko. Langya talaga ‘tong mga lalaking ‘to! Pahirap sa buhay!

“Ako pa ngayon ang duwag? Sino ba kasi ‘yong nagpakumplikado ng lahat? Di ba ‘yong kaduwagan mo na aminin sa ‘kin ‘yang nararamdaman mo, ha?”

“Nag-sorry na nga ako, di ba?!” sigaw ko. “Alam mo, kung hindi naman dahil sa kalabuan mong bwisit ka, hindi naman ako makakapagsinungaling nang gano’n eh! Kung nu’ng una pa lang, pinahiwatig mo nang may gusto ka sa ‘kin e di sana, walang gan’tong problema!”

“Ilang beses ko bang sasabihin na kailan ko lang na-realize na may gusto ako sa ‘yo?!”

“Eh bakit hindi mo agad sinabi? Kasi duwag ka! Torpe! Manhid! Makaluma! Siraulo! Bwisit!”

“Pa’no ko sasabihin e binabara mo ‘ko palagi? Kung pinaparamdam mo sa ‘kin na wala lang sa ‘yo ‘yung dapat sanang sasabihin ko? Pa’no ko sasabihin ‘yon kung sinabi mo na sa ‘kin na may gusto ka kay Crispin, ha? Sabihin mo nga! Pa’no?!” nakasimangot at naasar niyang sigaw na nakapagpanganga sa ‘kin. “Sa tingin mo ba gusto kong isipin mo na baka wala ka naman talagang gusto sa ‘kin, ha? Sa tingin mo ba gusto ko ‘yong ganitong set up? Na kahit gusto kong hawakan ‘yong kamay mo, hindi pwede kasi maalala ko si Cris at makakaramdam na naman ako ng guilt na halos makalimutan ko na kanina dahil sa mga ngiti mo?! Sana maisip mo na sa ating tatlo, ako ‘yong mas nahihirapan dito dahil hindi ko na alam kung sa’n ako lulugar sa sitwasyong ‘to!”

Teka, time first. Naalog ‘yong bungo ko sa dami ng sinabi ni Baz. Kailangan ko munang huminga. Tapos, takte, ang cute kasi ni Baz mamula. Syet, sarap picture-an kaso nagsasagutan nga pala kami at mukhang ako na naman ang talo sa debateng ito. Hay. Anong bago?

“Anong ngini-nginiti mo d’yan?” bad trip na tanong niya na nakapagpalaki sa mga mata ko. “May nakakatuwa ba sa sinabi ko, ha?”

“N-ngumingiti ba ako?” What the hell! Hindi ko man lang namalayan! May sariling buhay na pala itong bibig ko at mukhang pangarap niyang agawin ang titulo ko bilang bida ng storyang ito! Kaloka!

Umiling-iling ako. “H-hindi naman ah!”

Inirapan niya ko bago siya bumuntong hininga at tumalikod na ulit. “Tungkol sa mga nauna mong tanong kanina…” Nilingon niya ulit ako saglit at napansin kong mas kalmado na ang tono ng boses niya ngayon kaysa kanina. “Kapag nangyari ‘yon, wag ka munang susuko sa ‘kin.” Humarap na siya sa pinto ng unit niya at binuksan niya na ang pinto nito. “Pag-aaralan ko pa kung pa’no manligaw… para maging patas ang laban.”

Chapter 55

●ω● of calls

Hindi ako naniniwalang walang panload si Crispin pero naniniwala akong masarap maging amo si Basilio, kung pusa ako.

NANG pumasok na siya sa loob at isara niya na ang pinto ay natigilan akong parang bato sa kinatatayuan ko. Lutang, tulala at parang naka-drugs ang itsura ko. Buti na lang walang nagreklamong ibang tenants sa ingay namin kanina kundi may makakasaksi at matatakot sa itsura ko ngayon.

Juice colored, dapat pala talagang ginagalit si Basilio eh. Though nakakatakot siya magalit, worth it naman. As in sulit na sulit! Biruin mo, sa loob lang nang ilang segundo, napahaba niya nang ten feet ‘yong buhok ko? Takte, mahihiyang tumabi sa ‘kin sina Sailormoon at Rapunzel dahil sa pinagsasasabi niya eh.

Humaygudnes, Cath! Tumigil ka nga! sermon ng kunsensiya ko. May gana ka pang matuwa sa kabila ng kumplikasyong dinala mo sa magkaibigang ‘yon? Makunsensiya ka naman!

Thanks for reminding me, konsensiya. Wag kang mag-alala, hindi ko na patatagalin ang paghihirap naming tatlo. Ire-rehearse ko na ang mga sasabihin ko kay Crispin para matanggap niyang wala talagang forever na naghihintay sa ‘ming dalawa dahil aakuin ko na ang role ni Kupido para mapana ko siya at nang ma-realize niyang si Juli talaga ang kanyang ‘The One’.

Pagkabalik ko sa unit ko ay nag-shower ako nang maligamgam bago ako nagpalit ng pantulog. Pinatay ko na ‘yong ilaw sa buong unit ko at binuksan ‘yong maliit na lampshade sa gilid ng kama bago ako nahiga at inaalala ‘yong sinabi ni Baz. Takte, kinikilig na naman ako nang todo. Pinigilan ko na lang ang sarili kong tumili dahil baka marinig niya ako at akalain niya e para akong kinakatay na sexy na baboy sa ingay ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at humugot muna ako ng hininga at namulot ng lakas ng loob bago ko tinawagan si Crispin. Nang sagutin niya ito agad ay hindi na ‘ko nagpatumpik-tumpik pa. I opened my mouth and said, “Bakit sinet-up mo kaming dalawa ni Basilio kaninang umaga? Bakit ngayon mo lang sinagot ang tawag ko at bakit—”

“Chill, Cath,” natatawa niyang sabi. Aba’t! May gana pa ‘tong tumawa pagkatapos ng kalokohang ginawa niya?! “Dahan-dahan lang sa pagsasalita, wala ka sa isang tongue twister competition so libreng huminga.”

“Wag mo akong pilosopohing bwisit ka! Kailangan ko ng paliwanag mo or else—”

“Or else, what?” Natigilan ako saglit sa tanong niya. Kaasar, kahit talaga sa cellphone, ang yabang nitong kumag na ‘to! “Aren’t you supposed to thank me for what I’ve done?”

“Wow. Lupet ng confidence mo, men. Ikaw na. Isang high five nga d’yan,” I said, my voice was laced with sarcasm. “Bwiset!” sigaw ko. “’Yong totoo, may sayad ka ba?”

Nakarinig ako ng tawa mula sa kabilang linya. “So tono ng pananalita mo mukhang pumalpak ang plano ko ah.”

Nangunot ang noo ko. “Plano? Anong ibig mong sab—”

“We’ll just talk tomorrow after work. Inaantok na ako dahil sa kahihintay ng tawag mo.”

“Eh siraulo ka pala eh. Bakit hindi ikaw ‘yong tumawag sa ‘kin, wala ka bang load? Naghihirap ka na, gano’n?”

Tumawa ulit siya. “Bakit naman ako mag-aaksaya ng load sa ‘yo e ikaw ang may kailangan sa ‘kin?”

“Ang kapal din talaga ng mukha mo ‘no? Maghanda ka ng panyo bukas dahil dudurugin ko ‘yang puso mong bwisit ka.”

Langya, ang hilig magpaulan ng bad vibes nitong si Crispin. Hindi ko na tuloy alam kung pa’no ko siya magagantihan bukas sa pang-iinis niya. Kung ilulubog ko ba siya sa kumukulong mantika o isasabit ko siya bilang palamuti sa nalalapit na Halloween. Sa totoo lang ang dami ko pang naiisip na options na magfi-fit sa season kaso hindi ko na iisa-isahin dahil magastos at madugo. Hay. Kainis kasi, kung umasta akala mo kung sino e manliligaw ko lang naman siya. Bwisit! Basted ka talaga sa ‘kin! Pipiliin ko pa naman sana ang mga sasabihin ko sa ‘yo bukas para di ka masyadong masaktan (dahil concerned si Baz sa ‘yo) pero dahil sa inasal mo, nyi wag na lang. Yuck. Sisiguraduhin ko na masasagasaan ko ‘yang matayog mong pride at uumuwi kang luhaan!

Natawa siya ulit. Nang-iinis na uri ng pagtawa. “Hindi mo kayang durugin ang puso ko. Matibay ata ang shield nito.”

“May pa-shield-shield ka pang nalalaman d’yan! Matulog ka na bago kita multuhin sa panaginip mo!”

“Alam mo minsan talaga may sense ka kausap eh. Akalain mong naisip mo ‘yan? Humarap ka sa salamin kanina ‘no? Buti hindi ka namatay sa takot sa sarili mong itsura?”

“Wow ah! Ang kapal mo talaga! Tandaan mo ‘yang mga sinabi mo sa ‘kin dahil sasabihan ko si Juli na i-convert ang mga ‘yan sa suntok at sipa! Ha, tignan natin kung sino ang mauunang mamatay bago ang Araw ng mga Patay,” nakangisi ko pang sabi sa kanya.

Nakarinig ako ng humihilik sa kabilang linya kaya naglaho agad ang ngisi ko. “O, tapos ka na bang magsalita?” Humikab siya. “Pwede na ba ‘kong matulog?”

Nanggigigil na pinindot ko ‘yong end call button habang ini-imagine na tumatawa na parang demonyo ang damuhong ‘yon sa kabilang linya. Kaasar! Parang gusto ko tuloy pagsisihan na pinag-aksayahan ko ng load ‘yong kumag na ‘yon.

I rolled my eyes and breathed heavily before I forced myself to sleep.

“NAKAKAINIS ka!” bungad sa ‘kin ni Juli nang pumasok ako sa café kinabukasan. Nakasimangot siya habang may hawak-hawak na mabigat na upuan. “Hindi mo man lang sinabi sa ‘kin na birthday mo kahapon. Kung di pa sasabihin sa ‘kin ni Cris kung bakit kayo parehong wala ni Baz, hindi ko pa malalaman.”

“Sorry, Juls,” malungkot kong sabi. “Hindi ko naman ginusto na matapat ng birthday ko ‘yong araw ng pagbisita ko sa Glitter eh.”

“Naku,” pabiro niya akong siniko. “Kunwari ka pa. Ginamit mo lang atang dahilan ‘yong pagbisita mong ‘yan para masolo si Baz sa birthday mo eh.”

“Oy, hindi ah!” sabi ko sabay tingin sa paligid. “Bakit naman ako magpapasama sa prehistoric artifact na ‘yon e di ba halos mag-iisang buwan na kaming di nagpapansinan?” Saka, excuse me, I’m not that desperate, Juli. Sisihin mo ‘yang si Crispin dahil siya ang may pakana ng lahat ng ito at isusumpa ko talaga siya pag hindi niya ako binigyan ng katanggap-tanggap na paliwanag mamaya!

Natawa nang bahagya si Juli tapos siniko niya ulit ako sa tagiliran. “Sus, sinabi nga sa ‘kin ni Crispin na pinilit mo pa raw siyang kausapin niya si Baz para samahan ka eh.”

“What? S-sinabi niya ‘yon?!” gulat na gulat kong tanong. Anong kalokohan ‘yong pinagsasasabi ng mokong na ‘yon kay Juli? Anong pinilit? Walang hiya siya! Pagkatapos niya akong indyanin e gagawa siya ng gano’ng klaseng kwento?! Grabeng kakapalan ng mukha 'yong pinamalas ng lokong 'yon ah!

“Bakit, may mali ba sa sinabi ko?”

Napalingon kaming pareho kay Crispin na kararating lang. Agad ko siyang sinamaan ng tingin at kwinelyuhan. “Hoy lalaki, baka gusto mong magpaliwanag na sa ‘kin bago ko ibagok ‘yang ulo mo sa sahig?”

“Wow,” nakangisi niyang sabi. “Ang gandang pambungad naman sa umaga ‘yang death threat mo.” Pinatong niya ‘yong isang kamay niya sa ulo ko at saka walang awang ginulo ang buhok ko. “Iba talaga ang impluwensiya mo, Juli. Saludo ako sa ‘yo,” baling niya kay Juli na dumilim na rin ang mukha.

“Gago, wag mo ‘kong simulan at baka ibato ko sa ‘yo ‘tong silyang hawak ko,” pairap na sabi ni Juli na ikinatakot ko naman kaya binitawan ko na ang kwelyo ni Cris at umilag ako sa line of fire.

Nag-aalangang tumawa naman si Cris bago siya nagtaas ng dalawang kamay bilang pag-surrender. “’To naman, joke lang. Gusto mo bang ako na ang magbuhat niyan? Mukhang nabibigatan ka eh.”

“’Wag na. Hindi ko kailangan ng tulong ng patpating gaya mo,” pairap na sabi ni Juli sabay talikod at lakad patungo sa kung saan niya ilalagay ‘yong upuan.

“’Yan kasi, ginagalit mo si Juli,” bulong ko sa kanya at ako naman ang inirapan ng hudas na lalaking ‘yon. Binalewala ko na lang siya at lumapit ako kay Juli para tulungan siyang mag-ayos ng mga upuan at lamesa. “Balak ko na sa Sabado i-celebrate ‘yong birthday ko kasama kayo. Ayos lang ba? Dapat ngayon sana e, kaso Friday pala. Siguradong magiging busy tayo.”

Bumaling sa ‘kin si Juli at nagbalik na sa dati ‘yong maaliwalas niyang mukha na nade-deform sa tuwing umiinit ang ulo niya. “Sure. Mas maganda nga kapag Sabado para pwede tayong buong araw na mag-inuman!” excited niyang sabi na kumikinang-kinang pa ang mga mata.

“Tama ka d’yan,” sabi ko habang tumatawa pero sa loob-loob ko, sus, imposibleng mangyari ‘yon dahil ilang shot lang tulog na siya. Hindi ko tuloy lubos maisip kung bakit ang hilig-hilig niyang uminom kahit mababa naman ang alchohol tolerance niya. Kunsabagay, parang pagmamahal lang din ‘yan. Hindi mo mapipigilang mahalin ang isang tao kahit ga’no pa kababa ‘yong chance na makatuluyan mo siya. Sige, Cath, push mo ‘yang paghugot mo! pairap na sabi ng utak ko na ipinagkibit-balikat ko na lang.

 “Si Baz nga pala?” tanong niya sa ‘kin.

“Wala pa ba siya?” tanong ko naman sabay tingin sa oras. Five minutes na lang magbubukas na ‘yong café. Umiling si Juli nang nakasimangot. Bigla akong kinutuban ng masama kasi karaniwang maaga dumarating si Basilio. Kinapa ko ang cellphone sa aking bulsa at kinuha ‘yon para tawagan siya. Nang sagutin niya ang tawag ay ni-loud speaker ko ‘yung cellphone bago ko tinanong kung nasa’n na siya at kung ayos lang ba siya.

“Pakisabi kina Cris, hapon na ako papasok—”

Inagaw ni Crispin sa ‘kin yung cellphone. “Hoy, hindi ka pwedeng mag-half day. Maraming tao ngayon, Biyernes kaya! Saka sinong gagawa ng kap—”

“Kaya mo na ‘yan. Di ba tinuruan na kita kung pa’no?” Nakakarinig ako ng pusa sa background. Nasa unit nga niya siya.

“Tanga! Syempre iba pa rin kapag ikaw ang gumawa dahil—”

“Pinangako mo sa ‘kin na pakakainin mo ang mga alaga kong pusa kahapon kaya panatag ang loob kong sumama kay Cath tapos malalaman ko na gutum na gutom na sila pag-uwi ko?”

“Pinakain ko sila ‘no!” pasigaw na sagot ni Crispin.

“Pero isang beses lang? Tapos hinulog mo lang sa sahig ng unit ko ‘yong pinakain mong mga tinapay? Sa tingin mo mabubusog sila no’n?”

Kaya nga! Kahit ako, hindi mabubusog do’n eh! ‘Yong mga pusa pa naman ni Baz e sobrang tatakaw saka agawan kung kumain! Syempre hindi nga naman makakakain ang lahat dahil sa ginawa niya!

Teka, cellphone ko ‘yong gamit, di ba? So bakit sila na lang ang nag-uusap? Ano ako, sponsor ng load? Aba matinde.

“Crispin, apat hanggang limang beses ko sila pinapakain sa isang araw,” dugtong pa ni Baz na yumanig sa buong pagkatao ko. Huwat? Seryoso? Taray! Anak mayaman lang ang peg ng mga alaga niya? Hanep ah! Mag-apply na lang kaya akong alaga ni Baz? Chos lang. Mas gusto kong maging asawa niya ‘no!

“Kasalanan ko ba kung ayoko sa mga pusa?” tanong ni Cris.

“Kasalanan ba nila kung ayaw nila sa ‘yo dahil amoy aso ka?”

“Geez!" Cris said in annoyance as he ran a hand on his hair. "Oo na, sorry na, okay? Babawi na lang ako sa susunod.”

“Wala nang susunod dahil ayoko nang malagay sa tiyak na panganib ang mga alaga ko dahil sa ‘yo.”

“Fine! Tell me what should I do para hindi ka na magdrama d’yan,” medyo frustrated na sabi ni Cris. “At pumunta ka na ngayon dito dahil kailangan ka nam—”

“Mag-usap kayo ni Cath. Please.” Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang ‘yon ay pinutol niya na ang tawag. Nagkatinginan tuloy kami ni Cris pero after a few seconds ay tumingin din ako sa ibang direksyon.

To be continued…

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Coffee Cath Chapter 36-44

Chapter 36

●ω● of magazines

Hindi ako naniniwalang magtatagumpay si Cris sa pang-iinis sa 'kin pero naniniwala akong mas maganda talaga ako sa personal.

NGITING wagi with feelings ang sinalubong ko kina Juli ‘pag pasok ko ng café. Bumati pa ako sa kanila ng “Good morning” dahil totoo namang napakamaaliwalas ng umagang ito. Pakiramdam ko bumukas ang langit at kinakantahan ako ng sugo ng Panginoon habang lumulutang ako sa kalawakan at kumakanta ng “Shalalalala, shalala in the mor—”

“Baliw,” sabi ni Crispin na masama ang tingin sa ‘kin (kasing sama ng mukha niya! Pwe!). Sinimangutan ko siya at inirapan. Bwisit! Panira ng araw!

Lalo akong na-badtrip sa kanya nang hagisan niya ako ng walis at talikuran niya ako. “Late ka ng three minutes kaya bilisan mong kumilos d’yan. Malapit na tayong magbukas.”

Aba’t! Baka gusto mong ikaw ang hindi na abutan ng bukas! Argh! Buti na lang talaga at nasalo ko yung walis at hindi ako tinamaan sa mukha kundi talagang paakyatin ko sa langit ang Crispin na ‘to!

Nagsimula na siyang maglakad papunta sa countertop at kumuha ng basahang pamunas na masarap isawsaw sa imburnal at ipamunas sa kanya.

“Bakit ang init ng ulo no’n?” baling ko naman kay Juli na busy na rin sa pag-aayos ng mga upuan.

“Ewan ko. Kanina lang nagbibiruan pa kami eh,” sagot niya sabay lapit sa ‘kin. Tapos may binulong siya sa tenga ko. “Baka may monthly period.” Nagtawanan kami sa sinabi niya at nag-apir.

“Bigyan ko na ba ng napkin?” natatawa kong tanong sa kanya nang pabulong. “With or without wings?”

“With wings para crispy chicken wings!” At walang humpay kaming nagtawanan sa galak. “Crispy Crispin,” dagdag niya at napahampas pa ako sa mesa kakatawa. Buti na lang nakapasok na sa loob ng kampo niya si Cris kundi hinataw na kami nu’n ng tray. Well, pag ginawa niya ‘yon, hahatawin ko naman siya ng mesa, kala niya!

“Anyway,” seryosong sabi ni Juli nang humupa na ang tawa naming dalawa. “I’m glad okay na ‘yung paa mo.” Ngumiti ako at tumango sa kanya. “Saka…” Nag-aalangang huminnto siya sa pagsasalita at napatingin ulit siya sa ‘kin. “Cath, sorry nga pala kahapon.”

Nagkunot ako ng noo. “Kahapon?”

“’Yung sa FB ni—”

“Aah,” sabi ko sabay tango at ngiting malapad. Naalala ko na naman kasi ‘yung kanina. Maryosep, kilig mats! “Wala ‘yun, sus!” Kinampay ko pa ‘yung kanan kong kamay sa ere nang medyo mabilis. “Nakalipas na ‘yon. Hindi naman ako makaluma at mas lalong di ako nabubuhay sa nakaraan ‘no, kaya keri la—”

“Ah. Sorry naman kung makaluma ako at nabubuhay sa nakaraan.”

I stiffened as I recognized the voice I just heard. Tumingin si Juli sa nasa likod ko. Lumingon na rin ako at pilit na ngumiti. Si Baz nga. May dala siyang basurahan, mukhang nagtapon siya ng basura sa labas.

“Hi, Baz,” bati ko sabay kaway nang alangan. “’Nand’yan ka pala.”

Nagsimula siyang maglakad at akala ko dededmahin niya ako dahil sa narinig niyang sinabi ko pero piningot niya saglit ang ilong ko nang dumaan siya sa gilid ko. Parang estatwang di ako makagalaw sa ginawa niya. Langya, baklas agad ang badvibes ko sa pang-iinis ni Cris dahil lang sa simple gesture niyang ‘yon eh! Humaygas! Ramdam na ramdam ko nga, Baz! Sobrang nararamdaman ko ‘yung sparks sa pagitan naging dalawa!

“Huy, libre huminga,” natatawang sabi ni Juli sabay tapik sa balikat ‘ko na agad nakapagpabalik ng katinuan kong laging missing in action. “Kaya pala kanina ka pa ngiting wagi d’yan ah,” mahina niyang sabi habang nakangiti. Tinusok ni Juli ang tagiliran ko nang pabiro at tumingin saglit kay Baz na nasa may countertop na bago niya ako tinapunan ng makahulugang tingin.

Napakagat-labi na lang ako at pigil ngiti at pabulong na sumagot ng, “Uy, wala lang ‘yon. Grabe ka naman!” Joke lang! Tanungin mo ako dali (!) at ikukwento ko sa 'yo!

"Di nga, may nangyari bang maganda sa pagitan n'yo ni Basilio at nagkakaganyan ka?" sobrang hinang tanong niya sa akin. 

Kinikilig na binulong ko sa tenga ni Juli 'yung sinabi ni Baz at pareho kaming ngumiti nang wagas. "Bilib na talaga ako sa 'yo, Cath," pabulong niyang sabi bago siya nag-initiate na mag-high five kami. "As in, iba ka men. Nagulat pa nga ako na nasabi 'yan ni Baz sa 'yo. Bihirang magsalita nang ganyan 'yan. Kaya galingan mo," she cheered in a whisper, "konting push na lang 'yan!"

"Oo nga eh," maligalig kong sabi. "Feel na feel ko na talagang ang next sa 'mahalaga ka sa 'kin' ay 'pakasal na tayo' eh!"

Bigla niya akong hinampas nang pabiro habang tumatawa. "Tangna, ang advance mo masyado." Tumawa na naman siya. "Hintayin mo muna 'yung dalawang mahiwagang salita."

Nangunot ako ng noo. "Dalawa?" Marry me? Akala ko ba wag munang advance? "Di ba tatlo ang tinutukoy mo, Juli?" 'I love you', right?

"Dalawa lang. Alam mo namang makabayan 'yang si Basilio kaya," lumingon pa siya sa paligid bago bumulong sa 'kin ng, "'mahal kita' ang sasabihin niyan."

Muntik humiwalay ang kaluluwa ko sa kilig at the thought na sasabihan niya ako ng gano'n. Napahawak ako sa kamay ni Juli sa tuwa. "Humaygahd, ano ba naman 'tong pinag-uusapan natin, Juls! Naiihi na 'ko sa excitement!" Tumawa naman siya.

“Tapusin n’yo na ‘yan, may mga customer nang naghihintay sa labas,” narinig kong malakas na sabi ni Baz na nagsisimula na atang gumawa ng kape sa loob kasi naririnig ko na ‘yung makitang ginagamit niya (though di ko pa rin alam ang tawag do’n hanggang ngayon). Um-oo naman kami (nang pasigaw kasi malayo siya sa amin) at nag-resume na sa paglilinis at pag-aayos.

“Juli," lumabas si Baz sa lungga niya at sumilip sa may counter. Napatingin kami sa kanya. Buti di na kami nagchichismisan tungkol sa kanya kundi ninerbyos ako nang bongga. "Mayamaya, baguhin mo na ‘yong signboard sa labas para makapasok na sila.”

“Roger!” masiglang sabi ni Juli na nagmadali na sa pag-aayos. Binilisan ko na rin sa pagwawalis para patunayan kay Basilio na pwede na talaga niya akong maging asawa. Hahaha. Chos lang! Ang saya ko talaga ngayon, hay naku! Ang sarap mabuhay. Thank you talaga, Lord! You’re the best!

NAGING busy ang umagang ‘yon dahil pinakamarami ang customers kapag Ber months. Lumalamig na kasi ang panahon. Hindi ko nga lang masyadong maramdaman ‘yong lamig dahil laging nag-iinit ang mukha ‘ko. Ehem, iba na talaga ang inlo—

“Table four,” sabi ni Crispin sabay lapag ng order sa tray na hawak ko. “Wag kang tumunganga, maraming tao ngayon,” he added coldly.

Inirapan ko lang siya at hinatid na ‘yung order na hawak ko. Kaimbyerna talaga si Cris! Ang lakas siguro ng agos ng mens no’n! Pasalamat siya hindi pa nag-e-evaporate ang kilig sa katawang lupa ko kundi isinugod na siya sa ospital kanina pa.

Ngumiti ako sa isang babaeng nasa mid-thirties siguro ang edad na busyng-busy sa pagsusulat sa table four. “Here’s your order, ma’am,” sabi ko na hindi pa rin tinatanggal ang ngiti sa aking labi. Nag-angat siya ng paningin at medyo nataranta.

“Ay sorry,” sabi niya sabay ayos ng mga magazines at coupon bonds na nakakalat sa mesa niya. “D’yan mo na lang ilapag.” Tinuro niya ang espasyong tinanggalan niya ng mga gamit niya. “Pasensya ka na, deadline ko kasi ngayon,” dagdag niya at tumingin siya sa ‘kin saka bahagyang ngumiti kahit halatang stressed at pagod na siya.

“Wala pong anuman,” masaya kong sabi. “Tawagin n’yo lang po ako kung may kailangan kayo.”

Isa sa mga bagay na na-realize ko sa café ay ang pagkakaiba ng kalagayan ng kada taong pumapasok sa Coffee Cat. May mga nandito para uminom talaga ng kape at kumain ng pastries na gawa ni [insert bad word here]; merong nandito para tumambay at maghintay ng mga kaibigan (oo! Gawin ba namang waiting shed ‘tong café?!); meron ding kaya lang ata bumili ng kape ay para may masilungan sa biglaang ulan, o kaya may kailangang ma-check na email kaya nakigamit ng WiFi; merong literal na WiFi lang namin ang gusto (di na lang sila pumuntang internet café, di ba?!); meron namang mag-jowang kailangan ng lugar na pwede silang maglampungan (asar ako sa ganito! Di na lang sila humanap ng hotel, PDA nang PDA! Nakakasakit ng damdamin naming mga single but still hoping!); meron ding dito pumupunta para magpalipas ng sama ng loob (madalas isa ako sa nadadamay sa init ng ulo nila); meron ding dito pumupunta para maglabas ng sama ng loob (nakwento sa ‘kin ni Juli na may isang customer na biglang nagkwento ng palpak niyang lovelife at napalunok na lang siya nang hingan siya ng advice! Radio station lang ang peg?); at meron ding literal na sama ng loob ang nais ilabas dito (kawawa naman ang CR namin, gamit na gamit!); meron namang umorder lang ng kape, akala niya libre niya nang gawin ang kahit anong gusto niyang gawin dito like makataas ng paa sa lamesa wagas! Pamamahay mo lang? (Ayun! Namura siya ni Juli!); merong matatandang dito na nakagawiang humigop ng mainit na kape at mag-almusal sa umaga habang nagbabasa ng broadsheet; meron ding mga businessmen na dito dinadala ang clients nila para makipag-usap ng tungkol sa… well, business; at meron ding katulad ni ate na ginawang workplace na ang café namin. Grabe 'no? Ang café pala ay parang all-purpose cream o kaya [insert number here] in one na kape. Subok na maasahan kahit ano pa ang iyong pangangailangan! (Taray! Bayaran kaya ako ni boss sa pag-a-advertise?)

Unti-unti kong nare-realize ‘yong relevance ng pagtatrabaho ko rito sa paghahanap ko ng dream course ko bago dumating ang next sem. Nabawasan na ‘yung hiya ko (may hiya pala talaga akong tinatago sa katawan ‘no?) at nagkaroon na rin ng extended edition ang pasensya ko. Marunong na rin akong mag-handle ng mga pasaway na customers at magpatalsik sa mga nakalimutan ata ang manners sa kani-kanilang bahay nila.

“Um… miss,” The lady at the table four called out to me after a few minutes and I smiled at her before I walked towards her seat.

“Yes, ma’am? Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo?”

May inangat siyang magazine. Napansin kong may nakadikit doong sticky note na maliit at pahaba saka maraming pulang bilog na marka yung mismong page ng magazine na iniharap niya sa ‘kin.

“This is you, right?” nakangiti niyang sabi at intense kong nilabanan ang kagustuhan ng isa kong kilay na tumaas nang slight sa noo ko. Maliban kasi sa mga damit-damit, sapatos at bag ay wala akong makitang kahit ano sa page ng magazine na pwede niyang pagkamalang ako. Oo, adik ako sa damit, sapatos at bag. ‘Yung mga ‘yun ang pinakamahirap tiising luho ko sa katawan pero hindi pa naman ako mukhang damit, sapatos o bag, di ba?

“Um… ma’am?” nag-aalalangan kong tanong at parang nagtaka siya sa reaksyon ko kaya napatingin siya sa hawak niya at natawa siya at naglipat-lipat agad ng page.

“Ay sorry, maling page,” sabi niya at ngumiti na lang ako. “Ang ibig kong sabihin ay,” she continued and her eyes sparkled nang makita niya siguro ‘yung page na kanina niya pa hinahanap. Sana nga magkita na kayo. Hahaha. “This.” May tinuro siya at dahil hindi niya na ulit iniangat yung mag ay ako na ang nag-adjust na yumuko para makita ‘yon.

“Oh my God,” I blurted as I covered my mouth in surprise. “Ako nga.” Kalang kiber na kinuha ko ‘yung mag at tinignan kung anong mag ito at anong issue.

“Ang ganda mo sa picture pero mas maganda ka pa pala sa personal,” papuri niya at parang gusto ko ulit purihin ang Diyos dahil napakaganda talaga ng araw ko ngayon. Gahd, ‘yung pinakita niya lang naman ay section sa fashion magazine na ‘yon na nagfi-feature ng mga readers of the month at natiyambahang nasama ako doon!

Before I was expelled, talagang updated ako sa magazine na ito kasi dito talaga ako nanggagaya ng outfit ever since nagpaka-feeling sosyal ako. Once lang ako mag-try mag-submit ng picture ko with the dress that I bought which Glitter magazine has suggested in their previous ish tapos naglagay lang ako ng reason why I chose that flowy summery dress. Pero never ko in-expect na makikita ko ang mukha ko sa magazine! Ugh, this is the side effect of being outdated!

“Ay, s-sorry po,” sabi ko nang ma-realize kong inangkin ko bigla ang magazine niya. Nilapag ko na sa table ‘yung mag. “Masyado lang akong natuwa. Hindi na po kasi ako nakakabili ng latest issues kaya hindi ko alam na naisama ‘yung sinubmit ko pero dati po nagpapa-reserve pa ako niyan sa NBS wag lang akong maubusan,” kwento ko at parang gusto kong batukan ang sarili ko dahil dumaldal ako sa isang customer nang wala permiso mula sa kanya.

“Oh,” she sounded a bit disappointed but she’s still smiling, “bakit ka nag-stop bumili? Is there something you didn’t like about the magazine?”

Agad akong umiling nang mabilis. “Wala po. Para sa ‘kin pinakamaganda po ‘yung Glitter Magazine at perfect for the season talaga lahat as in lahat-lahat ng nire-recommend nila. Idol ko nga po ‘yung isa sa mga writer d’yan eh. Si Maureen Pineda. Tama, siya! Kasi talagang inaabangan ko ‘yung mga suggestions niya. Type ko talaga ‘yung fashion style niya saka ang galing niya ring magsulat,” masigla kong kwento at napansin kong wala nang preno ang bibig ko saka napapalakas na ang boses ko kasi napapatingin na sa ‘kin ‘yung ibang customer na nagbibilang ata ng bula sa mga kape nila sa sobrang pagkatahimik. Ngumiti ako nang pilit at hininaan ang boses ko. “K-kaso lang po medyo gipit na kasi ako ngayon kaya hindi na ako nakakabili. Pero promise po, the best ‘yang magazine na ‘yan kaya ‘wag sana kayong magsawang suportahan yung Glitter team!”

Napangiti at natawa siya sa reaksyon ko at ako naman, namula sa sobrang hiya. Dinaig ko pa ang tindera na nag-aalok ng daing na bangus sa palengke sa tindi kong mag-endorse eh! Parang ayoko nang pakawalan ‘yong customer at mananakal ako kapag hindi siya naniwala sa sinabi ko! Humaygudnes, nakakatakot din ‘yung mga lumalabas sa bibig ko paminsan-minsan—este—most of the time!

“Natuwa naman ako sa sinabi mo,” sabi niya sabay halad ng palad niya na ipinagtaka ko naman. “By the way, I’m Maureen Pineda.”

Chapter 37

●ω● of invitation

Hindi ako naniniwalang nililigawan ako ni Cris pero naniniwala akong legit sina Ms. Mau at ang kanyang photoshoot invitation.

DAIG ko pa ang isang fangirl na nakita nang personal ang ichiban o bias niya nang marinig ko ang sinabi ng babae naming customer. Mahihiya ang kislap ng Christmas tree sa kinang ng mata ko at uuwing luhaan ang mga may-ari ng mga toothpaste companies sa ganda ng ngiti ko nang titigan ko siya.

“W-wait lang po, hindi ako makahinga,” I mumbled before I turned around and tried to calm myself. Nagpaypay pa ako gamit ang dalawa kong kamay sa sobrang lakas ng revelation na dumapo sa pagkatao ko ngayong araw. Juice colored, sinaniban ata ako ng espiritu ng kaswertehan at na-meet ko ang isa sa mga taong hinahangaan ko! Gahd, alam kong side effect lang ng pagnanais kong maging SiCath at updated sa lahat ng what’s in, new at hot ang pagkahumaling ko sa Glitter magazine dahil all-in-one access naman talaga ‘yon sa lahat ng kabonggahang maio-offer sa akin ng salapi, brands, media at kasikahan, pero hindi ko talaga inakalang dahil dito ay maa-achieve ko ‘to. Humaygaligas, pakiramdam ko nanalo ako sa Miss Universe at naiiyak na kumakaway sa mga pumapalakpak sa akin na audience.

Nang humarap na ulit ako sa kanya ay ako na ang kusang humawak sa kanyang kamay habang galak na galak na nakangiti. “Wah. Grabe hindi ko po in-expect na makikita ko kayo. Sobrang saya ko! Omg, papel, papel! Kailangan ko ng papel!” maingat kong binaba ang kamay niya habang natatarantang kinapa ang notepad na listahan ng additional orders sa bulsa ko na ilang segundo ring nakipag-hide and seek sa ‘kin bago ko nadakma. “Ayun, wait,” Kinuha ko yun at humanap ng page doon na puting-puti at walang bakas ng mga nakalipas na orders (madiin kasi akong magsulat – with feelings!) “p-pa-autograph po,” I added as I handed her my notepad and she took it while laughing softly.

“First time kong maka-meet ng reader ng mag namin na parang na-starstruck nang makita ako,” nakangiti niyang sabi habang pumipirma. “I mean, well, I’m just a part of the team, and not even the editor-in-chief para sobrang i-idolize mo.”

 “Naku, buong Glitter team naman po magaling pero para sa ‘kin, kayo ang pinaka-awesome,” masaya kong sabi. “Gustung-gusto ko po talaga ‘yung mix and matches n’yo ng damit, sapatos at bags. Pati sa accessories. Halos lahat po ng nire-recommend n’yo basta hindi out of stock sa malls, binibili ko.”

“Thank you. I was…” Huminto siya at tumingin sa mga mata ko, hindi nawawala ang malapad na ngiti sa kanyang labi. “I was more than flattered to meet you, Cath.”

Humaygahd, tinawag niya ako sa pangalan ko! Malapit na talagang humiwalay ang katawang lupa ko sa sobrang saya!

Iniabot niya na sa ‘kin yung notepad ko and I was really mega super duper happy na may kasama pang message doon na:

Stay beautiful and wonderful, Cath! :)  - Mau

“Salamat po talaga, Ms. Mau,” sabi ko. “At sorry din po talaga kung hindi na ak—”

“It’s okay, really,” she added sincerely. “You’re so young nga eh. I was surprised you were collecting our magazines before. I assume you’re studying, right?” Syet. Bakit may question and answer portion pa? Hindi ba naputungan na ako ng korona kanina?

“Umm…” I bit my lip while thinking of what I should say. “N-next sem po, mag-aaral na ako... ulit.” Nakaramdam ako ng hiya sa sinabi ko. Parang awkward lang. Maybe because I realized I was an expelled student and the person right in front of me was a college graduate with a stable job, friends and life. I was still on my journey of finding out what I want to be in the future and I was facing someone whose future was already bright and glittering. Parang… nakakapangliit.

“Then that’s good,” nakangiti niyang sabi na parang di nabawasan ang tingin niya sa ‘kin dahil sa sinabi ko. I smiled back and the next thing I knew, hindi ko na iniisip ang milya-milyang pagitan naming dalawa. “I wish you all the best, dear. Anyway, naiistorbo ba kita?” Tumingin siya sa paligid. “Baka… nakakaabala ako sa work mo. Ayoko naman na…”

Umiling ako agad at ngumiti. “Keri lang po. Hindi naman po masyadong mahigpit dito eh.”

“Alright,” natatawa niyang sabi. Nakita kong gumaan ang ekspresyon ng mukha niya nang sabihin ko ‘yon. Tumingin ulit siya sa picture ko sa mag bago niya binalik ang tingin sa ‘kin. “Can I feature you in my next article?”

“P-po?” gulat kong tanong at kalmado lang siyang ngumiti.

“I was actually having a problem with my projects kasi may nag-cancel na model for a photoshoot and I think you’ll do great if—”

“Ay, wala po akong experience sa ganyan saka nakakahiya po.”

“Well, it’s gonna be your choice naman. Don’t worry. ‘Yong sa article, parang ‘what’s inside your wardrobe’ lang ang dating. We will provide the necessary fashion items you’d prefer if ever you’d like to try being a model for once.”

Ako, model? Alam kong mahilig akong magmodel sa salamin pero never pa naman akong nagmodel sa harap ng ibang tao. Another thing, baka ma-discover ang gandang pinagpala ko at maging instant SiCath mode on na naman ako e nag-say goodbye na nga ako sa dating ako kaya… I should say no, right?

“Here’s my business card,” Miss Mau added as she fished out a card from her purse. “I was not a talent scout or anything creepy, okay? I won’t offer you contracts or sell you products or whatever,” natatawa niyang sabi habang nakatingin sa ‘kin. Napansin niya sigurong medyo namumubrublema na ako sa paraan ng pagtanggi ko sa kanya. “This is just an invitation for a couple of minute photoshoot… kung gusto mo. I personally think that you’re suited for my article. You’re tall, young, and beautiful and we have the same fashion sense.”

“Sige po, pag-iisipan k—” Nahinto ako sa pagsasalita nang bigla akong tuktukan ni Cris ng tray sa ulo. Agad akong lumingon sa kanya. “Aray! Bakit mo—”

“Kanina ka pa nakatambay dito,” sabi niya habang nakatingin sa ‘kin nang masama. “Ang dami-dami kaya nating—”

“Oo, alam ko,” nakasimangot kong sabi sabay irap sa kanya. “Sandali na lang ‘to kaya wag ka nang pakontrabida effect, pwede ba?”

Magsasalita sana si Cris kaso napatingin siya sa natatawa at napapangiti na si Ms. Maureen. “Cath, is he your boyfriend?”

Buong puso akong umiling at nagsabi ng, “Hindi po ‘no!” sabay suntok nang pabiro sa braso ni Cris. Kaloka naman ‘tong si Ms. Mau! Pagkamalan daw bang jowa ko ‘tong mukhang mens na lalaking ‘ito? Gahd, kahit mahal ko ang mga cake niya ay hindi ko siya kayang mahalin dahil nakatakda na akong ikasal!

“Hindi pa sa ngayon,” nakangiting sagot naman ni Cris at tinapunan ko siya nang matalim kong tingin. “Pero nililigawan ko po siya.”

My jaw dropped in surprise. “Hoy, kapal nito! Wala akong naalalang pinayagan kitang manligaw ‘no!”

“Bakit, hindi ko naman hinihingi ang permiso mo ah,” he said nonchalant at parang gusto kong ihagis siya sa bangin sa pagkaasar.

“You two look cute together,” aliw na aliw naman na sabi ni Ms. Mau at kung hindi lang mataas ang respeto ko sa kanya ay pinatapon ko na siya sa outer space! Putek, magbabalat na lang ako ng patatas kasama si Becky for the rest of my life kaysa tanggapin kong bagay kami ni Cris! Saka, kamusta naman ‘yong nanliligaw pala siya pero kulang na lang bugahan niya ako ng apoy sa lakas niyang mang-inis kanina?

“You have keen eyes, mada’m,” sabi ni Crispin kay Ms. Mau. “Ako nga po pala si Crispin, pâtissière ng Coffee Cat.”

“Wow. Nice name. I love the cakes and also the coffee here. By the way, I’m Maureen Pineda, Mau na lang.” Nag-abot ulit siya ng business card at iniabot ‘yon kay Cris.

“Nice to meet you, Ms. Mau. Pasensya na po kayo sa kaingayan ni Cath, ha? Minsan po talaga para siyang nakawala sa mental kaya ang hilig-hilig niyang dumaldal. I’m amazed that you’ve been able to put up with her.”

Tatadyakan ko na sana sa mukha si Cris nang biglang matawa at sumagot si Ms. Mau ng, “No, no, I actually enjoyed talking with her. Before ka dumating, pinag-uusapan namin ‘yong tungkol sa invitation ko sa kanya sa isang photoshoot.”

“Naku, Ms. Mau, menor de edad pa po si Cath saka nasa ibang bansa ang mama niya kaya medyo…”

“Oh,” Ms. Mau looked a bit disappointed. Tokwa, hindi ko naisip na problema nga pala ‘yung parental consent! Ugh. Buti dito sa café hindi kailangan no’n kasi part timer lang ako saka kadikit nina Baz ‘yung boss nila. “Gano’n ba? Wala ka bang guardian dito sa Pilipinas, Cath?” tanong niya sa ‘kin. “Kahit iisang article lang ‘yon at walang contract, kailangan pa rin ng permiso ng magulang o guardian.”

Kahit hindi pa ako pumapayag, nalungkot ako upon realizing it’s impossible for me to take that opportunity. Though hindi ko naman nakikita ang sarili ko bilang isang model in the near future, gusto ko pa ring ma-experience ‘yo—

“Cath,” Cris said which snapped me out of my thoughts. Nakatingin siya sa ‘kin kaya napatingin din tuloy ako sa kanya. “You could still think about it. Kung problema mo ang consent, we could always find ways for you.”

I rolled my eyes and fought back the smile that’s creeping from my lips. “Taray. BDO lang?”

Pinitik niya bigla ang noo ko at agad ko yung inireklamo. “Basta pag-isipan mo,” sabi niya bago siya bumaling kay Ms. Mau. “Sige po, salamat. Kukunin ko na po itong si Cath dahil marami pa po siyang gagawin. Tawagin n’yo na lang po siya ulit mamaya kung may kailangan kayo.”

Tumango si Ms. Mau habang nakangiti bago siya nag-okay. Si Cris naman, hinatak na agad ako palapit sa may counter at pinandilatan. “Wag kang basta-basta naniniwala sa mga sinasabi ng ibang tao sa ‘yo. Maya, bigla kang ipahamak no’n tapos…”

“Ano ka ba, hindi masamang tao si Ms. Mau saka mahahalata mo naman ‘yon, di b—”

“Not until we use this,” sagot niya sabay pakita ng business card ni Ms. Mau, “to verify her identity.”

NAUBOS ang maghapon na puro ‘yung photoshoot invitation lang ni Ms. Mau ang tumakbo sa isipan ko. Although nakakainis si Cris, may point naman talaga siya sa sinabi niya. Sa dami ng mga manloloko ngayon, hindi mo na sila madi-distinguish base sa itsura, kasuotan o way ng pagsasalita. He even added that he has a friend who has strong connections with different magazines so may tutulong sa ‘min na mag-verify kung totoo ba talagang si Ms. Mau ‘yung nakita namin at kung may pagkakataon ba na talagang kumukuha sila biglaan ng model for photoshoot. Kahit kasi fan ako ni Ms. Mau, wala siyang pictures sa net pati sa magazine dahil ayaw niya daw maisapubliko ang personal niyang buhay. Wala naman daw kinalaman ‘yon sa pagsusulat niya sa Glitter mag.

“After a day or two, tell me your decision about the invitation,” sabi sa ‘kin ni Cris nang mahina habang tinutulungan ko siyang maghugas ng mga platito, tasa, at kung anu-ano pa sa loob ng working area ng café. “Na-text ko na ‘yong kaibigan ko pero gusto kong malaman mo na kailangan makapagdesisyon ka muna bago ko maipaalam sa ‘yo kung legit ba talaga ‘yung invitation o hindi.”

Tumango naman ako. Minsan may silbi din talaga ‘tong si Cris eh no?

“Akala ko wala ka nang kaibigan liban sa ‘min?” puna ko.

“Meron naman, pero mabibilang mo lang sa daliri,” sagot niya sabay tingin sa ‘kin ng mata. “ At karamihan sa kanila, busy na sa kani-kaniyang buhay kaya bihira ko na makausap.”

“Ah. Okay. Buti ka pa,” I blurted out and I immediately regretted the moment I realized how sad I sounded.

“Mababawasan na naman ang mga kaibigan mo ‘pag naging tayo na,” seryoso niyang sabi sabay tingin sa mga mata ko.

Winisikan ko siya ng tubig at inirapan. “Tigilan mo nga ‘yan. Pramis ang korni. Parang gusto ko tuloy tapunan ka ng pop corn!” natatawa kong sabi at sinimangutan niya ako nang wagas bago siya bumuntong hininga at nagpunas na ng kamay sa malinis na telang nakasabit sa gilid.

“Lalim ng buntong hininga!” natatawa kong sabi. “May pinagdadaanan lang?”

Tiningnan niya ulit ako at masama na naman ang tabas ng mukha niya. “Alam mo, nakakayamot ka.” Wow, siya pa talaga ang nayamot sa ‘kin? “Lahat ng diskarte ko balewala lang sa ‘yo,” mahina niyang sabi at mamatay-matay ako sa kakatawa. As in napahawak pa ‘ko sa tiyan ko.

“Diskarte talaga?” natatawa pa ring tanong ko sa kanya at inirapan niya lang ako.

“Ni hindi ka man lang nga nagre-reply sa mga text ko. Maski tawag ko, ini-snob mo. Wag mong sabihing ‘yung cake na pinadala ko kay Baz ay hindi mo kinain?”

“Bitin nga eh,” sagot ko. “So ‘yun ang dahilan kung bakit para kang may mens kung magalit sa ‘kin kanina?” Tumawa ako saglit bago nagpunas ng kamay dahil tapos ko nang punasan ng tuyong basahan ‘yung mga hinugasan namin. “Lakas mo namang magtampo d’yan.”

Hindi siya umimik at nagsimula lang magligpit ng mga iba pang gamit sa café.

“Naku, magpapasalamat naman talaga ako sa ‘yo kaninang umaga,” I added while observing him. “Kaso nawala sa isip ko kasi nga ang sungit-sungit mo.”

“Karapatan kong magsungit dahil late ka kanina.”

“Naku, isa ka pang nabubuhay sa nakaraan.”

“’Wag mo nga sa ‘kin ipaalala si Baz,” asar niyang sabi. “Mas nakakapag-init ng ulo na maalalang piningot ka lang niya sa ilong kanina e halos hindi ka na makahinga sa kilig.”

“Ay, nakita mo pala,” natatawa na medyo nahihiya kong sabi. Ano ba, nakakakilig alalahanin ang nangyari kanina! “Eh gano’n talaga. Malapit na kayang maging kami kaya wag ka na manligaw kuno sa ‘kin.”

“Parang di mo inintindi ‘yong sinabi ko sa ‘yo no’ng birthday ni Baz.”

“Wag ka ngang ano d’yan!” slight na naiiritang sabi ko. Heto na naman ‘yong suminghot ng dahon ng ampalaya! “Sinabihan niya kaya akong mahalaga ako sa kanya.”

“Oo, isa kang napakahalagang kaibigan niya,” pairap niyang sabi sabay talikod.

“Hindi ‘yan totoo,” nakasimangot kong sabi.

“Eh di bakit hindi mo itanong sa kanya nang malaman mo?”

Chapter 38

●ω● of consultation

Hindi ako naniniwalang bagay akong maging porn star pero naniniwala akong may korte ang katawan ko.

MUNTIK akong mapalulon ng fire extinguisher dahil sa paglagablab ng namumuong galit sa katawang lupa ko. Pa’no kasi itong si Cris, ginawa nang past time ang ngumuya ng ampalaya! Nakakaasar! Napa-“oo ba!” tuloy ako nang wala sa oras! Langya naman o, hindi pa nga ako nag-aaral ulit pero binigyan niya na ako ng assignment! Tokwa, pa’no ko naman itatanong kay Basilio ‘yun? Maya niyan mayamot at makulitan na siya sa ‘kin sa kakatanong ko tungkol sa ‘ming dalawa.

“’Andito na kami.” Narinig kong sabi ni Baz at nagsasayaw na sa tuwa ang puso kong stressed all the time. Sinalubong ko sila ni Juli sa may countertop. Naglalakad sila palapit sa ‘kin bitbit-bitbit ang pinamili nila.

“Tang ina talaga, ang traffic-traffic, ngayon pa naisipan ni Cris na magpabili ng stock niya ng ingredients,” bad trip na sabi ni Juli sabay baba ng hawak niyang malaking supot ng arina.

“Ah, sorry ah,” sagot ni Cris na lumapit na rin sa ‘min. “Kasalanan ko bang napakagaling mo sa jack-en-poy?” Sinimangutan agad siya ni Juli at saka sinikmuraan na agad kong kinangiti.

Mas bagay ka sa kanya, sira, naisip ko habang tinutulungan ko si Baz na ilagay sa countertop yung dalawang supot na hawak niya.

Kalahating minuto kasi bago mag-closing, nag-jack-en-poy kami kung sinu-sino ang bibili sa supermarket ng mga ingredients. Kulang na kasi yung stock ni Cris e katulad kanina, sobrang daming customers na dumating kaya kailangan ng karagdagang stocks. Kumbaga, eto ‘yung matatawag nating ‘peak season’ ng café. Tama lang na ngayon pa lang, ina-adjust na yung dami ng stocks, pati yung dami ng products na ipo-produce per day. Sa coffee beans naman kasi, walang problema dahil maramihan talagang bumili ‘yung boss nitong café. ‘Yung mga ingredients naman kasi ng kay Cris, hindi pwedeng naiistock nang matagal kaya hindi gano’n karami ang binibili kada linggo o minsan ay buwan (depende sa ingredients).

Tapos ayun. Sina Baz at Juli yung natalo kaya sila ‘yong umalis. Naasar nga ako kasi maliban sa pang-iinis ni Cris e hindi na ‘ko nilubayan ng swerte. Ayan tuloy nanalo ako sa jack-en-poy e mas gusto kong matalo para maka-sparks ko pa nang todo si Baz hanggang sa makuryente kaming dalawa. Chos!

“May sinasabi ka, Cris?” nakangiti nang pilit na tanong ni Juli sa kanya.

“Wala,” pagalit na sabi ni Cris habang nagtititigan sila nang masama.

PAGKATAPOS nang ilang minutong pag-aayos ng mga pinamili nila ay umuwi na kami. Naiwan si Cris do’n sa café para magbalat ng patatas—este—para gumawa ng mga cake na ititinda bukas. Pagkatapos ng konting chismisan ay nagpaalam na kami ni Baz kay Juli at sumakay na kami ng jeep pauwi sa apartment.

Habang nakasakay kami sa jeep ay hindi ako mapakali. Hindi ko pa rin alam kung pa’no ko itatanong kay Baz kung ‘yung pagtatapat niya ba sa ‘kin kaninang umaga ay legit (‘yung tipong pwede ko nang ipasara ‘yung kalsada para sa isang month long fiesta) o isa rin sa mga katibayang sa ika-pitumpung libo, isandaan at walong pulong tinatawag na ‘friendzone’ niya ako pinatapon. Idagdag mo pa ‘yung invitation sa photoshoot chenes! Syempre, kailangan ko ‘yong ikonsulta sa mister ko dahil ayokong magtampo siya pag masyadong marami na ang nagandahan sa ‘kin. Humaygahd, Cath, push pa more!

Nang makarating na kami ay sinabihan ko si Baz na kung pwede ko siyang makausap mamaya at umoo naman siya basta raw pagkatapos nilang makakain ng mga alaga niyang pusa.

Pag pasok ko sa aking unit, nagpahinga lang ako saglit tapos naligo ako at nagpalit ng damit. Iniit ko sa microwave ‘yung inulam ko no’ng umaga pati ‘yung tirang kanin habang nagche-check ng notif sa FB at iba ko pang SNS.

Natuwa ako kasi nakita kong may message ako from Baz. Langya ‘yon, sa sobrang busy namin kanina, nagawa niya pang makapag-wifi? Aba matinde.

Nang i-click ko ‘yung inbox ko ay ito ang nabasa kong reply niya sa kahapon kong message: 

Anong klaseng pagpansin ba ang gusto mo? -_-

Kikiligin sana ako kaso may emoji na parang nabad trip ang itsura. Eh kung reply-an ko kaya siya ng emoji lang? Napangiti ako nang maisip ko ‘yun kaso baka magsawa siya sa pagre-reply sa ‘kin kung walang kwenta ang ilalagay kong message kaya iba na lang.

Pagkatapos kong magpatay ng microwave at maghanda ng hapunan ko ay nagsimula na ako sa mataimtimang pag-iisip ng ire-reply sa kanya habang ngumunguya.

Hm. Ano kayang magandang reply? Basilio, gusto kong pansinin mo ang nararamdaman ko para sa ‘yo. Nyek. Masyadong desperate. Hindi naman ako gano’n. Konti lang. Gusto kong pansinin mo ang kagandahan ko. Ay, matagal niya nang napapansin ‘yan. Nahihiya lang siyang purihin ang beauty ko.

Pagkatapos ng ilang minutong pagtunganga ay wala rin akong napala kundi ang pagsaid ng hapunan kong parang di man lang ata sumayad sa lalamunan ko. Nagligpit na ako at naghugas ng pinagkainan saka nagtoothbrush pero wala pa rin akong maisip. Bumuntong hininga ako at naupo sa kama. Sumandal ako sa headboard at kinuha ‘yong pusang stuff toy version ni Baz. Pinisil-pisil ko ang noo no’n habang pinapagana ang isip ko.

Minutes later, nakatanggap ako ng bright idea! Kaya kinuha ko ulit ang phone ko at nag-type ng reply habang nakangiti. 

Ano sa tingin mo?

“HELLO,” bati ko nang pagbuksan ako ni Basilio ng pinto. Tinext niya kasi ako kanina na pwede na raw akong pumunta sa unit niya kaya gumora na ako nang may bitbit na isang issue ng Glitter magazine. Pinatuloy niya ako sa loob at sinalubong na naman ako ng mga pusa niya. Sumalampak tuloy ako sa carpet at binaba sa gilid yung hawak kong mag para maiangat ‘yong pinakanaglalambing sa ‘kin na pusa at ilagay ito sa kandungan ko. Hinimas-himas ko siya at unti-unti na naman akong nahumaling sa lahi nila.  

Nang maisara niya na ang pinto ay tumabi siya sa ‘kin at kusang naglapitan at nag-akyatan sa kanya ang ilan pa niyang alaga. Pinagmasdan ko siya habang nakikipaglaro sa kanila at hindi ko mapigilang ngumiti.

“Ano nga pa lang sasabihin mo, Cath?” tanong niya nang hindi lumilingon sa ‘kin. Magaan ang boses niya kaya nabawasan ‘yong kaba ko at mas na-encourage akong ikunsulta ‘yong tungkol nga sa photoshoot invitation.

“Sa tingin mo, bagay ba akong mag-model sa magazine?” maingat na tanong ko sa kanya at napatingin siya sa ‘kin nang nakakunot ang noo.

“Anong klaseng magazine?”

Kinuha ko ‘yung Glitter mag at iniabot sa kanya. Habang nililipat-lipat niya ang mga pahina at tumitingin-tingin doon ay pinaliwanag ko na inaaya ako ni Ms. Mau na isang writer sa magazine na iyon na sumali sa photoshoot para sa isa niyang article. Binanggit ko rin na once in a lifetime opportunity ‘yon saka wala namang halong contract chenes.

“So… um… sa tingin mo ba dapat kong i-accept ‘yung invit—”

“Hindi,” he pressed as he looked at me with a bored look. “Hindi kita papayagan na ilantad mo ‘yang katawan mo sa publiko.” Sumama ang tingin niya. Napanganga naman ako sa gulat.

“I-ilantad?” Parang wala akong naalalang sinabi ko sa kanyang magiging porn star ako. Jusmiyo naman ‘tong si Baz! Hindi lahat ng model, naghuhubad! At mas lalong hindi ko pag-iisipan ‘yung invitation kung kalaswaan ang peg ng magazine! Kaloka. Ang hirap talagang kumausap ng isang taong nabubuhay sa makalumang panahon. Sayang ‘yong laway ko kaka-explain sa kanya ng tungkol sa photoshoot pati ‘yung effort kong magbitbit ng magazine na pinakita ko pa sa kanya para magkaideya siya sa mga ipapasuot sa ‘king damit dahil iba pala ang impresyon niya tungkol sa gano’ng bagay.

Bigla niyang iniabot sa ‘kin yung magazine na naka-open sa isang particular page. At napatanga ako doon. Mga kabataang babaeng naka-bikini at naglalaro sa beach nang nakangiti. Nilipat-lipat ni Baz ang tingin niya sa mga babaeng ‘yon at sa ‘kin pero hindi nagbago ang sama ng mukha niya. Natawa tuloy ako at nahampas siya nang pabiro.

“Sira, hindi ako magbibikini!” natatawa kong sabi. “Baliw ‘to!”

“Wow. Ako pa ngayon ang baliw,” nakasimangot niyang sabi.

Sinara ko ‘yung magazine at nakangiting tumingin sa kanya. “Sorry naman! Summer issue pala ‘tong nadampot ko sa cabinet.” Tumawa ulit ako. “Malamig na ang panahon ngayon so hindi gan’to—”

“Basta hindi,” buo ang loob na sabi niya habang seryosong-seryoso ang mukha na nakatingin sa isa sa mga pusa niya. “Hindi ako papayag kaya tanggihan mo ‘yang invitation sa ‘yo.”

 “P-pero—”

Tumingin siya sa ‘kin saglit bago siya nag-iwas ng tingin. “Maaaring maganda ang layunin ng magazine na ‘yan pero hindi mo kontrolado ang utak ng bawat tao, lalung-lalo na ng mga lalaki. Posibleng ang mino-model mo ay isang damit pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay ‘yung damit ang mapapansin nila sa ‘yo kundi ang mismong katawan mo.”

What he said rendered me speechless. At lalo pa akong hindi nakapagsalita sa sumunod niyang mga sinabi habang nakatingin na siya sa akin.

“At wala mang korte ‘yang katawan mo, gusto kong pangalagaan mo ang sarili mo para sa lalaking mapapangasawa mo.”

Chapter 39

●ω● of flavors

Hindi ako naniniwalang may Basilio flavor na ice cream pero naniniwala akong kung magkakaroon man, tiyak na masarap 'yon.

HUMAYGAHD! Nakakalusaw talaga ng katinuan itong si Basilio! Jusmiyo, kung nakamamatay ang sobrang pagpipigil ng kilig e malamang kanina pa ako bulagta rito at dinadasalan ng mga pusa niya. Naku naman, ‘yung lalaking mapapangasawa ko talaga, ang overprotective! Oo na! Kasal na lang ang kulang at iyong-iyo na ang katawan ko! Ipagpapalit ba naman kita sa pipitsuging opportunity na ‘yon? Putspa, syempre hindi!

 “Bakit ka nangingiti-ngiti d’yan?” kunot-noo niyang tanong habang pinaniningkitan ako ng mata. Lalo lang akong kinilig at napangiti kaya natawa ako nang bahagya at nahampas ko ang balikat niya.

“Oo na! Tatanggihan ko na,” sabi ko sabay tingin sa kanya saglit bago ko binaba ang tingin ko sa hinihimas at kinukulit kong pusa. Juice colored, sana maging mahaba pa rin ang buhay ko kahit na ‘yung puso ko, ilang ulit nang nabuhay, namatay, at na-resurrect nang dahil sa lalaking katabi ko ngayon. “Ang dami mo pang sinasabi.”

“Para rin naman sa ‘yo ‘yung sinasabi ko,” sagot niya sabay pitik sa noo ko. Agad akong nagreklamo at sumimangot sa kanya pero tinawanan niya lang ako.

“Basilio,” tawag ko sa kanya pagkatapos niyang ubusin ang tawa niya.

“Ano ‘yun?” he asked cluelessly as he looked at me again and patiently waited for what I was going to say. Ilang minuto rin kaming nagkatitigan bago ako ang kusang umiwas ng tingin.

“Wala,” mabilis kong sabi sabay tawa nang installment. Taragis, muntik ko nang masabi ang nararamdaman ko para sa kanya. Buti napigilan ko ang sarili ko dahil matindi ang paninindigan kong dapat siya ang mauna! Ayos lang na pumarada ako nang matagal sa waiting shed, basta siya ang mag-i-initiate ng aming relasyon!

“Cath, ayoko ‘yung napipilitan ka lang na tumanggi dahil lang sinabi ko,” nag-aalala niyang sabi. “Magsabi ka nga sa ‘kin, gusto mo ba talagang maging model? Nakikita mo ba ang sarili mo sa gano’ng trabaho sa hinaharap?” Bahagya akong umiling at parang napanatag ang loob niya. “Kung gano’n, bakit parang hindi ka mapalagay? May problema ka ba?”

“W-wala,” paiwas kong sagot. “Nagugutom lang siguro ako.”

Bigla siyang tumawa at ginulo ang buhok ko. “Sus, ‘yon lang pala,” nakangiti niyang sabi. “Ano bang gusto mong kainin at ipaghahanda kita?” Maingat niyang nilapag sa tabi ang mga pusa niyang halos makatulog na sa kandungan niya bago siya tumayo.

“Makapagsalita naman ‘to parang ang daming laman ng ref niya,” sabi ko. Ngumiti lang siya at inilahad ang kamay niya. I rolled my eyes as I grabbed his hand while smiling. Nang matulungan niya na akong makatayo mula sa pagkakaupo sa carpet ay binitawan niya na ang kamay ko at naglakad siya papunta sa kusina para maghugas ng kamay. Sinundan ko siya at ginaya ang ginawa niya.

“Pwede ko namang bilhin kung wala rito ang gusto mo,” he said as he opened the refrigerator’s door. Nakisilip ako sa loob. “Ano ngang gusto mong kainin?”

“Ice cream.” ‘Yun ang unang pumasok sa isip ko. Isa pa, hindi naman kasi talaga ako gutom, dinahilan ko lang ‘yon. (Kiber na lang kung malamig ang panahon ngayon para sa ice cream, uso naman mangisay sa kilig kapag kasama ko siya eh.) Sinarado niya na ang ref at nagulat ako nang kunin niya ulit ang isang kamay ko. Langya ‘to. Daming tyansing ah!

“May convenience store sa gilid ng apartment,” nakangiti niyang sabi. “Do’n na lang tayo bumili. Anong flavor ang gusto mo?”

Pwede bang Basilio? Chos. “Cookies ‘n cream,” I answered while grinning and he nodded his head before he lead our way out of his unit.

NAPASIMANGOT ako nang bitawan niya ang kamay ko no’ng nasa elevator na kami. Buti hindi niya napansin kundi maghahalughog na naman ako ng idadahilan. Maryosep, hinahayaan na nga kitang hawakan ‘yong kamay ko, hindi mo pa lubusin! Sige ka, sa susunod may metro na ‘yan, kala mo! Hmp!

“Ang hilig-hilig mong kumain ng matatamis at uminom ng kape,” puna niya pagkatapos niyang pindutin ‘yung ground floor, “umiinom ka ba naman ng maraming tubig? Baka magkasakit ka niyan.”

“Oo naman! Nakakaubos kaya ako ng isang galong tubig sa isang araw!” buong pagmamalaki kong sabi at tinignan niya ako nang masama. Gagantihan ko sana siya ng deadly glare ko kaso biglang bumaba ang tingin niya sa labi ko. Putek! Ayan ka na naman! Hinay-hinay lang naman, Baz at kita mong ‘yong puso ko e mabilis hingalin!

Mas lalong nagimbal ang pagkatao ko nang idikit niya ang isang daliri niya sa ibabang labi ko nang ilang segundo. Humaygahd, niyayanig na naman ng kaba ang puso ko. Pahamak kasi ‘tong si Basilio! Ayaw pang gawing legal ang kalandian niya sa katawan! Magtapat ka na kasi nang maayos nang magkalinawan na tayong bwiset ka!

Saka dapat ‘yong dinikit niya sa labi ko ay hindi daliri niya kundi labi niya rin para fair! Lagi niya na lang akong dinadaya! Kapag ako napuno sa ‘yo, hahalikan ulit kita!

“Tuyung-tuyo kaya,” sabi niya. Pa’no, hinihintay niyan ‘yong halik mo! “Wag ka ngang magsisinungaling sa ‘kin.” Ginamit niya ulit ang mismong daliri niyang ‘yon sa pabirong pagtusok sa noo ko. “Mamaya pagkatapos nating kumain ng ice cream, hindi ako aalis sa unit mo hangga’t hindi ka nakakaubos ng isang litrong tubig.”

“Isang litro?!” gulat na tanong ko kasabay ng pagbukas ng elevator. Nagsimula na kaming maglakad palabas pero hindi pa rin ako makaget over sa sinabi niya. “Gusto mo ba akong hindi makatulog sa kakaihi mamayang gabi?!”

He peeked over his shoulder and answered in mock innocence. “Di ba walang-wala ‘yung isang litro kumpara sa isang galon?”

“Baz naman!” nakasimangot kong sabi pero seryoso pa rin siya habang naglalakad kami.

“Okay,” bumuntong hininga siya saglit bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Kalahating litrong tubig.”

“Isang baso.”

“Kalahating litrong tubig,” ulit niya.

“T-tatlong basong tubig.”

“Lima.” Nakipagtitigan muna siya sa ‘kin nang ilang segundo pagkalabas namin nang apartment bago ako sumuko at nag-make face sa kanya.

“Fine, lima!”

Sa wakas ngumiti na siya. At di pa siya nasiyahan, pinisil niya na naman ang ilong ko. “Tara na,” aya niya habang nakatingin sa maliwanag na sign board ng convenience store ilang lakad mula sa kinatatayuan namin. Tatango sana ako kaso bigla akong naging parang bato nang akbayan niya ako. Para akong sumisid sa isang malalim na ilog tapos naubusan ako ng hangin kasabay ng pamumulikat ng mga paa ko. Hindi na nga ako makagalaw, hindi pa ako makahinga! Sa'n ka pa?

“Ayos ka lang?” tanong niya sa ‘kin. Hindi niya pa rin inaalis ‘yong braso niya sa balikat ko. Langya ka. Mukha ba akong ayos lang?! Hindi mo pa ako inaakbayan before so karapatan kong ma-shock! Saka pwede bang bigyan mo ako ng enough time para masanay kasi lagi mo na lang akong binibigla sa mga gestures at sinasabi mo?! Maaawa ka naman sa lupaypay na brain cells ko. Hirap na hirap na silang mag-process sa kung ano na ba talaga tayo.

Inaamin kong may mga naging boyfriend na ako dati pero juice colored, liberated naman kasi ako noon kaya go with the flow lang. Dahil gano’n ang sistema, mabilis na nagsisimula at natatapos ang mga naging relasyon ko. Hindi masyadong mahirap kasi alam mo kung ano kayo at sa’n ka lulugar. ‘Yon nga lang kapag kinukompara ko ‘yung mga ex ko kay Basilio, nare-realize ko na ngayon lang talaga ako nagpakabaliw sa pag-ibig. ‘Yung tipong keri lang kahit di mo alam kung ano ka ba talaga sa kanya basta masaya kang lagi siyang nasa tabi mo. ‘Yung tipong ayos lang kahit masaktan ka kasi alam mong worth it naman siyang mahalin.

Tokwa, dati naman kasi hindi ako ang humahabol. Sa ganda ‘kong ‘to, bakit ako ang hahabol, di ba?

Pero nakatadhana nga siguro akong maging dalagang Pilipina dahil makabayan, makaluma at conservative ang lalaking mapapangasawa ko... kaya eto, tiis-ganda at pigil-gigil na lang.

“Cath?” His voice snapped me out of my reverie and I blinked at him. Bigla niyang inalis ang braso niya sa balikat ko. “Ay sorry.” Wow, finally, napuna mo rin? “N-nailang ka ba?”

Umiling ako. “N-nagulat lang ako.” Bwisit ‘to! Magtatanong pa e obvious na nga! Alam mo, okay lang naman sa ‘king akbayan mo ko, kahit wantusawa pa, kung tayo na, gets mo?

“Sorry.”

Nagpatuloy na ulit kaming maglakad. Ang awkward. Putek. Gusto kong magwala! Nakakainis ka talaga, Basilio!

Nang makapasok na kami sa loob ay walang imik siyang lumakad sa may counter at umorder. Parehong Cookies ‘n Cream na flavor ang binili niya. Binigay niya sa ‘kin ang isa at kinuha ko naman ‘yon. Naupo kami sa bakanteng upuang malapit sa transparent at babasaging haligi ng convenience store kung saan makikita ‘yong tahimik at may kadilimang kalsada. Habang kumakain kami ng ice cream e napansin kong medyo naiilang pa rin ang mga mata niyang tumingin sa ‘kin kaya pabirong hinampas ko ang likod niya. Dumikit tuloy ‘yong ice cream na hawak niya sa mukha niya. Pati ilong, damay! Tawa ako nang tawa. Wuh, epic! Siya naman, nakasimangot lang tapos nag-iwas ulit siya ng tingin. Kumuha ako ng tissue at pinahiran ‘yong dungis sa mukha niya habang natatawa pa rin.

“Bakit ka ba biglang nanghahampas sa likod?” tanong niya.

“Gusto ko kasing makita kung anong itsura mo kapag—” Nahinto ako sa pagsasalita nang biglang kagatan niya ‘yong ice cream ko. “B-bakit mo—”

Nginisian niya ako. “Ayan, quits na tayo.” Tapos kumagat siya ulit habang nakatingin sa ‘kin.

“Quits? Quits ka d’yan.” Kinagatan ko rin ‘yong kanya at natawa naman siya. Napangiti na lang ako.

“Bakit nga pala Cookies ‘n Cream din ang pinili mong flavor?” usisa ko habang pareho na kaming natahimik at nakatingin lang sa labas.  

“Gusto ko kasing malaman kung bakit ‘yon ang flavor na pinili mo.”

Napairap ako sa sinagot niya habang nakangiti. My gahd, sabi ko nga, hindi na ako magtatanong at lalo lang akong kinikilig. Kaloka!

PAGKATAPOS naming kumain ng ice cream ay lumabas na kami ng convenience store. Nagtatawanan kami no’n kasi kinukwento niya ‘yong pangbu-bully raw ni Trinidad kay Soledad, nang bigla siyang huminto sa paglalakad at mapatingin sa isang babae. Sa isang magandang babae na nakasuot ng bestida. Alon-alon ang brown niyang buhok at may kaputian siya. Umiiyak ‘yong babae at may sinusundan siyang lalaking naka-corporate attire.

Hindi pa rin naaalis ang tingin ni Baz do’n sa babae. Nakakaramdam na ako ng selos kaya hahawakan ko sana ang kamay niya kaso bigla siyang tumakbo at lumapit sa kanya.

Chapter 40

●ω● of brokenheartedness

Hindi ako naniniwalang makakamove on pa si Ate Rina pero naniniwala akong nakakawasak ng puso ang malamang hanggang kaibigan nga lang talaga ang tingin ni Basilio sa 'kin.

GUSTO kong manampal, mangalmot at manabunot sa asar nang iwan na lang ako ni Baz para habulin ang kung sino mang babaeng ‘yon na sa tingin ko ay nasa mid-twenties na ang edad.

My gahd, grabeng kalaspatanganan ‘to ah! Harap-harapan talaga! Wag na wag niyang ipagmamalaki sa ‘kin ‘yung ganda niya at laki ng hinaharap niya kundi kakaladkarin ko siya at ipapatapon sa dagat na may mga pating na nag-diet nang matagal para lang malapa siya! Lalaki rin yung akin, kala niya! Hintayin niya lang nang konti at malalamangan ko rin siya!

Saka kailangan ko palang maghasa ng kitchen knife nang mabalatan ko ‘yong pagmumukha ni Basiliong sa sobrang kakapalan e nagawang ipagpalit ako sa matandang hukluban na ‘yon na may hinahabol ring iba! Nakakainis! Dapat naging katipunero ka na lang kasi ang kati-kati mo! Mag-higad party kayo kasama nu’ng naka-corporate attire na lalaki dahil pakiramdam ko, pare-pareho naman kayong malalandi!

“Steph, please naman wag mong gawin sa ‘kin ‘to!” Narinig kong sabi no’ng babae at nang masinagan nang ilaw ng poste ang mukha niya ay napansin kong kanina pa pala basa iyon ng mga luha. In fairness, hindi ko nahalata kanina ah. Nadala siguro ng make up niyang makapal na sa malayo e mukhang natural lang!

Hinawakan ng babae ‘yung laylayan ng damit nu’ng tinawag niyang Steph habang hinahabol niya ito. “Mag-usap tayo. Wag mo naman akong saktan nang gan’to. Wag mo namang akong basta na lang iwan. Sabi mo mahal mo ‘ko… s-sabi mo…” Humagulgol na si ate at imbis na maawa e naasar ako sa kanya dahil nagpapaka-cheap siya para sa Steph na ‘yon na sa sobrang kabagayan ng pangalan sa ugali nito e ayun, tinapak-tapakan na nito ang pagkatao niya.

 Maryosep, kahit siguro ga’no ‘ko kabaliw kay Baz e hinding-hindi ako magmamakaawa sa kanya ‘no. As in never ever amen! ‘Tsura niya! Kung ayaw niya sa kagandahan ko, magsisi siya dahil magiging malaki akong kawalan sa buhay niya ‘no!

“How many times must I tell you that we’re already done?!” napipikong sabi ni Steph nang linungin siya nito at ilayo with force ‘yung kamay niya sa laylayan ng polo nito. Tumalikod na ito agad at naglakad nang mabilis pero nahabol siya ni Basilio at sinuntok siya sa mukha na siyang kinagulat ko at nu’ng babae.

Minura ni Steph si Baz at ginantihan ito ng suntok na agad nakapagpabuwal rito. Napahawak si Baz sa pisngi niya pero hindi na siya nakatayo. Nginisian siya ni Steph at pinagsabihang next time, wag siyang magmagaling at mangialam sa problema ng iba kundi hindi lang ‘yun ang aabutin niya. Nang makaalis na si Steph e agad lumapit ‘yong babae sa kanya na halata sa mukha ang pag-aalala. Juice colored, siya na ba ang leading lady at hindi na ako?

“Basilio, ayos ka lang ba?” naiiyak niyang sabi habang tinutulungan niya itong makatayo.

Syet. Magkakilala sila. Napakasakit Kuya Eddie, ng sinapit ng aking buhay! Kaano-ano siya ni Baz? Ex? First love? Long lost lover? All of the above?! Napakagat-labi ako at parang gusto ‘kong umiyak dahil hindi ko alam kung makikieksena pa ba ako o kailangan ko nang bumalik ng apartment at pumasok sa unit ko dahil kailangan nila ng oras para sa isa’t-isa at isang malaking abala ang pananatili ko roon.

“A-anong ginagawa mo rito? Bakit—”

“Mukha ba akong ayos lang?” asar na sagot ni Baz sabay iwas ng tingin. Nakahawak pa rin siya sa isang pisngi niya at kapansin-pansin ang pag-inda niya sa sakit na galing sa suntok ni Steph.

Yumuko nang bahagya ‘yung babae. “S-sorry kung nadamay ka pa.”

“Bakit hanggang ngayon, hinahabol mo pa rin ang Stephen na ‘yon?” Hindi ito sumagot kaya nagpatuloy sa pagsasalita si Baz. “Di ba ikaw na mismo ang may sabing may pamilya na siya? Bakit—”

“Baz, mahal ko siya eh,” basag ang boses na sagot niya nang inangat niya ang mukha niya para sagutin si Basilio. Nagsimula na namang magsituluan ang mga luha niya na nakapagpalambot sa matigas na ekspresyon sa mukha ni Baz. Bumuntong hininga si Basilio at pinahid ang mga luha nito pero wala ring saysay dahil nagpatuloy lang sa pag-iyak ‘yong babae. Then he hugged her tight and gently patted her head.

Friendzone din si Baz? ‘Yon ba ang ibig sabihin ng senaryong nakikita ko ngayon?

Tatalikod na sana ako para umalis nang marinig kong tawagin ni Basilio ang pangalan ko. “Cath, anong ginagawa mo d’yan?”

I forced a smile on my face as he pulled away from her and looked at me. Ay, dapat ba kanina pa ako umalis o sadyang nakalimutan mo na ang presensiya ko nang makita mo siya?

“Halika rito at ipapakilala kita kay—”

“W-wag na,” mabilis kong sagot sabay iling. “Mauna na ‘kong bumalik sa apartment.” Tumalikod na ako. Ayokong mahalata niyang nasasaktan ako. Wala naman akong karapatan. Langya, ipapakilala pa raw niya ako! Bwiset! Wala akong balak makilala ang babaeng pinagpalit mo sa ‘kin dahil hinding-hindi ko siya matatanggap!

“Cath, konting respeto naman, please.” Hinarap ko siya kahit gusto ko nang dagdagan ‘yong pasa niya sa mukha sa sobrang inis. Respeto? Ako ba binigyan mo ng respeto nang harap-harapan mong ipamukha sa ‘kin na may mahal kang iba kahit nilalandi mo ‘ko? Ganyan ka ba talaga kamanhid at hindi mo nararamdaman na nasasaktan na ako sa ginagawa mo ha?

“Baz.” Tumingin sa kanya ‘yong babae habang nagpapahid ng sariling luha. Maga pa rin ang mga mata niya at basag pa rin ang boses niya. “Girlfriend mo?”

Umiling si Baz. “Kaibigan ko,” nakangiti nang bahagya niyang sagot habang nakatingin do’n sa babae. Kaibigan? So tama nga si Crispin no’ng sabihin niyang isang napakahalagang kaibigan mo lang ako? Gano’n na lang ba ‘yon, Basilio? Gano’n na lang ba ‘yon? “Kapitbahay ko rin siya saka katrabaho natin sa café.”

Natin? Napakunot-noo ako. Ngayon ko lang nakita ang pagmumukha niya at wala namang nabanggit sa ‘kin si Baz na may isa pa kaming—

Tumingin siya ulit sa ‘kin. “Cath, si Ate Rina.” My eyes widened considerably in realization. Siya ‘yong kulang na lang habang buhay na paglamayan ang puso niyang sugatan. Tsk. My gahd, pa’no naman siya makakapag-move on e ganyan ‘yong pinaggagagawa niya? “Siya ‘yong sinasabi ko sa ‘yong kasamahan natin sa trabaho na nag-leave.” Bumaling ulit si kay Ate Rina. “Ate Rina, si Cath. Part timer siya sa café.”

She smiled sheepishly at me and I smiled back. We exchanged his and hellos after that but that was the end of it. Ayokong mag-effort na kausapin siya dahil tinatamad akong magpaka-plastik lalo na kung unang kita ko pa lang sa kanya, alam ko nang hindi kami magkakasundo.

“SAAN ka tumutuloy ngayon?” usisa ni Baz kay Ate Rina habang nasa loob kami ng elevator ng apartment. Nag-volunteer kasi ‘yong higad na ‘yon na gamutin ang sugat ni Basilio sa gilid ng bibig niya na ngayon nga e namamaga na. Saka lumalaki na rin ‘yong scope no’ng pasa na nakapalibot do’n sa sugat niya kaya kailangan na talaga siyang magamot karaka-raka.

“Kung saan-saan lang,” sagot ni Ate Rina na nakatingin lang sa kawalan.

“Di ba may bahay ka sa Quezon Ave?”

She smiled sadly and replied, “Naibenta ko na ‘yon last month. Sabi kasi ni Steph kailangan daw niya ng pandagdag para sa business na itatayo niya. S-saka sa condo niya naman ako nakatira no’n kaya naisip kong ayos la—”

“Niloko ka na nga ng lalaking ‘yon tapos…”

“Hindi niya ‘ko niloko!” matigas na sabi ni Ate Rina. Pigilan n’yo ko! Masasampal ko talaga nang kaliwa’t kanan ang babaeng ‘to! Napakatanga, bwisit! Sa kwento niya pa lang at sa kinilos ni Steph kanina e made-deduce mo nang demonyo ‘yong lalaki tapos ipaglalaban niya pa! Argh! Mamamatay ang kalahati ng brain cells ko sa pagtitimpi sa kashungahan niya eh!

Bumukas na ang elevator kaya lumabas na rin kami pero patuloy pa rin siya sa pagsasalita. “Mahal niya talaga ako, Baz. Sabi niya mahal niya ‘ko kaya… malalagpasan din namin ‘tong—”

“Ate Rina.” Huminto si Baz at tumingin kay ate. Napatingin din ito sa kanya at huminto rin sa paglalakad. “Kung mahal ka pa rin niya hanggang ngayon, sa tingin mo ba tatalikuran ka niya nang gano’n-gano’n na lang? Hahayaan ka ba niyang umiyak at magmukhang tanga sa harap niya? Di ba hindi?”

Umiwas lang ng tingin si Ate Rina at yumuko. Bahagyang bumuntong hininga si Basilio at kinuha ang isang kamay niya saka siya nagpatuloy sa paglalakad.

Nang makarating na kami sa tapat ng unit ni Baz at buksan niya ang pinto ay bigla siyang may sinabi kay Ate Rina na sobrang nakapagpawasak ng puso ko.

“Dumito ka muna habang wala ka pang matutuluyan.”

Chapter 41

●ω● of water

Hindi ako naniniwalang magkakasundo kami ng higad na 'yon pero naniniwala akong nakakalunod ang isang basong tubig.

KUNG makapagsabi siya ng ‘dumito ka muna’ parang ang laki-laki ng unit niya e hindi naman. Iisa lang ang kama niya and knowing Baz, malamang tatabi siya matulog kay Ate Rina dahil hindi niya kayang matulog nang carpet lang ang higaan. And that specific gesture, naku, baka haluan ng malisya ng babaeng ‘yon dahil unang-una, brokenhearted siya. Malungkot. So lapitin ng tukso at pangalawa, di man kagwapuhan si Baz at walang pandesal sa katawan e ma-appeal ‘yong makalumang ‘yon at madaling maisahan dahil masyado itong mabait.

Tapos malamig ang panahon at dahil lalaki si Basilio ay baka bigla siyang talaban ng tinatagong kalandian ng babaeng ‘yon na may malaking boobs, kagandahang nadala lang ng make up at syempre, experience! (Assumption lang ‘yung experience since mas matanda siya sa ‘min plus may ex-jowa siyang may pamilya na!) Jusmiyo, ini-imagine ko pa lang, parang pinupunit na ang pagkatao ko. Pa’no pa kaya ‘pag totoong nangyari na? Langya, hindi ako makakapayag! Hindi ko hahayaang hadlangan ako ng pagfi-friendzone niya sa ‘kin sa pagnanais kong ilayo siya sa higad na ‘yon!

“Hindi na, Baz,” sabi ni Ate Rina sabay iling nang bahagya at ngiti nang pilit. “Salamat sa concern pero kaya ko ang sarili ko. Pasensya ka na talaga kung nadamay pa kita. Hayaan mo, pagkatapos kong magamot ‘yang sugat mo ay aalis na rin ako.”

“Masyado nang late,” sabi naman ni Baz. “Delikado nang lumabas-labas lalo na at babae ka at mag-isa. Hindi kakayanin ng konsensya ko kung may mangyayaring masama sa ‘yo, Ate Rina, kaya sana…”

She squeezed his hand tightly and looked at his eyes. “I’ll be fine,” nakangiti niyang sabi. “Wag ka nang mag-ala—”

“Gan’to na lang.” He breathed and fished his phone out of his pocket. “I’ll call Juli and—”

“Kailan ka pa nagka-cellphone?” may pagtatakang tanong ni Ate Rina.

“Nito lang. Basta tatawagan ko si Juli mamaya para may malipatan ka kung hindi ka kumportable sa unit ko.”

“No, that’s not the point, Baz. I can manage. Isa pa, nasa hotel na tinutuluyan ko ngayon ‘yung mga gamit ko.”

“Hindi tatagal ang perang hawak mo kung magho-hotel ka. Saka mas makabubuti na bumalik ka na sa pagtatrabaho sa café para hindi ka magipit. Hindi ka namin pababayaan nina Juli.”

“But you’re already aware that I’m such a mess when I’m still… like this. Hindi ko kayang magtrabaho nang maayos—”

“You’re being a mess because you’re letting him mess you and your life. Kailangan mong ilayo ang sarili mo sa kanya at kailangan mong sumama sa mga taong alam mong makakatulong sa ‘yo para mabago ‘yung mindset mo.”

“Basilio, please, hayaan mo na lang ako. Hayaan n’yo na lang ako nina Juli na mapag-isa. Kaya ko ‘t—”

“Excuse me lang ha,” sabi ko dahil hindi ko na talaga kayang pigilin ‘yong nararamdaman ko. At kapag kinimkim ko pa ‘to e baka i-Google ko kung pa’no mangkulam mamaya at siya ang gawin kong first victim ko.

Napatingin silang dalawa sa ‘kin at nagulat sila kasi sumabat ang saling ketket sa usapan. “Alam kong wala akong karapatang makialam sa pinag-uusapan ninyo pero gusto ko lang malaman mo, Ate Rina, na matagal nang patay ang Gomburza, wag mo nang balaking sumunod pa sa yapak nila dahil ni isang award wala kang makukuha sa pagpapaka-martir mo.”

“Cath.” saway ni Baz pero initsa ko na sa labas ng veranda ‘yung pakialam ko sa sasabihin niya kaya nagpatuloy pa rin ako sa pagsasalita.

“Saka pamilyadong tao, pinatulan mo? Haller, kahit sa’n mo tignan, ikaw ‘yong talo. Ikaw ‘yung mali kasi kahit alam mong masasaktan ka lang, gumora ka pa rin at nakisawsaw sa batis ng kasalanang pakana ng malanding lalaking ‘yon na ginamit ka na nga, pinagkaperahan ka pa. Humaygudnes, ate, babae rin ako at nagmamahal pero hinding-hindi ko ibababa ang sarili ko para lang sa lalaking mahal ko.”

 Masama ang tingin niya sa ‘kin at parang gusto niyang kumontra pero hindi siya nagsalita. Nagkuyom na lang siya ng palad at inirapan ako with feelings.

“Sige, Basilio, nagbago na ang isip ko,” sabi niya pagkalipas ng ilang minutong katahimikan. Nakatitig pa rin siya sa ‘kin kahit si Baz ang kausap niya. “Dito muna ako matutulog sa unit mo.”

Aba’t! Mukhang balak akong gantihan ng higad na ‘to sa ibang paraan ah! Nakakalagablab ng galit! Pasalamat nga siya at pinamukha ko sa kanya kung ga’no siya kashunga eh! ‘Yong ibang tao nga, nagbabayad pa nang mahal malaman lang ang opinyon ng ibang tao sa mga pinaggagagawa nila tapos siya, libre na’t lahat, naghahamon pa ng away! Aba, tignan lang natin kung hindi ka sugurin ng mga guardia civil kapag ako ang kinalaban mo!

Bigla ‘kong kinuwelyuhan si Basilio at sinamaan siya ng tingin. “Baz, hindi ako papayag na patulugin mo ang babaeng ‘yan sa unit mo nang hindi ako kasama.”

Nangunot ang noo niya. “Bakit nama—”

“Babae siya,” madiin kong sagot nang ibaba ko ang kwelyo ng damit niya.

“Eh ano naman kung babae siya?” As expected, ‘yan ang isasagot mong talipandas ka. Mabuti na lang at may naka-ready akong isasagot d’yan. Hmp!

“Mas kailangan ng babae ang comfort ng kapwa niya babae sa mga oras na brokenhearted sila.”

“Sabagay, may punto ka,” sagot ni Baz na tila nag-iisip. “Kaso pa’no tayo magkakasyang tatlo s—”

“Sa carpet ka matulog,” nakangiti kong sabi. “Ikukuha kita ng makapal na kumot mula sa unit ko. Pero kung gusto mong hindi mahirapan, pwede ko namang patulugin si Ate Rina sa unit ko since mas malaki at maluwag ang kama ko doon.”

“At bakit naman ako matutulog sa kwarto ng isang taong kakikilala ko pa lang?” sabat ni Ate Rina at pasimple ko siyang pinanlisikan ng mga mata bago ako ngumiti nang plastik sa kanya.

“Exactly, kaya linisin mo na ‘yang sugat ni Baz habang kumukuha ako ng kumot, okay?”

Pairap siyang sumagot ng, “Whatever.”

NEVER pa akong natulog sa tabi ng isang stranger lalo na’t mukhang magiging kaagaw ko siya sa puso ni Basilio pero gagawin ko ‘to alang-alang sa pagprotekta sa puri ng primitive man na ‘yon. Kailangan ko palang mag-install ng mahaba-habang pasensya dahil kung hindi e baka malamig na bangkay na siyang makikita ni Baz bukas ng umaga.

“Cath, uminom ka na ba ng limang basong tubig?” tanong ni Baz habang pinapagpagan niya ‘yong carpet na tutulugan niya.

“Hindi pa, wait.” Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa kama at kumuha ng tubig mula sa ref niya at nagsalin sa isang basong nakataob sa lalagyang nakapatong sa may lababo.

“Ate Rina, kung gusto mong mag-shower, wag kang mahihiya sa ‘min ni Cath. May malilinis naman akong damit d’yan sa drawer. Pwede mong gamitin kung gusto mo,” baling niya naman kay higad.

“Wag na. Inaantok na rin naman ako saka hindi naman masyadong nadumihan ang damit ko,” nakangiti niyang sagot. “Siya nga pala, anong sabi ni Juli?”

“Ayun, nainis nang malaman niya ‘yong sitwasyon mo. Gusto ka nga niyang puntahan ngayon dito kaso sabi ko, bukas na lang at baka mapa’no pa siya. Kahit naman may pagka-maton si Juli ay babae pa rin siya.”

“Bigla ko tuloy naalala ‘yong love team n’yo. Naging kayo ba?” tanong ni Ate Rina na nakapagpaubo sa ‘kin habang umiinom ng tubig. Putek, papatayin ata ako ng babaeng ‘to eh! Kitang umiinom ‘yong tao tapos magtatanong ng gano’n! Bwiset! Pasalamat ka, naubo lang ako, kung nagkataon na malapit ako sa ‘yo baka pinush kong bugahan ka ng tubig!

Tumawa nang bahagya si Basilio. “Si Ate Rina naman, parang hindi mo kami kilala ni Juli.”

Tumawa si Ate Rina nang bahagya. “Kunsabagay,” sabi niya. “Si Crispin? Kamusta na?”

“Medyo hirap siya kasi kailangan niyang parating mag-overtime para mag-bake ng cake. Peak season na kasi. Kaya ate, sana bumalik ka na.”

“I’ll try but I can’t promise.”

Tumango na lang si Baz at bahagyang ngumiti.

“Ayan, Baz, nakalimang basong tubig na ‘ko!” masigla kong sabi na nakabasag ng katahimikan ng paligid.

“Hindi ko nakita, ulitin mo,” sabi niya. Agad ko ‘yong kinasimangot at natawa naman siya. “Dali na. Kanina, nakakaisa ka pa lang eh.”

Inangat ko sa kanya yung pitsel na pinagkunan ko ng tubig. “Ayan, ebidensya. Lagpas nang kalahati ang bawas!”

“Malay ko ba kung hindi puno ‘yan nu’ng kinuha mo sa ref o kaya e tinapon mo ‘yung ibang laman niyan,” natatawa niyang sabi at siningkitan ko siya ng mga mata.

“Isang asar pa at ibubuhos ko sa bumbunan mo ang laman nito. Please take note na galing ito sa ref at malamig ang panahon ngayon,” banta ko na lalo niya lang ikinatawa. Sige, ipagpatuloy mo ‘yang paglandi mo sa ‘kin kahit nandito tayo sa unit mo kasama ng Ate Rina mo! Bwisit ka talang neanderthal ka! Pasalamat ka at nananalaytay sa dugo ko ang paniniwalang true love ‘tong nararamdaman ko para sa ‘yo kundi matagal na kitang inihagis sa bangin!

Naputol ang pag-iisip ko nang biglang ilipat-lipat ni Ate Rina ang tingin niya mula sa ‘kin patungo kay Baz at vice versa bago siya ngumiti nang bahagya at nagtanong ng “’Yung totoo, may gusto ba kayo sa isa’t-isa?”

Chapter 42

●ω● of chances

Hindi ako naniniwalang obligasyon kong bigyan ng chance si Cris pero naniniwala ako na ang girl scout, laging handa.

NAG-UUMAPAW sa kaba ang puso ko dahil sa tanong ni Ate Rina. Naging tahimik ang paligid at di sinasadyang napatingin ako kay Baz. He was staring at me, utterly appalled. Umiwas agad ako ng tingin dahil pakiramdam ko, lalo lang akong masasaktan kapag pinagmasdan ko siya nang matagal. There was something in his eyes that I couldn’t explain. Basta kakaiba. Ewan. Brain not found.

“Cath.”

Tumawa ako nang wagas para pigilan si Baz sa kung anong sasabihin niya. “Inaantok na ako. Matulog na tayo,” masigla kong sabi sabay baba ng basong hawak ko at punta sa kama ni Basilio para humiga. Naghikab pa ako para kagatin nila ang acting ko.

“T-teka lang.”

“Baz, pakipatay ang ilaw at pakisarado ang bintana. Thanks!” sabi ko sabay talukbong ng kumot. Rinig ko pa rin ‘yong pagdagundong ng tibok ng puso ko at paninikip ng dibdib ko.

Humaygudnes naman, Baz! Kahit ngayon lang makaramdam kang ayokong makarinig ng kahit ano mula sa bibig mo! Pagpahingahin mo naman ang katawang lupa ko dahil masyado na akong napapagod sa ‘yo, sa sitwasyon ko at sa lahat.

 “So walang may planong sumagot sa tanong ko?” Narinig kong tanong ni Ate Rina at agad akong sumagot ng, “Di ba sabi mo kanina inaantok ka na, ate? Halika na rito.” Bago ako mapilitang kaladkarin kang bwisit ka! Putek, may galit talaga sa ‘kin ang babaeng ‘to eh. Na-friendzone na nga ako officially kanina, gusto niya pang dagdagan ang sakit na nararamdaman ko! My gahd, ang sarap niyang sikmuraan sa mata! Argh!

“’Kay, fine,” napipilitan niyang sabi at naramdaman kong tumabi na siya sa ‘kin at nang-agaw pa ng kumot. Inagaw ko pabalik ‘yong portion ko at hindi na naman siya pumalag kaya nanahimik na ako.

Pinatay na ni Baz ang ilaw pero kalahati lang ng bintana ang sinara niya. Kesyo daw pakiramdam niya hindi nakakapag-circulate ang hangin kapag saradong-sarado ang kwarto. Nag-okay na lang ako bago ko pinikit ang mga mata ko.

Mayamaya, kinalabit ako ni Ate Rina. Tumingin siya sa ‘kin saglit bago niya ibinaling ang tingin niya sa cellphone na hawak niya. Nakakasilaw ‘yong liwanag no’n kasi nakatalukbong kami ng kumot. Alam kong kanina pa siya pindot nang pindot sa phone niya at narinig ko rin na may tinatawagan siya kanina pero hindi siya sinasagot kaya ako siguro ang napagdiskitahan niyang kausapin. Juice colored, certified stalker lang talaga ang peg nitong babaeng ‘to. Ayaw na nga sa kanya no’ng lalaki, sige pa rin siya ng pangungulit rito. Putspa, ano bang akala niya do’n sa Stephen na ‘yon? One of a kind na kapag na-out of stock na sa department store ay wala nang pwedeng ipalit? Gahd, ang sarap niyang dalhin sa rehabilitation center dahil malala na talaga ang tama niya.

“Ano ‘yon?” naasar kong tanong sa kanya nang pabulong.

“May gusto ka kay Baz ‘no?” bulong niya sa ‘kin.

“Pake mo,” pairap kong sabi. Humilig ako pakaliwa para hindi ako maistorbo ng liwanag ng cellphone niya. Narinig kong tumawa siya nang mahina bago niya ako ulit binulungan ng, “Dapat pala di ko na tinanong. Halata naman sa ‘yo. Selos na selos ka kanina eh.”

Oo nga eh ‘no? Palibhasa alam mong ie-entertain ni Baz ‘yang pagpapaka-damsel in distress mo kaya sagad sa buto mo ako kung asarin! Pasalamat ka talaga at wala akong sanib ng kademoyohan ngayon kundi nailibing na kita nang buhay sa lupa!

Humilig ako pakanan para tignan siya nang masama. “Pwede bang wag mo ‘kong kausapin?!” mahina kong sabi sa kanya. “Maya marinig tayo ni—”

“Mag-usap na lang tayo sa text, you want?”

“Ayoko. Tantanan mo nga ako at gusto ko nang matulog!”

“Sige ka, kapag hindi ka nakipag-usap sa ‘kin, sasabihin ko kay Basilio na may gusto ka sa kanya,” extra hina niyang bulong sa ‘kin at lalong kumulo ang dugo ko. Jusmiyo, blackmail-in ba raw ako? Grabe, sobrang papansin mo! Bigyan kita ng piso, humanap ka ng kausap mo! Bwiset!

“Go! Push mo ‘yan ‘te! Ikaganda sana ng laman loob mo ‘yang pagiging pakialamera mo,” banas na bulong ko at tumawa siya nang mahina.

“Okay, sabi mo eh.” Bigla siyang bumangon at agad ko siyang hinatak at marahas na inihiga sa kama.

“Ikaw naman, hindi ka na mabiro,” sabi ko sabay talukbong ulit ng kumot at agaw ng cellphone niya para i-type ang number ko. Balang araw, babalatan ko ‘yang pagmumukha mo. Tandaan mo ‘yan!

Agad siyang nag-text sa ‘kin ng:

I know what you feel. Ang sakit no?

Sa sobrang asar ko, muntik kong ituktok sa kanya ‘yong cellphone ko pero nagtimpi ako at sa reply ko na lang sa kanya ko binuhos ang inis ko:

Langya ka, wag ka ngang feeling d’yan! You don’t know what I feel and I don’t really give a damn about your opinion so shut up!

WTF. Wala talagang forever. Lahat ng lalaki, pare-pareho lang.

Tokwa, sinasabi ko na nga ba at member ‘to ng kultong hindi naniniwala sa forever eh! Nagsawa na siguro siya sa kakakulit sa lalaking lahat ata gagawin, maiwasan lang siya! Move on-move on din ‘pag may time! Hindi ka talaga mahal no’n!

Wag mong lahatin, ano ba! Saka tigilan mo nga ang paglaklak ng ampalaya, pwede?!

Sa una, pangingitiin ka. Pakikiligin. Tapos sa huli, paluluhain ka na. At ipapamukha niya sa ‘yo na wala lang sa kanya ang lahat—ang lahat na nagsilbing mundo mo nang makilala mo siya.

Nang mabasa ko ‘yon, napakunot-noo ako. Takte, nag-emote na si ate. Punung-puno ng emosyon eh. Akala ko tuloy script sa MMK. Kaloka. Bumuntong hininga ako bago ko siya kinalabit. Nagdadalawang-isip na humarap siya sa ‘kin. Basa ng luha ang mga mata niya.

I rolled my eyes and said, “’Lika nga rito,” I told her softly, wondering if my words could ever cross the sea of pain she’s feeling right now. Tapos niyakap ko siya nang mahigpit. Nararamdaman ko ang tahimik na pag-iyak niya at unti-unti, nabawasan ‘yong pagka-highblood ko sa kanya at nakatulog na ako.

“TANG ina talaga ng gagong ‘yon, hindi pa namatay!” galit na sabi ni Juli nang makarating kami sa café kinabukasan. “Alam mo ba kung sa’n nakatira ‘yon? Ipabubugbog ko ‘yon sa mga tropa ko. Tangna niya talagang hayup siya. Nagawa ka pa niyang utuin na ibenta ‘yong bahay mo?! Gago siya, pag di niya binalik ‘yong pera sa ‘yo, idedemanda ko ‘yon!”

“Kumalma ka nga,” reklamo ni Cris sabay abot sa kanya ng tubig na agad niya namang nilagok. “’Yong bibig mo, puro basura na naman ang laman.”

“Eh kasi nakakainis eh! Ang kapal ng mukha ng Stephen na ‘yon!”

“Juli, wag mo namang pagsalitaan ng masama si Steph o,” pakiusap ni Ate Rina at agad ko siyang tinignan nang masama. Kita mo ‘tong taong ‘to! Walang kadala-dala! “Nagawa niya lang naman ‘yon dahil kailangan niya ng pera.”

“Ate Rina, hindi mo obligasyong bigyan siya ng pera dahil lang akala mo magkarelasyon kayo,” Cris said as he folded his arms over his chest. Tahimik na napayuko si Ate Rina sa sinabi niya. “Anyway, it’s better if you’ll stay away from that bastard.” Bumuntong hininga siya at nagsimula nang maglakad patungo sa countertop. “Saka tama si Baz. Bumalik ka na rito sa café dahil kailangan ka namin dito. Wag mong ipagsiksikan ang sarili mo sa isang taong wala nang pake sa ‘yo.”

“Cris,” saway ko sa kanya at inirapan niya lang ako. Bwisit ‘to! Manang-mana ka talaga sa pagkaprangka ko, kaloka. Pero bugbog na sa sermon ‘yong tao kaya awat na, okay?

Niyakap ni Juli si Ate Rina at sinabihan itong, “’Yaan mo, di ka namin pababayaan. Akong bahala sa ‘yo, Ate Rina.”

“Pagkatapos na lang ng closing natin tulungan si Ate Rina maglipat ng gamit mula sa hotel na tinutuluyan niya papunta sa bahay ni Juli,” kalmadong sabi ni Baz. “Sa ngayon, kailangan na nating magmadali dahil thirty minutes na lang, magbubukas na ang café. Hindi pa tayo nakakapag-ayos.”

Everyone agreed and we started to do our work. Matamlay man si Ate Rina ay tumulong na rin siya sa pag-aayos ng mga upuan at paglilinis ng mesa.

“PARANG ang tahimik ata ni Baz,” puna ni Juli nang madaanan niya ako sa table seven. Kalalapag ko lang no’n ng in-order sa ‘king Coffee Jelly at isang slice ng Sansrival cake. “Seryosong-seryoso siya sa area niya kanina. Hindi man lang natawa no’ng biniro ko.”

Bigla kong naalala ‘yong kagabi. Twice ko siyang binara at di niya na ‘ko kinulit no’ng umaga tungkol do’n. Nagtampo kaya siya sa ‘kin? Teka. Bakit naman siya magtatampo? As if naman na may pake siya sa tanong ni Ate Rina e friends forever nga lang kami. Hmp!

“Baka nag-aalala lang ‘yon kay Ate Rina kaya siya gano’n,” kibit-balikat kong sabi.

Siniko ako ni Juli habang nakangiti. “Selos ka?” Sinamaan ko ng tingin si Juli at natawa siya. “Sabi na eh. Nang tawagan ako ni Baz kagabi, naisip ko nang nagwawala ka na sa selos kasi pinatulog niya si Ate Rina s—”

“Do’n din ako natulog dahil girl scout ako ‘no. Laging handa.”

Lalo siyang natawa kaya hinampas ko siya nang pabiro. “Maya marinig tayo, lagot ka sa ‘kin,” banta ko at ngumiti lang siya at inakbayan ako.

“Bawasan mo ang pagiging selosa mo dahil ganyan talaga si Baz. Lahat gagawin niya para sa mga kaibigan niya.” Bwisit na pagkakaibigan ‘yan, bakit naimbento pa! Putek. Hindi ko alam kung matutuwa ako sa sinabi ni Juli o lalong maasar eh! Pa’no mo naman madi-distinguish ‘yong kabaitan niya sa ‘kin kung mabait naman pala siya sa lahat? Para niya na ring tinext sa ‘king mahalaga ako sa kanya pero putspa, send to many pala! Kaasar!

Naputol ang pag-iisip ko nang hampasin ni Cris ng tray ang ulo naming dalawa ni Juli. Agad kaming napa-aray sa sakit dahil sa ginawa niya.

“Daldalan kayo nang daldalan d’yan. Kayo talaga, hindi ba makapaghintay ‘yang kwentuhan na ‘yan sa lunch break n’yo, ha?”

“Oo na, boss!” pairap na sabi ni Juli na pabiro pang sinakal si Cris bago umalis at pumunta sa may countertop para maghatid ng panibagong order.

“At ikaw? Tititigan mo na lang ako nang masama? Sige ka, maya mag-iba na ang tingin mo sa ‘kin niyan.” Inirapan ko siya habang pinipigilan kong mapangiti. Langya, nakakapanis talaga ng brain cells ang kakornihan ng lalaking ‘to.

“Asaness,” sabi ko at natawa siya nang bahagya. “Nga pala, Cris.”

“Ano ‘yun pusa? Sasagutin mo na ba ako?”

“Asa pa more,” natatawa kong sabi sabay hampas sa balikat niya. “Tatanggihan ko na ‘yong sa photoshoot.”

“Kasi sabi ni Baz?”

“Pa’no mo nalaman?”

Nilapag niya ‘yong kamay niya sa ulo ko. “Ang dali mo naman kasing hulaan ‘no.”

“Wow. Kelan ka pa naging manghuhula at kelan ako pumayag na gawin mong bolang crystal ‘yong ulo ko ha?” Sabay kaming natawa sa sinabi ko bago siya umubo para magseryoso. Inalis niya na rin ang kamay niya sa ulo ko at pinamulsa ‘yon.

“Anyway, I’ll still inform you if Ms. Mau’s legit or not. Bukas siguro mababalitaan na ako ng kaibigan ko. Kung hindi bibisita si Ms. Mau ngayon, I guess you need to contact her para masabi mo ‘yong desisyon mo.”

Tumango naman ako sa kanya. “That’s actually what I’m planning to do.”

“Talaga lang ha?”

“Oo ‘no!” I scowled and he smiled.

“By the way, natanong mo na ba kay Baz ‘yong pinatatanong ko?”

Nagdilim ang paningin ko nang banggitin niya ang tungkol do’n. Maryosep, hindi ko na kailangang itanong dahil hindi niya lang sinabi sa mismong harapan ko, dinemo niya pa. “Alam mo ikaw, ang galing mo talagang manira ng araw.”

“Bakit, kaya ko rin namang buuin ang araw mo ah.”

“Tibay ng confidence mo, dude,” biro ko sa kanya.

“Di nga,” he said with a straight face as he leaned forward to close the gap between us. “Try me.”

Chapter 43

●ω● of confusion

Hindi ako naniniwalang nagugustuhan ko na si Cris pero naniniwala akong kaya niyang makigulo sa buhul-buhol na daloy ng pag-iisip ko.

AGAD akong nag-iwas ng tingin kay Crispin dahil hindi matanggap ng pagkatao ko na tinatablan ako ng mga kabaduyan niya sa katawan. Humaygahd, ano ba ito puso, bakit parang kinikilig ka d’yan? Langya ka, akala ko ba loyal ka kay Basilio? Lapastangan! Hindi ka talaga mapagkakatiwalaan kahit kailan dahil para kang balimbing na politician!

“Sige,” sabi ko nang ibalik ko ulit ang tingin ko sa kanya. He quickly shot me a self-satisfied smirk which made my eyes roll in annoyance. Nag-uumapaw talaga sa kayabangan ang isang ‘to. Sige pa lang ang sinasabi ko pero kung makangiti parang pumayag na akong maging kami na. Kaloka. Pa’no pala kung ang kasunod ng sige e ‘pag-iisipan ko’ e di nagkabitak-bitak ang intense na tiwala niya sa kanyang sarili? “Subukan natin ‘yang kayabangan mo,” I dared him and his smile turned into a grin.

“So it’s settled then,” he said as he patted my head and I grimaced at him. “Magde-date tayo pagkatapos nating tumulong kay Ate Rina na maglipat ng gamit.”

“Fine,” sabi ko sabay alis ng kamay niya sa ulo ko. “Sa’n naman tayo magde-date, aber?”

Nagwala ang puso ko nang bigla niyang ilapit ang bibig niya sa tenga ko. “You’ll know it later,” he whispered and my senses screamed as he smiled conspiringly at me before he left.

Maryosep, muntik akong himatayin sa impact ng gesture niya! Argh! Huminahon ka, Cath! Sikapin mo, pilitin mong tibayan ang iyong puso, tanging ikaw ang…

Langya, kinanta ko na. Ano ba ‘yan! Nasisiraan na talaga ako ng bait. Juice colored, ‘yong totoo, ako ba talaga ang reincarnation ng ina nina Crispin at Basilio?

MABILIS kaming natapos maglipat kasi may nahiram na pickup truck si Juli sa isang tropa niyang nu’ng makita ko e mukhang ex-convict. Hindi naman sa mapanghusga ako pero nakakatakot talaga siya, balbas sarado, maraming tattoo sa katawan at kung makipagpalitan siya ng mura kay Juli e aakalain mong nagsasabayang bigkas lang sila. Gano’n ka normal, langya, hindi na lang ako pumalag kasi siya na rin ‘yong nag-volunteer na maging driver ng truck niya saka na-immune na rin naman ‘yong tenga ko sa mura. Nanibago lang ako kasi mas award-winning ‘yung pagmumura ni kuya, with passion!

“Salamat talaga ‘tol,” sabi ni Juli at firstbump pa sila.

“’La ‘yon, Juls. ‘Kaw pa. Alam mo namang malakas ka sa ‘kin eh.” Nagmurahan pa sila nang konti bago humarurot sa pagpapatakbo ng pickup si kuyang sa pagkakatanda ko ay pinakilala ni Juli sa ‘min bago kami magsimulang maglipat pero nakalimutan ko na ang pangalan. Natabunan na kasi ng assorted niyang mga mura.

Tumulong pa kami saglit sa pag-aayos ng mga gamit ni Ate Rina bago mag-aya si Cris na umalis.

“Kayo nang bahala d’yan. I-lock n’yo nang maigi ‘yong pinto at wag kayong basta-bastang magpapasok ng kahit sino,” paalala naman ni Baz bago siya tumayo at sumunod sa ‘min patungo sa labas. “Tawagan n’yo ko o kaya si Cris kung may kailangan kayo.”

Ngumiti si Ate Rina at tumango bago siya nagpasalamat sa ‘ming lahat.

Nang isarado na ni Juli ang pinto ay tinawag ako ni Baz at agad akong napalingon sa kanya. Medyo seryoso ang mukha niya kaya kinabahan ako. Ano kayang sasabihin ng cave man na ‘to?

“Tara na,” aya niya. Kukunin niya sana ang kamay ko kaso naunahan na siya ni Cris.

“Pasensya ka na, Baz, pero ako na ang maghahatid kay Cath.”

Humaygahd! Anong alindog ang nagtatago sa kamay ko at siya na ang pinag-aagawan ngayon? Kidding aside, umusbong ang nerbyos ko nang dahil sa sinabi ni Cris. Baka nasaktan ko si Basil…

Ambisyosa ka talaga, Cath! sabi ng isip ko. Bakit naman siya masasaktan e kaibigan lang ang turing niya sa ‘yo?

“Ha? Eh mapapalayo ka lang kung—”

“Hindi ba sa ‘yo nasabi ni Cath?” nakangiti niyang tanong kay Baz at ramdam kong kailangan na ng puso kong mag-hiatus dahil hindi niya na kinakaya ang nangyayari. Cris, utang na loob, umalis na lang tayo! Wag ka nang magsalita pa ng kung anu-ano kay Baz at pakibitawan ang kamay ko! “May date kami ngayon.”

Nakita kong bahagyang nanlaki ang mata ni Baz habang nakatingin sa ‘min bago bumalik sa normal ang expression ng mukha niya. He nodded to himself and asked, “Gano’n ba? Sorry hindi ko alam.” He smiled a bit and stared at me for a second before he shifted his gaze to Crispin. “Mag-iingat kayo at wag kayong masyadong magpapagabi.”

See, Cath? Wala kang epekto sa kanya. Wala. Hanggang kaibigan lang talaga ang pagpapahalagang kaya niyang ibigay sa ‘yo kaya mag-move on ka na rin. Sabayan mo si Ate Rina.

 “Oo, sige,” sagot naman ni Cris na relaxed na relaxed lang. “Ingat ka rin, brad.”

Nang tumalikod si Baz sa ‘min at maglakad palayo nang mag-isa, inalis ko agad ang kamay ko mula sa pagkakahawak ni Cris. Sinigurado ko munang nakasakay na si Baz ng jeep pauwi sa apartment bago ko hinarap si Crispin.

“Bakit kailangan mong sabihin ‘yon sa kanya, ha?” tanong ko habang nakatingin sa kanya nang masama. “Bakit? Magsalita ka!”

“Eh ano bang gusto mong sabihin ko? Alangan namang magsinungaling ako para sa ‘yo,” katwiran niya. “Cath, may gusto ako sa ‘yo pero hindi ibig sabihin no’n na kakalimutan ko na kung ano ang tama at mali.”

“A-alam ko,” I said in hesitation as my head fell a little. “Per—”

“Pero nasasaktan ka kaya ako ang sinisisi mo,” he cut me off. “Do you think it’s my fault? Let me remind you that I’ve warned you before. Hindi ka lang talaga nakinig sa ‘kin.”

“Eh anong gusto mong gawin ko?” I bit my lip and felt tears stained my cheeks. “Hindi ko naman kayang pigilan ‘yong nararamdaman ko eh.”

“Geez,” he said sighing before he held my hand and started walking. “Wag ka na ngang umiyak. Minsan mo na nga lang ako bigyan ng chance tapos gagawin mo lang akong babysitter mo.”

Natawa ako nang bahagya sa sinabi niya habang patuloy na umiiyak kaya nasapak ko ‘yong braso niya. “Wag ka ngang magpatawa! Kita mong nag-e-emote ako dito eh,” sabi ko habang sinisinok at nagpapahid ng luha.

“Loko. Hindi ako nagpapatawa. Ang seryoso ko kayang tao. Hindi mo ba halata?” sabi niya habang patuloy kaming naglalakad.

Patuloy akong humagulgol ng iyak. Hindi ko pa rin kasi matanggap. Feeling ko masyado akong maganda para masaktan nang gan’to. “Kung hindi siya ang lalaking mapapangasawa ko, magma-madre na lang ako. Gagayahin ko si Maria Clara.”

Tinawanan naman ako ni Cris, dahilan para mahampas ko ulit siya. “Hindi mo ba alam na hindi tumatanggap ang kumbento ng mga expelled students?”

“Bwiset, muntik akong maniwala. Langya ka talaga, Crispin!” inis kong sabi sa kanya at tawa lang siya nang tawa. “Isang asar pa at iiwanan kita rito.”

“Eh di sige. Tignan natin kung makauwi ka nang ligtas. Hindi mo pa naman alam rito.”

Buong puso ko siyang sinimangutan at na-realize ko na dahil sa mga kalokohan niya, tumigil na ako sa pag-iyak. “Nakakainis ka talaga! Sa’n mo ba ako dadalhin, ha?”

Huminto siya saglit sa paglalakad at tinignan ako. “Sa unit ko. Ipagluluto kita ng kahit anong gusto mo.”

JUICE colored, umatungal agad ‘yong tiyan ko kasabay ng mga naglalakihang mga aso niya pag kapasok na pag kapasok ko sa unit niya. Muntik akong mapa-sign of the cross sa takot nang dambahin ako ng isa sa kanila at lakas loob niyang nilabas ang kanyang mga kumikinang pangil. Akala ko lalapain niya ang buong pagmumukha ko eh, buti nilawayan niya lang. Kaso putek, walang hiya ‘yong asong ‘yon, bad breath! ‘Yong isa naman, ginawang duty ang sirain ang eardrums ko sa kakakahol. Nakakaloka! Bagay na bagay talaga ang pangalang Falafox at Excalibur sa bagsik ng dalawang ‘yon! Mala-weapon of mass destruction ang dating eh!

Tumawa lang si Crispin at pinalapit sa kanya ang mga aso niya. May mga lahi ito at konti lang ang nilaki ni Cris sa kanila. Hinimas-himas niya ang mga ito bago tinali sa gilid na agad nakapagpanatag sa loob ko.

Pagkatapos kong maghilamos sa cr at magpunas ng mukha sa pinahiram niyang tuwalya ay pinagmasdan ko ang unit niya. Mas malaki ito at mas maaliwalas kaysa sa kwarto ko. Ang linis din saka ang ganda ng interior. Lalo na sa kusina. Pinaupo niya ako sa may upuan sa tabi ng countertop sa harap ng kusina.

“Anong gusto mong unahin kong lutuin, pusa?”

Inirapan ko agad siya. “Pwede bang wag mo akong tawaging pusa at bigla kong naalala si Basilio?!” Tumawa siya nang bahagya habang nagbubuhos ng juice sa isang baso at iniabot niya ‘yon sa ‘kin.

“Okay. So anong gusto mong itawag ko sa ‘yo, babe?”

Nag-init nang kusa ang mukha ko sa sinabi niya pero sinubukan ko ‘yong itago sa pamamagitan ng pagsimangot sa kanya. “Babe? Anong akala mo sa ‘kin, baboy?”

Tumawa siya ulit. “Oo. Ang taba mo na kaya.”

“Gusto mong ibuhos ko sa ‘yo ‘tong laman ng basong hawak ko?”

“Wag kang mag-alala, hindi naman mahalaga ang physical appearance pagdating sa pagmamahal eh.”

“Hoy, Crispin,” sabi ko sabay turo sa kanya. “Kung makapagsalita ka parang hindi ka nagagandahan sa ‘kin ah! Umayos ka dahil hindi ako natutuwang sabihan ng mataba kahit pa biro lang ‘yon!”

“Alright,” he shrugged. “Hindi na. So… ano ang gusto mong itawag ko sa ‘yo?”

“Eh di Cath,” sagot ko. “Wag mo nang pahirapan ang sarili mong mag-isip dahil allergic ako sa mga endearment ‘no.” Ako na ang asal ampalaya! Verified member na talaga ako ng samahan na nabiktima ng lintik na forever na ‘yan eh! “Saka bakit nga pala sa unit mo ako dinala? Seriously, dito mo talaga ako balak i-date? Pinag-isipan mo ba ‘yan?”

He smiled confidently and said, “There’s nothing sexier than a man who cooks in front of the woman he loves.” Tapos nagkabit na siya ng apron sa katawan at nagbukas na ng kalan.

Langya, ang bagsik mo, Crispin! Oo na! Na-convince mo na ako! Nakakaloka ka! Hindi na makatarungan ‘yang paraan mo ng paglandi sa ‘kin!

“Wag ka munang matulala. Hindi pa ‘ko nagsisimula,” sabi niya nang mapansin niyang parang nag-hang na computer ang itsura ko habang nakatitig sa kanya.

Agad akong umiwas ng tingin at nilagok ang juice mula sa basong hawak ko. Natawa naman siya nang bahagya at tinanong ulit ako kung anong gusto ko. Sabi ko na lang, kahit anong Italian cuisine at nag-okay sign naman siya sa ‘kin.

Akala ko aantukin ako habang pinapanood siyang magluto pero putek, hindi! Dilat na dilat ang mga mata ko! Hindi ako mahilig magluto pero nakaka-amaze ‘yong bilis ng kamay niya. May finesse parang nagsasayaw saka may precision. At ‘yong tindi ng concentration niya. Kahit anong itanong ko tungkol sa niluluto niya, nasasagot niya. Putspa, iba na talaga ang matalino at talentadong Pinoy.

“Bakit hindi ka nag-chef?” tanong ko sa kanya nang ilapag niya sa harap ko ‘yong appetizer na niluto niya. Sinabi niya kung anong tawag do’n pero parang nangilo ‘yong utak ko sa narinig ko kaya di ko na pinaulit sa kanya.

“Mas una kong minahal ang pagiging pâtissière. Saka na lang ako nag-aral matutong magluto ng kung anu-anong dishes no’ng naging independent na ‘ko.”

Napa-‘ahh’ na lang ako sabay tango tapos kinain ko na ‘yong appetizer niya at putek, ang sarap. Agad kong sinubo ‘yong isa pa at kahit hindi ko pa nalululon ‘yong kinakain ko ay sinabi kong, “Wah, ang sarap! Sobra!”

Ngumiti naman siya saka nagpatuloy na ulit sa pagluluto. Marami siyang pinakain sa ‘king Italian dishes at lahat ng ‘yon mouth-watering, malasa, at ubod ng sarap. Masaya ko kasi konti lang ‘yung ginagawa niyang serving kaya nauubos kong lahat at minsan nga nabibitin pa ako. Parang gusto kong habambuhay lumamon at magpakababoy kapiling ng mga nakakatakam na luto ni Crispin.

Humaygudnes, ano ba ‘tong pumapasok sa kukote ko?

“Gusto mo pa bang gumawa ako ng dessert?” tanong niya nang bigla akong mapadighay sa kabusugan.

“Wag na,” sagot ko sabay iling. “Ayokong maging ito ang last supper ko kaya kailangan ko nang itigil ang walang katapusan kong pagkain.” Natawa naman siya sa sinabi ko.

“Okay. Pero nag-enjoy ka ba?”

“Oo naman!” masaya kong sabi. “Hanggang ngayon, pakiramdam ko nasa langit pa rin ako,” dagdag ko sabay bumuntong hininga nang nakangiti at nakapikit.

At ang walang ‘yang si Crispin, ginamit ang pagkakataon na ‘yon para nakawan ako ng halik sa labi. Saglit lang ‘yon. Smack pero nagulat talaga ako kaya napadilat ako nang wala sa oras. Ngumiti lang siya. At hindi ko alam pero hindi ko siya sinampal o sinabunutan. Nanatili lang akong nakatanga sa kanya habang ‘yong puso ko, muntik nang mag-suicide sa kaba.

HINATID niya ako hanggang sa lobby ng apartment ko pagkatapos no’n at tokwa, nagawa ko pang magpasalamat sa kanya kahit bigla niya akong hinarass kapalit ng kaligayang dala ng mga pagkaing niluto niya para sa ‘kin. Ang hilig talagang mang-isa ng lalaking ‘to, as in! At ako naman, nagpapaisa! Argh!

Nang magpaalam na siya, dumiretso na ako sa elevator paakyat sa floor kung saan matatagpuan ang unit ko. Pilit kong pinapagalitan ang sarili ko kasi hindi ko nagawang pagalitan si Crispin sa ginawa niya. Pa’no kung isipin niyang may pag-asa na siya sa ‘kin dahil hinayaan ko siyang halikan ako ulit? Maryosep naman kasi, Cath! Ang hina mo pag dating sa tukso! Pinakain ka lang ng masarap, nakalimutan mo na si—

“Baz,” I mumbled nang makita ko si Baz na nakasalampak sa malamig na sahig sa tapat ng unit ko at nakasandal sa pinto. Tumayo siya at nag-aalangang tumingin sa ‘kin. Nagsimula na naman akong kabahan at pakiramdam ko, nanlalambot ang mga tuhod ko. “A-anong ginagawa mo d’yan?”

“H-hinihintay ka.”

Chapter 44

●ω● of surprises

Hindi ako naniniwalang masusurpresa ako nang bongga sa nakita ko pero naniniwala ako na dapat kapag birthday mo, hindi ka haggard.

PATAY tayo d’yan. Hinihintay niya daw ako. Langya, bigla akong nakunsensiya. Ang lamig-lamig pa naman tapos mag-aalas onse na ng gabi. Ilang oras niya kaya akong hinintay? Hala, pakiramdam ko, pinagtaksilan ko ang asawa ko at kahit aware siya sa kasalanang ginawa ko sa kanya ay hinintay niya pa rin akong makauwi nang ligtas sa aming tahanan. Hanudaw? Jusmiyo, Cath, ibaon mo na sa limot ang pagsinta mo sa lalaking ‘yan bago kita ibaon sa sementeryo! sermon ng isip ko. Maya n’yan magmukha ka nang puntod sa kakaasa, sige ka!

May point ang kukote ko eh. ‘Ba, sino bang may sabing hintayin niya ako? Kung nangisay man siya sa lamig at nainip sa kakahintay niya sa ‘kin, hindi ko na problema ‘yon ‘no! Hmp!

“Bakit mo naman ako hinihintay?” tanong ko nang buksan ko ang pinto ng unit ko.

“Wala lang. Hindi lang ako mapakali kapag hindi ikaw ang nakikita ko bago ako matulog,” sabi niya habang nakatingin siya sa ibang direksyon samantalang ‘yung puso ko, nag-rered alert na. Nasa danger zone na naman ako. Isang salita pa mula sa kanya at paniguradong malilimutan na ng brain cells ko ‘yong kilig at sayang panandaliang binigay sa ‘kin ni Cris. Takte naman. Oo na, mahal pa rin kita! Kahit ipa-examine mo pa ‘yung puso ko, ikaw lang tinitibok ng malanding ‘yon! Pero sana naman magkaroon ka ng time na ipa-general cleaning ‘yang tumatakbo sa isip mo na iniluluwa ng bibig mo kasi maagiw, maalikabok at sobrang labo eh.

“Ha?” asar na tanong ko sa kanya. “Alam mo, ang gulo mo.”

“Sorry. H-hindi naman sa wala akong tiwala kay Cris. Alam ko naman na ligtas ka sa kanya at hindi ka niya pababayaan k-kaso lang… um…” he said as he casted his eyes downward and smiled a bit. “S-siguro… nanibago lang talaga ako.”

 “Basilio.” Tumingin na siya sa mata ko nang tawagin ko ang pangalan niya. “May sasabihin ka pa ba? Kasi kung wala na, papasok na ako sa loob dahil inaantok na ‘ko,” I told him with a straight face. Syet! Pakiramdam ko, nag-level up ako. I deserve a warm round of applause!

“H-hindi ko inaasahan na kayo pala ni Cris,” medyo naiilang na sabi niya. “Nang banggitin niya ang tungkol sa date n’yo, saka ko lang na-realize na… ‘oo nga ‘no’.” He laughed less the humor. “Kaya pala siya nagpadala ng cake sa ‘yo at kaya pala naiilang ka sa ‘kin nitong nak—”

“Hindi kami,” paglilinaw ko sabay talikod. News flash: isang makalumang tao, advanced mag-isip! ‘Yung totoo, nahawa na ba siya sa ‘kin? Kaloka! “Nililigawan niya palang ako.”

“G-gano’n ba? Akala ko—”

“Pwes, akala mo lang ‘yun.”

“Cath.”

“Ano ‘yun?” Hindi pa rin ako lumilingon sa kanya.

“May gusto ka ba kay Cris?”

Lalo akong nilamon ng kaba nang dahil sa tanong niya. Gusto ko sanang itanong kung bakit niya gustong malaman pero baka kumuha ako ng lubid na ipangsasakal sa leeg niya kapag sumagot siya sa 'kin ng  'wala, curious lang' kaya iba na lang ang naisip kong sabihin. Humugot ako ng hininga bago ko siya hinarap.

“Magpapaligaw ba ako kung wala?”

Hindi ko alam kung guni-guni ko lang ‘yong nakita kong disappointment sa mukha niya. Basta bigla na lang siyang nanahimik at umiwas na naman siya ng tingin. Kumirot tuloy ang puso ko at pakiramdam ko, mali ‘yong sinabi ko.

“S-sige, good night,” mahina niyang sabi tapos naglakad na siya patungo sa unit niya. ‘Matik na bumagsak ang balikat ko at gusto kong bawiin ‘yong sinabi ko kaso naisip ko rin, pag binawi ko ba ‘yon, matututunan niya akong mahalin? Di ba, hindi naman?

Pinagmasdan ko lang siya hanggang sa mawala na siya sa paningin ko. Pagkatapos kong magluksa at gumawa ng sariling music video sa isip ko (featuring mga kanta ng Aegis, syempre!) ay pumasok na ako sa loob ng unit ko.

KULANG na lang ay isilid ako sa ataul sa sobrang pagkalutang ko no’ng mga sumunod na araw. Nagbago na kasi ang pakikitungo sa ‘kin ni Baz. Parang… dumidistansya siya na ewan. Siguro iniisip niya na baka makahadlang siya sa inaakala niyang pagtitinginan naming dalawa ni Cris kaya siya gano’n. Pati ‘yong rasyon niya ng kape sa unit ko tuwing umaga, dumalang na. Kaya kahit nagkikita kami tuwing may pasok ako sa café e di ko pa rin maiwasang hindi siya ma-miss. ‘Yung feeling na nagkaro’n ng kulang sa pagkatao mo, gano’n ‘yong nararamdaman ko.

Kahit di ko sabihin kay Cris ‘yong nangyari, nahulaan niya naman dahil sa kinikilos naming dalawa ni Baz. I was just glad he didn’t use the situation to his own advantage; instead, he’s trying his best to cheer me up. Kahit korni siya humirit, napapatawa niya ako. Ang gusto ko naman kay Cris, kahit alam niyang di pa rin ako nakaka-get over kay Baz e hindi niya pinipilit ‘yong sarili niya sa ‘kin. Kumbaga, saktong panliligaw lang at pagpapakilig ang ginagawa niya. ‘Yong tipong iniisip niya na ngayon kung masasaktan ba ako sa mga asar niya o hindi bago niya ako asarin. Pero kahit tumataas ang level ng pogi points niya sa ‘kin e baka hindi ko pa rin siya sagutin. Hay. Magkano kaya ang tuition sa pagmamadre?

Si Juli naman walang sawang resident cheerleader ng tambalan namin ni Baz. Ewan ko nga do’n. Ako, natauhan na, siya todo support pa rin.

Samantala, nakakakilabot pa rin ‘yong stalking tendencies ni Ate Rina. Pati GPS ginamit, ma-track lang kung nasa’n ang kumag na Stephen na ‘yon. Tapos kapag naman nakita niya itong may kalandiang iba, walang humpay siyang iiyak kahit working hours. Nanganganib tuloy ang buhay ng mga platito at mugs ng café kapag siya ang pinapakisuyuan na maghatid ng orders sa customer. Mabuti na nga lang at sinabihan kami ni Juli na tina-target na ng mga tropa niyang bawiin sa lalaking ‘yon ‘yong perang mula sa bahay na binenta ni Ate Rina kundi pinagiling ko na ang kaluluwa niya sa impyerno.

Na-inform ko na rin si Ms. Mau sa desisyon ko at sabi niya, nirerespeto niya naman ‘yon. Saka medyo nag-alinlangan na rin daw siya na tatanggapin ko ‘yong offer dahil nga menor de edad ako tapos nasa ibang bansa pa ang mama ko.

“Anyway, I was happy to meet a passionate reader like you,” sabi niya sa ‘kin nang araw na ‘yon habang nakangiti. “I still couldn’t forget the glow in your eyes when you talk about how you love our magazine so much.”

“Wala po ‘yon, Ms. Mau,” I told her. “Wag po kayong mag-alala, sa sweldo ko, makakabili na rin ako ng latest issue ng Glitter.”

“I’ll be looking forward to your feedback, then.” Her eyes widened a bit before she continued as if she remembered something. “By the way, naikwento kita sa team namin and they were so happy. Kung di mo napapansin, these past few days, may iilan-ilan nang staffs ng Glitter mag na bumibisita sa Coffee Cat just to see you.”

“Talaga po? Sayang hindi ko kasi sila kilala sa mukha.” Nahinto ako sa pagsasalita nang tumawa siya.

“Oh, they’re a bit shy but they really appreciate you. Oo nga pala, if you’re interested, pwede kitang dalhin sa office namin so you could see the whole team and how we make your favorite fashion magazine.”

Biglang nanlaki ang mga mata ko sa pagkagulat. “S-seryoso po? Pwede?”

“Oo naman. You can also bring your friends if you want. Maliban kasi sa nagte-train kami ng ilang interested students na maging part ng company, tumatanggap din kami ng mga visitors who are curious about the fashion industry and how magazines are done.”

“Wow. Sige po!” masigla kong sabi. Humaygahd, na-excite ako bigla! Baka kapag nabisita ko na ang office nila ay maliwanagan ako sa kung anong gusto kong maging in the future! “Inform n’yo na lang po ako sa available schedule n’yo, Ms. Mau.”

“Sure,” sabi niya tapos nakipagkamay siya sa ‘kin. “I’ll just email you.” Tumango na lang ako at magalang na nag-excuse sa kanya saka ako lumapit kay Cris.

“Ano na namang in-offer sa ‘yo ni Ms. Mau at ngiting-ngiti ka d’yan?” pokerfaced niyang tanong sa ‘kin habang nakapamaywang.

“Itu-tour niya raw ako sa office nila,” kumikinang ang mga matang balita ko sa kanya.

He rolled his eyes and pinched my cheeks. “Umoo ka naman agad palibhasa, napag-alaman na nating legit talaga siya.”

“Naman! ‘Yang mga ganyang opportunity, hindi dapat pinapalagpas ‘yan! Kulang-kulang isang buwan na lang kaya at darating na ang panibagong semester! Kailangan ko nang makapag-decide kung ano ang kukunin kong course or else, ilang buwan na naman akong maii-stuck dito sa café ‘no.”

“Kung makapagsalita ka naman parang hindi bukal sa loob mong magtrabaho sa café,” sabi niya at sinamaan pa ako ng tingin, “pasalamat ka nga at tinanggap ka pa namin rit—”

“Grabe ‘to! Hindi naman sa gano’n ‘no!” I pouted my lips and narrowed my eyes at him. “Ikaw kaya itong nag-encourage sa ‘king bumalik sa pag-aaral tapos…”

Bigla siyang umiwas ng tingin sa ‘kin. “Hindi ako ‘yon, si Baz.”

Natigilan ako sa sinabi niya at inaamin kong nalungkot ako nang maalala ko siya. Parang simula no’ng gabing ‘yon, hindi na kami nakapag-usap ni Basilio nang matagal. Puro palitan na lang ng awkward na ngiti at mga salitang kailangan lang sabihin dahil parte ng trabaho namin. Kung siguro makakabili lang ng time machine, magsisimula na akong mag-ipon ng pambili kasi sa totoo lang, mas gusto ko pa rin siyang kasama kahit nasasaktan niya ko nang hindi niya alam. At siguro… hindi niya na nga malalaman.

Tumawa ako nang pilit at hinampas siya sa balikat. “Involved ka rin ‘no kaya—”

“Cath,” he cut me off in the middle before sighing. “I just realized that I must thank Ms. Mau.” Nangunot ang noo ko. “Kasi mas napapangiti ka niya kaysa sa ‘kin,” he smiled bitterly before he turned his back against me.

“Cris.”

“Just tell me when your visit will be and I’ll be more than willing to accompany you.”

MONDAY ng gabi nang mag-email sa ‘kin si Ms. Mau at putek, natapat pa ng birthday ko ‘yong schedule kung kailan siya available. Putspa, naka-oo na ‘ko, pa’no na ‘to? Nakalagay pa naman sa email na mid November na siya ulit magiging available e pasukan na no’n. Juice colored, balak ko pa namang i-celebrate ‘yong birthday ko kasama sina Juli kaso ayoko namang pakawalan ang opportunity na ‘to.

“Pumunta ka,” sabi ni Cris nang tawagan ko siya ilang minuto bago ko tangkaing iuntog ang ulo ko sa pader sa sobrang pamumrublema ko. “Pwede mo pa namang i-celebrate ‘yong birthday mo kinabukasan no’n eh.”

“Eh di ang haggard ko na no’n!” nakasimangot kong sagot sa kanya. “Haller, ayokong magmukhang mascot sa sarili kong birthday party!” Nakarinig ako ng tawa sa kabilang linya.

“Bakit ka naman magmumukhang mascot eh—”

“Natural nakakaubos ng ganda at nakakapagod ng katawang lupa ang buong araw na pagbisita sa Glitter! Syempre, ipapakita pa nila ‘yung kung pa’no sila nagpaplano ng mga articles, ‘yung photoshoot ng mga model, ‘yong editing and lay-outing—”

Nahinto ako nang marinig ko ulit siyang tumawa. “Kita mo na? Excited ka kayang pumunta tapos nagdadalawang isip ka pa.”

“Eh kasi nga!”

“Sinu-sino ba ang imbitado sa birthday party mo at kung mag-inarte ka d’yan e parang matter of life and death ang pinag-uusapan natin?”

“Ikaw, si Juli saka si…” I bit my lip and internally groaned. Maryosep naman, Cath! Mag iisang buwan na ang lumipas, ganyan ka pa rin! Magpaalbularyo ka na nga at nang layuan na ng masamang espiritong ‘yon ang puso mo! Tumawa ako nang installment bago ako muling nagsalita. “S-sorry. Pakibatukan nga ako pag nagkita tayo bukas.”

“Basta wag ka nang mag-alinlangan at mag-confirm ka na kay Ms. Mau.”

“O-okay.”

“Magpaganda ka sa birthday mo ah,” dagdag niya. “Baka pagkamalan kang PA imbes na bisita.” Tapos tumawa siya nang malakas.

“Bwisit! Ikaw lang talaga ang mahilig manlait sa kagandahan ko ‘no?”

“Di nga, mag-ayos ka. Magdamit ka nang maganda pero wag masyadong revealing. Mahiya ka naman sa ‘kin, aabalahin mo kaya ako.”

“Wow. Sino kaya itong nag-volunteer na sasamahan niya ko?” Kung personal kaming magkausap baka natadyakan ko na ‘tong lalaking ‘to. Kaloka. Siya pa raw ang inabala ko?! Ang ganda ko namang abala!

Tumawa lang siya nang wagas tapos nag-usap na kami kung anong oras at saan kami magkikita sa Huwebes. Pagkatapos ng ilang minutong biruan ay nagpaalam na ako sa kanyang puputulin ko na ang tawag dahil kailangan ko nang mag-beauty rest.

HUWEBES ng umaga. Madaling araw palang dilat na ang mga mata ko. Tokwa, kinarir ko talaga ‘yong sinabi ni Crispin kaya eto, ayos na ayos ako. Nagpahid ako ng light make up at nag-casual dress ako na ang haba ay two inches above the knee. Sinigurado ko ring ‘yong dress na sinuot ko ay hindi basta-basta at nasa uso pa dahil maalam sa fashion ang mga makikilala ko mamaya.

Wala pang alas-siete nasa North Ave station na ako ng MRT pero putek, nginitian na ako ng relo nang ilang ulit hanggang sa mag-7:30 na ay wala pa ang hinihintay ko. Mygahd, ang usapan seven andito na tapos—

Argh! Mahahampas ko talaga siya ng hand bag kapag tumagal pa ako ng ten minutes dito nang wala pa siya! Agad kong kinuha ang cellphone ko at tinawagan siya. Langya, nagri-ring pero hindi sinasagot! Wag na wag kong malalaman na tulog pa siya hanggang ngayon kundi ipapalapa ko siya sa dalawang naglalakihang aso niya! Birthday na birthday ko pa man din tapos inii-stress niya ako nang gan’to? Tama ba ‘yun? Pa’no na lang ako mamaya nito? Losyang overload?!

Five minutes left! ‘Pag ako, talagang binaskil mamaya, lintik lang ang walang ganti.

“Cath!”

Agad akong lumingon sa nagsalita. “Bakit ngayon ka lang?! Di ba sinabi ko—” Binisita ako nang tone-toneladang kaba habang 'yong puso ko ay nagsa-sign of the cross na. 

And my eyes widened as I realized it was not Crispin who called me. It was…

“B-Baz?”

To be continued…

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Coffee Cath Chapter 27-35

Chapter 27

●ω● of dizziness

Hindi ako naniniwalang nakakahilo ang pagiging sobrang likot pero naniniwala akong di pa napapanahon ang Charter Change.

“A-ARAY, wait lang, Baz. N-nahihilo ako,” sabi ko sabay hinto sa pagsunod sa paglalakad niya. Kinunot ko ang noo ko habang nakapatong do’n ang isa kong kamay. Pumikit pa ‘ko for emphasis kaya siguradong standing ovation level na ang dating ng performance ko.

Naramdaman kong huminto nga si Baz sa paglalakad. Bahagya kong binuksan ang isang mata ko para masilip ang reaction niya. Humaygudnes! Magdedeklara talaga ako ng Charter Change kapag hindi um-effect ang pag-emote ko sa kanya!

Nakatingin siya sa ‘kin at ‘yong cold at naiinis na itsura niya kanina ay napalitan ng pag-aalala. Bumuntong hininga siya saglit bago nagsalita. “Ikaw kasi, ang likut-likot mo,” sabi niya at dahan-dahan niya akong hinatak palapit sa katawan niya. Kinuha niya rin ang hawak kong mabigat na kahong naka-gift wrap na naglalaman ng regalo ko sa kanya. “Halika rito, kumapit ka sa ‘kin. Baka matumba ka na lang d’yan bigla.” Pinatong niya ang isang braso ko sa balikat niya. Nadikit tuloy saglit ang braso ko sa batok niya at putspa, kinilig naman daw ang katawang lupa ko dahil do’n. Pero hindi pa pala ‘yon ang pinakamatinde niyang gagawin! ‘Yong isa niyang kamay nilagay niya sa bewang ko! Maryosep, biglang nagkatotoo ang pagkahilo ko at feeling ko, mawawalan din ako ng malay dahil sa mga nangyayari!

Inakay niya ko papunta sa pinakamalapit na establishment na may mga upuan at ‘yon ay nagkataong isang hindi masyadong sikat na fastfood chain. Konti lang ang tao at hindi masyadong maingay. Dahan-dahan niya akong iniupo sa upuan at consistent pa rin naman ang pag-emote ko. Hinaluan ko pa nga ng mabilis na paghinga para magmukhang masama talaga ang pakiramdam ko though in reality, ang mukhang may masamang lagay e ‘yong puso ko.

“D’yan ka lang at ikukuha kita ng tubig,” sabi ni Basilio bago siya lumapit sa counter at nanghingi sa isang babaeng crew ng tubig. Pagkalipas ng isang minuto, bumalik siyang may dalang naka-plastic cup na tubig at ibinigay ‘yon sa ‘kin. Pero dahil masyado kong kinarir ang pag-acting, nanginginig ang kamay ko at kung di siya mismo ang magpapainom ng tubig sa akin e baka matapon ‘yon. Matapos niya akong painumin ay kinapa niya ang noo ko. Hindi naman ako mainit pero feeling ko lalagnatin ako sa high dosage of kilig na ininject niya sa ‘kin. May halo talagang gayuma ang mga kapeng pinapainom sa ‘kin ng caveman na ‘to eh. Tsk!

“Nahihilo ka pa ba?” tanong niya at tumango ako.

Pasensya na talaga, Baz. Nilapastangan ko na naman ang kabaitan mo at dinagdagan ko na naman ang mga kasalanan ko. Di bale, para naman ‘to sa birthday party mo eh. Wala lang talaga akong ibang maisip na paraan para magbago ang desisyon mong umuwi na tayo.

Dinikit niya ang balikat niya sa balikat ko at inihilig ang ulo ko para makapatong iyon sa balikat niya. “Umidlip ka muna sa balikat ko para makapagpahinga ka.”

Pwede na kong ma-nominate sa Oscars, kaloka! Biruin mo, dahil sa isang simpleng pagsisinungaling, nakakaramdam ako ng heavenly feeling? Hampaslupa ‘tong si Basilio, nakakainis ang pagkamaalalahanin! Ayan tuloy, inuusig ako ng kunsensiya ko dahil di ko matanggap na natutuwa ako sa pinaggagawa kong kalokohan. My gahd, wag naman sanang agad-agad na sumalangit nawa ang makasalanan kong kaluluwa!

“Cath,” tawag niya sa ‘kin makalipas ang ilang minutong katahimikan. Dinilat ko ang mga mata ko at nakinig sa susunod niyang sasabihin. Jusmiyo, magtatapat na ba siya sa ‘kin?! Asa! Nasa listahan na talaga ako ng mga nabibiktima ng forever sa kakaasa ko eh. Tsk. “Sana sinabi mo sa ‘kin agad na masama pala ang pakiramdam mo para hindi na tayo umalis kaysa ‘yong gan’to na pinag-aalala mo ‘ko.”

Parang tinusok ng karayom ang puso ko sa sinabi niya. Biglang kumirot. Langya ka talaga, Cath! Tigilan mo na nga ‘yang pagdadrama mo! Mamaya mahalata ni Baz na nagsisinungaling ka lang, naku! Siguradong death sentence ang aabutin mo.

“H-hindi naman masama ang pakiramdam ko kanina eh,” mahina kong sagot. Gusto na ‘kong hambalusin ng wrecking ball ng kunsensiya ko pero ayaw kong patinag. Duh, wala pang text si Juli kaya konting tiis pa.

“Kahit na.” Muntik mag-hiatus ang puso ko nang bigla niyang hinimas ang buhok ko. Cath kasi! Reklamo ng konsensya ko. Tigilan mo na ‘yan! Wag kang magulo, konti na lang. Samantala, ‘yong puso ko naman, bumubulong pa ng ‘more! More!’ Ay naku! Mental hospital na bagsak ko nito ‘pag nagkataon!

Naramdaman ko na bahagya siyang bumuntong hininga bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Sabihin mo sa ‘kin kapag medyo okay ka na para makabyahe na tayo pauwi nang makapagpahinga ka na nang tuluyan.”

“Pero Baz…” Iniangat ko ang ulo ‘ko at tumingin ako sa kanya. “…a-ayoko pang umuwi.” Sumimangot ako at nagpaawa effect pero imbis na pumayag siya, pinisil niya lang ang ilong ko.

“Nahihilo ka na nga ang tigas pa ng ulo mo.” Niloloko na nga kita, pinapakilig mo pa ‘ko. Pa’nong hindi lalong mahuhulog ang puso ko sa ‘yo nito?

Tama na please. Tikom mo na ‘yang bibig mo at nasa death row na ang kaluluwa ko dahil sa intense na galit ng kunsensiya ko.

“Eh kasi birthday mo ngayon,” katwiran ko. “Di pa tayo nakakapag-celebrate.”

Inihilig niya ulit ang ulo ko sa balikat niya. “Sinabi ko naman sa ‘yo, di ba? Walang halaga ang birthday ko. Di mo na dapat pinag-aaksayan ng oras ang—”

“Bakit? Di ka ba masaya na pinanganak ka?” Kasi ako… masaya ‘ko.

“Cath, ayokong pinag-uusapan ang nakaraan. Please, ipahinga mo na lang ang isip mo.”

Makalumang ayaw pag-usapan ang nakaraan. Bangis. Ikaw na.

Haay. Ewan pero nalulungkot talaga ako. Maybe because we’re not as close as I wanted us to be at wala pa siyang balak na i-open ang tungkol sa kanya sa akin o sa ibang tao. Pakiramdam ko tuloy kahit magkatabi kami ngayon, ang layu-layo niya. Ang layu-layo ko sa totoong siya.

Pinikit ko ulit ang mga mata ‘ko at sinubukang ipagpahinga ang isip ko gaya ng sinabi niya pero mukhang di ko ata kaya. I want to know more about him. At kung meron man siyang problema, gusto kong malaman ‘yon. Gusto ko siyang tulungan sa abot ng makakaya ko.

But how could I do that if he doesn’t want to talk about it?

Seconds later, naramdaman kong nagvibrate ang phone ko. I fished my phone out of my pocket and checked my inbox secretly. Yes, nagtext na si Juli!

‘Yong cake, nilalagyan na lang ng finishing touches ni Cris at maliban do’n ready na ang lahat. Pwede na kayong umuwi. ;)

Hay salamat! Mabuhay! Mabuti na lang talaga at mabilis kumilos sina Cris at Juli kundi tuluyan nang malalagas ang ganda ko dito sa mall sa kaka-emote na may sakit eh. Pasimple akong nag-reply ng:

OMG! Thanks, Juls! Sige, uuwi na kami. See ya! :*

bago ako umupo nang maayos at ngumiti kay Basilio. “Hindi na ako nahihilo. Tara, uwi na tayo,” masigla kong sabi at kahit nagtataka ay pilit na lang na ngumiti si Baz at tumayo.

Nakahinga ako nang maluwag kasi akala ko kukwestiyunin niya ang pagbabago bigla ng pakiramdam ko. Buti hindi. Kunsabagay, ‘yong nararamdaman ko naman sa kanya, hindi basta-basta magpapabago eh. Chos!

“HAPPY birthday, Baz!” sigaw ni Juli pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng unit ko. Sabay sila ni Cris na nagpaputok ng party popper. Humabol naman ako ng pagbati habang ngiting-ngiti sa kanya. Mukhang nagulat ang buong pagkatao ni Basilio kaya hindi agad siya nakapagsalita. Pinapasok ko siya sa loob ng unit ko at napatingin siya sa mga handa sa mesa saka siya tumingin sa ‘ming tatlo.

“H-hinanda n’yo ang lahat ng ‘to para sa ‘kin?”

“Malamang,” Cris said while rolling his eyes; his arms were folded across his chest while smiling. “Alangan namang hinanda namin ‘to para sa mga pusa mo? Aba, sinuswerte naman sila.” Natawa kami ni Juli sa sinabi niya.

“Tangna, kahit kelan talaga, wala kang kwentang mag-joke!” sabi pa ni Juli sabay pasimpleng siko sa sikmura ni Cris na ikinareklamo naman nito.

Si Baz naman, pinaningkitan ako ng mga mata. “Ibig sabihin… ‘yong kanina…”

Agad akong tumawa nang installment. “Ha-ha-ha.” As expect of Baz, ang sharp ng brain, nakakahiwa! Bahagya kong kinamot ang ulo ko at ngumiti. “Medyo?”

“Ikaw talaga!” sabi niya at bahagya niya kong binatukan.

“Sorry na nga! Para naman ‘yon sa surprise namin sa ‘yo eh. Sorry na,” paglalambing ko. “Happy birthday, Baz!” Kumuha pa ko ng party popper at ipinutok sa mismong mukha niya kaya nagkalat ang mga confetti sa ulo niya. Tawa nang tawa sina Juli at Cris, ako naman napapangiti lang. Baka ‘pag tumawa ako eh ipakalmot niya ko kina Paciano, mahirap na!

“O tama na ‘yan,” sabi ni Juli sabay palakpak. “Simulan na ang party!” On cue, nagpatugtog ako gamit ang laptop ko. Buti nakakabit ‘yong speaker saka malakas ‘yong net kaya nang i-Youtube ko ‘yong maalamat na birthday song e di dire-diretsong nag-play.

Sinabayan namin ‘yong dalawa ni Juli at nang mapansin niyang di sumasabay si Cris sa amin (nakokornihan siguro) e walang awang kinurot siya nito sa tagiliran kaya sumabay na rin siya.

Si Basilio naman, tahimik lang. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya pero nang matapos ang kanta at sinabihan namin siyang hipan ang mga kandila pagkatapos niyang mag-wish sa isip (sana winish niyang magkatuluyan kami, chos!) ay sinunod naman niya ang sinabi namin. Pinalakpakan namin siya at napangiti siya nang bahagya.

“Salamat, nag-abala pa kayo.”

Inakbayan siya ni Crispin. “Oo, malaking abala talaga ‘yan sa day off ko.”

“Cris, mga baling buto, gusto mo?” tanong ni Juli na may hawak na isang hita ng fried chicken.

“Pero dahil birthday mo naman, ayos lang,” dugtong ni Cris. “Sana maging masaya ka sa araw mo. More birthdays to come, brad.”

Tumango kaming pareho ni Juli sa may sense na sinabi ni Crispin saka napangiti.

“Hindi ako sanay na cine-celebrate ang birthday ko pero salamat,” sabi ni Basilio. “Sana pagkatapos nito, wag n’yo kong biglang sisingilin.” Tumawa siya nang bahagya at natawa rin kami.

“Ay sayang!” hirit ni Juli. “Plano ko pa naman sanang gawin ‘yon!” Lalo kaming natawa. Hay, mabuti naman di siya nagalit.

“At Cath,” Baz continued. Kinabahan ako nang tumingin siya sa ‘kin. “Alam kong ikaw ang mastermind dito…” Patay, pa’no niya nalaman? Juice colored, masyado bang halata? “Salamat.”

Nakangiti siya nang sabihin niya ‘yon at my gahd, parang kumikinang ang paligid at napapalibutan ng floating stars ang puso kong may sariling party sa loob ng katawan ko.

“Wala ‘yon. Ikaw naman,” sabi ko habang natatawa at pilit tinatago ang lapad ng ngiti sa labi ko at pamumula ng nag-iinit kong pisngi. “Tara na nga, kumain na tayo at baka maubusan pa tayo ng fried chicken dahil kay Juli.”

Caught in the act si Juli na kumukuha ng pangalawang hita. Natigilan siya at napatingin sa ‘min at di namin napigilang magtawanan lahat.

Chapter 28

●ω● of alcohol

Hindi ako naniniwala na nakakatibay ng lakas ng loob ang pag-inom ng alak pero naniniwala akong ang cute ni Baz malasing.

HABANG masaya kaming kumakain, nag-iinuman at sumasabay sa mga kantang pine-play ko sa aking laptop ay biglang napansin ni Juli ang cellphone sa bulsa ni Baz. Bigla niya ‘yong hinugot at buong gulat na sinabi niyang, “Tang ina, Baz! Kelan ka pa nagkaro’n ng cellphone?!” Inakbayan niya si Basilio at ininterrogate. Kahit si Crispin nagulat habang ngumunguya ng kinakain niyang spaghetti. “At di lang basta cellphone, iphone pa! Walang ‘ya, samantalang ako naka-Myphone lang! Grabe, ang bagsik mo! Taragis! Sa’n mo naman nakuha ‘to?”

“Oo nga, samantalang ako, naka-3310 lang,” singit ni Crispin na pinandilatan agad ni Juli ng mata. Tinaas ni Cris ang dalawa niyang kamay pandipensa in case na suntukin siya ni Juli. “Joke lang, naka-Samsung ako. Haha.”

“Bigay ni Ca—”

Bago pa matapos ang sasabihin ni Baz ay sumingit ako. “Binili namin ni Baz kanina. Nagdagdag lang ako nang konti.” Tapos tumawa ako nang bahagya at nagpatuloy sa pagkain ng heavenly cake na gawa ni Crispin.

“Buti napapayag mo siyang bumili ng cellphone?” tanong ni Cris. “Kahit anong pilit namin d’yan dati, ayaw niya talaga eh.”

“Oo nga. Pinagpipilitan niyang kaya niyang mabuhay nang wala ‘to,” Juli added as she returned the phone to Baz. “Kesyo istorbo lang daw.”

“Well,” sabi ko sabay flip ng buhok. Iba na ang maganda haha!

“Eh kasi…” paliwanag ni Baz na di ata napansin ang pagmamaganda ko. “Lagi ko naman kayong kasama. Sinong tatawagan at ite-text ko? Wala naman, di ba?”

Ang pamilya mo, naisip ko. Wala ka bang balak kamustahin sila?

Kunsabagay… meron nga pala siyang issue with her mom. Sana maisip niyang nandito 'ko para pakinggan siya. Gusto ko silang magkabati, if ever may solusyon pa ang problema nilang mag-ina.

“Tanga!” banas na sabi ni Juli sabay shot ng alak. “Naalala mo pa ba no’ng bagyong Glenda? Nagtatalo kami no’n ni Cris kung papasok kami kasi nga ang lakas ng ulan at tiyak baha na sa daan pero anong nangyari? Pumasok pa rin kami kasi wala kaming paraan para makontak kang gago ka. Hay! Ang sipag mo pa namang pumasok sa café. Kulang na lang do’n ka tumira kasama ng mga pusa mo!”

“Eh syempre iniisip ko kung may customer tayong pupunta. Sayang naman,” katwiran niya.

“Pa’no pupunta e bumabagyo nga!” Nagsisimula nang sinukin si Juli.

“Juli, parang nasosobrahan ka ng inom,” sabi ko at inakay ko siya palayo kay Baz saka iniupo sa sofa. “Tama na ‘yan.” Inagaw ko sa kanya ang shot glass.

“May pumunta rin naman no’n ah,” sabi ni Cris at bigla siyang sinipa ni Juli. “Aray! Nakakarami ka na talagang babae ka!” Namimilipit sa sakit na lumapit siya kay Juli at binatukan ito. Pero imbis na gumanti ng suntok si Juli o kaya naman e magmura, katulad ng palagi niyang ginagawa, ay nagsimula na siyang humilik nang mahina. Napangiti na lang ako nang sumimangot si Cris dahil walang response si Juli sa pagganti niya.

“Mabilis pala siyang malasing,” puna ko habang naglalagay ng alak sa shot glass. “Pero ang lakas niyang mag-aya ng inuman.” Tumawa ako saglit bago tumagay. Wuh. Ngayon na lang ulit ako uminom. Ang init sa pakiramdam.

“Tulad mo naman siya sa isang lasenggerang gaya mo,” sabay na sabi nina Baz at Cris.

“Grabe kayo!” nakanguso kong sabi. “Hindi naman talaga ako lasenggera ‘no. Matagal lang talaga akong tablan ng alak.”

Inagaw sa ‘kin ni Cris ang shot glass. “Menor de edad ka pa lang. Kung tutuusin, bawal pa sa ‘yo ang alak.”

Napangisi ako. “Ayan na po ang sermon ni Father Crispin. Amen!” Bigla akong sininok at natawa. Pero sinamaan lang nila ako ng tingin pareho. Inagaw ko ang shot glass kay Cris at nilagyan ng laman ‘yon. Nagulat si Baz nang ibigay ko sa kanya ‘yong maliit na baso. Nginitian ko siya. “Hindi ka pa umiinom, birthday boy! I-straight mo ‘yan!”

Nag-aalangang kinuha niya ang binigay ko. Pati si Cris ngumiti at nag-thumbs up sa ‘kin. He swallowed and stared at the content of the shot glass. Parang namutla siya.

“Hindi ba pwedeng… pass?” nagdadalawang isip na tanong niya. Tumawa ako at saka umiling.

“Hindi pwede ‘yan! Walang pass-pass! Di ba, Cris?” Cris nodded his head and my smile widened. “Iinom na ‘yan! Iinom na ‘yan!” pakanta kong sabi sabay palakpak. Humaygudnes, sinasapian na talaga ako ng makapangyarihang espiritu ng Emperador Light!

Pagkatapos ng ilang minutong pagkontra at pag-iling, nilagok rin ni Baz nang straight ‘yong laman ng baso at di maipinta ang mukha na tumingin sa ‘min. Tawa kami nang tawa dahil sa sama ng mukha niya.

“Ang pait. Mga bwisit kayo,” sabi niya sabay punta sa ref ko at kumuha ng maiinom na tubig.

Habang umiinom siya, si Cris naman pinag-trip-an ko. Inabutan ko siya ng may lamang shot glass. “O ikaw naman! Nakakailang shot ka pa lang mula kanina.”

“Bilang mo?” he asked in disbelief before he laughed a bit. “Eh pa’no ‘ko makakarami, palaging inaagaw ni Juli ‘yong iinumin ko. Tamad magbuhos ng kanya.” Pagkatapos niyang magsalita ay saka niya ininom ‘yong binigay ko.

Kumagat ako nang kapiraso sa fried chicken na natitira bago ako sumagot ng, “Mahilig ka palang uminom?”

“Di ‘no,” tanggi niya. “Umiinom lang ako kapag may okasyon.”

Ibubuka ko sana ang bibig ko para magsalita nang makarinig ako ng malakas na ingay. Napalingon kaming pareho ni Cris sa pinanggalingan ng tunog. Napatayo ako mula sa kinauupuan ko sa gulat nang makita kong sapo ni Baz ang ulo niya. Mukhang nauntog siya sa ref habang naglalakad. Tumakbo ako para lapitan siya.

“A-ayos ka lang, Baz?” tanong ko. Inalalayan ko siya pabalik sa maliit kong sala at iniupo sa tabi ng natutulog na si Juli. Napansin kong namumula na ang mukha niya.

“Ang sakit ng ulo ko,” halos pabulong niyang sabi. Hawak pa rin niya ang ulo niya.

Malamang, inuntog mo sarili mo eh, isip ko. Magulat ka kapag di ‘yan sumakit. Haha.

Pumunta si Cris sa may kusina para maglabas ng yelo. Sinabi ko sa kanya kung saan nakatago ‘yong ice bag. Agad siyang nag-chop ng yelo saka nilagay do’n at iniabot sa ‘kin. Natawa ko nang alisin ko ‘yung kamay ni Baz sa noo niya. May bukol.

“Ayan kasi, hindi nag-iingat,” sabi ko habang dinadampi ko ‘yung ice bag sa noo niya. Tahimik lang siyang nakasimangot habang ginagawa ko ‘yon.

“Cath,” tawag sa ‘kin ni Cris. Nilingon ko siya. “Magsisimula na akong magligpit at mag-aalas otso na pala ng gabi.”

Tumango ako. “Sige, salamat. Iwanan mo na lang ‘yong mga plato at baso sa kusina. Huhugasan ko ‘yan mamaya.”

Nang bumaling ulit ako kay Basilio, nagulat ako kasi kanina pa siya nakatingin sa ‘kin. Pero mas ikinagulat ko ang sumunod niyang ginawa. Hinatak niya ko palapit sa kanya at pinaupo sa kandungan niya. Jusmiyo, naglaho na parang bula ‘yong pagkalasing ko dahil do’n! Hindi ko tuloy alam kung dapat ko bang ilipat ang hawak kong ice bag mula sa noo niya papunta sa noo ko dahil sa pamumula ko eh!

“Baz…”

Niyakap niya ko at sinandal ang ulo niya sa balikat ko. ‘Yong mukha niya nakaharap sa leeg ko. Kaloka, hindi ako makagalaw kahit medyo nakikiliti ako. Langya ka, Basilio! Wag mo ‘kong landiin nang may kasama tayo! Kaloka ka, ‘yong espiritu ko malapit nang humiwalay sa katawang lupa ko dahil sa ‘yo!

“N-nahihilo ako…”

Humaygahd! Ginagantihan mo ba ako kaya ka nagdadrama? Chos! Malamang epekto ‘to ng alak since hindi pala siya umiinom. Inilayo ko ang katawan ko sa kanya bago ako tubuan ulit ng sungay at mag-respond sa ginagawa niyang paglandi sa ‘kin. Tumayo ako at isinandal ang ulo niya sa isang throw pillow.

Lumapit ako kay Cris at tinulungan siyang magligpit at magwalis ng mga kalat.

“Ano nang nangyari kay Baz?” usisa ni Cris.

“Nahihilo raw eh,” sagot ko.

“Lasing na ‘yon ‘pag gano’n. Wag kang mag-alala. Mamaya tulog na ‘yan,” he said as I stared at Baz. Nakapikit siya at sunud-sunod ang paghinga. Mapula pa rin ang mukha niya. “Ako na ang bahalang mag-uwi kay Juli. May kopya naman ako ng susi ng bahay niya eh.”

Napabaling ako sa kanya sa pagkabigla ko. “M-may kopya ka ng susi niya?!” Sila ba?

Inirapan niya ‘ko at parang nabadtrip siya sa naging reaksyon ko. “Sapilitan niya ‘kong binigyan ng kopya since ako naman palagi ang tagahatid sa babaeng ‘yan kapag umiinom siya.”

“Wala ba siyang kasama sa…”

“Wala.” Niligpit niya na ‘yong walis sa may tokador na lalagyan ng mga cleaning materials. “Pareho kaming dinisown na ng kanya-kanya naming pamilya.”

“Ha? B-bakit naman?”

“Di ba sa ‘yo nabanggit ni Juli?” nagtatakang tumingin siya sa ‘kin. “Di ba close kayo?” Nagsimula na akong maghugas ng pinggan. Nilapitan niya ako at di na ko nagreklamo nang siya ang magbanlaw ng mga nasabunan ko nang plato.

Umiling ako sa kanya. “Hindi eh. Ang alam ko lang, ikaapat niya nang take sa entrance exam sa St. Aldhelm. Sana nga makapasa na siya ngayong taon eh.”

“Against ‘yong papa niya sa pangarap niyang makapag-aral sa St. Aldhelm,” kwento niya. “Kesyo nagsasayang lang daw siya ng panahon at pinagpipilitan niya ang sarili niya sa paaralang hindi kaya ng kapasidad ng utak niya.”

“Grabe naman siya makapagsalita,” sabi ko. “Anak niya ‘yon eh. Dapat sinusuportahan niya si Juli.”

“Exactly. Pero hindi eh. Wala siyang bilib sa anak niya. Bobo nga ang tawag niya kay Juli eh. Di niya raw alam kung kanino nagmana. May kaya din kasi ang pamilya nila at may mataas na posisyon sa trabaho ang tatay niya kaya gano’n makapagsalita. May ipagmamalaki kasi.”

“Kahit na,” malungkot kong sabi. Hindi ko ma-imagine na may gano’ng uri ng tatay si Juli kasi naman palagi siyang masaya. Parang wala siyang kaproble-problema sa buhay. Little did I know na tinatago niya lang pala sa kabila ng mga ngiti at tawa niya yung sakit na nararamdaman niya.

“Wag mo na lang sasabihin kay Juli na sinabi ko sa ‘yo ‘to kasi baka kaya niya di nakukwento ay ayaw niyang malaman mo.” Humarap sa ‘kin si Cris at seryosong nagpatuloy sa pagsasalita. “Anak siya sa labas ng papa niya kaya di niya tunay na nanay ‘yong asawa ngayon ng tatay niya. ‘Yong totoo niyang mama, matagal nang namatay. St. Aldhelm graduate ‘yon. Cum Laude pa ata. Mama niya ang dahilan kung bakit gusto niyang pumasa sa St. Aldhelm.”

Napayuko ako at parang gusto kong umiyak para kay Juli. Dati iniisip ko na ang malas-malas ko sa buhay. Palpak ang buhay estudyante ko. Hindi kami mayaman, feeling lang talaga ako. Tapos ‘yong mga tinuturing kong kaibigan, pinaplastik lang pala ako. Akala ko dati, pasan-pasan ko na ang mundo. Akala ko matindi na ang problema ko pero may mga tao palang gaya nina Juli na mas mabigat pa ang problemang pinapasan pero nagagawa pa ring bumangon sa buhay at ngumiti (na may kasamang malutong na mura).

“K-kaya ba siya dinisown ng pamilya niya ay dahil sa desisyon niya na ipagpatuloy ang pagte-take ng entrance exam sa St. Aldhelm hanggang sa makapasa siya?” tanong ko at tumango siya.

“Kaya siya na mismo ang bumubuhay sa sarili niya.” Mapait siyang ngumiti sa ‘kin at nanlaki ang mga mata niya nang makita ko. “O bakit ka umiiyak?”

“Ha?” Humarap ako sa kanya. Pinahid niya ang mga luha ko. “Putek, di ko man lang namalayan na umiiyak na pala ako,” sabi ko sabay tawa.

Bahagya siyang ngumiti. “You don’t have to cry for her. Masaya siya sa ginagawa niya at alam ko na kahit ikaw, napapansin mo ‘yon. Hindi siya nagsisi na sumugal siya para sa pangarap niya.” Nilayo niya na ang kamay niya sa ‘kin at nagpatuloy sa pagbabanlaw ng mga hugasin. “Kaya nga kahit palagi niya kong minumura at pabirong sinusuntok, magkasundo pa rin kami. Halos pareho kasi kami ng sitwasyon.”

A soft smile slowly spread across my face. “Kaya bagay na bagay kayo eh,” sabi ko. Matagal ko na ‘tong napupuna pero hindi ko lang tinatanong sa kahit sino sa kanilang dalawa kasi parang di naman nila napapansin. Tuwing nagbubulyawan sila, nag-aasaran, naghahampasan ng tray; kapag minumura siya ni Juli at sinasapak, pakiramdam ko, ‘yon ‘yung way nila ng pag-e-express ng nararamdaman nila sa isa’t isa.

Minsan nga gusto ko na lang humiyaw sa kilig kaso baka bigla akong batuhin ni Cris ng babasaging tasa. Kawawa naman ang feslak kong makinis, maputi at maganda.

Bigla niya kong sinamaan ng tingin at nagdilim ang aura niya. Tsk. Sinasabi ko na nga ba dapat di na ‘ko nagsabi nang gano’n eh! Kaso ano namang ibang sasabihin ko, di ba?

“Bagay na bagay ka d’yan,” inis na sabi niya. “Wala akong gusto sa babaeng ‘yon ‘no.”

“Aahh,” napipilitan kong sabi sabay tawa. “Akala ko kasi meron.”

“Well, you’re absolutely mistaken,” sagot niya. “Dahil may iba akong gusto.”

Wow. Hindi naman ako na-inform ni Rizal na may ka-loveteam pala si Crispin. Sayang naman, pinu-push ko pa naman sila ni Juli para matibag na ang Juli and Baz love team na pauso niya sa El Fili. Kainis. Sino kaya ‘yon? Juice colored, si Ate Rina kaya? O isang panibagong karakter sa isang novel ni Rizal? Humaygahd! ‘Yong girlfriend kaya ni Isagani?! Takte, alam ko maganda ‘yon eh!

“H-hindi mo ba itatanong kung sino?” tanong niya matapos ang ilang minutong pakikipagtalo ko sa isip ko at di pag-imik sa kanya.

“Ha? Ah… sino ba?” tanong ko na lang. Gusto niya palang i-chismis sa ‘kin at ayoko namang basagin ang trip niya dahil baka bigla niyang basagin sa mukha ko ‘yong mga binabanlawan niyang pinggan, mahirap na! Mamahalin pa naman ang mga ‘yon!

Lumapit siya sa mukha ako kaya napatingin ako sa mga mata niya. Bigla akong kinabahan.

“Ikaw.”

“Ha?!” gulat kong tanong. “Ako?!” Nanlaki ang mga mata ko at nawindang ang buong pagkatao ko nang bigla niya akong halikan. Humaygahd, tell me this is just a bad joke!

Chapter 29

●ω● of attraction

Hindi ako naniniwalang totoo ang sinabi Cris dahil bitter siya pero naniniwala akong madaling ma-attract sa 'kin ang kahit sino dahil sa ganda ko.

HINDI ko alam kung sumipa lang sa ‘kin ang alak na nainom ko o biglang nag-lag ang puso ko at hindi nag-function nang maayos kaya ko siya nahalikan pabalik nang nakapikit. Nakaramdam ako ng init nang hawakan niya ang bewang ko at ilapit niya ‘ko sa katawan niya.  

When I heard him moan, I quickly opened my eyes and instantly realized what I just did. Tinulak ko siya palayo at mukha siyang nagulat sa ginawa ko. I pressed my temples and as I tried to pull myself together, I said, “Don’t take advantage of the situation just because we’re both drunk.”

It was just an excuse though. Alam ko na may kasalanan din ako sa nangyari. I responded! Humaygudnes, napakamakasalanan ko talaga! Ito ang nagsisilbing katibayan na hindi pa rin nakakalimutan ng malandi kong katawan ang mga kalolokohang ginagawa ko no’ng palagi pa akong tambay sa mga bar at kung kani-kaninong party!  Jusmiyo, dapat binababad sa muriatic acid ‘tong bibig ko eh!

Ngumisi siya at tumingin sa ‘kin. “Well, I’m not yet drunk and you responded. Ibig sabihin, ginusto mo rin.”

Umiwas ako ng tingin at namula ako sa pagkahiya. Kapal nito! Hindi ko ginusto ang nangyari. In fact, sising-sisi nga ako to the extent na gusto ko nang tumalon mula sa pinakamataas na building sa Makati!

“Akala mo lang ‘yon,” pairap kong sabi. Hindi ako papatalo sa kumag na ‘to na walang paggalang sa isang dalagang Pilipinang gaya ko! Hulihin sana siya ng mga guardia civil ngayon din! “Anyway, wag na wag mo nang uulitin ‘yon dahil ayokong ma-link ang kagandahan ko sa ‘yo. Isa pa, shipper ako ng love team n’yo ni Juli kaya hindi bebenta sa ‘kin ‘yang biro mo.”

“Hindi ako nagbibiro. Seryoso ako,” he said in a deadpan tone. “Gusto kita.”

Juice colored, sa maling tao kumagat ang pinagpala kong ganda! Nakakapanis naman ng brain cells ‘tong si Cris! Sarap pektusan! Kailangan ko na atang tumakbo sa pinakamalapit na salon dahil masyado niyang pinapahaba ang buhok ko. Kaloka!

“Cris, alam kong maganda ako pero—”

Nahinto ako sa pagsasalita nang bigla niya akong pitikin sa noo. Agad akong nagreklamo sa di makataong pagtrato niya sa isa sa mga charm points ko.

He just smiled a bit and said, “Hindi ako nagkagusto sa ‘yo dahil maganda ka. Hindi ako kasing babaw mo mag-isip no.” Aba’t! Kakasabi mo lang na may gusto ka sa ‘kin tapos sasabihan mo ko na mababaw na mag-isip?! How dare you! Saka talaga namang maganda ako ah! Wag mong sabihing di mo feel ang beauty ko dahil baka ipangalandakan ko sa ‘yong di ka gwapo at di ka rin katangkaran! Bwisit! ‘Tsura nito! Tadyakan ko tonsils mo d’yan eh! “Nagustuhan kita kasi kahit ga’no kaiba ang pananaw mo sa buhay at kahit ga’no ka kaarte at ma-pride, hindi ka pa rin nawawalan ng espasyo sa utak mo na tumanggap ng pagkakamali. Bibihira na lang ang mga taong gaya mo,” malumanay niyang sabi bago niya ipinatong ang isang kamay niya sa ulo ko.

“S-so?” I muttered cheekily, trying to keep the blush back that was working its way to my cheeks. Putek, hindi ko matanggap na natuwa ako sa sinabi niya. Ano ba ‘to, Lord? Grabeng pagsubok naman po itong ibinibigay Ninyo sa ‘kin! Ayoko na pong patuloy na magkasala dahil malinaw na malinaw na sa isip kong kami ni Basilio ang nakatadhanang humarap sa Inyo pagdating ng takdang oras. Sa katunayan nga po ay may theme song, wedding plans, at blue print na ang dream house namin. Pati nga pangalan ng panganay namin, naisip ko na kaya sana gawin N’yo na lang pong ka-sparks ni Cris si Juli, please?

Inalis ko ang kamay niya sa ulo ko at nagsalita ulit. “Dahil lang do’n nagustuhan mo na ‘ko? Cris, kulang ka lang siguro sa tulog at pahinga.”

Bigla niyang nilagay ang hintuturo niya sa bibig ko. “Oo, kulang ako sa tulog kakaisip sa ‘yo,” asar niyang sabi bago niya alisin ang hintuturo niya. Ang talim ng mata niya at mukhang isinisisi niya sa ‘kin ang kulang niyang tulog. ‘Nak ng tokwa, hindi mo ‘ko pwedeng ipaaresto sa mga pulis dahil lang di ka makatulog kakaisip sa ‘kin ‘no! Bwisit, bakit kasi ako biniyayaan ng sobrang kagandahan? ‘Yung totoo? Kalahi ko ba Senyora Santibanez? Chos!

“Tigilan mo nga ‘ko, Cris,” sabi ko sabay irap habang nagpapanggap na di affected. (Oo, slight na ‘kong kinilig sa sinabi niya.) “Di bagay sa ‘yong bumanat. Isa pa, gaya mo, may gusto rin akong iba.”

“Alam ko,” emotionless na sabi niya.

“A-alam mo?” di makapaniwalang tanong ko sa kanya. “Weh? Di nga?” Pa’no nalaman ng isang ‘to na may gusto ako kay Baz?! Masyado na ba akong obvious?

Bigla siyang lumapit sa ‘kin nang seryoso pa rin ang mukha. Kinabahan na naman ako kaya napaatras ako. Mamamatay ata mga ugat ko sa talampakan dahil sa lalaking ‘to eh! Nagulat ako nang ilagay niya ang ibang hibla ng buhok ko sa likod ng aking tenga. Napatingin naman tuloy ako sa mga mata niya. “Oo, alam ko at sinisigurado ko sa ‘yo na mapapagod ka ring mahalin siya kasi kahit anong gawin mo, hanggang kaibigan lang ang tingin niya sa ‘yo.”

Biglang nagdilim ang paningin ko at namalayan ko na lang nasampal ko na siya.

“Wala kang karapatan para sabihan ako nang ganyan,” masama ang loob na sabi ko sabay pasok sa banyo. Eto lang naman ang lugar sa unit ko na pwede kong taguan. Ayokong makita ang pagmumukha niya dahil baka bigla akong humugot ng kutsilyo sa kusina at gilitan siya nang buhay. Umupo ako sa toilet bowl at hinawakan ang ulo ko sa inis. I bit my lip and tried my best not to cry.

Ang sama-sama ng damuho na ‘yon. Di porke’t binasted ko siya sa hindi kaaya-ayang paraan e pwede niya nang sirain ang natitirang pag-asa sa puso ko. Ipamukha ba raw sa ‘kin na forever akong ife-friendzone ni Baz?! Gahd, napaka-supportive niya! Award-an ng Best Supporting Actor!

Pagkatapos ng ilang minuto, bigla niya akong kinatok sa CR. Wag mo ‘kong istorbohin at nag-e-emote ako! I shouted inside my head but there’s no way I would tell him that. Manigas siya!

“Iuuwi ko na si Juli. Ikaw nang bahala kay Baz.” Narinig kong sabi niya. “I-lock mo ‘yong pinto ‘pag alis ko.”

Kahit muntik nang maghimagsikan ang utak ko sa pagkainis sa kanya ay lumabas pa rin ako ng CR. Tinignan ko siya nang masama habang binubuhat niya si Juli na parang ang gaan lang nito. Sanay na siguro siya kaya gano’n.

Tumingin siya sa ‘kin saglit bago siya naglakad papunta sa pinto. “I’m sorry about what I said awhile ago,” sabi niya nang lingunin niya ‘ko. “Alam ko na sumobra ako.”

Buti alam mo!

“But I mean what I’ve said. Si Baz ‘yong uri ng tao na mapili pero clingy sa kaibigan. Yes, just like a cat. But he would never go beyond the borderline of friendship. He’d never let anyone know him deeper than they should. I’m just afraid you’re going to get hurt if you continuously let yourself fall for him.”

“Bakit?” tanong ko sa kanya. “D-dahil ba ‘yon sa nanay niya?”

Nakita kong bahagyang nagulat siya sa sinabi ko. “Maybe. Maybe not. We’ll never know for sure.”

Nang isara niya ang pinto, naiwan ako, si Baz at ang mga tanong sa isipan ko. Bumuntong hininga ako at nakasimangot na tinignan ang lalaking tahimik na natutulog sa sofa ng unit ko.

Lumuhod ako at sinandal ang mga braso ko sa sofa habang tinititigan siya. Ang kalmado ng mukha niya. Parang walang kapruble-problema. Samantalang ako, kulang na lang magkauban bigla sa laki ng ipina-realize sa ‘kin ni Crispin na problema.

Basilio, umayos ka. Hindi pinanganak ang magandang nilalang na gaya ko sa mundo para lang maging matandang dalaga. Maawa ka naman sa ‘kin.

Hindi naman siguro ako mahirap mahalin, di ba? Si Cris nga, nagkagusto sa ‘kin nang wala akong binibigay miski gahibla ng buhok na effort e samantalang sa ‘yo, lampas-tao na ang effort ko. Humaygudnes naman, ano pa ba gusto mong gawin ko? Ang ipagsibak ka ng kamoy at ipag-igib ka ng tubig? Wag naman gano’n, Baz. Magpakain na lang ng mga alaga mo, pwede pa.

I was about to touch his cheek but I stopped myself. Bigla kong naalala ang mga pusa niya kaya napatayo ako. Nakakaloka, hindi pa sila kumakain mula no’ng umaga! Lagot!

Chapter 30

●ω● of boobs

Hindi ako naniniwalang hindi niya sinasadyang mapatong ang kamay niya sa boobs ko pero naniniwala akong hindi ako immature.

MAY sariling pagtitipong nagaganap sa unit ni Baz at ako lang naman ang sponsor. Putek, maliban sa tirang handa sa unit ko kanina (kung sa’n pinaghimay ko pa sila ng manok kasi baka pagkamalan nilang tinik ‘yung buto at mag-rest in peace sila karaka-raka) ay dinagdagan ko pa ng mga isda galing sa ref ni Basilio ang kanilang instant buffet.

“O ayan, ha!” sabi ko habang nakapamaywang at pinapanood silang magdiwang. Kakatapos ko lang maghugas ng kamay at magligpit sa kusina ni Baz; mabuti na lang talaga at di ko pa nababalik sa kanya ang kopya ng susi niya. Haha! Kundi nangayayat na siguro ‘tong mga pusa niya. “Siguro naman wala na kayong masasabi sa ‘kin niyan! Sa dami ng mga pagkain na ‘yan, dinaig n’yo pa sa kabonggahan ang birthday party ng amo n’yo.”

Nakangiti ako habang nagmo-monologue sa harap nila pero inisnob lang nila ang beauty ko. Mga walang ‘ya ‘to! Basta talagang may pagkain, ang bilis akong ipagpalit e samantalang no’ng binuksan ko ang pinto kanina, kung salubungin ako para akong balikbayan! Kaloka!

Habang hindi pa sila tapos kumain ay dinala ko ang may kabigatang kahong naglalaman ng regalo ko kay Baz sa loob ng unit niya. Nilagyan ko ng note para ‘pag nakauwi na siya rito ay mabasa niya at mabuksan ang laman nito. Nawala na rin kasi sa isip ko ‘to kanina dahil masyado akong busy kumain, uminom, kumanta at makipagdaldalan galore sa kanila. Seriously, buti nga at may energy pa akong asikasuhin ‘tong mga anak namin ni Baz. Napakamaalaga ko talagang ina at asawa. Hahaha!

Okay, lumuwag na naman ang turnilyo ko sa utak, kailangan ko nang ipahinga ‘to.

Chineck ko ang mga inakay ni Baz. Confirmed: tapos na silang kumain. Agad kong kinuha ang may kalakihang mga plato sa lapag at dinala sa kusina para hugasan. Hay naku ha, ang sipag ko na talaga. Maryosep lang, habang naghuhugas ako, nilalambing na naman ako ng mga pusa niya. Nadi-distract tuloy ako! Kaya ayun, nakipagkulitan muna ako sa kanila pagkatapos kong maghugas. Di ko rin kasi sila kayang tiisin. Ewan ko ba kung bakit lately ko lang nare-realize ang cuteness overload na taglay nila. Siguro kasi sa una talaga ang sungit-sungit at intimidating tignan ng mga pusa tapos kapag di ka nila kilala, tiyak makakatikim ka ng mala-Wolverine nilang sakmal. (Naalala ko pa nga ‘yung kawawa kong feslak sa kanila. Buti nga hindi masyadong madiin ang mga kalmot nila sa ‘kin no’n kundi dinemanda ko na si Baz.) Pero kapag naging malapit ka na sa kanila, mapapansin mo kung ga’no sila kabait at kalambing. Tipong ayaw na nilang bitawan ang kamay mo o kaya gustung-gusto nilang hinihimas mo sila at binibigyan ng pansin.

Bigla tuloy akong napabuntong hininga. Naalala ko kasi ‘yong sinabi ng ampalayang si Crispin: ‘Si Baz ‘yong uri ng tao na mapili pero clingy sa kaibigan. Yes, just like a cat. But he would never go beyond the borderline of friendship. He’d never let anyone know him deeper than they should.’ Bumalik tuloy bigla ‘yong lungkot ko. Kaasar naman! Maging kulubot sana mukha ng Cris na ‘yon!

Pero… totoo nga kaya ang sinabi niya?

BUMALIK ako sa unit ko matapos kong i-lock ang kwarto niya. Bitbit ko pa rin ang tanong na ‘yon sa isip ko hanggang sa mai-lock ko na ang sarili kong unit. Tinignan ko ulit si Basilio habang natutulog siya nang mahimbing sa sofa. Putek, ako ‘yong nahihirapan sa posisyon niya. Siguradong sasakit likod niya kapag nagising siya. Kaso ayoko naman siyang gisingin dahil ayokong bumalik na siya agad sa kwarto niya. Pero hindi ko rin naman siya kayang buhatin papunta sa kama ko para maiunat niya ang likod niya at makahiga siya nang maayos.

At sa kama mo talaga? Humaygudnes! Ayan ka na naman, Cath ah! Di porke’t dalawa lang kayo ngayon sa kwarto mo e mag-iisip ka nang matulog sa tabi niya sa iisang kama! sermon ng kunsensiya ko kaya napasimangot na lang ako. Hmp. Wala naman akong gagawin eh. Gusto ko lang yakapin niya ulit ako katulad nang ginawa niya no’ng natulog ako sa kama niya. Bigla akong kinilig nang maalala ko ‘yon.

Kaso aanhin ko naman ang mga gano’ng eksena kung friends lang kami? Bad trip. Kelan kaya ako makakatakas sa bwisit na friendzone na ‘yan?

I breathed heavily before I turned off the lights. Humiga ako sa kama at nagkumot habang nakatingala sa dingding. Now, I command you to sleep in peace! Bawal mag-isip! Bata ka pa para magka-wrinkles!

NAGISING ako sa liwanag ng araw na tumatama sa aking mukha. Takte, nakalimutan ko sigurong isarado ang bintana bago ako natulog kagabi. Babangon sana ako nang may mapansin akong kamay na nakapatong sa kanang dibdib ko. Magba-Bayang Magiliw lang ang peg! Aalisin ko na sana nang ma-realize kong—hold your breath—hindi ko kamay ‘yon!

Agad akong kinabahan at napamura sa isip. Juice colored, ano namang joke ‘to?! Lumingon ako sa aking gilid at talagang napasigaw ako nang ubod nang lakas nang malaman kong katabi ko si Baz at pagmamay-ari niya ang karumaldumal na kamay na nagbyu-beauty rest sa boobs ko!

Agad siyang nagising sa sigaw ko. Bumangon ako at naupo saka ko ginawang shield ang dalawang kamay ko habang pinanlilisikan siya ng mga mata. I felt my face turned a hundred shade of red and I swore this was even wost than a nightmare! Pa’no siya napunta sa kama ko?! Humaygahd, sa pagkakatanda ko sa sofa siya natulog! Ano ‘yon, nag-sleepwalk siya?!

Bumangon din siya at naupo sa kama nang pa-Indian sit habang nagkukuskos ng isang mata at naghihikab.

“Napakamanyak mo talaga!” sigaw ko. Hindi ko matanggap na nagawa niyang kapain ang nonexistent kong boobs habang natutulog ako! Bwisit, second base agad, Baz? Hindi mo pa nga ako hinahalikan eh! Saka hindi tayo kaya wag mo ‘kong landiin! Nakakainis ka talaga! Dapat sinusunog na ang kaluluwa mo sa impyerno! Manyak!

“Ha?” naguguluhan niyang tanong. “Ang aga-aga, ang ingay mo.”

“Pa’nong di ako mag-iingay e minanyak mo na naman ako!”

Nanlaki ang mga mata niya at lalong humaba ang “Ha?!” na binitawan niya. “Ano na naman ‘yang ibinibintang mo sa ‘kin?” Mayamaya, bigla niyang hinawakan ‘yong ulo niya. “Sumasakit na naman ‘yong ulo ‘ko sa alak na pinainom mo sa ‘kin.”

Langya, gusto ko nang sumabog sa pagkaasar! Parang balewala lang sa kanya ‘yong sinabi ko at mas inintindi niya pa ‘yong hangover niya kesa sa kasalanang ginawa niya sa ‘kin!

Agad ko siyang hinampas nang malakas sa braso at nagreklamo siya.

“Bakit ba galit na galit ka? Ano ba ‘yon?” he asked in an offended voice. Gahd, gusto kong burahin ‘yong mukha niya sa tindi ng pagka-highblood ko!

“Hinawakan mo ang dibdib ko habang natutulog ako!”

“B-bakit ko naman gagawin ‘yon?”

“Wag ka nang mag-deny! Pagkagising ko, nakapatong na ‘yang isang kamay mo sa kanang dibdib ko, manyak ka talaga!” Kahit may gusto ako sa ‘yo, wala kang karapatan na dakmain ang mga bagay na di dapat dinadakma! Lalo na’t wala kang permiso at friniendzone mo ‘ko!

“Cath.”

“Saka bakit ka nasa kama ko, ha? Sa sofa ka natutulog kagabi, di ba?!”

“Kumalma ka nga muna,” kalmadong sabi niya. “Naalimpungatan ako no’ng madaling araw dahil naramdaman ko ‘yung sakit ng likod ko sa pagkakahiga ko sa sofa. Lumipat ako sa carpeted na sahig kaso nilamig ako at no’ng tignan kita, gamit mo ‘yung kumot. Ayoko namang hilain sa ‘yo ‘yun para magamit ko kaya tumabi na lang ako sa ‘yo at nakikumot. Pero promise, nakitulog lang talaga ako sa tabi mo. Wala akong ginawa. Hindi kita hinawakan.”

“Eh pa’no mo ipapaliwanag ‘yong kamay mo na—”

“Tulug na tulog ako. Hindi ko maalala. Sorry. Pero kung totoo man ang sinabi mo—”

“Anong akala mo sa ‘kin, sinungaling?! Bakit naman ako magsisinungaling tungkol sa bagay na ‘yon ha?!”

“Kaya nga nagso-sorry na ‘ko, di ba? Bakit ko naman gugustuhing hawakan ‘yang dibdib mo? Kahit sinong may matinong pag-iisip hindi ‘yan gagalawin.”

“A-anong sabi mo?!” Aba’t! Nilalait niya ba ‘yong dibdib ko?! Bwisit ka talaga!!

Napakamot siya sa ulo niya bago tumingin ulit sa ‘kin. “Ang ibig kong sabihin, ang matinong lalaki, rumirespeto ng babae. Naiintindihan mo?”

“Oo pero ikaw, hindi mo naiintindihan dahil manyak k—”

Nanlaki ang mga mata ko nang bigla niyang inangat ang shirt na suot niya at hinatak ang isang kamay ko para idikit sa dibdib niya. “Ayan, masaya ka na?” he said with an indifferent voice and I could only gape at him in surprise. Kasing pula na ng lobster ang mukha ko habang ‘yung puso sasabog na sa sobrang bilis ng kabog. “Quits na tayo kaya—”

Kinuha ko ang kamay ko at umiwas ng tingin. Humaygudnes! Kahit walang ka-muscle-muscle si Baz, namatay pa rin ang kalahati ng brain cells ko dahil sa ginawa niya. Walang ‘ya talaga ‘tong lalaking ‘to!

“Quits? Sa tingin mo ba matatawag mong ‘quits’ ‘yung ginawa mo?!” Lalo mo lang pinalala ang sitwasyong bwisit ka! Bakit mo pinahawak sa ‘kin ang dibdib mo, bakit? Hindi na nga virgin ang mata ko, pati pa naman kamay ko, dine-virginize mo na rin?!

“Ano pa bang gusto mong hawakan sa katawan ko para tumahimik ka na?” naasar niyang sabi sabay iwas ng tingin. Napanganga na naman ako at namula. Hanudaw?! Instant free access sa katawan ni Basilio dahil sa ‘aksidente daw’ na pagkakapatong ng kamay niya sa isa sa dibdib ko?

What kind of insane deal is that?! protesta ng isip ko samantalang ‘yong puso ko naman, iba ang say, Not bad.

‘Not bad’ ka d’yan! Umayos ka nga, puso! Bawasan ang kalandian, pwede ba?!

“Sana kasi ginising mo na lang ako bago ka natulog para nakabalik na ‘ko sa kwarto ko,” he added while still not looking at me. “Hindi ‘yong paulit-ulit mo ‘kong sinisigawan e hindi ko nga sinasadya.”

“W-weh? Talaga bang di mo sinasadya?”

Tumingin siya sa ‘kin at bumuntong hininga. “Cath, sa tono ng boses mo parang gusto mong sadyain ko.”

“H-hoy, hindi ‘no! Bakit ko naman gugustuhing…”

“Wag kang mag-alala, hindi na mauulit ‘yon dahil hinding-hindi na ‘ko makikitulog rito at wag ka na ring makitulog sa unit ko.” Nagsimula na siyang tumayo habang hawak ang ulo niya. “Lahat na lang kasi ng bagay, ginagawan mo ng malisya.”

Boom sapul! Ang sakit, bakit hindi ako nakailag?!

“Parang no’ng nakaraan, nasanggi ko lang, sadya na agad? Cath, hindi lahat ng lalaki katulad ng iniisip mo. Saka alam ko ang limitasyon ko kaya nga humingi pa rin ako ng tawad kahit pinaliwanag ko na ang side ko, di ba? Kahit minsan lang, subukan mong mag-mature.”

Sumimangot ako sa sinabi niya. Oo na, hindi niya na sinasadya pero tama bang sermonan niya ako nang gano’n? Alam kong Linggo ngayon pero wala naman akong balak um-attend ng misa niya saka hindi naman ako immature ha! Lakas makapambintang nitong makalumang tao na ‘to!

Lumakad na siya papunta sa pintuan at binuksan niya ang pinto. Bago siya tuluyang lumabas, nilingon niya muna ako. “Latte or the usual?” tanong niya sabay tipid na ngiti.

Inirapan ko siya habang nagpipigil ng ngiti. I hate you talaga, sagad!

“Latte, ‘yong may heart.”

Chapter 31

●ω● of feet

Hindi ako naniniwalang effective manggamot ang mga manghihilot pero naniniwala akong masakit mabagsakan ng ceramic bowl sa paa.

NAGBABATI ako ng itlog na iaalmusal ko nang biglang nag-vibrate ang phone sa bulsa ko. Agad ko ‘yung sinagot. Baka si mama e lagi kong name-missed mga calls niya.

“Hello?” bungad ko.

“Cath.”

Takte, b-boses ‘yon ni Baz!

Sa gulat ko nabitawan ko yung mangkok na babasagin na hawak ko. Putek, ang sakit! Tumama pa sa paa ko ‘yung magkok! Humaygudnes naman! Nabawasan na nga ako ng gamit, namatayan pa ko ng kuko! Nasa’n ang hustisya?!

“A-ayos ka lang?” nag-aalalang tanong niya.

“I-ikaw kasi eh!” sabi ko habang naghahanap ng pamunas. Namamaga na nga ang paa ko, naging malagkit at malansa pa! Nang makita ko ‘yung basahan ay iika-ika akong naglakad para kunin ‘yon. Langya kasi ‘tong lalaking ‘to! Pahirap sa buhay! “Bigla-bigla ka na lang tumatawag!”

“Ah, sorry. Nakalimutan ko kasi pa’no mag-text. ‘Yung sa pagtawag lang naalala ko. Pasensya na.”

I rolled my eyes and said, “Whatever. Bakit ka nga pala napatawag?” Kamusta naman ‘yong magkapitbahay lang kami, di ba? Isang katok lang, pwede na kaming mag-usap. Kaloka talaga ‘tong si Baz! Pagkatapos akong sermunan kanina, pakikiligin na naman niya ‘ko. ‘Yong mga katulad niya ‘yong dapat ginagawan ng rebulto dahil sa sobrang galing magpaasa eh! Kapag nalaman ko talagang sadya ‘to lahat, pakakainin ko siya ng thumbtacks!

“Gusto kong magpasalamat sa binigay mong regalo,” paliwanag niya. “Nabuksan ko na at ang ganda. May design na pusa. Ang totoo niyan nilagay ko na siya sa sahig at tuwang-tuwa naman sina Soledad na humiga do’n.” ‘Yong regalo kong binigay kasi ay pabilog na carpet. Hindi naman ‘yon kalakihan pero swak nang higaan kapag inantok siya habang nakikipagkulitan sa mga alaga niya. “Salamat at pasensya ka na kung nainis ako sa ‘yo dahil nag-abala ka pang bumili nito kahapon.”

“Wala ‘yon,” sabi ko naman habang ngiting-ngiting nagpupunas ng paa. “Kasalanan ko rin naman kasi pinag-alala kita.”

“Ano nga pala ‘yong tunog kanina?”

“Ah. Nabasag ko kasi ‘yong mangkok na hawak ko,” sabi ko sabay tawa. Kumuha ako ng dustpan at walis para madispatsa na ‘yong kalat sa sahig. Buti nga hindi ako nabubog kundi bugbog abot sa ‘kin ng neanderthal na ‘to.

“Ayos ka lang ba? Di ka ba napano?”

“Maliban sa sumalangit nawang kuko ko sa paa, ayos pa naman ako.”

Nagtaas ako ng kilay nang bigla niyang putulin ang tawag. Bastusan lang? Eh kung nagsasalita pa kaya ako! Humugot na lang ako ng hininga at nagpatuloy na sa ginagawa kong pagwawalis no’ng mga bubog mula sa mangkok.

Mayamaya, bumukas ang pinto ng kwarto ko at sumalubong sa ‘kin ang likod ni Baz. Mukhang ‘yon ang ginamit niyang pambukas: ‘yong malapad niyang likod. Nang humarap siya ay napansin kong may hawak siyang dalawang mug. Agad siyang pumasok sa loob.

“Ako na d’yan, wag ka nang gumalaw masyado,” sabi niya at nagmadali siyang ipinatong sa lamesa yung dalawang mug bago niya inagaw sa kamay ko ‘yung walis at dustpan. Pagkatapos niyang maitapon sa basurahan ang mga bubog at mapunasan ng basahan ‘yong sahig dahil sa tumapong itlog ay lumapit siya sa ‘kin. Nakasandal ako sa countertop ng kusina dahil di ako maka-steady ng tayo at ayokong mahalata niyang iika-ika ako maglakad.

Nanlaki ang mga mata ko nang bigla siyang nag-squat sa harap ko para makita nang malapitan ang kanang paa ko. “Namamaga nga.” Naramdaman kong pinindot niya ‘yong isang daliri sa paa ko at agad akong napasigaw sa sakit. Putspa, namamaga na nga hahawakan pa!

Tumayo siya at lalo pang lumapit sa ‘kin. “Kumapit ka sa ‘kin.” Idinantay niya ‘yong isang braso ko sa balikat niya at nilagay niya ang isang kamay niya sa bewang ko, katulad ng ginawa niya no’ng umakting akong nahihilo. “Inangat mo ‘yung kanang paa mo at ilalakad kita papunta sa upuan sa mesa.”

Tumango na lang ako at sinunod siya. Para tuloy akong nagpipiko sa pagtalun-talon ko habang nakakapit sa kanya. Nang makaupo ako ay sinabihan niya kong uminom muna ng latte habang nagtitibag siya ng yelo na ilalagay sa ice bag. Nasa gilid lang naman ng countertop ‘yon since ginamit ko ‘yon sa kanya kagabi. Hindi niya nga lang siguro naalala.

“Bakit kasi hindi ka nag-iingat?” tanong niya nang makalapit siya sa ‘kin. Sumalampak siya sa sahig at itinaas ang kanang paa ko at pinatong ‘yon sa upuan kung saan ako nakaupo. Jusmiyo, buti may suot akong panty at hindi gano’n kaiksi ang shorts ko kundi nakita na talaga ng lalaking ‘to ang lahat ng tinatago ko! Bahagya niyang hinilot ang namamaga kong paa at napakagat-labi na lang ako habang nagtitiis sa sakit. Juice colored! Hindi na po ako bibili ng mamahalin at ubod ng bigat na ceramic bowl!

Dinikit niya ‘yong ice bag sa paa ko at medyo nakaramdam ako ng ginhawa. Napatingin ako sa kanya at seryoso pa rin siyang nakatitig sa paa ko. Ang swerte naman ng paa ko! Nabagsakan lang ng mabigat na mangkok, nagka-love life na. Samantalang ako, nabagsakan na ng langit at lupa, single pa rin! Nakakainis. Inunahan niya pa ‘kong makipagmabutihan kay Basilio! Lapastangan!

“Wag ka na munang pumasok bukas sa Coffee Cat,” sabi niya nang mag-angat siya ng paningin sa ‘kin.

I immediately knitted my brows and pouted my lips. Hindi pwede ‘to!

“Mawawala din ang pamamaga niyan mamaya,” sabi ko habang nakasimangot pa rin.

He gave me a pointed look. “You’re underestimating your swollen foot. Pa’no kung may nadamay palang ugat sa paa mo? Kulang ang cold compress at isang buong araw na pahinga para d’yan.”

Bumuntong hininga ako. “Oo na. Hindi na ‘ko papasok,” labag sa loob na sabi ko.

Tumayo siya at nagagpag ng pantalon. “Ipahilot kaya natin ‘yong paa mo sa manghihilot?”

“What?! Hindi ako nagpapa-check up sa mga walang license ‘no!” I said while crossing my arms against my chest. “Mamaya lalo pa ‘kong mapahamak—”

“Cath, hihilutin ka lang,” paglilinaw niya. “Hindi ka paiinumin ng kung anu-anong gamot. Saka ‘yong maghihilot d’yan sa kabilang barangay, garantisadong magaling.”

“Hay naku, Baz!” Bumuntong hininga ulit ako. “Wala akong tiwala sa mga manghihilot. Don’t worry, wala lang ‘to. Siguradong mamaya—”

“Okay, gan’to na lang,” he interrupted. “Bukas ng gabi, pag-uwi ko, titignan ko ulit ‘yang paa mo. Kapag lalong namaga, dadalhin kita sa manghihilot. Maliwanag?”

Madilim. “Oo na po,” napipilitan kong sabi sabay irap. Susme, bakit kasi pinagpipilitan niyang sa manghihilot namin ipatingin ‘tong paa ko? Nakakaloka. Pwede namang sa mga duktor! Tsk.

Gusto ko pa sanang makipagtalo kaso tinatamad ako. Nakakaubos ng ganda makipagpalitan ng opinyon sa lalaking ‘to.

“Lalamig na ‘yan.” Nakatingin siya sa mug ng latte na bigay niya. “Hindi mo pa rin ginagalaw.” Kinuha niya ang kanya at ininom ‘yon. Ginaya ko siya at nabura ‘yong pagkaasar ko sa kanya nang matikman ko ulit ‘yong latte niyang hugis puso ang design.

“Sige, alis na ‘ko,” sabi niya pagkalipas ng ilang minutong katahimikan at paghigop ng kape. “Babalikan kita agad kapag natapos na ‘kong magluto ng agahan.” He patted my head and briefly smiled, causing me to blush. Argh. Ano ba?! “Dito ko na dadalhin para makakain ka bago ka tuluyang magpahinga. D’yan ka lang at wag mong masyadong igagalaw ang paa mo ah.”

I meekly nodded my head and his smile softened before he left.

Chapter 32

●ω● of facebook

Hindi ako naniniwalang kailangan mong bigyan ng cold treatment ang isang taong ayaw mo nang maging parte ng buhay mo pero naniniwala akong dapat ilista sa Wonders of the World ang pagkakaroon ni Basilio ng Facebook account.

AGAD kong nilagok ‘yong latte at ibinaba ‘yong mug sa mesa kasabay ng ulo ‘ko. Oo, pati yung ulo ko, nilapag ko sa mesa.

I sighed deeply and grimaced. Takte kasing paa ‘to, di marunong umilag sa mangkok, ayan tuloy, baldado ang turing sa ‘kin ni Baz ngayon! Feeling ko tuloy nasa isang stop dance na palaro ako kung saan hindi ko alam kung kelan tutugtog ulit ‘yong kantang hudyat na pwede na ulit akong gumalaw.

Chineck ko na lang ‘yong Facebook account ko sa phone at nag-browse sa newsfeed ko. Dahil papalit-palit ako ng account, lalong kumonti ang virtual friends ko. Konti lang tuloy pumapansin sa mga selfie ko. Nakaka-depress naman. Tinignan ko ‘yong inbox ko. Minessage ko na kasi no’ng nakaraang gabi si Suzy. Nakikipagbati ako.

At aba matinde, mukhang na hindi-binasa-zone ako. Chineck ko kasi ‘yong profile niya at active naman siya gaya nang dati. Kaka-upload niya nga lang ng groupie pic nila with my ex-friends sa bar na pinuntahan siguro nila kagabi. Take note, five minutes ago lang ang post na ‘to kaya siguradong online siya!

Ni-like ko ‘yung groupie nila (dahil ayoko namang mag-asal ampalaya, malay mo di niya lang napansin ‘yong message ko) at nag-comment pa ‘ko ng:

 (✧ω✧) Wow, sa’ng bar ‘yan?

Few seconds later, may nag-comment, akala ko sumagot siya, ‘yon pala, may nagcomment lang ulit na ex-friend ko:

Suzy, asa’n ‘yong pic kasama ‘yong boyfie material na na-meet natin kagabi? o(≧∇≦o) Wanna see it!”

Wala pang ilang segundo, nagreply na si Suzy ng:

Fiona, OMG! The Korean guy? Haha! Don’t wanna share! ;P

Naghintay pa ‘ko nang ilang minuto pero wala, ginawa na nilang chatbox ‘yong comment section nang hindi pinapansin ‘yong comment ko na unang-una pa naman. Okay. So ayaw na talaga nila sa ‘kin? Ang sakit. Kailangan pa iparamdam at pagmukhain akong tanga e pwede namang sabihin. Kahit di na personal. Kahit via PM na lang. Ang haba pa naman ng message ko tapos binalewala niya lang. Nagpaliwanag ako, nag-sorry, nanghihingi ng second chance to restore our friendship, gaya ng sinabi ko kina Shiela at Beth pero wala. Wala lang sa kanya. Sa kanila.

Good morning, Juli! Kamusta naman ang hangover? ;>

Before a minute passed, my phone vibrated. I immediately checked it. Nag-reply siya!

Sakit pa nga rin ng ulo ‘ko. Si Cris ba naghatid sa ‘kin kagabi?

Buti pa si Juli, wala pang isang buwan kong kaibigan pero hindi ako iniisnob. I replied::

Yep. Ang hina pala ng alchohol tolerance mo! Hahaha :D

Naghihintay ako ng reply nang biglang dumating si Basilio. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin kong may dala siyang dalawang kaldero, yung isa, yung sinasaingan ng kanin at yung isa naman, nilulutuan ng ulam.

“B-bakit dinala mo pati ‘yong mga kaldero?” I asked him in a disbelieving voice. Kaloka ‘tong si Baz! Bibitayin na ba ako bukas?

Ngumiti siya at pumasok sa loob saka dumiretso sa kusina. “Eh baka humingi ka ng extra rice kaya dinala ko na lahat,” sabi niya sabay tawa. Nagsimula na siyang humugot ng mga plato sa countertop at nilagay ‘yon sa mesa.

“Anong akala mo sa ‘kin, malakas kumain?” sabi ko sabay tingin sa cellphone ko. Nagreply na si Juli kaya binasa ko muna ‘yon bago ako nag-type ng reply na:

Kain muna ko. BRB.

“Naku, ‘wag ka nang mahiya. Kumain ka hangga’t gusto mo.” Hinanda niya na ang lahat. Nawindang ang katawang lupa ko sa dami ng ulam na niluto niya: sinigang, pritong itlog, hotdog, bacon at meron pa siyang dalang saging! At mas lalo akong naloka nang gabuntok na kanin ang nilagay niya sa plato ko. Natawa siya nang makita ang panlalaki ng mga mata ko.

“Bakit ang dami-dami mo namang nilutong ulam at sinaing na kanin?”

“Bakit ba gulat na gulat ka?” natatawa niyang sabi habang nagsasandok ng kanin sa plato niya. “Hindi ko naman ipagpipilitang ubusin mo lahat ‘yan ‘no. Hindi ko kasi alam kung anong ulam ang preferred mong kainin sa agahan kaya niluto ko ‘yung available sa unit ko.”

Ay walang ‘ya, hulug na hulog na ‘ko, Baz. Oo na, pakakasalan na kita kahit hindi ka pa nagpo-propose sa ‘kin!

“S-salamat,” nahihiya kong sabi.

Pagkatapos naming magdasal ay nagsimula na kaming kumain habang nagkukwentuhan tungkol sa naganap na birthday party niya kahapon. Nag-enjoy akong kumain kasama siya at ang totoo niyan, ‘yung bituka ko, sumobra ang pagkatuwa kaya naging bondat na. Jusmiyo, wasak ang diet ko sa ‘yo, Basilio!

LUNES na Lunes pero para akong namatayan dahil sa sama ng itsura ko. Nakahiga lang ako sa kama habang nakataas ang kanan kong paa sa tulong ng pinagpatung-patong na throw pillows. Turo kasi ni dok Basilio, kailangan daw naka-elevate ang paa ko. Bumuntong hininga ako at umatungal na parang bata. Nakakapanis ng katawang lupa ang paghiga-higa lang sa kama. Pakiramdam ko tuloy, nasa ospital ako.

Maryosep, gusto kong pumunta ng café. Gusto kong maglakad-lakad at gumalaw-galaw. Pero hindi pwede. Nakakaiyak!

Kinuha ko na lang ulit ang cellphone ko at nagbukas ng Facebook. Nagbabasa-basa lang ako sa UST Files para malibang nang may biglang nag-pop na notification. Agad kong tinignan ‘yon.

Friend request mula kay Juliana “Juls” Ocampo. Ay, kinarir niya talaga ang Juls! Mas trip ko pa rin ang Juli! Haha. In-accept ko agad at wala pang isang minuto, may nag-pop ulit na notif.

Juliana “Juls” Ocampo suggested you to add Basilio Hernandez as a friend on Facebook.

My jaw almost dropped on the floor out of surprise. Humaygudnes! Si Baz, may Facebook account?! At hindi niya man lang sinabi sa ‘kin?!

Agad kong tinignan ang profile niya. Aba, putek, private ang peg! Bawal ma-like ang mga pictures niyang kundi mukhang stolen e feeling stolen ang dating! Share lang ang pwede, bwiset!

In-add ko siya at nang lumipas ang tatlong minuto na hindi niya pinapansin ang friend request ko ay minessage ko siya ng:

Langya ka, Baz! I-accept mo ‘ko! TT^TT

Inugat na ‘ko sa kili-kili, hindi pa rin siya nagre-reply kaya minessage ko na si Juli:

OL ba si Baz?

Agad siyang sumagot ng:

Oo. Sinabi ko sa kanya ‘yong PW ng WiFi sa café. Hawak nga niya ngayon ‘yong iphone niya eh.

Tinuruan mo siyang mag-Facebook?

Yes! Tangina, ang hirap niya ngang turuan eh! Ang arte pa sa profile pic!

Natawa naman ako. Chineck ko ulit kung nag-reply na siya at aba! Sabihan pa raw ako ng:

Sino ‘to?

Eh kung kaladkarin ko kaya nguso niya?! Buti sana kung wala akong picture sa FB ko eh karamihan nga ng laman ng timeline ko e selfie ko lang! Bwisit ‘to! Pasalamat siya’t mabait siya sa ‘kin kahapon kundi, pinasapak ko na siya kay Juli!

Nag-reply ako kay Baz ng:

Humaygahd, ginaganyan mo na ako ngayon? I hate you!

Sabay log out. Humugot ako ng hangin at bigay na bigay na bumuntong hininga. Relax, Cath. Relax! Baka inaasar ka lang ng damuhong ancient na taong ‘yan!

Naglagay ako ng earphones sa tenga at nagpatugtog ng classical music para mapayapa ang brain cells kong handa nang makipagdigma. Tapos nag-selfie ako. Nakakabawas stress din kasi ang makita mo ang sarili mong kagandahang sadyang pinagpala.

Tapos humugot ulit ako ng hininga bago nag-log in. Hindi niya pa rin ako ina-accept! Taragis ‘to! Friends na nga lang kami, dine-deny niya pa ako sa Facebook?!

Pinost ko ‘yung selfie ko with description na:

Ayaw akong i-accept ni Baz. :’( Nagtatampo na talaga akoooooo!

May mga nagla-like naman ng post ko, pero putek, todo snob pa rin si Baz. Grabe, nakakasakit na talaga siya ng damdamin ah!

Chineck ko ulit yung profile niya. Aba, nawala ‘yong FR ko sa taas! Dinelete niya! Argh! Nag-send ulit ako ng friend request at tinignan ang message ko. Wala, di talaga siya nag-reply. That moment, gusto ko nang magwala! Di bale nang mamaga nang mamaga ang kanan kong paa basta maibuhos ko lang ang sama ng loob ko sa kanya!

Kaso may nag-pop na notif:

You are now friends with Basilio Hernandez.

Yes! Akala ko patatagalin niya pa ang paghihirap ko eh!

Nakangiti na akong nagla-like ng mga pictures niya nang biglang may mag-comment sa recent post ko. Si Baz! Naks! Marunong na din palang mag-comment ang bwisit na ‘to? Akalain mo ‘yun?!

Basilio Hernandez: kailangan kapag nagpaparinig may kasamang picture? -_-

Wow, may emoji pa! Big time! Agad akong nag-reply sa kanya ng:

Cath Santillan: sus. kunwari ka pa. nagagandahan ka lang sa 'kin eh xD

After one hundred years nag-reply siya ng:

Basilio Hernandez: May sinabi ako? Wala naman ah. -_-

Napabuntong hininga ako nang malalim sa inis. Dine-deny niya na maganda ko?! Gahd, sinasayang ko talaga ang ganda ko sa pagpatol sa sinaunang tao na ‘to eh. Hindi maka-appreciate ng kagandahang pinagkaloob sa ‘kin ng langit!

Magre-reply na ulit sana ako kaso may notif na naman na nag-pop:

Basilio Hernandez listed that you two are in a relationship.   Confirm                                  Hide

Chapter 33

●ω● of reality

Hindi ako naniniwalang totoong nangyari 'yon pero naniniwala akong mahirap mag-move on.

MUNTIK mag-evaporate at umakyat sa ozone layer ang katinuan ko nang mabasa ko ang notification na ‘yon. Kinusot ko ang mga mata ko bago ako ulit tumingin sa screen ng cellphone ko, umaasang ang nabasa ko kanina ay isang di-makatotohanan pero nakakamatay sa kilig na guni-guni. I blinked thrice and heavily breathed at the sight before me pero walang nagbago. ‘Basilio Hernandez listed that you two are in a relationship’ pa rin ang nababasa ko.

Humaygahd, totoo ba talaga ‘to?! As in? Seryoso? Walang bawian?!

Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko at pagsaboy ng init sa mga pisngi ko. Binaba ko saglit ang cellphone ko at tumingin sa dingding habang pinakikinggan ang beat box showdown na nagaganap sa dibdib ko. Tapos parang slowmong lumapad ang ngiti ko at napasigaw ako nang bongga. Napahampas pa ako sa unan sa sobrang kiligayahan!

Jusmiyo, sinasabi ko na nga ba, mahal niya rin ako eh! (Aba, dapat lang! Ang ganda ko kaya! Daig niya pa ang naluging kandidato sa eleksyon kapag pinakawalan niya ‘ko ‘no!) Langya, ang dami talagang alam ng lalaking ‘to. Kainis! May pakaibi-kaibigan pang nalalaman pero in reality pala, gusto niya lang akong ligawan in guise of friendship!

Niyakap ko ‘yung stuff toy na pusang version ni Baz at kinausap na parang bagong takas sa mental: “Alam mo, nakakainis ka talaga! Pwede namang personal pero ang gusto mo public ang peg ng pagiging official natin!” Pigil-gigil na pinisil-pisil ko ang pisngi no’ng stuff toy sabay tili nang mahina. “I love you too! Mwah!” I added as I kissed it with my bare lips.

Habang yakap ang stuff toy sa isang braso, kinuha ko na ang cellphone ko para i-confirm ‘yung relationship request ng (ehem!) boyfriend ko kaso pagka-click ko do’n sa timeline review biglang… nawala. Nabaklas karaka-raka ‘yung ngiti sa labi ko. Hala, bakit nawala? Chineck ko ulit ‘yung notif at clinick pero nagre-redirect sa FB page na may nakalagay na ‘no items to review’.

Muntik ko nang mabitawan ‘yong cellphone na hawak ko sa sobrang pagpa-panic. Hindi pwede ‘to. Ano bang nangyari? Ime-message ko sana si Baz nang biglang may nag-pop na notif sa inbox ko. Si Baz!

Sorry. Wag mong pansinin ‘yong kanina. Pinakelaman lang ni Juli ‘yong cellphone ko.

What?

Bumagsak ang balikat ko. Dahan-dahan kong binaba ang cellphong hawak ko saka ako yumuko.

“Wag pansinin?” I reiterated under my breath as I bit my lip. Sa tingin niya ba gano’n kadali ‘yon? Bwisit ka talagang lalaki ka. Ang lakas mong magpaasa! In the first place, bakit mo hinayaang pakialaman ni Juli ang cellphone mo? Bakit mo hinayaang makialam siya sa Facebook account mong animal na animal lover ka?!

Takte, kanina lang ang saya-saya ko, kulang na lang masabitan ako ng medalya sa galing kong magpakabaliw sa ‘yo tapos ngayon, gusto ko nang maiyak at manapak. Grabe, di mo man lang ako binigyan ng enough time para makapag-celebrate. Talagang binawi mo agad.

Ang bilis ng transition ng emosyon ko dahil sa ‘yo. Pasadong-pasado na talaga akong maging artista. ‘Yong totoo, gusto mo lang maging talent manager ko ‘no?

Tuluyan nang tumulo ang mga luha ‘ko. Di ko na pinahid. Sayang effort. Lahat naman ng effort ko, sayang lang eh. Balewala.

Takte, ang hirap naman ng gan’tong sitwasyon. Ang saya-saya kapag nilalandi ka niya pero ang sakit-sakit kapag pinapamukha niya sa ‘yong magkaibigan lang kayo.

Basilio, bakit nakadepende sa ‘yo ang  kaligayahan ko?

TAHIMIK akong kumakain mag-isa habang nanunuod ng TV pero ‘yong utak ko, di pa rin nakakaget-over sa nangyari kaninang umaga. Sineenzone ko lang si Baz saka ako nag-log out. Nilagay ko muna ‘yong cellphone sa ilalim ng unan ko para di ko nakikita. Pero di rin epektib dahil naiisip ko naman siya. In fact, buong araw akong parang nagluluksa dahil sa nangyari. Ngayon alam ko na kung anong feeling ng Ate Rina nila kahit wala naman akong jowa.

Bumuntong hininga ako at tumingin sa orasan. Gabi na pala. Paniguradong mamaya, uuwi na si Baz at iche-check niya ‘yong kanan kong pang tapos nang sumakit at umeksena. Kailangan ko nang bilisang kumain nang makatulog na agad ako. Ayoko siyang makita. Gahd, ayoko na siyang makita ever! May hangganan ang pagpapakatanga ‘ko at ito na ang katapusan no’n!

PAGKAHIGA ko sa kama, nagsaksak agad ako ng earphones sa tenga at nagpatugtog ng classical music in high volume para hindi ko marinig ang ancient na lalaking ‘yon kapag kumatok siya mamaya. Naka-off din ang phone ‘ko para di niya ko matawagan. At kahit di pa ako inaantok, ipu-push ko ‘tong pagtulog ko nang medyo maaga. Habang nakapikit, pilit akong nag-iimagine ng ibang bagay liban sa kumag na ‘yon kaso epic fail. Kada imagine ko ng scenery like a garden or an ocean, laging nagshi-shift sa kanya ang view. Putspa, lahat ata ng anggulo ng ngiti niya, kabisado ko na. Pati tunog ng pagtawa niya, lalim ng boses niya, init at higpit ng yakap niya, nagpe-play sa utak ko. Argh!

Napabangon ako bigla sa inis.

Imbis na maka-move on, lalo ko lang siyang na-miss! Juskong mahabagin, maawa naman po Kayo sa ‘kin!

“Cath?” Agad akong napalingon sa pintuan. Nakarinig ako ng mga katok. “Cath, si Basilio ‘to.” Bwiset, kahit di ka magpakilala, nare-recognize ng puso ‘ko ang boses at presensya mo!

Humiga ako ulit at lalong nilakasan ang volume ng pinapakinggan ko. Tignan ko lang kung marinig pa kita ulit! Hmp!

Mariing pinikit ko ang mga mata ‘ko at pilit binalewala si Baz. Oo, kahit masakit. Kahit mahirap siyang tiisin. At kahit alam kong hindi naman niya sinasadyang saktan ako sa nangyari kanina.

MALAPIT na ‘kong mapadpad sa mundo ng mga panaginip nang biglang nawala ang malakas na classical music na naririnig ko. Hala, battery empty na ba ang iPod ko? Kaka-charge ko lang no’n kanina ah.

Nakarinig ako ng buntong hininga. Nakiramdam ako habang nakapikit. Humaygahd, may multo ba sa unit ko?!

Naramdaman ko pang may mabigat na pumatong sa gilid ng kama ko kaya lalo akong kinabahan. Pakiramdam ko hindi ako makagalaw sa takot! Que horror!

“Ang tigas talaga ng ulo ng babaeng ‘to kahit kelan.”

Lalong dumagundong ang kabog ng puso ko. B-boses ‘yon ni Basilio. Maryosep, halucination ba 'to o nananaginip lang talaga ako?!

I felt a warm and soft hand caressed my cheeks and I was tempted to open my eyes to verify if I’m just dreaming or not. Pero hindi ko ginawa kasi natatakot ako. I’m afraid to be slapped hard by the harsh reality again. Ayoko nang umasa ulit dahil wala naman akong aasahan. Saka imposible namang makapasok si Baz sa unit ko. Wala akong naalalang binigyan ko siya ng kopya ng susi ko at wala akong balak bigyan siya. Di pa ako gano’n kahibang sa kanya ‘no!

“Matulog ka nang mahimbing.” Narinig kong sabi niya. “Bukas ko na lang titignan ang lagay ng paa mo.” Ilang segundo makalipas, naramdaman kong hinawakan ng magkabilang kamay niya ang pisngi ko tapos may malambot na labi ang dumikit saglit sa noo ko.

Kulang na lang hagisan ko ng popcorn ang sarili ko sa tindi ng imahinasyon ko. Benta, putek! Panaginip pa more! D’yan ka lang naman magaling eh.

Muntik mag-rest in peace ang katawang lupa ‘ko nang maramdaman ko pang dinikit niya ang noo niya sa noo ko bago siya tumayo at lumakad palayo.

Langya, havey! Sana sinagad mo na, Cath at nilagyan mo ng hot and sizzling kissing scene sa dulo para mas masaya!

Sumara ang pinto at narinig kong pinindot niya ang lock. ‘Matik na nagdilat ako ng paningin. Kinapa ko ang earphones ko pero putek, wala sa tenga ko! Hinanap ko ‘yon at nakita ko sa gilid ng lampshade sa bedside table. Nang damputin ko, napansin kong may isa pang bagay na naiwan doon liban sa lampshade.

Susi. Kopya ng susi ng unit ko na pinahiram ko kina Juli at Cris no’ng birthday ni Basilio.

“Syet, hindi pala panaginip,” I whispered as my eyes widened and my cheeks turned red.

Chapter 34

●ω● of attention

Hindi ako naniniwalang madaling mapansin ng taong gusto mo pero naniniwala akong si Crispin ay talagang ubod ng talino.

NAHIRAPAN akong matulog nang gabing ‘yon. Putek, kung di ba naman mag-short circuit ang utak mo sa nangyari e ewan ko na lang! Mas malabo pa ang pesteng neanderthal na ‘yon kesa sa tubig ulan eh! Sarap sampalin kaliwa’t kanan! Ano ba, Baz! Kaibigan lang ba o higit pa?

Bumuntong hininga ako at nagtalukbong ng kumot.

Iniisip ko kung bakit siya pumasok sa unit ko nang walang permiso. Kahit ba may susi siya, hindi niya dapat ‘yon ginawa. Invasion of privacy ‘yon at trespassing ‘no. At kahit nagawa niya na ‘yon minsan (no’ng time na sinundan niya sina Soledad na pumasok sa pinto kong slight na bukas) at ginagawa ko ‘yon madalas (wala eh, gano’n talaga kapag di ko pa sinosoli ‘yung kopya ng susi niya! Hahaha!) e mali pa rin ‘yon. Saka kung isosoli niya lang pala yung susi ko, bakit di siya naghantay na lang ng bukas? Nakita naman niyang tulog na ‘ko.

Well, alam ko namang nag-uumapaw ako sa kagandahan pero sana nagtimpi muna siya. Hindi ‘yong pinanggigilan niya ko nang inakala niyang tulog ako. Unfair ‘yon ‘no. Di ako nagka-chance gumanti!

Nag-init ‘yong mukha ko nang maalala kong hinalikan niya ‘ko sa noo. Langya, lakas makapagsabing di basta-basta binibigay ang halik kung kani-kanino pero dine-virginize niya ‘yong noo ‘ko. Bwisit siya. Kung na-realize ko lang nang mas maaga na hindi panaginip ‘yon, e di sana hindi ako naguguluhan ngayon. Eh di sana natanong ko siya nang deretsahan. ‘Yong tipong wala siyang kawala. Kesa bukas, malamang sa malamang itatanggi niya o kaya ipaglalaban niyang kesyo wala lang ‘yon, normal lang halikan sa noo ang kaibigan na parang kapatid o anak blahblah. Tsk. Ganyan naman ‘yan eh.

At ganito naman ako. Lihim pa rin na natutuwa kahit na kasing gulo na ng buhul-buhol na buhok ang isip ko.

KINABUKASAN pagkatapos kong maligo at magbihis ay binuksan ko ang ref para kumuha ng ipangsasahog sa lulutuin kong agahan. Napataas ako ng kilay at napakunot noo nang may bumulaga sa ‘king isang kahong kulay dark brown at may ribbon pa na pink. Naka-print in gold letters ang mga salitang ‘Coffee Cat’. Kinuha ko ‘yon at dinala sa mesa.

“Parang wala akong natatandaang bumili ako sa café no’ng nakaraan,” pabulong kong sabi. Hihilain ko na sana ang ribbon para mabuksan ‘yong kahon nang mapansin kong may nakasabit na maliit na card sa gilid ng ribbon. Agad ko ‘yong binuksan at binasa.

Pagaling ka, pusa. Wag kang masyadong magpa-miss. – Cris

My jaw quickly dropped when I saw Cris’s name at the bottom. Tokwa, umasa ako nang mahigit isang segundo. Akala ko talaga galing ‘to kay Basilio!

Bwisit! Kinilig pa man din ako kahit nainis akong tawaging ‘pusa’ tapos gan’to? Nasa’n ang hustisya? Pakilabas ASAP!

Saka pa’nong nailagay ni Cris ‘to sa ref k—

Bigla akong natigilan. Hindi kaya itong box na ‘to ang dahilan kung bakit pumasok si Baz sa unit ko kagabi? Humaygudnes! Don’t you dare tell me na sinabi ni Crispin na may gusto siya sa ‘kin at nagpatulay siya kay Basilio?! Juice colored, ibabato ko talaga sa pagmumukha ng lalaking ‘yon ang box na ‘to kapag tama ang hula ko!

Humugot ako ng hininga at nagpigil ng namumuong galit. Putek, alam kong sobrang talino ni Cris pero sana naman wag niyang gamitin ang utak niya pagdating sa gan’tong bagay. Masakit na nga ‘yung feeling na umaasa ka sa wala tapos itutulay ka pa sa iba ng taong gusto mong makatuluyan. Gahd, apply cold water to the burned area lang ang peg!

Binuksan ko na ang kahon at kuminang ang mga mata ‘ko nang makakita ako ng dalawang matatabang slice ng strawberry shortcake doon. Gahd, mouth watering! Agad kong kinuha ang cellphone sa ilalim ng unan sa kama ko at binuksan ‘yon para ma-picture-an ko ‘yung cake bago maagnas sa tiyan ko. Sayang ang likes at hearts. Kahit naman banas ako kay Cris e hindi ko kayang hindi pagnasaan ang mga cake na binake niya. Tokwa, ibang level manglandi ang isang ‘to!

Pagkabukas na pagkabukas ng phone ko ay nakakita ako ng apat na missed call. Isang galing kay Baz, isang galing kay Juli at dalawang galing sa isang unknown number. Chineck ko rin ‘yong inbox ko at napangiwi ako kasi ‘yung unknown number ay pagmamay-ari ni Cris. Una niyang text, nagpakilala siya, pangalawa naman, nang-asar lang. I rolled my eyes and saved his number before I deleted his messages. Isa pa ‘tong malakas ang saltik eh. Hindi mo alam kung nagpapa-cute o naninira ng araw. Kaloka! Magsama nga kayo ng kapatid mong si Basilio! Mga bwisit kayo sa buhay ko!

Pagkatapos kong picturan yung cake ay nag-log in ako sa FB. Aba matinde, may tatlong message sa ‘kin si Baz. Medyo kinilig naman daw ako no’n bago ko binatukan ang sarili ko. Umayos ka nga, Cath! Minessage ka lang no’ng tao hindi niya binalik ‘yung relationship request sa ‘yo kaya tigilan mo na ang pagpapakashunga! sermon ng isip ko. Napabuntong hininga na lang ako bago ko kinlick ang message niya.

Basilio Hernandez: Uy.

Basilio Hernandez: Sabi ko ‘yung kanina ang wag mong pansinin.

Basilio Hernandez: Hindi ako.

I bit my lip and felt my heart squeezed painfully in my chest. Parang gusto kong ibato ang cellphone ko sa kilig at asar sa kanya. I breathed heavily before I replied:

Cath Santillan: ‘To naman. Di lang na-reply-an agad, nang-aakusa ka nang di kita pinapansin?

I entered my message and waited for his reply pero mukhang di siya OL. Kunsabagay, sa café nga lang pala siya nakiki-wifi. Kaya nag-send ulit ako ng panibagong message. Tutal, mamaya niya pa naman mababasa ‘to eh.

Cath Santillan: Ikaw nga ‘tong di ako napapansin.

Isang buntong hininga pa ang pinakawalan ko bago ko binalik sa Home ‘yung FB page. Tapos in-upload ko na ‘yung picture bago ako nag-log out. Pagkababa ko ng cellphone, kumuha agad ako ng tinidor at tinikman ko na ‘yung cake na binake ni Cris.

Isang subo pa lang, napangiti na ako at slight na kinilig. My gahd, may isasarap pa pala ‘yong unang cake na natikman kong gawa niya. Sobrang di ko mapigilang magsunud-sunod ng subo habang unti-unti kong tinutunaw ‘yung cake sa bibig ko. Heavenly! Tipong inaakyat ako ng mga anghel patungo sa langit sa intense ng sarap ng kinakain ko. Goodvibes overload.

Walang ‘ya ka, Cris. Wag mo ‘kong i-seduce sa ganitong paraan! Dahil kahit pasakan mo ng isang libong klaseng masasarap na cake ang bibig ko, hinding-hindi ka magtatagumpa—

Subo ulit. Ngiting malapad at buntong hininga.

Juice colored, hindi pa nga nagiging kami ni Baz, may tukso na agad?! Napasabunot ako sa buhok bago ko hinanap sa paningin ko ang cake na ngayon ay nagsi-circulate na sa tiyan ko.

I frowned and unconsciously uttered, “Bitin.”

“GOOD morning,” bati sa ‘kin ni Baz pagkabukas ko ng pinto. Saglit na napigtal ang hininga ko nang ngumiti siya sa ‘kin at pinilit kong ngitian siya pabalik nang normal kahit na ‘yong kunsensiya ko e buong puso kung simangutan ang lalaking dalubhasa magpaasa. Inabutan niya ako ng mug at tinanggap ko naman ‘yon. Naging natural ‘yong ngiti ko at nabawasan ang kaba ko nang malanghap ko ang pamilyar na aromang una kong kinabaliwan nang dahil sa kanya.

“Latte ‘yan na hugis puso,” he added and I thanked him bago ko binaba ang tingin ko sa latte. Putek, bigay ka nang bigay ng latte na hugis puso ang design pero ‘yung puso mo naman ayaw mong ibigay! Damot!

“Um…” he started to say. Napaangat tuloy ako ulit ng tingin sa kanya. Napaiwas siya saglit ng tingin bago niya binalik ang mga mata niya sa ‘kin. Napakunot na lang ako ng noo. “…gusto ko sanang humingi ng tawad.”

“Para saan?” tanong ko. Dami mo nang kasalanan sa ‘kin, di mo lang alam.

“P-pumasok kasi ako sa unit mo kagabi,” nagdadalawang isip na paliwanag niya. “Binigay ni Cris sa ‘kin ‘yung susi bago kami naghiwa-hiwalay ng direksyon pauwi.”

I folded my arms over my chest and arched a brow. Dapat magtataray ako kaso naisip kong hayaan na lang siyang magpaliwanag. Gahd, ang bait ko na talaga! Apir naman d’yan!

“Eh… kinakatok ko ‘yung pinto mo kagabi pero hindi ka sumasagot kaya binuksan ko na ‘yong pinto. Nag-alala kasi ako na baka kung anong nangyari sa ‘yo. Di ka pa naman nakakalakad nang maayos—”

“Okay na ‘yong paa ko,” putol ko sa paliwanag niya sabay angat nang kaunti ng kanan kong paa. Pinagalaw-galaw ko pa ‘yon para makumbinsi siya. “Makakapasok na ‘ko ngayon.”

“Sigurado ka?” May pag-aalala pa rin sa tono ng boses niya. Nag-squat siya sa harap ko para makita nang maayos ang paa ko. Pinisil niya ito nang bahagya. “Hindi na ba talaga masakit?”

“Hindi na nga. OA ka lang talagang mag-alala,” natatawa kong sabi. Dumiretso na siya ng tayo at ngumiti.

“Mabuti naman,” sagot niya. “Basta… wag mo na lang munang masyadong iapak at baka mamaga ulit.” Tumango ako at naghihintay ng susunod niyang sasabihin. “Nilapag ko pala yung susi sa bedside table mo at… tinanggal ko ‘yung earphones sa tenga mo bago ako umalis.”

“Alam ko,” mahina kong bulong.

“Ha?”

“Sabi ko, alam ko. Napansin ko ‘yun nang magising ako kaninang umaga,” sabi ko sabay tawa. Napa-“Ahh” naman siya. Nakahinga ako nang maluwag. Humaygahd, mag-ingat ka nga sa mga reaksyon mo at baka mabuko niyang aware ka sa pinaggagagawa niya kagabi!

“Saka… nag-iwan pala ako ng cake sa ref mo. Binilin ni Cris,” Baz added and I started to feel uneasy. May part sa ‘kin na gustong malaman kung totoo ang hinala ko pero may part din sa ‘kin na ayaw. Ano nang gagawin ko kung talagang balak magpatulay ni Cris kay Baz? “’Yon din ang dahilan kaya ako pumasok sa loob ng unit mo kahit alam kong mali. Gusto niya kasing masurpresa ka at maging malamig ‘yong cake ‘pag kinain mo.”

“M-may ideya ka ba kung bakit ako binigyan ni Cris ng cake?” lakas-loob kong tanong kahit deep in side, gusto ko nang sabunutan ang sarili ko.

“Nakita mo na pala?”

Ngumiti ako nang pilit. “Ubos ko na nga eh.” Tumawa ako. Ngumiti lang siya.

“Sabi niya…” Napalunok ako at naghihintay ng kasunod na sasabihin niya. Sana mali ako ng hinala! Sana mali ako ng akala! “…’yun daw ‘yung share niya sa ambagan n’yo no’ng birthday ko,” naiilang niyang sabi at napasimangot ako. Natawa naman si Baz.

Although nakahinga ako nang maluwag, nabwisit pa rin ako kasi cash ang usapang hatian, tapos gugulangan niya ko? Ang mahal naman ng cake niya, kaloka!

“Mag-usap na lang kayo ni Cris mamaya tungkol do’n. Anyway, sana di ka nainis sa ‘kin.”

“Asa ka namang di ako nainis sa ‘yo,” sabi ko sabay tingin nang pailalim sa kanya, “e bigla mo na lang akong hinalikan sa noo.”

Chapter 35

●ω● of confession

Hindi ako naniniwalang mukha akong isda pero naniniwala akong may forever (yeah!).

SARAP ilampaso ng dila ko, ang galing lang! Biglang nadulas! Humaygudnes, wala sa script ‘yong scene na ‘yon, direk! Ulitin natin habang hindi pa—

“Nagising ka pala sa ginawa ko. Sorry,” tila nahihiya niyang sabi sabay iwas ng tingin at kamot saglit sa batok. Akala ko tatalsik ‘yong pustiso ko sa sobrang gulat sa sinabi niya eh! Buti na lang napigilan ko kasi wala akong pustiso. Syempre, all natural ang beauty ko ‘no kaya walang halong fake sa pearly whites ko! Gahd, so hindi niya itatanggi?! Siguro kapag sinabi kong kami na hindi niya rin itatanggi! Asa! “N-nakasanayan ko lang kasing gawin ‘yon sa mga alaga kong pusa.”

“So pinagkamalan mo akong pusa, gano’n?” putol ko sa sinabi niya at walang pakundangan siyang natawa. Nakakaloka talaga ‘tong prehistoric creature na ‘to! Pagkatapos kong magmumog, maghilamos at maligo ng sermon sa kanya dahil hinalikan ko siya sa lips, eto lang ang ikakatwiran niya sa ‘kin? Aba matinde. Sisiguraduhin ko sa kanyang hindi uubra sa ‘kin ang palusot niya kahit ga’no ko pa nagustuhan ang paghalik niya sa noo ko! Hmp!

“Ang laki mo namang pusa, Cath” sabi niya sabay tawa. Aba’t kinarir niya talaga ng biro ko?! Isa pang pamimilosopo at hahatakin na kita sa husgado! “Pero di nga, nainis ka sa ginawa ko?” tanong niya at muntik kong isaboy sa pagmumukha niya ‘yong laman ng mug na hawak ko.

Mukha ba akong nainis ha?! Mukha ba?! Kung pwede lang gabi-gabi mong gawin sa ‘kin ‘yon e wala na akong mahihiling pa.

Kaso hindi tayo! ‘Wag mo nga akong hayaang mabuhay sa panaginip! Panira ka talaga ng realidad!

Sinimangutan ko siya. Kinunot niya lang ang noo niya at naghintay ng sasabihin ko. I made face and slapped his left arm. “Nakakainis ka talaga,” I mumbled before I turned away from him and closed the door. Oo, bastusan lang! Bwiset siya, imbes na magpaliwanag nang may sense, talagang biniru-biro niya pa ako. Feeling ko talaga sinasadya niya lang na paglaruan ang damdamin ko. Si Rizal kasi eh, kung anu-anong tinuturo sa kanyang player tips!

Hay. Bigla tuloy akong nagkaroon ng urge na bumiret ng mga kanta ng Aegis sa pagkabanas sa kanya.

Nakarinig ako ng katok mula sa pinto. “Uy, Cath. Bakit bigla mo na lang—”

Sa inis ko, sinipa ko ‘yung pinto. Ayun, napaaray ako sa sakit. Buti na lang ‘yung kaliwang paa ang ginamit ko kundi burol na talaga ang susunod na mangyayari sa mga daliri ko sa kanan kong paa.

“A-ayos ka lang?”

“Shut up!” sigaw ko. “Wag mo akong kausapin!”

Kumatok ulit siya. “Ano na naman bang ginawa ko at galit ka na naman sa ‘kin?” Hindi ako sumagot. Lumagok na lang ako ng latte nang kumalma naman ako nang konti. “Kung tungkol ‘to sa paghalik ko sa noo mo—”

Sinong may sabing tungkol lang do’n ang kinaiinis ko sa ‘yo?! Lahat ng ginagawa mo nakaka-highblood! Utang na loob, ibang babae na lang ang landiin mo dahil sawang-sawa na ako sa ‘yo! Biro lang, ‘pag ikaw lumandi sa iba, hihiwalayan kita kahit hindi pa nagiging tayo!

“—sorry na, okay? I just wanted to wish you goodnight. Sa tingin ko wala namang masama do’n.” Akala mo lang wala pero meron, meron, meron! “Ginagawa ko rin ‘yon kina Sole—”

“Ano ba talagang tingin mo sa ‘kin?” I’ve accidentally blurted out and I instantly hated how desperate I sounded. Syet! Why did I—argh! Katapusan ko na! Langya kasi ‘tong dila ko, kanina pa pumapapel! Sinabi na ngang wala ‘to sa—

“Sasagutin ko ‘yan kapag binuksan mo ang pinto.”

Bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya. Humaygaligas, time first! Hindi pa ako handang malaman ang katotohanan! Okay na talaga ako sa gan’to lang kaya please, Lord, pakibalik ako nang konti sa nakaraan! Ayokong marinig ang sasabihin niya! Ayoko!

Pero kahit ga’no magmatigas ang buong pagkatao ko ay binuksan ko pa rin ang pinto. Nakatingin lang ako sa paa ko. I don’t want to meet his eyes. Baka lalong lumabas ‘yong mga emosyong tinatago ko.

“Cath,” he said softly and my heart just melted. “Tumingin ka sa mga mata ‘ko.”

Kailangan may gano’n? Jusmiyo, babalik na lang ako sa kwarto ‘ko! Hindi na kinakaya ng katawang lupa ‘ko ang ganitong confrontation!

Nang hindi ko siya sinunod ay nilagay niya ang dalawa niyang kamay sa gilid ng pisngi ko. Naramdaman ko ang init ng mga kamay niya. Juice colored, ayoko na talaga. Hindi na po ako uulit, promise ‘yan kaya sana panaginip lang ‘to! Panaginip lang!

Unti-unti niyang inangat ang mukha ko para tignan siya. Seryoso ang mukha niya at seryoso ring malapit na akong mabaliw. Nagwawala na ang puso ko, gusto nang lumabas mula sa dibdib ko. Nagsusumigaw ang utak ko at natutuyo ang lalamunan ko.

Pagkatapos nang ilang segundong titigan challenge, bigla niyang diniinan ang pagkakahawak sa magkabilang pisngi ko tapos tumawa siya nang wagas.

“Mukha kang isda,” sabi niya habang tumatawa. Sinimangutan ko siya nang buong puso bago ‘ko inalis ang dalawa niyang kamay. Putek, wala talaga akong mapapala sa lalaking ‘to! Ayawan na!

“Galit ka na naman,” puna niya at inirapan ko lang siya. Natawa siya nang bahagya bago niya pinisil saglit sang kanang pisngi ko.

“Wag ka nga! Hindi na ‘ko natutuwa sa ‘yo, Baz ah!” reklamo ko pero parang di man lang siya naapektuhan.

“Pero natutuwa ako sa ‘yo,” sabi niya at muntik ko nang palabasin ang mga sungay ko para suwagin siya. Maryosep! Sinasabi ko na nga ba’t pinagkakatuwaan lang ako ng— “At sa samahang meron tayo." Samahan? Anong klaseng samahan 'yang pinagsasasabi mo?! Ayoko nang barkadahan! Ayoko nang friendzone! Umayos ka sa mga sinasabi mo kundi kakalbuhin kita!

"Masaya ako kapag kausap at kasama kita.” T-teka lang, hindi ako makahinga at makagalaw. Maryosep, hindi naman ako na-inform na magtatapat na pala si Basilio sa ‘kin today. Sana nakapag-ayos man lang ako at nakapagwisik ng pabango. Chos! Ano ba, Cath! Imbes na nangangarap ka d’yan, makinig ka nang maigi sa sinasabi niya!

“Hindi ko alam kung bakit gusto kitang inaalagaan,” umiwas siya nang tingin saglit bago niya ulit ako tinignan, “at inaasikaso. Siguro gano’n lang talaga ako. Ewan. Ang gulo ko. Sorry. Basta ‘yun na ‘yon. Anyway, hindi ko alam kung bakit mahalagang malaman mo kung anong tingin ko sa ‘yo, hindi ba mas importanteng naipaparamdam ko sa ‘yo na mahalaga ka sa ‘kin?”

6:30 AM, ikalabing anim ng Setyembre nang tuluyang pumanaw ang katawang lupa ni Cath Santillan, 16 anyos na may gandang pinagpala at buhok na sobrang haba. Sa lahat ng nakakakilala sa kanya at nais dumalo sa kanyang libing ay maaari lamang pong kontakin ang numerong naka-flash sa inyong screen. Inuulit ko, 6:30 AM ng—

Aaah! Nakakakita ako ng mga anghel na nagga-gangnam style sa paligid at mga kumikinang na bituing naghuhula-hoop sa sobrang saya! Humaygahd, sinong may sabing walang forever?! This is the start of our forever… ever… ev—

“Cath? A-ayos ka lang?”

“H-ha?” I blinked twice and stared at him. “Ano ulit ‘yung sinabi mo?” Sinimangutan niya ako at bigla akong natawa habang pinipigil ang pag-usbong ng kilig sa aking gilagid.

“Ewan ko sa ‘yo,” sabi niya bago siya tumalikod at naglakad papunta sa tapat ng unit niya. Nilingo’n niya ako saglit para sabihing, “D’yan ka na nga.”

Sinarado niya na ang pinto at di ko alam kung may sapi lang ako ngayon pero napangiti pa ‘ko sa ginawa niya.

To be continued…

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Coffee Cath Chapter 15-26

Chapter 15

●ω● of sparks

Hindi ako naniniwalang madaling humanap ng ka-sparks pero naniniwala akong posibleng nasa harapan ko lang pala ang hinahanap ko.

HANGGANG ngayon ay di pa rin ako makapaniwalang kasama ko ang girlfriend ni Basilio. Humaygaligas, malayung-malayo siya sa ine-expect ko. Sa pagkakatanda ko kasi mahinhin si Juli at isa ring simbolo ng pagiging dalagang Pilipina gaya ni Maria Clara.

Eh ‘yong kasama ko ngayon, nakabukaka habang nakaupo kami sa jeep. Buti hindi siya nakapalda kundi nabosohan na siya ng mga nasa harap namin. Tapos no’ng biglaan ang paghinto ni manong driver dahil may bigla na lang bata na tumawid sa kalsada e sinigawan niya si kuya ng, “Tang ‘na manong, dahan-dahan naman!”

Maryosep, parang gusto ko tuloy mag-sign of the cross at pumunta ng kumbento dahil sa bunganga niya. Di naman sa nagmamalinis ako ‘no pero dapat ginagamit lang ang mga salitang ‘yan sa mga importanteng okasyon gaya ng binyag, birthdays, kasal—este—kapag nag-uumapaw ka na sa galit at puputok na ang Mt. Pinatubo.

“Eh gagong bata ‘yon e, bigla na lang tumawid sa putang inang kalsada! Kapag naman nasagasaan, driver ang may kasalanan!” reply ni manong at nagpatuloy na ulit siya sa pagmamaneho.

‘Yan, ‘yan ang sinasabi kong wastong pagmumura. Nasa lugar. May hugot feels. Dahil hello, mali naman talaga ‘yong bata. Hayst. Ano pa nga bang bago sa Pilipinas?

Anyway, pinasadahan ko ulit ng tingin ‘yong katabi ko. Di nga, girlfriend ba talaga siya ni Baz? Parang hindi naman. Though may itsura siya, hindi siya pasok sa standards ko ng salitang ‘maganda’ dahil ang maganda lang sa paningin ko e mga artista at supermodel. Napakasimple niya. Walang accessories sa katawan, walang make-up, ordinaryong mamamayan lang ang peg ng getup. May korte ang katawan pero di sapat para matawag na sexy. At kahit mabait siya dahil tinulungan niya ‘ko kanina e marami pa siyang kulang na requirements para matanggap ko siya. Hanudaw? Kailangan may approval ko?

Eh kasi naman feeling ko ‘yong tipo ng babae ni Baz e ‘yong gaya ko. Ay naku, Cath, sige lang, asa pa more! Gawin mo nang isang life goal ang paasahin ang sarili mo sa isang lalaking kaibigan lang ang plataporma sa buhay mo!

“‘Andito na tayo, Cath,” sabi ni Juli. “Manong, para po.”

Nang makarating na kami sa loob ng café ay parang nakakita ng multo si Crispin. As in halos lumabas ang dalawang mata niya at pasukan ng langaw ang bunganga niyang bukang-buka.

“K-kanina pa kita hinihintay sa Trinoma kaso di kita makita.” Nawindang ang katawang lupa ko nang bigla siyang hatawin ng mabigat na duffel bag ni Juli sa sikmura.

“Gago, SM North ang usapan!” inis na sabi ni Juli sabay tinging matalim kay Cris. “Kulang na lang ugatin ako’t tubuan ng dahon do’n kakahantay sa ‘yong sira ulo ka!”

“Kaya pala di kita nakita, naging puno ka na pala. Hahaha. S-sorry akala ko kasi talaga Trinom—” Sinikmuraan ulit siya ni Juli, this time, gamit ang kamao niya.

“Ang layo ng salitang SM North sa Trinoma!”

“By distance malapit la—” Isang mabilis na uppercut ang pinakawalan niya mga kaibigan!

“‘Wag na wag mo ‘kong yayabangan ng talino mo kundi hindi lang ‘yan ang aabutin mo!” pairap na sabi ni Juli sabay pagpag ng dalawa niyang kamay.

Nakasandal na si Cris sa may pintuan ng cafe dahil sa lala ng tama niya. Isang suntok pa, sigurado knock out na. Humaygad, parang ayoko nang lumapit kay Juli. Baka manganib ang buhay ko!

“Juli?”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang boses ni Baz. Putek, bakit ba ‘ko sumama kay Juli rito sa café e ayoko ngang makita ang makalumang tao na ‘yon?!

“Ikaw nga.” Nakita ko siyang papalapit. Gahd, sa awa ng Maykapal, hindi niya pa napapansin ang presensya ko sa tabi ni Cris na malapit nang maging mag-emergency room ang lagay. “Kamusta naman ang entrance exam this year, Juli?”

Inangat ni Juli ang kanang kamao niya at kahit may kaliitan siya e nailapit niya ‘yon sa mukha ni Baz na hindi man lang nagulat sa inasal ng girlfriend niya. Akala ko susuntukin niya na ito pero di niya dinikit sa mukha ni Basilio ang kamao niya.

“Isang tawag pa sa ‘kin ng Juli at manganganib ang buhay ng mga alaga mo,” banta ni Juli.

Natawa naman si Baz. “Ikaw talaga, ang hilig mong magbiro. Para kang si Cris…” Napatingin siya kay Crispin at ‘yon ang kinagulat niya. “O Cris, bakit ka nakahawak sa tiyan mo? Kakakain mo lang kanina ah. Ang siba mo talaga.”

Bahagya akong napangiti sa sinabi niya. Langya, kahit tone-tonelada na ang inis ko sa kanya, napapangiti niya pa rin ako nang di niya sinasadya.

“‘Yang si Juli ang sisihin mo! Di lang nasundo, galit na agad,” paliwanag niya habang iniinda ang sakit.

“Kelan n’yo ba 'ko matututunang tawaging ‘Juls’, ha?!” asar na tanong ni Juli sa dalawa.

“Ang pangit kaya ng Juls, parang panglalaki,” komento ni Baz. “Pasalamat ka nga tinatawag kitang Juli eh. Mas gusto ko kaya ‘yong buong pangalan mong Juliana.”

Bakit pakiramdam ko sinaksak ako ng isang daang kutsilyo sa puso dahil sa sinabi niya?

“Ewan ko sa ‘yo, Basilio,” pairap niyang sabi though nakita ko siyang pasimpleng namula. “Magsama kayo ng mga pusa mo.”

“Speaking of pusa…” Napunta ang tingin sa ‘kin ni Baz at trumiple ang bilis ng tibok ng puso ko. Agad akong tumingin sa mga paa ko habang pilit pinapakalma ang sarili ko. “Magkasama kayo ni Cath?”

“Oo. Nagkita kami sa mall kanina.”

Nakita kong lumapit sa ‘kin si Baz at kinuha niya ang lahat ng hawak kong paper bag bago niya iniangat ang mukha ‘ko gamit ng isa niyang kamay. Napalunok ako habang nakatitig sa mukha niya.

“Gumastos ka na naman nang malaki." He smiled and all my mind could think was ‘Oh shit’. Tapos bumuntong hininga siya bago niya inalis ang kamay niya sa baba ko at nilapag ‘yon sa ulo ‘ko. He patted my head and somehow I missed that gesture of his. “Next time hindi na pwede ‘yan.”

Eh? P-pinagbabawalan niya ba ‘kong…

“Ang close n’yo ah,” puna ni Juli at agad akong lumayo nang ilang inches kay Baz.

“N-nagkakamali ka ng iniisip!” I interjected with a flustered face. “H-hindi kami close ‘no..” halos pabulong kong sabi.

“Malamang, lumayo ka na sa ‘kin eh,” sabi ni Baz sabay tawa nang wagas. I looked at him in disbelief at ngumiti lang siya sa ‘kin kaya lalong nagkagulo ang brain cells ko. Tama bang tawanan mo ‘ko sa ganitong sitwasyon ngayong kaharap mo ang girlfriend mo?!

“Nawala lang ako ng ilang linggo, pinagpalit mo na agad ako?” My heart stopped as I heard Juli’s voice. Pabiro ‘yon pero may lalim. Juice colored, sinabi ko na ngang mali siya ng iniisip eh, hindi ba niya narinig ang sinabi ko kanina?!

“Alam mo naman ‘yang si Baz,” sabi ni Cris na ngayon e di na nakasandal sa pinto. Mukhang di naman pala talaga siya napuruhan. Artistahin talaga ‘tong lokong ‘to. “Huwarang boyfriend.”

“Cris, tumigil ka na nga,” sita ni Baz, “at tumao ka na sa counter.”

“Sus, gusto mo lang masolo si Juli eh,” pang-aasar ni Cris bago siya tumalikod at nagsimulang maglakad.

“Kilabutan ka nga sa sinasabi mo,” natatawang pahabol ni Baz sa kanya bago siya tumingin kay Juli. “Kumain ka na?”

Bakit pakiramdam ko may extra lambing na kasama ang bawat salitang binibitawan niya kay Juli? At bakit pakiramdam ko napupunit ang puso ko sa kada segundong nakatayo ako rito kasama sila?

“Oo. Sa tagal ba naman ni Crispin kanina, malamang magugutom ako,” sagot ni Juli at tumawa naman si Baz.

“Eh di magpahinga ka muna sa loob bago ka tumulong sa ‘min ni Cris.”

“Gano’n na nga ang mangyayari.” Biglang napatingin sa ‘kin si Juli at ngumiti. Gusto kong mainis sa kanya dahil nginitian niya ‘ko. Feeling ko iniinggit niya ko at sinasabihan ng ‘back off’ sa isip niya. “‘Uy, punta na ‘ko sa loob ng counter ah,” paalam niya sa ‘kin. Tumango lang ako at pilit na ngumiti.

Akala ko aalis na talaga siya pero bumulong siya sa ‘kin. “Si Baz ba?”

Gulat akong napatingin sa kanya. Ngumiti siya ulit. “Yung kaninang iniiyakan mo,” she mouthed. Umiling ako at umiwas ng tingin. Narinig ko siyang tumawa at lumapit ulit sa ‘kin para bumulong. “‘Yaan mo, babaliin ko buto no’n ‘pag may time. Anyway, wag mong seryosohin ‘yong kanina. Pauso lang namin ‘yon. Mukha kasing pusa ‘yang si Baz, ayaw maghanap ng ka-sparks. Di bale… mukhang… nakahanap na siya.” Tapos kumindat siya saka tuluyan nang umalis.

No’ng mga panahon na ‘yon, pakiramdam ko nasagip ako ng isang rescue team pagkatapos kong masalanta ng bagyo. Na-guilty tuloy ako kasi nag-asal ampalaya ako kay Juli na wala nang ibang ginawa kundi kabutihan sa 'kin.

“Anong binulong niya sa ‘yo at nangingiti ka d’yan?” tanong ni Baz.

Umiwas ako ng tingin. “W-wala, wala,” sabi ko at naglakad sa isang bakanteng sofa sa di kalayuan at naupo. Sumunod siya sa ‘kin at ibinaba ang mga paper bags ko sa may paanan ko.

“Sige alis na ‘ko,” paalam niya saka siya tumalikod at umalis. Bumagsak ang balikat ko at napabuntong hininga. Bwiset na lalaki, hindi man lang ako kinausap nang matagal-tagal. Ginagantihan niya ba ‘ko?

Ilang minuto makalipas, lumapit sa ‘kin si Cris at naglapag ng kape sa mesa ko.

“Galing kay Baz,” sabi niya sabay tipid na ngumiti at bumalik na sa may counter area. Isa pa ‘to, magpapasalamat pa nga ako, umalis na agad. Kaloka.

Hahawakan ko na sana ‘yong tenga ng tasa nang mapansin kong may maliit na nakatuping papel sa gilid nito. I rolled my eyes. Dami talagang alam ng sinaunang taong ‘yon.

Kinuha ko ‘yon at binasa:

Anong ibig sabihin ng sparks?

Chapter 16

●ω● of hugs

Hindi ako naniniwala na magugustuhan ko ang mga alagang pusa ni Baz pero naniniwala akong mapapayakap ka bigla sa isang taong nakapagpagaan ng loob mo.

PAKIRAMDAM ko malilista ang pangalan ko sa Guinness dahil sa pagtilapon ng mga eyeballs ko sa nabasa ‘ko. Putek, narinig niya ‘yong binulong sa ‘kin ni Juli? Humaygahd, bakit ang talas ng pandinig niya? Hinahasa niya ba ‘yan everyday using his animalistic skills?

Halos mapigtal ang hininga ko nang tumingin ako sa front counter at nakita ko siyang nakatingin sa ‘kin bago niya inabot sa isang customer na babae ang order nito. Namula ang buong mukha ko at napuno ng pag-aalala ang utak ko nang ibalik ko ang tingin sa papel na hawak ko. Juice colored, sasabog ata ang puso ko sa kaba. Bakit ba kasi napunta sa sparks ang usapan? At bakit ako napangiti? Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang dalawa kong kamay sa sobrang hiya. Pa’no ko sasagutin ang tanong niya kung ang kahulugan nito ay katumbas ng pag-aming medyo nagugustuhan ko na siya? Wah! Ang sarap magwala at pasabugin itong buong Coffee Cat!

‘Alam mo kasi Baz, ang sparks ay isang kagimbal-gimbal na trade secret na hindi basta-basta pinagkakalat ang ibig sabihin dahil maaari kang mamatay dahil dito,’ naisip kong idahilan sa kanya pero agad kong tinapon sa imaginary basurahan ang ideyang ‘yon dahil sigurado akong di bebenta ang gano’ng uri ng palusot sa kanya. Gahd, pwede ko bang gamitin ang ‘call a friend’ sa ganitong pagkakataon kahit ‘yong friend ko nga ang mismong pinuproblema ko?

“Masama ba ang lasa ng kape at ganyan ang mukha mo?” natatawang tanong sa ‘kin ni Juli. Lumapit siya sa ‘kin at umupo sa gilid ko. Nakasuot na siya ng unipormeng gaya ng kina Basilio. Oo, as in pantalon din ang suot niya at di palda pero kahit gano’n, di naman masakit sa mata. In fact, bagay nga sa kanya. Nakapusod din ang buhok niya sa likuran at straight bangs niya na lang ang litaw at konting mahahabang hibla ng buhok niya sa gilid ng kanyang mga tenga.

Di na ko nagulat na nagtatrabaho siya rito dahil sa way ng pag-uusap nilang tatlo kanina saka naalala ko na nabanggit ng sinaunang taong ‘yon ang salitang ‘entrance exam’ nang makita niya si Juli at ibig sabihin no’n siya ‘yong tinutukoy niyang katrabaho niya na kinarir ang makapasa sa St. Aldhelm kahit ilang taon pa ang isakripisyo niya para sa pangarap niya.

Nag-ayos ako ng upo at umiling sa kanya. “Wala sa kape ang problema ko. Nandito,” nakasimangot kong sabi sa kanya sabay pakita ng papel na binigay ni Basilio.

Nakita kong bahagya siyang nagulat at natawa saka pabirong hinampas ako sa likod. “Ikaw naman, para ‘yan lang pinuproblema mo.” Huhu, I hate you na talaga, Juli! Bakit nila-lang-lang mo lang ang problema ko? Hindi ‘yon kasing dali ng inaakala mo ‘no! “Kung medyo narinig niya pala ‘yong binulong ko sa ‘yo kanina e di maganda,” masaya niyang sabi habang nakangiti. Maganda? Sa’ng parte ‘yon naging maganda? “At least di ba… maiisip niyang hindi lang sa mga pusa pwedeng umikot ang mundo niya.”

“Pero wala ‘kong gusto do’n no. Maya isipin niya…”

“Lalaking di mahal pero iniiyakan?”

Yumuko ako at nagpaliwanag. “Hindi naman kasi siya ‘yong iniiyakan ko sa mall. ‘Yong mga dating kaibigan ko….”

“Bakit, iniwan ka nila?” tanong ni Juli at nakita ko sa mukha niyang sincere siya sa pakikinig sa ‘kin. Nanahimik lang ako at piniling di sumagot dahil kahit masaya kong handa siyang makinig sa ‘kin e natatakot akong husgahan niya ‘ko gaya ng panghuhusga sa ‘kin ng ibang tao. Natatakot ako na baka pati ‘yong issue ko sa mga kaibigan ko ay lang-lang-in niya lang. “Ayos lang kung di mo kayang sabihin sa ‘kin,” dagdag niya na nakabasag ng katahimikang nakapalibot sa ‘ming dalawa. “Pero gusto kong sabihin sa ‘yo na hindi lahat ng bagay pwedeng madaan sa pag-iyak. Kung may pinagtalunan kayo ng mga kaibigan mo, it’s best to talk to them. Malay mo hinihintay ka lang din nila na kausapin mo sila. Though the possibilities are infinite, hindi magsisimula ang infinity kung hindi ka kikilos at mangangarap ka na lang habambuhay na magkaayos kayo.”

I don’t know what’s gotten into me pero bigla na lang akong napayakap sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Putek, gusto kong maiyak. Bakit naiintindihan ako ni Juli kahit di niya naman talaga alam ang sitwasyon ko? I thought Baz was the best kind of friend I could have but Juli was even better. Hindi kasi nagtatanong si Basilio ng tungkol sa nakaraan ko kasi sabi niya, mas gusto niya ‘yong kasalukuyang ako na nakikita ng mga mata niya (ay, kinilig naman daw ako nang maalala ko ‘yon) saka di rin naman ako nagkukwento sa kanya kasi mismong ako, ayokong pag-usapan ‘yong nakaraan ko. Kung ano lang ‘yong narinig niya no’ng araw na iniwan ako ng mga kaibigan ko sa café, ‘yon lang ang alam niya. At kung ano man ang mga tinatama niya sa pagkatao ko e nakadepende sa kagaspangan ng ugali na biglang lumalabas sa ‘kin kapag magkasama kami.  

Si Juli naman, kahit hindi magtanong, kaya niyang sabihin ‘yong mga salitang gusto at kailangan kong marinig. Dahil sa mga sinabi niya parang nabigyan ako ng pag-asa na maayos pa ‘yong sa ‘min nina Suzy, Beth at iba ko pang kaibigan.

Naramdaman ko na yumakap din siya sa ‘kin at hinagod ang likod ko. Do’n na nagsimulang tumulo ang mga luha ko. “Ang swerte ng mga kaibigan mo kasi handa kang magsayang ng luha para sa kanila. Wag kang mag-alala, magbabati-bati rin kayo,” I heard her say bago siya kumalas sa pagkakayakap sa ‘kin at natawa nang bahagya nang makitang may luha sa mga mata ‘ko.

“Juli!” narinig kong sigaw ni Crispin pero binalewala lang ‘yon ni Juli.

“Inumin mo na ‘yang kape mo nang gumaan ang pakiramdam mo. Balita ko libre ‘yan ni Baz at honestly, nagulat ako. Never nanlibre ng kape ang mokong na ‘yon. Kuripot kaya no’n.”

“Juls!”

Lumingon si Cris. “Eto na nga!” sigaw ni Juli sabay tayo.

“Ang arte mo talaga, gusto mo pang Juls ang itawag sa ‘yo bago ka tumayo d’yan!”

Tumingin ulit siya sa ‘kin. “Pagpasensyahan mo na si Cris, gago lang talaga ‘yon eh,” sabi niya sabay tawa.

“Totoo ‘yong sinabi mo kanina?” Di naman halatang di ako maka-get over sa narinig ko ‘no?

“’Yong kay Baz?” Tumango ako. “Oo. Kahit ka-love team ko ‘yon dahil sa El Fili di nga ‘ko malibre-libre no'n ng pamasahe eh.” Tumawa ulit siya saka nagpamaywang. “O siya, kailangan ko nang bumalik do’n. Tawagin ko ba si Basilio para lumapit sa ‘yo?”

Agad akong umiling. “Di na. P-paalis na rin ako eh,” dahilan ko though ang totoo niyan e gusto ko lang talagang takasan ‘yong tanong ni Baz. Mahirap nang ma-corner nang wala sa oras.

Nakita ko siyang sumimangot. “Gano’n ba? Sige. Ingat na lang mamaya sa pag-uwi mo. Balik ka ulit ah?” masiglang sabi niya at tumango naman ako. Kumaway pa siya bago tumalikod at umalis. Napangiti naman ako. Mukhang mapapadalas nga ang pagpunta ko rito.

ILANG minuto na ‘kong nakikipagtitigan sa mga pagkaing tira ko kaninang umaga pero hindi pa rin ako makaisip ng paraan kung pa’no sila mawawala sa paningin ko. Pahamak kasi si Crispin e. Akala mo naman patabaing baboy ako kung makapagdala ng napakaraming pagkain dito sa unit ko. Ayan tuloy namumrublema ko kung anong gagawin ko dito e sayang naman kung itatapon ko sa basurahan ng apartment e di napagtsismisan na ko ng mga kapitbahay dahil nagsasayang ako ng pagkain.

Bumuntong hininga ako at pumasok na naman sa isip ko ‘yong mga sinabi ni Juli kanina. Gahd, ‘yong ngiti ko, nabuhay na naman! Langyang Basiliong ‘yon, kaibigan ang turing sa ‘kin pero binibigyan ako ng special treatment? Kaloka. Mahahampas ko na talaga siya ng wrecking ball eh.

“Ah! Ipakain ko kaya ‘to sa mga pusa niya?” I mumbled to myself bago ‘ko pinagsama-sama sa isang malaking plato ang mga tira ‘ko. Minsan talaga may silbi ring magkaro’n ng kapitbahay na may mga alagang pusa eh.

Chineck ko ‘yong oras at alas singko pa lang ng hapon. Napangiti ako sa aking sarili. Siguradong wala pa ‘yon sa unit niya. Dinukot ko ang susi sa bulsa ko at tinignan 'yon. Buti di ko pa nasosoli ‘to. Ha-ha-ha.

Pagkatapos kong ilagay sa hugasin ang mga plato e lumabas ako ng unit ko at pumunta sa unit ni Basilio. Agad akong sinalubong ng mga pusa at muntik ko nang ibuwis ang tenga ko sa high-intensity na hiyaw nila bago ko mailapag ang plato sa sahig. Naglapitan sila do’n at kumain nang masaya. Kahit pa’no nabawasan ang porsyento ng mga pusang nakikipag-away dahil malaki ang plato. Tahimik akong nakatingin sa kanila habang naka-squat sa gilid. Ngayon ko lang napansin na kahit pa’no e cute din sila. Parang na-tempt tuloy akong himasin ang kahit isa sa kanila kaso natatakot akong makalmot. Nakaka-trauma kaya ang ginawa nila sa ‘kin dati. Ayoko nang maulit.

Nang mangawit ako sa kaka-squat e sumalampak ako sa sahig sa loob ng kwarto ni Baz. Wala naman kasi akong makitang upuan na within my reach at nahihiya naman akong pumasok hanggang sa kaloob-looban nito para lang maghanap ng upuan kaya pwede na ‘to. Mukha namang malinis saka kailangan kong bantayan ‘yong mga alaga niya. Baka magkulang at ako ang ipalit niya, chos.

Ilang minuto makalipas, may lumapit sa ‘king isang maliit na kuting. Tapos na siguro siyang kumain. Bondat na ang tiyan e. Tatayo sana ako at lalayo sa kanya dahil natatakot akong baka gusto niyang makipaglaro sa ‘kin e hindi ako game sa mga mala-Wolverine niyang kuko kaso bigla niyang hinimas ‘yong malambot na katawan niya sa hita ko. Syet, makapal pa naman ang balahibo niya so medyo natuwa naman ako. Inulit-ulit niya pa ‘yon, parang naglalambing sa ‘kin. Tapos no’ng nilapit ko ‘yong kamay ko, hinimas niya mismo ‘yong ulo niya do’n. Tapos dinilaan niya ‘yong mga daliri ko. Humaygaligas, bakit nag-eenjoy ako? Nakakaloka naman sa lambing ang pusang ito. Inakala niya atang ako si Basilio.

Or gan’to talaga ang mga pusa kapag natutuwa at tumatanaw ng utang na loob?

Ay ang sweet. Sana palagi akong may tirang pagkain para mabigyan ko sila. Humaygahd. Ano ‘tong lumalabas sa kukote ko? Hindi ako pwedeng matuwa sa mga pusa. Hindi ako pwedeng matuwa sa mga pusa! Pero bakit hinihimas ko na ‘tong pusang katabi ko? Maryosep, bakit?!

“Cath?”

Bigla ‘kong nanigas nang marinig ko ang boses ni Baz at makita ko siya sa may pinto. May dala siyang plastik. Namalengke ata siya. T-teka, pa’no ko ipapaliwanag ang pagpasok ko sa unit niya at pagpapakain sa mga alaga niya nang walang paalam?!

Chapter 17

●ω● of apologies

Hindi ako naniniwalang madaling humingi ng tawad pero naniniwala akong mahalaga ito.

IT was just a smack which lasted for a few seconds pero hanggang sa lumayo na ‘ko sa mukha niya e hindi pa rin siya gumagalaw. And his flustered face was telling me this is his first time being kissed and he’s getting more confused than he was before. My face flared as I instantly glanced away and realized what I did. Gahd, Cath, hindi ka lasing! Meaning, nasa katinuan ka kahit pa’no so bakit mo ginawa ‘yon?! Baka ipahuli ka niya sa mga guardia civil dahil sa kalapastanganang ginawa mo!

“Y-you asked for it,” mahina kong sabi sabay labas ng unit niya at pasok sa loob ng unit ‘ko. Agad ‘kong ni-lock ang pinto, kinadena iyon at nilululon ang susi nang di niya mabuksan ang pinto though syempre joke lang na nilululon ‘ko dahil wala pa naman sa listahan ng mga ambisyon ‘ko na maging modernong darna. Sumandal ako sa pinto at napaupo sa sahig nang manlambot ang mga tuhod ‘ko. Parang maliit na video clip na paulit-ulit na nagpe-play sa utak ko ang nangyari at kada play nito e lalong umuusok ang pisngi ‘ko sa sobrang tindi ng epekto sa ‘kin nito. Hindi lang sparks naramdaman ko, mas matinde pa do’n! As in ‘yong sparks naging apoy. Gahd, ngayon ‘ko lang na-experience ‘yong gan’to, pakiramdam ko talaga sinisilaban ‘yong buong katawan ko!

Pinilit kong tumayo at naglakad papunta sa ref. Nagbukas ako ng malamig na mineral water at uminom hanggang sa mabulunan ako. Nang makahinga ako nang maluwag, naisip ‘ko ulit ang kasalanang ginawa ‘ko kay Basilio. Baka di niya na ‘ko mapatawad. Baka di niya na ‘ko pansinin habang buhay.

Sambakol ang mukhang naupo ako sa kama at inihilamos sa mukha ang dalawa ‘kong kamay. Gaga ka talaga, Cath. Ang bait-bait no’ng tao sa ‘yo tapos gaganunin mo. Kaya walang tumatagal sa ‘yong kaibigan eh, sermon ng kunsensiya ko at pakiramdam ko, gusto kong maiyak. Pwede namang aminin na lang na nagselos ako, pwede namang aminin na unti-unti ko na siyang nagugustuhan pero anong ginawa ko? Minanyak ko ‘yong kaibigan kong mas inosente pa sa mga alaga niyang pusa.

Syempre hindi lang siya ang magagalit sa ‘kin. Siguradong di na rin ako papansinin nina Juli at ni Crispin. Di na ulit ako makakabalik ng Coffee Cat at wala nang matitira sa ‘kin kundi ang anino ko na lang.

Ang tanga-tanga ‘ko. Gustung-gusto kong magkaroon ng mga kaibigan pero ako mismo ‘yong gumagawa ng paraan para layuan nila ‘ko. Siguro pati si Mama sawang-sawa na sa ‘kin kasi gan’to ako. Bakit ba kasi hindi na lang ako namatay?

Namalayan ‘ko na lang humihikbi na ‘ko habang nakahiga sa kama at pagkatapos ng halos kalahating oras na pag-iyak ay tuluyan na ‘kong nakatulog.

ILANG araw ang lumipas nang nakakulong lang ako sa unit ko. Hanggang ngayon wala pa rin akong ginagawang paraan para magkabati kami nina Suzy… at higit sa lahat, ni Baz. Nanunuod lang ako ng palabas sa kung saan-saang channel sa TV habang kumakain ng chichirya o kaya ng pancit canton tapos kapag napagod ako, maglalaro na lang ako ng online games sa laptop ko. Natatakot akong lumabas kasi baka magkasalubong kami ni Basilio at hindi ko alam kung anong sasabihin ko kapag nangyari ‘yon.

May mga sandali na pakiramdam ko nauuhaw ako at ‘yong kapeng palagi niyang binibigay ‘yong hinahanap ko. Sa mga gano’ng pagkakataon, gusto ko na lang umiyak kasi alam ko na malabo nang matikman ko ulit ‘yon.

Wala pang dalawang linggo ko nakilala si Basilio pero sa maiksing panahon, na-occupy niya na ang pinakamalaking espasyo sa utak ko at hindi ko alam kung pa’no niya nagawa ‘yon. Siguro nga ang creepy ko na at dapat sa ‘kin pinapa-rehab na kasi hindi na kinakaya ng katawang lupa ko ‘yong ginagawa kong pag-iwas sa kanya.

Gusto ko siyang makita. Kahit saglit lang. Nasubukan ko na ngang hanapin siya sa Facebook at kung sa’n-sa’ng social networking sites kaso di ko siya mahanap dahil una, hindi ko alam ang apelyido niya at pangalawa, malaki ang possibility na wala siyang account. Sa mga gano’ng pagkakataon ako naiinis sa pagiging makaluma ng bwiset na lalaking ‘yon. Hindi ko man lang magamit sa kanya ‘yong minasteral kong abilidad na mang-stalk sa internet. Wala man lang kaming picture na dalawa at hindi ko rin alam kung may cellphone siya kasi never ko siyang nakitang may hawak na gadget.

Kaya ang ginawa ko na lang, nag-search ako sa Google ng picture ng maraming pusa at namili ako ng ilang pictures para i-download. Na siyang pinagsasalit-salitan kong profile picture, photo cover, desktop wallpaper, screen saver at theme sa cellphone ko.

At dahil buong puso ko nang inaamin ang pagkahibang ‘ko sa kanya (siguro nga na-acquire ko na ang tinatawag na ‘Basilio Syndrome’ na nakatala sa Oxford Dictionary 2014 edition na syempre, pauso ko lang) e sasabihin ko nang binasa ko ang mga chapters sa Noli at El Fili kung saan nabanggit siya. Jusmiyo, dahil lang ‘yon sa pagka-miss ko sa kanya. Tinalo ko pa ‘yong dating ako na akala mo manganganib ang buhay kapag nakakita ng textbook dahil sa ginawa ‘ko.

Pero dahil hindi naman ako indoor type, lumabas din ako ng unit ko isang linggo matapos ang insidenteng ‘yon. Tinaon kong hapon para siguradong di ko siya makikita. Nang makalanghap ako ng hangin mula sa outside world, naisip ko na wala namang masyadong nagbago. Ako lang at ang relasyon ko sa mga taong nakapaligid sa ‘kin. Naglakad-lakad ako hanggang sa makalabas ako ng apartment. Sinubukan ko ulit mag-isip ng paraan para mapatawad ni Baz at katulad ng dati, wala pa rin akong maisip.

Maliban kasi sa napaka-out of this world niya, hindi ko mahulaan ang nasa isip niya. Pati mga gusto niya (well, maliban sa mga pusa). Kung ‘yong mga dati kong kaibigan, abut-abot na ang pasasalamat sa ‘kin kapag binigyan ko ng mamahaling accessories; sa kanya, siguradong di uubra ‘yon.

Bumuntong hininga ako at patuloy na naglakad-lakad kahit hindi ko naman alam kung sa’n ako dadalhin ng rubber shoes na suot ko.

“Cath?”

Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses.

“C-Cris,” sabi ko at lumapit siya sa ‘kin. May bitbit siyang dalawang supot at nakauniporme siya. Sa itsura niya, mukha namang wala siyang balak murahin ako o kaya e pagalitan.

“Pwede bang pumunta ako sa inyo mamayang gabi?”

“Ha?” gulat kong tanong sa kanya.

“Kukunin ko ‘yong mga pinggan na pinaglagyan no’ng—”

“Ah,” sabi ko sabay tango. “Sige, pasensya na rin pala. Nawaglit sa isip kong isoli sa ‘yo.”

“Wala ‘yun,” sabi niya at sinabayan ako sa paglalakad. “Um…” Napatingin ako sa kanya dahil parang nag-aalangan siyang ipagpatuloy ang kung ano mang sasabihin niya.  “S-sorry kasi… nagsinungaling ako sa ‘yo.”

“Oo, dapat ka ngang mag-sorry,” I said while folding my arms.

“Inaasar lang naman kita no’n,” sabi niya sabay iwas ng tingin. “Di ko naman alam na seseryosohin mo." Okay, next time talaga idadaan ko muna sa laboratory testing ang lahat ng lumalabas sa bunganga ng lalaking 'to nang di ako nauuwi sa pagpapakatanga mode eh.

Bumuntong hininga ako. “G-galit pa rin ba sa ‘kin si… Basilio?”

Kumunot ang noo niya at tumingin sa ‘kin. “Bakit, may ginawa ka bang dapat na ikagalit niya?”

Nangunot agad ang noo ko at saglit na naguluhan. Wait. Don’t tell me he did not—

I bit myself and felt my heartbeat doubled. Basilio, you are really… argh. “W-wala ba siyang nabanggit?” tanong ko at umiling si Cris.

“Pero madalas niyang itanong kung napadaan ka sa café kasi nitong nakaraang linggo, lagi lang siyang nasa loob at gumagawa ng kape,” paliwanag ni Crispin at pakiramdam ko naman e bigla akong kinapos ng hininga.

“G-gano’n ba…” sabi ko na lang habang ‘yong atensyon ko nasa dinaraanan namin.

“Akala ko nga sa ‘kin ka galit kaya di ka na nagpupunta sa café,” sabi ni Cris habang nakatingin sa ibang direksyon.

“Hindi ‘no. Kalimutan mo na ‘yon,” sabi ko.

“Nami-miss ka na rin ni Juli,” kwento niya at napangiti naman ako.

“Papunta ka bang café?”

“Oo. Sama ka?”

“S-sana…” sabi ko at ngumiti si Cris nang bahagya.

BINATI ako ng pamilyar na aroma at jazz na tugtog ng lugar, pati na rin ang di mabilang na mga pusang dekorasyon ng café. Katulad ng dati, marami pa ring tao roon ngunit sa kabila nito e hindi pa rin nakaligtas sa paningin ko ang maamong mukha ni Basilio na nasa bandang likuran ng countertop at mukhang busy sa paggawa ng kape.

“CATH!!” Muntik tumigil ang paggalaw ng mundo sa lakas ng sigaw ni Juli habang patakbo siyang lumapit sa ‘kin at niyakap ako nang mahigpit. “Akala ko hindi ka na ulit babalik rito. Ano nang nangyari sa ‘yo?” she asked and her voice was laced with worry.

Bumulong ako sa tenga niya. “M-may kasalanan kasi ako kay Baz eh.”

Kumunot ang noo niya. “Tungkol pa rin ba ‘to sa sparks?” she asked in a lower tone.

“Mas malala pa sa sparks,” I said, frowning and she gave me a whack on my back.

“Naku, wag mong inii-stress ang sarili mo sa lalaking ‘yon,” natatawa niyang sabi habang gina-guide niya ako papunta sa isang bakanteng one-seat na sofang may kaliitan. “Wait lang ha,” paalam niya at hinarap si Cris. “Nabili mo ba ‘yong inihabol ko sa listahan ng ingredients na sinulat ni Baz?” sabi niya sabay kuha do’n na akala mo e featherweight lang kung buhatin niya.

“Naman. Kabisado ‘ko ‘yon kahit walang—”

Pasimple siyang sinikmuraan ni Juli sabay ngiti. “Tang ina, oo na, ikaw na talaga ang matalino. Kelan mo ba isasanla sa ‘kin ‘yang malaman mong utak?”

Natawa naman si Cris habang napapailing sa sakit. “Kapag binawasan mo na siguro ang pagiging bayolente mo.”

“Pag-iisipan ko ‘yan kapag binawasan mo rin ‘yang kayabangan mo,” sabi niya sabay bigay ulit kay Cris ng dalawang supot na dala niya kanina. “Ilapag mo na ‘yan do’n at nang ma-account ko na mamaya.”

“Yes, boss,” naaasar na sabi ni Cris habang pinandidilatan ng mata si Juli bago siya tuluyang umalis. Binalik na ulit ni Juli ang tingin niya sa ‘kin habang nakangiti.

“Malawak ang pang-unawa niyan ni Baz kahit madalas ‘yang abnormal kaya kahit ano pa ‘yang sinasabi mong kasalanan na nagawa mo sa kanya e siguradong mapapatawad niya.” S-sana nga, Juli. “Gusto mo bang tawagin ko siya para magkausap kayo?”

“W-wag na,” sabi ko. Maisip ko pa nga lang na nasa loob kami ng iisang establishimento e kinakabahan na ‘ko, ‘yon pa kayang makita ko siya nang malapitan? “S-siguro hihintayin ko na lang siya…”

“O-okay, kaso tatlong oras pa bago mag-closing,” paalala ni Juli.

“A-ayos lang. O-order na lang ako ng kape para hindi naman nakakahiya na… tumambay ako rito.”

“Sige, gusto mo bigyan kita ng list ng menu?” tanong niya at tumango naman ako. Nang mabigyan niya ko, pumili ako ng Frapuccino para maiba. Nasurpresa lang ako dahil may cakes na rin sila sa menu ngayon e dati wala.

“A-available ‘tong mga cakes na nakalista rito?”

“Oo,” nakangiting sabi ni Juli. “Si Crispin ang nag-bake niyan.”

“S-seryoso?” gulat na tanong ko sa kanya.

“Gulat ka?” Tumawa siya. “Wala ba sa mukha ng gagong ‘yon na pâtissière siya?” Natawa ulit siya bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Actually, matagal nang may mga cakes sa menu, nawala lang kasi kinailangan ni Cris na tumulong sa pag-a-assisst sa mga customers. Nagsabay kasi kami ni Ate Rina ng pag-leave sa trabaho, ako dahil sa entrance exam preparation, siya naman dahil sa pagiging brokenhearted niya.”

“N-nabanggit nga sa ‘kin minsan ni Baz ang tungkol k-kay Ate Rina,” at naki-ate na rin ako eh ‘no? FC lang ang peg! “Pero hindi ko alam na pâtissière pala si Cris.”

“Pangarap kasi niya ‘yon,” kwento ni Juli. “Pinagpalit niya ang mga offer ng iba’t-ibang mga malalaking kumpanya sa loob at labas ng bansa para lang makamit ang gusto niya.”

K-kaya pala…. Naalala ko tuloy na nabanggit ni Baz na Summa Cum Laude si Cris no’ng grumaduate. I let out a smile realizing how brave he was for choosing to pursue his passion and not what the society dictates him to be.

“Nakakabilib naman kayo,” nasabi ko bigla. “Alam n’yo kung anong gusto n’yong gawin sa buhay at masaya kayo sa ginagawa n’yo.” Si Basilio, barista, si Crispin, pâtissière at si Juli naman, tinutupad ang pangarap niyang makapasa sa St. Aldhelm habang nagtatrabaho sa Coffee Cat.

“Naku, ikaw naman,” sabi ni Juli sabay ngiti, “dadating ka rin sa punto ng buhay mo kung saan mare-realize mo kung ano ang pangarap na gusto mong makamit.”

“Sana nga,” sabi ko at pinasadahan ko ulit ang menu bago ibinigay sa kanya ang order ko. Inilista niya ‘yon sa isang papel at masiglang nagpaalam sa ‘kin.

Nakapalumbaba ako sa mesa habang nakangiti at nakikinig ng jazz music. Up until now, puro kababawan lang na maituturing ang mga pangarap ko. Maki-fit in. Maki-belong. Maging SiCath. Kainggitan ng iba…

Bumuntong hininga ako.

Ano bang gusto kong mangyari sa buhay ko?

Kailangan ko ng ambisyon, ng pangarap, ng goal, ng destination!

Pero sa’n at pa’no ko naman mahahanap ‘yon?

“Order mo.”

Nag-angat ako ng paningin sa nagsalita at naglapag ng order ko sa mesa at hindi ko alam kung huminto ang ibang customers sa pakikipagchismisan sa isa’t isa kasi ang malinaw na lang na naririnig ko ngayon ay ang kabog ng dibdib ko.

 “Pwede ba tayong mag-usap, Cath?” malumanay na tanong niya bago siya umupo sa maliit na sofa sa harap ko. Tumingin siya sa mga mata ‘ko at parang malulunod ako sa lalim ng mga mata niya. Gusto ‘kong magtago sa ilalim ng lamesa o kaya ay tumakbo palabas ng café pero naging bato lang ako sa kinauupuan ko. Hindi makagalaw. At nahihirapang huminga.

Chapter 18

●ω● of fears

Hindi ako naniniwala na ginawa ang takot bilang parusa pero naniniwala akong hindi ako tumaba.

“P-PWEDE bang m-mamaya na lang…?” sabi ko sabay iwas ng tingin. “After closing s-sana…” I let my own voice trail off as I slowly turned to look at him again and I found his eyes were observing me.

After a few seconds, he sighed and a soft smile hazily escaped from his lips. “Please don’t run away this time.” Nang marinig ko ‘yong kalmado niyang boses parang mabubutasan ako ng atay kahit di na ‘ko umiinom ng alak. Humaygudnes, sumusobra ka na talaga, Baz. Anong meron sa ‘yo at pati atay ko gusto nang sumakabilang buhay?

I gulped and focused my attention on the strawberry shortcake in front of me. “I-I… I won’t run away. Peksman,” mahina ‘kong sabi. He leaned forward at muntik nang magdeklara ng Martial Law ang brain cells ko nang itaas niya ang kanan niyang kamay para mag-Panatang Makabayan—este—para guluhin saglit ang buhok ko bago siya tumayo.

“Sige. Hintayin mo ‘ko ah.” Tumalikod na siya at tuluyan nang bumalik sa loob. Kahit matagal, keri lang. You’re worth the wait naman eh, sabi ng isip ko. Chos. Bumuntong hininga ako at sinimulang kainin ‘yong cake nang mabawasan ‘yong kabang hatid sa ‘kin ng sinaunang kumag na ‘yon. Putek, bakit ang sarap? Moist, hindi masyadong matamis at parang natutunay sa bibig. Perfect match sila ng kape ni Baz. Nakakaloka. Hindi ito makatarungan! Bakit sila ang bagay? Humaygaligas naman, even their profession compliments each other! Ano ba, dumudumi ang isip ko dahil sa inyo!

Nang makita ko si Cris na naghatid ng isang slice ng chocolate cake sa table malapit sa ‘kin, tinawag ko siya at mabuti naman wala siyang balak i-snob-in ako kundi tutusukin ko ng tinidor ang esophagus niya! Lumapit siya sa ‘kin at nagtanong kung anong kailangan ko. Nginitian ko siya bago ‘ko siya sinimangutan.

“Bakit di mo naman sinabi na patissiere ka pala? Parang wala ata akong nakaing matamis sa binigay mo sa ‘king almusal no’ng nakaraan.”

“Ah. Malay ko bang mahilig ka sa matamis e puro kape ang—”

“Oy hindi ah,” sabi ko. “Nagkataon lang na mas nauna ‘kong makilala at tangkilikin ang kape ni Baz kesa sa—”

“Oo na,” may pagkayamot niyang sabi. “Halata naman. May iba ka pa bang sasabihin? Babalik na kasi ako sa counter.”

“Gusto ko sanang umorder pa ng isang slice nito,” sabi ko sa kanya sabay turo sa strawberry shortcake na isang subo na lang magdi-disappear na sa platito.

“Seryoso ka?” Mukhang medyo nagulat siya sa sinabi ko kaya napangiti ako.

“M-masarap eh.”

“Tataba ka lalo niyan,” sabi niya sabay iwas ng tingin. Aba’t! Bwisit ‘to! Siya na nga ang pinupuri tapos lalaitin niya ako bigla?! ‘Yan ba ang tamang pakikitungo sa isang customer? Ingudngod ko ang mukha niya sa cake na binake niya eh!

“What do you mean ‘lalo’?” asar kong tanong sa kanya. “You’re not implying that I—”

“Another slice of strawberry shortcake, right?” nakangisi niyang sabi. “I’ll be right back. Just wait a few minutes and I’ll get your additional order.” He turned his back against me and started walking when I said, “Grabe, nambabago ng usapan?!”

“May mga customer na naghihintay sa ‘kin,” sabi niya nang di ako nililingon, “kaya maiwan na kita.” And as I stared as his departing figure, I couldn’t help but wonder if I really gained weight. Juice colored, wag gano’n, please! Tuluyang ikamamatay ng katawang lupa ‘ko ang pagkakaro’n ng excess baggage!  

Instantly, nagbago ang tingin ko sa natitirang piraso ng cake na nasa platito ko. Kung kanina, ang turing ko dito ay patch of heaven, ngayon, puro numero ng libu-libong calories ang nakikita ng paningin ‘ko. Ugh. Langya ka, Crispin. Hinding-hindi ka na talaga makakatikim ng papuri sa ‘kin, kala mo ah!

DUMATING ang oras ng paghuhukom nang sumapit ang alas-sais. Bumangon na naman mula sa hukay ‘yong puso ‘ko at excited na ulit mapagod kakatibok para sa neanderthal na ‘yon.

“Cris, i-lock mo nang maigi ang mga pinto bago ka umalis ah,” paalala ni Juli bago kami lumabas ng café. Nagtatakang tumingin ako sa kanya.

“Hindi pa uuwi si Crispin?” I asked her.

“Mamaya pa raw. Balak niyang i-prepare na ‘yong mga cake na ititinda bukas kasi kahit marami na siyang ginawa kagabi, naubos pa rin agad lahat ng mga ‘yon bago mag-closing.”

“Ah…” sabi ko na lang. Naawa naman ako sa kanya nang slight kasi kailangan niyang gabihin ng uwi para lang mag-bake ng maraming cake. “B-bayad naman ‘yong overtime niya, di ba?”

Nakangiting tumango si Juli. “Oo naman. Pero alam kong kahit mahal niya ‘yong ginagawa niya, nahihirapan pa rin siya.” I sighed and turned to Baz. “Kailangan ko na sigurong tawagan si Ate Rina.”

“Pero di ba ikaw na ang nagsabing pinapatay niya ang cellphone niya kapag brokenhearted siya?” Akalain mong may ideya si Basilio kung ano ang gamit ng cellphone? Amazing!

Napa-face falm si Juli. “Oo nga pala. Pero mag-iisang buwan na siyang nagluluksa. Siguro naman kahit pa’no, naka-recover na siya.” Nagpamaywang siya habang patuloy kaming naglakad sa hintuan ng jeep. “Nakakagago talaga ‘yong mga naging ex niya. Grabe kung manakit. Akala mo walang mga nanay. Tang ina, ospital aabutin sa ‘kin ng mga ‘yon kapag nagkrus ang landas namin!”

“Juli.” Pinatong ni Baz ang isang kamay niya sa balikat ni Juli. “Huminahon ka nga. Basta, balitaan mo ‘ko kapag na-contact mo si Ate Rina. Nandito na ‘yong jeep na sasakyan namin ni Cath pauwi. Sige na. Ingat.”

Nanigas ang katawan ko nang lumapit sa ‘kin si Baz at hinawakan niya ang isang kamay ko habang kumakaway naman ang isa niyang kamay kay Juli na naglalakad na palayo. Humaygudnes, bakit naligaw ang kamay ng primitive man na ‘to sa kamay ko?! Wait. Time first please. ‘Yong puso ko, sasabog na. Sasabog na!

“Tara na,” sabi niya at pumasok na kami sa jeep. Do’n niya lang binitawan ang kamay ko. Langya, akala ‘ko aakyat na ko sa langit karaka-raka eh. Punuan ‘yong jeep. Magkatabi kaming dalawa kaya medyo magkadikit ang katawan namin. Utang na loob naman, bakit kasi ito ang pinara niyang jeep?! Hindi na nga ako makahinga nang dahil sa kanya, sisiksikin pa kami ng mga kapwa pasahero namin!

“Bayad po.” Nataranta ko nang marinig ko siyang mag-abot sa driver ng pamasahe. Langya ‘to, di man lang nagsabi! Natatarantang hinalungkat ko sa aking bag ‘yung wallet ko at bigla niyang hinawakan ang isa kong kamay at ibinaba ‘yon sa hita ko.

“Wag na. Binayad na kita.”

“H-ha?” Nabingi ata ako o masyado lang akong kinakabahan?

“Sabi ko binayad na kita ng pamasahe,” ulit niya habang nakatingin sa harap, sa kalsadang dinaraanan ng jeep. Tokwa, akala ko ba kumirot ‘to?! Bakit niya ko nilibre? Gahd, hindi kaya na-develop na siya sa ‘kin? Kasi di ba hinawakan niya ang kamay ko? Kami na ba? Humaygudnes, Cath! Wag kang ngumiting mag-isa d’yan, para kang tanga!

Nang makarating na kami sa apartment, tinanong niya ko kung sa’n ko gustong mag-usap kami. Sabi ko sa labas na lang ng mga unit namin tutal mga unit lang naman namin ‘yong nasa dulo ng floor. Tumango siya at katahimikan na ulit ang pumalibot sa ‘ming dalawa habang ‘yong utak ko naman, malayo na ang nararating, as in marriage proposal at church bells na. Kaloka!

Nang makarating na kami do’n, sumandal siya sa veranda at tumingin sa ‘kin. “So… tungkol sa nangyari no’ng nakaraang linggo…” Nakaramdam na naman ako ng takot dahil sa tono ng boses niya. It sounded too serious and formal. Na para bang kabaliktaran ng inaakala ko kanina sa jeep ‘yong mangyayari. Hindi siya natuwa. Galit pa rin siya. Kinikimkim niya lang. Teka, sino ba namang matutuwa sa kamanyakan na ginawa ko, di ba?

“L-lahat ba ng lalaking napapalapit sa ‘yo,” he started to say as he looked away, “ay basta mo na lang hinahalikan?”

Of course he would ask. Geez. Anong sasabihin ko? S-siguradong mag-iiba ang tingin niya sa ‘kin kapag inamin ko na… Wait. Hindi ba nag-iba na ang tingin niya sa ‘kin matapos kong gawin ‘yon sa kanya? Ano pa bang kailangan kong itago e ako ang mismong sumira ng pagkatao ko sa kanya?

“D-dati,” kinakabahang sagot ko. “Ka… kapag nakainom ako. Kahit s-sinong lalaki nakakahalikan ko pero Baz, ‘yung sa ‘yo iba ‘yon.”

Humarap ulit siya sa ‘kin. “Dapat ko bang ikatuwa na hinalikan mo ‘ko nang hindi ka lasing? At dapat ba kitang intindihin kung nagkataong lasing ka nang ginawa mo ‘yon?” I lowered my head and bit my lip when I heard that. Ano ba, Cath! Galingan mo namang magpaliwanag! He’s giving you a chance to explain yourself, pull yourself together! “Cath, gano’n ba kababa ang tingin mo sa halik at kahit kanino mo na lang binibigay ‘yon?”

Hindi. Hindi sa gano’n pero kas… kasi…

“Hindi ba dapat binibigay lang ‘yon sa lalaking mahal mo?”

Gahd, ano bang tingin niya sa kiss, parang v-card? 21st century na tayo ngayon, Baz. Wala na tayo sa panahong kinabibilangan ng mga paniniwala mo. Gusto ko ‘yong ikatwiran pero hindi ako makapagsalita. Kasi alam ko na… tama siya.

Because no matter how many times you kiss or get kissed, only those kisses you shared with someone close to your heart will be memorable and special to you. ‘Yong mga ‘yon lang ‘yong magbibigay sa ‘yo ng kilig at saya.

Then I saw myself dancing with the rest in a bar, in a club, in a party. At nakita ko kung pa’no ko madaling bumigay sa kantiyaw ng mga barkada, sa mood ng lugar, sa tugtog, at sa panandaliang aliw na dulot ng alak sa sistema. Kissing random guys was… not special at all. It’s wrong. And I don’t feel happy at all.

Naramdaman ko na lang ang sarili ko na tahimik na umiiyak habang nakayuko pa rin. I covered my face with both of my hands. I’m so ashamed that having this kind of memories in front of the guy I’m starting to love.

Bakit pakiramdam ko ang dumi-dumi ko nang babae? It’s just a kiss, I would frequently say to myself kapag nawawalan na ‘ko ng amats. It’s not like binigay ko ‘yong pagkababae ko.

But Basilio was different. He treats it as something special. And I just ruined it for him.

“Bakit ka umiiyak?” he asked, worried.

“K-kasi… kasi natatakot ako…” Sa sarili kong anino. Sa sarili kong pagkatao. Sa sarili kong nakaraan. “Natatakot ako na magalit ka sa ‘kin.”

“Cath,” he said in a soft voice, “Kung galit ako sana kinalampag na kita sa unit mo pagkatapos mo akong bigla na lang halikan. Kung galit ako hindi na ako nagpaalam kung pwede kitang makausap at hinatak na lang kita palabas ng café at hindi na ako naghintay ng closing. Kung galit ako dapat sinigawan na kita at hindi ako nagiging mapili sa mga bibitawan ko sa ‘yong salita.” Huminto siya saglit at bumuntong hininga. Gusto kong makita ang ekspresyon ng mukha niya pero ayokong alisin ang mga kamay sa mukha ko dahil wala akong mukhang maiharap sa kanya.

“Ano bang tingin mo sa ‘kin, mababaw? Cath, hindi ako madaling magalit kaya wala kang dahilan para matakot sa ‘kin. Kung nai-intimidate ka man sa mga tanong ko sa ‘yo, sorry, pero kasi kahit pilit kong inuunawa ang ginawa mo, may part pa rin sa akin na gustong malaman kung bakit mo na lang ako biglang hinalikan.”

Bakit kita hinalikan? Simple lang naman ang sagot. Gusto kong maramdaman mo ‘yong sparks na tinutukoy ni Juli. ‘Yong sparks na akala mo alien language na kailangan mo pang ipa-translate sa ‘kin para maintindihan mo. Kaso, ako namang si shunga, dinemo.

Gusto kong malaman mong nagugustuhan na kita kahit inaagiw na ang utak ko sa pagiging makaluma mo. Ang simple di ba? Pero putek, pero hindi ko masabi.

Kasi baka pagsinabi ko, hindi na tayo maging katulad ng dati.

“S-sige… iisipin ko na lang na hindi ‘yon nangyari,” sabi niya pagkalipas ng ilang minutong tanging sarili ko lang ang kinakausap ko. “Pero ayokong maulit pa ‘yon dahil magkaibigan tayo, Cath, at ayokong gumagawa ka ng bagay na posibleng makasira sa pagkakaibigan natin.” I felt a light pat on my shoulders before I heard his footsteps and his keys as he tried to unlock his door. What?! ‘Yun na ‘yon? Hindi niya 'ko pipiliting umamin? Langya ‘tong lalaking ‘to, wala pa nga akong sinasabi, friniendzone na agad ako!

Nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa unit niya, inalis ko na ang mga kamay sa mukha ko at pinahid ang basa kong mga pisngi.

“Baz…” I uttered under my breath. Somehow, ayoko na mauwi na lang sa gan’to ang usapan namin.

Nilingon niya ako at ngumiti siya sa ‘kin nang bahagya bago niya hinatak ang kamay ko sa loob. “Dumito ka muna. Nami-miss ka na ng mga pusa ko,” he said in a cheerful voice and I just nodded my head and whispered, “Nami-miss na rin kita.” I saw his back stiffened before he turned to me and smiled a bit. Then I just followed him inside as he led the way.

Chapter 19

●ω● of lattes

Hindi ako naniniwalang may espesyal na kahulugan ang design ng isang latte pero naniniwala akong masakit ma-friendzone.

DAIG ko pa ang sumabak sa ice bucket challenge dahil sa lagi kong pagpasok sa mga awkward na sitwasyon pero ano nga bang magagawa ko e ako rin nagpasok sa sarili ko dito?

At first I thought the silence between us would suffocate me but I was wrong. Kasi nakalimutan ko ang pagkailang ko nang salubungin ako ng mga pusa niya. Nakakatuwa na kahit isang beses pa lang naman ako gumawa ng isang bagay na ikinatuwa nila at ikinabusog ng mga sikmura nila e natandaan na nila ako agad. Good vibes ang in-emit nila habang nagma-meow meow sila sa ‘kin. I smiled as I squatted to approach them. ‘Yong iba hinihimas ‘yong katawan nila sa ‘kin habang ‘yong iba nagpapahimas sa ulo. Meron namang dinidilaan ‘yong mga daliri ng kamay ko at iniikutan ako nang pabalik-balik. It seriously felt good. Feeling ko ang espesyal ko nang dahil sa kanila.

“Makipaglaro ka muna sa kanila habang naghahanda ako ng hapunan.” Narinig kong sabi ni Basilio bago siya dumiretso sa kusina. “Dito ka na kumain.”

“P-pero nakakahiya ako.”

Nilingon niya ako. “I made you cry again. Kulang pa ito bilang kabayaran—”

“Hindi mo naman kasalanan na—”

“Please,” he insisted. “Gusto kong kasabay kang kumain.” Pasimple na lang akong tumango at nakita ko siyang ngumiti bago siya nagpatuloy sa paghahanda ng iluluto niya. Langya, may gano’n, Baz? Nakakaloka ka, pagkatapos mo ‘kong i-friendzone, pinapakilig mo na naman ako! Gahd, halikan ulit kita d’yan eh. Humaygudnes, kalma lang, Cath! Gusto niya lang kayong magsabay kumain, hindi ka pa niya inaayang magpakasal!

“Oo nga pala, uminom ka ng tubig galing sa ref,” sabi niya. “Nagbibitak-bitak ‘yang labi mo.” Agad akong namula. Tinitignan niya ang lips ko? Hala, hindi niya naman sinabi, sana nag-lipstick ako! Bwiset ‘to!

Asar na iniwan ko muna ang mga alaga niya at uminom ako ng tubig. Saka ko lang na-realize na nanunuyo nga ang lalamunan ko dahil sa pag-iyak kanina nang muntik kong maubos ‘yong kalahating litrong malamig na tubig mula sa ref niya.

Bago ako bumalik sa kinauupuan ko kanina, sa piling ng mga pusa, ay tinignan ko ang malapad na likod ni Baz at wala lang… ang lapad ng likod niya. Masarap siguro siyang yakapin mula sa likod ‘no? Agad nag-init ang pisngi ko nang ma-realize ko kung ano naman ang pumapasok sa kukote ‘ko. Cath, binigyan ka na niya ng ultimatum, at nilinaw niya na rin na friends forever lang talaga kayo kaya tigilan mo na ‘yan. Hindi ‘yan nakakatulong sa ecosystem natin!

Habang nakikipagkulitan ako sa mga alaga niya, naisip kong hindi naman pala talaga masamang mag-alaga ng pusa. Stress-reliever, nakakabawas pa ng lungkot, at hindi mahirap pakisamahan. Dagdag pakainin lang pero sulit naman. Mag-alaga rin kaya ako ng…

I shook my head. Bakit kailangan ko pang mag-alaga e kapit-bahay ko lang naman si Baz at hindi naman niya pinagdadamot sa ‘kin ang mga alaga niya? Humiga ako sa sahig at iniangat sa ere ang isa niyang pusa. Habang ‘yong iba, humiga rin sa tabi ko. ‘Yong ilan naman lumakad sa tiyan ko. Natawa tuloy ako lalo na no’ng may isang dumila sa may jaw line ko pababa ng leeg ko. May kiliti kasi ako do’n.

“Ay, ay, pasaway!” sabi ko habang natatawa. “Sabi nang wag mo ‘kong dilaan d’yan! Isa!” Inalis ko ang makulit na pusang ‘yon sa leeg ko pero legs ko naman ang sumunod niyang nilambing. Ano ba ‘yan, ang halay naman ng pusang ‘to, ang sarap kotongan!

Sa sobrang wili ko sa pakikipagkulitan sa mga alaga niya, hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako. Siguro bumigay na rin ‘yong katawan ko sa stress at pagod. Ikaw ba namang ma-paranoid ng isang linggo e ewan ko na lang. Nagising na lang ako nang may maramdaman akong kakaiba. Parang… parang may nakayakap sa ‘kin mula sa likod ‘ko. Gahd, Cath, sino namang yayakap sa ‘yo, mga pusa ni Basilio? Magtigil ka nga! Baka nananaginip ka na naman!

Binuksan ko ang mga mata ko at tumingin ako sa mga brasong nakapulupot sa gawing tiyan ko. Juice colored, mga kamay ng tao! Shit, uminom ba ako kagabi? natataranta kong tanong sa sarili. Putspa, wala akong maalala! Sino ‘tong katabi ko ngayon?!

Sinampal ko ang sarili ko sa pag-aakalang isa na naman ‘to sa mga panaginip ko pero hindi eh! This is reality! Present pa rin ‘yong mga braso at… naramdaman ko ang paghinga ng kung sino mang nakayakap sa ‘kin sa gawing batok ko.

Luminga ako sa paligid pero dahil madilim, hindi ko alam kung nasaan ako. Ang alam ko lang, hindi ko kama ‘to kasi mas malambot ang kama ko rito!

Napapikit ako at napahugot ng hininga. I have no choice but to face this creepy monster on my back. Ngayon na, habang tulog siya! Go, fighting!

Maingat akong humarap at muntik humiwalay ang kaluluwa ko sa katawang lupa ko nang maaninag kong si Basilio ‘yon. I couldn’t help the blush that crept to my cheeks as my pulse went wild. Tang ina, ano ‘to? Sorry for the bad word, pero wala akong maisip na sane explanation sa nangyayari! Pa’no 'ko napunta sa kama ni Basilio?!

Hindi ko na naalis ang tingin ko sa kanya simula nang humarap ako. Taragis, ilang sentimetro na lang ang layo ng mukha niya sa ‘kin. Abot na abot ko na siya pero wala. Hindi na ‘ko makagalaw. Ang pagmasdan ang peaceful niyang mukha ang tangi ko na lang nagawa. Langya, sure bang di panaginip ‘to? Really? As in wala nang bawian?

I bit myself and tried to muster all the strength within me to move my hand and touch his cheeks. Humaygas! Totoo nga! Gusto kong sumigaw sa kilig at tuwa pero pinigil ko dahil ayoko siyang magising. Ugh. Parang naiihi ata ako sa nerbyos.

Pa’no ba kasi ako napunta rito? Kanina lang kalaro ko ‘yong mga pusa niya ah. Don’t tell me minanyak ko na naman siya? No way! Hindi ako gano’n. Kinapa at inaninag ko ang suot ko, ito pa rin naman. Wala namang masakit sa ‘kin so virgin pa rin ako. See? Hindi ako gano’n! Langya ‘tong isip ‘ko, ang lakas makapambintang!

So… bakit ako nasa kama ni Baz? At bakit niya ako yakap?

Natigilan ako nang bigla siyang gumalaw. Humigpit pa lalo ang yakap niya sa ‘kin at siniksik niya ang ulo niya sa bandang leeg ko. I could feel his breath under my skin. Maryosep, kailangan nang mag-evaculate ng brain cells ko, hindi na nila kinakaya ang mga nangyayari! Pilit akong pumikit habang pinapakiramdaman si Baz. Tulog pa rin siya pero gahd, nakikiliti ako sa paghinga niya sa leeg ko! Ayoko namang umalis sa kama niya dahil gusto ko rin ang nangyayari. Wah!

Maingat kong nilayo nang konti ang ulo niya sa leeg ko and on the process, naamoy ko ang buhok niya. Ang bango, putek. Wag mong sabihing naligo siya bago matulog? Kasi imposible namang amoy shampoo pa rin ang buhok niya kahit na maghapon na siya sa labas, di ba? So ano ngayon, Cath? Anong pinaglalaban mo? Nag-shower siya para sa ‘yo? Ang landi mo talaga! Magsimba ka nga nang mabawasan ‘yang mga kasalanan na tumatakbo sa isip mo!

NANG magdilat ulit ako ng paningin, maliwanag na ang paligid. Tumingin ako sa katabi ko. Wala. Napabangon ako bigla. Takte, sinasabi ko na nga ba at panaginip lang ‘yon eh!

“Gising ka na pala.”

Shit. That voice. Pinihit ko ang leeg ko at nakita ko si Basiliong kakatapos lang gumawa ng kape. Magulo pa ang kanyang buhok at mukhang kani-kanina lang siya nagising. I gulped and stood up. Sa mismong kama niya nga ako natulog.

“Tamang-tama, magkape ka muna.” Tumalikod na siya. “Kumakain ka ba ng toasted bread?”

“‘Y-yung kagabi…”

Nilingon niya ako at nakita kong kumunot ang noo niya. “‘Yung kagabi…?”

My gahd, wag kang umarteng hindi nangyari ‘yong kagabi kundi malalagutan ka ng hininga ngayon din!

“Ah… nakatulog ka na sa tabi nina Paciano kaya binuhat kita sa kama para di malamigan ang likod mo. Sorry di na kita ginising, mukha kasing pagod na pagod ka.”

“Sa-saan ka natulog?” tanong ko habang ‘yong puso ko ang aga-aga pa lang kabog na nang kabog.

“Sa tabi mo,” straightforward niyang sabi bago siya tumalikod ulit para maglabas ng tasty bread sa plastik. “Hindi ka ba sanay matulog nang may katabi?” Hindi ‘yun ‘yon eh! Alam mo bang halos atakihin ako sa ginawa mong pagyakap sa ‘kin kagabi?! Pakiramdam ko tuloy mag-asawa na tayo at sina Paciano ang mga anak natin! Kaloka ka! “Pasensya ka na. Nagdalawang isip din naman ako na tumabi sa ‘yo kaso wala naman akong ibang tutulugan dahil hindi naman carpeted ‘yong sahig ng unit ko.”

Bumuntong hininga na lang ako at naupo sa silya sa tabi ng mesa.

Ano pa nga bang magagawa ko kundi mangisay sa kilig nang mag-isa habang wala kang kaalam-alam na pinagnanasaan na kita. Hay. Hindi ko alam kung maiinis ako sa ‘yo dahil parang wala lang sa ‘yo na niyakap at tinabihan mo ‘ko kagabi o sa mismong sarili ko ako maiinis dahil hindi ko kayang maging kasing inosente mo.

Jusmiyo, Basilio, kailangan ko pa ata ng siyam na buhay bago mo mapansin ang nararamdaman  ko para sa ‘yo.

“Wag kang mag-alala.” Patuloy pa rin siya sa pagsasalita kahit di ako sumasagot. Mahusay. “Wala naman akong ginawa sa ‘yo.” Kaya nga eh, kelan ka ba may gagawin sa ‘kin? isip ng malandi kong utak na agad kong sinuway at pinatalsik sa Big Brother House. Chos.

Bumuntong hininga ako at kinuha ang tasa na may lamang umuusok na kape na kabababa niya lang kanina sa mesa. Inurong ko ‘yon palapit sa ‘kin at sinabi niyang, “Latte ‘yan. Para maiba naman.”

“O-okay,” tipid kong sagot saka tinignan ang laman ng tasa. Juice colored, nasa bingit na naman ata ng kamatayan ang katawang lupa ko. Pa'no, yong latte na binigay niya lang naman ay hugis… puso.

Chapter 20

●ω● of institutes

Hindi ako naniniwalang may kalidad ang edukasyon sa mga paaralan-kuno pero naniniwala akong mali na maghusga agad nang walang basehan.

“B-BAKIT hugis puso ‘to?” tanong ko habang pinpigilan ko ang sarili kong di kiligin. Takte, Baz! Hinay-hinay lang at ang dami ko nang kilig sa ‘yo!

“Wala lang,” sagot niya bago siya naglapag sa mesa ng nakaplatong toasted bread at umupo sa upuan sa tabi ko. Wala lang? Gusto mong pektusan kita d’yan? Wag na wag mong gagawing excuse sa ‘kin na di mo alam ang ibig sabihin ng puso dahil panahon pa ng kopong-kopong, uso na ‘yan! “‘Yan ‘yung madaling gawin eh. Ayaw mo ba?”

“Wala naman akong sinabing ayaw ko,” sabi ko sabay higop at humaygudnes, mas masarap nga itong latte kesa sa mga kapeng dati niyang ginagawa para sa ‘kin. Wah. This heavenly taste!  I swear I could spend the rest of my life drinking this! “Ang sarap,” I mumbled while daydreaming and I saw a smile spread across his face.

“Sparks,” sabi niya habang hawak niya ang tasa niya at nakatingin dito. “‘Yan ang alam kong sparks, Cath. ‘Yang kislap sa mga mata mo kapag umiinom ka ng kapeng gawa ko.”

Tumalon naman ang puso ko sa sinabi niya. Langya ka, wag mong gawan ng sariling depenisyon ang ‘sparks’ lalo na kung babanggitin mo ang pangalan ko! Kapag ako nainis, hindi na ‘ko aalis sa unit mong bwiset ka!

“Dami mong alam,” I said, rolling my eyes. Bumuntong hininga ako tumingin ulit ako sa kanya. Tinago ko na lang ang kaba at pagkaasiwa kasi nakatingin pa rin siya sa ‘kin. “Umm… di pa pala ako nakakapag-sorry sa nangyari no’ng nakaraan. S-sorry, Baz.”

“Kalimutan mo na ‘yon,” sabi niya bago siya humigop sa tasa niya. “Okay na tayo, di ba?”

Tumango ako at nilantakan ko na ‘yong toasted bread na gawa niya dahil naalala na ng sikmura kong kailangan niya kong kalampagin dahil di ako naghapunan kagabi.

Pagkalipas ng ilang minutong pagkain kasabay ko nang tahimik ay nagtanong siya ng, “Anong plano mo?”

I knitted my brows and asked. “Plano?” Tungkol sa ‘tin? Okay na sa ‘kin ang dalawang anak pero kung gusto mo ng marami, kailangan kaya mo silang masuportahan lahat-lahat dahil ayokong magtrabaho. Chos.

“Wala ka bang… balak mag-aral ulit?” maingat niyang tanong at napansin kong may pag-aalala sa boses niya. Nalaglag ang balikat ko at di man sadya e napasimangot ako. Ayokong pinag-uusapan ang tungkol sa kinabukasan ko dahil feeling ko, nang ma-expel ako ay tinaggalan na ‘ko ng pagkakataong magkaro’n ng magandang kinabukasan. Isa pa, kahit ayoko siyang ma-disappoint, alam ko sa sarili kong ayoko nang mag-aral at kahit bayaran ako ng limpak-limpak na salapi ng kahit na sino ay di na ko babalik sa paaralan.

“Although nasabi ko na dati na wala akong pakialam sa nakaraang meron ka, concerned ako sa magiging hinaharap mo, Cath,” mahinahon niyang sabi. I lowered my head; my eyes were on the latte, as if meeting his eyes would burn me. “Wag mo sanang isipin na nanghihimasok ako sa buhay mo pero hindi sapat na dahilan na na-expel ka para di ka na magpatuloy sa pag-aaral.”

“Hindi sapat na dahilan?” I reiterated, still not looking at him. “Hindi pa ba ‘yon sapat?”

“Cath.”

Inalis ko ang tingin sa latte at tumingin ako sa isang pusang naglalaro sa may paanan ko. “Baz, wala na ‘kong babalikan. At kung meron man, ayoko nang bumalik.” I heard my own voice crack. Tumayo ako at hinipan saglit ang latte bago ko ito ini-straight ng inom saka nilapag sa mesa. “Salamat sa latte,” sabi ko sabay talikod at lakad palabas ng unit niya.

Ayoko siyang saktan dahil sa inasal ko pero ayoko ring patuloy na masaktan sa mga salitang binibitawan niya. Ayos lang sa ‘kin na pangaralan niya ko tungkol sa mga kapalpakan ng ugali ko pero di okay sa ‘kin na pati ‘yong tungkol sa pagka-expel ko ay sasagasaan niya ng sarili niyang mga paniniwala.

Wala siyang alam sa nararamdaman ko. Wala siyang ideya kung ga’no kasakit ma-expel at pag-usapan ng maraming tao sa loob man o labas ng paaralan. Wala siyang alam.

Black listed na ang pangalan ko sa lahat ng public and private universities. Habang buhay kong dadalhin ‘yong pagkakamali ko. Habang buhay.

Kung di siya kumportable magkaro’n ng kaibigan na out-of-school youth, wala akong magagawa. Hindi ko kayang kontrolin ang opinyon ng mga tao tungkol sa ‘kin.

Isa-isa na namang nagtuluan ang mga mata ko nang mabuksan ko na ang pinto ng unit ko. Pumasok ako sa loob at umiyak.

Langya, bakit ba kailangang husgahan ang isang tao base sa kung may tinapos siya o wala? Kapag ba hindi ka nakatapos ng pag-aaral, masama ka na? May kulang na sa pagkatao mo? Bobo ka na?

Ang sakit kasi akala ko iba si Baz pero in the end, pare-pareho lang lahat ng mga tao. Mapanghusga. Kunwari pa siyang nag-aalala sa ‘kin, ang di niya alam nakakasakit na siya. Palibhasa siguro no’ng nag-aaral pa siya, puro matataas ang grade niya at di siya nagkaro’n ng malaking problema. Kaya akala niya lahat ng bagay may remedyo, may solusyon. Pwes akala niya lang ‘yon. I knew better. This is reality after all.

“Cath.” Muntik akong atakihin sa biglang pagpapakita ng ulo niya sa nakabukas nang slight kong pinto. “Hindi ko intensyon na—”

“Umalis ka na, Baz. May pasok ka, di ba? Baka pagalitan ka na naman ni Crispin,” sabi ko sabay talikod sa kanya at pahid ng mga luha ko.

“Mag-usap muna tayo,” he pleaded. “Wag mong isipin na—”

“Gahd, Baz ano ba!” I snapped, glaring at him. He looked surprised to see my face wet with tears. “Hindi na ako pwedeng mag-aral ulit, naiintindihan mo ba? Hindi na!”

Nagulat ako nang hawakan niya ang isang kamay ko at pinalapit niya ako sa kanya. Pinahid niya ang natitirang luha sa mga pisngi ko at tumingin siya sa mga mata ko. “Hindi ko binaggit ang topic na ‘yon para paiyakin ka na naman, Cath. Gusto ko lang na pag-isipan mo ang tungkol sa hinaharap mo. Walang mangyayari kung tatambay ka lang dito sa unit mo at hindi naman pwedeng habang buhay kang umasa sa magulang mo. Darating at darating ang panahon na kailangan mo nang tumayo sa sarili mong paa.”

“So anong gusto mong gawin ko?” pabalang kong tanong sa kanya. “Hindi na nga ak—”

“Nagtanong ako sa isang professor na customer ng café, sabi niya sa ‘kin pwede ka pa namang mag-aral kaso sa mga maliliit na institutes—”

“Institutes? Gusto mo akong mag-aral ulit sa mga pipitsuging paaralan-kuno na ang lakas makapagmalaking kaya nilang bigyan ng magandang kinabukasan ang mga estudyante nila sa murang halaga e ni pagpasa nga sa requirements ng CHED, di nila magawa?” I questioned. “My gahd, gusto mo ba ‘kong pagtawanan ng mga nakakakilala sa ‘kin kung magvo-vocational lang ako? At saka anong gusto mong kunin kong kurso, pagtutubero?”

“Cath, you’re misunderstanding something here. Hindi lang vocational courses meron ang mga institute, meron ding bachelor’s degree. Saka bakit ang baba ng tingin mo sa mga institusyon na ‘yon? Pati TESDA dinamay mo,” he pressed his temples and looked at me. “Ayaw mong husgahan ka pero grabe ka kung manghusga.”

“You can’t blame me. Hindi mo naiintindihan ang nararamdaman ko.”

“Ano ba ‘tong ginagawa ko? Di ba pilit kitang iniintindi kahit di ko maintindihan kung bakit gustung-gusto mong mag-aral sa mga universities na mahal naman ang tuition at—”

Pinikit ko ang mga mata ko sa inis bago ako muling tumingin sa kanya. Juice colored, pa’no ko ba ipapaliwanag sa kanya na di paaralan ang turing ko sa mga gano’ng klase ng institusyon? Isa pa, kung ‘yong mga graduate nga sa mga de-kablibreng universities sa bansa e nahihirapan nang humanap ng trabaho, pa’no pa kaya do’n sa mga paaralan-kuno na wala ka naman talagang matututunan at kung maka-graduate ka naman e para lang masabing naka-graduate ka? Mababa pa rin ang tingin sa ‘yo ng madla. Saka duh, ako, papasok sa gano’ng school? Hindi niya pa ba halata yung lifestyle at society na kinabibilangan ko? I won’t go down to their level no matter what happens!

“Ayoko nang pagtawanan ulit, ayoko na, Baz! Kaya kung wala ka nang ibang sasabihin, umalis ka na. Utang na loob, umalis ka na,” pigil-galit kong sabi sa kanya pero hindi man lang siya natakot o naalarma.

“Bakit, kapag ba nag-aral ka sa maliit na institusyon, pagtatawanan ka na agad, Cath?”

“Oo at ayoko nang ilublob pang lalo ang sarili ko sa kahihiyan, kaya wag mo nang ipilitan sa ‘kin ‘yang gusto mo, okay?!”

“So ibig sabihin ba no’n pinagtatawanan at kinahihiya mo rin ako dahil graduate lang ako sa isang vocational course sa TESDAng minamaliit mo at hindi sa mahal ngunit sikat na universities na tinitingala mo?”

I gaped at him in surprise. Seriously?

“H-hindi sa gano’n.”

“Hindi naman kita pipilitin kung ayaw mo na talagang mag-aral, ang sa ‘kin lang, gusto kong isipin mong option pa rin ang pag-aaral, kahit na-expel ka man,” sabi niya sabay talikod sa ‘kin. “Saka… pa’nong hindi bababa ang tingin sa iyo ng ibang tao e mababa din ang tingin mo sa kanila at sa mismong sarili mo?”

Nang magsimula siyang lumakad palayo, gusto ko siyang habulin pero pakiramdam ko, wala akong karapatan. Dahil katulad ng dati, na-realize ko na namang mali ako at nasaktan ko na naman ang damdamin niya.

Chapter 21

●ω● of dreams

Hindi ako naniniwalang napilitan lang si Cris na bisitahin ako pero naniniwala akong darating din 'yong araw na magkakapangarap din ako.

JUSMIYO, Cath! Kababati n’yo lang, away ulit? Dinaig n’yo pa ang mag-asawa, kaloka! Sinabunutan ko ang sarili habang naliligo ako sa banyo. Argh. Di ko naman intensyong ma-offend siya eh. Malay ko bang vocational lang pala tinapos niya?

Bumuntong hininga ako habang naglalagay ng shampoo sa buhok at nakasimangot sa salamin. Naalala ko yung huling sinabi niya at di ko mapigilang di maasar kasi parang mas kilala niya pa ‘ko kesa sa sarili ko. Up until now, I never realized that I’m always playing the role of the victim. Nagse-self pity ako at pakiramdam ko karapatan kong magalit sa mundo dahil lang sa nangyayari sa buhay ko. Bitter ako sa lahat at ang dami ng insecurities ko sa buhay. Ayokong di ako maka-relate sa pinag-uusapan ng lahat. Ayokong nalalamangan. Ayokong natatalo. Ayokong iniiwanan. Ayokong hinuhusgahan. Ayokong pinagtatawanan.

Pero ano bang ginagawa ko?

Wala.

Imbis na gumawa ako ng paraan para makaalis sa kumunoy ng kahihiyan na naranasan ko, lalo ko pang binababa ang sarili ko at binibigyan ko rin ang ibang tao ng dahilan para lalong bumaba ang tingin nila sa ‘kin. It never crossed my mind before that improving myself would make others realize that I don’t deserve to be ridiculed and I’m more than the mistakes I’ve made.

But realizing it would never be enough. I need to act. Pero pa’no ba mai-improve ang sarili ko?

Argh. Ayokong mag-aral. Wala na ‘kong balak mag-aral. Kahit galing din sa vocational school si Baz, ayoko pa rin. Maybe it’s because of the trauma I got after what happened. Maybe it’s because of my rotten personality. Maraming dahilan. Marami akong posibleng idahilan. Basta… ayoko na ulit bumalik sa isang lugar na posibleng makapagpabalik sa ‘kin ng masalimuot kong karanasan. Alam kong hindi naman ako pababayaan ni Mama pero…

I groaned internally as I opened the shower and welcomed the coldness of the water dripping on my skin.

Di ko alam kung nakahithit lang ba ako ng dahon ng ampalaya o sinabuhay ko na nang tuluyan ang pagiging loser ko. Habang tumatagal, lalo akong naiinis sa sarili ko… sa sarili kong pagkatao. Bakit ba kasi ako naging ganito?

ILANG minuto pagkatapos kong maligo at makapagbihis, may narinig akong mga katok sa pinto. I knitted my brows in confusion. Sino ang bibisita sa ‘kin nang alas nuwebe ng umaga? I shrugged my shoulders and twisted the doorknob to open the door and my eyes widened in surprise when I saw Crispin in front of me.

“Di ba may pasok ka?” agad kong tanong sa kanya. Umiwas siya ng tingin at napakamot sa batok na parang nayayamot. Aba matinde, punta-punta siya rito tapos kung makaasta parang utang na loob ko pa sa kanyang binisita niya ‘ko. Nahiya naman ako sa effort niyang mang-istorbo!

“Tabi,” wala sa loob na sabi niya sabay urong sa ‘kin sa gilid para makapasok siya. Wow, astig! Bahay mo eh ‘no? Intense ko siyang tinignan nang masama hanggang sa makaupo siya nang walang paalam sa maliit na sofa ng unit ko.

“May iced tea ka ba d’yan? Nauuhaw ako,” feeling boss na sabi niya sabay buklat ng isang magazine na nakapatong sa gilid ng sofa.

Hanudaw? Gahd, ang kapaaaal! Hindi lang siya nag-request ng inumin, gusto pa iced tea! Choosy ang bwiset! Sambakol ang mukhang binuksan ko ang ref at naghanap ng tinutukoy niya. Base sa inaamag kong memorya, wala akong atraso sa taong ‘to at mas lalong hindi ako nag-apply bilang instant katulong niya kaya bakit niya ‘ko ginaganto?!

Lalo pa ‘kong nainis nang makita kong nakalagay sa sachet at in powdered form lang ang iced tea na meron ako. Langya, ititimpla ko pa! Argh. Ang sarap ibato sa mukha niya ‘yung sachet!

“Eto na kamahalan,” banas kong sabi sa kanya sabay lapag ng baso sa mesa sa harap niya. Bahagya siyang natawa sa sinabi ko pero agad siyang umubo at naging seryoso bago niya ini-straight ng inom ‘yung iced tea. Putek, masamid ka sana!

“Salamat,” sabi niya pagkatapos niyang ibaba ang wala nang lamang baso. Ngumiti ako nang pilit at naupo sa upuang kaharap niya. ‘Ba, marunong pa palang magpasalamat ang animal na ‘to! Sa gulat ko muntik ko na siyang patayuan ng monumento!

“So…” I purposely hanged my word in the air, hoping he would take it as a cue to finally talk about his reason for being here.

“Balita ko ayaw mo na raw mag-aral,” paiwas niyang sabi bago niya sinandal ang likod sa sofa. Halos pasukan ng langaw ang bunganga ko sa pagkagulat. What the hell! Alam kong may karapatang maasar sa ‘kin si Baz pero hindi ‘yon sapat na dahilan para i-publicize niya ang tungkol sa—

“At maliit ang tingin mo sa mga technical at vocational schools.”

I rolled my eyes and sighed heavily. “So balak mo rin akong sermonan, gano’n ba? May dala ka bang ostiya—”

“Sa UST ako grumaduate. Summa Cum Laude,” he said, cutting me off. Seryoso pa rin ang tono ng boses niya at wala siyang balak patulan ang pagbibiro ko. Pero pramis gusto kong ihambalos sa kanya yung babasaging baso nang mabasag ang kayabangan niya. Kaloka, kailangan pang i-mention ang achievement niya sa buhay na kelanman e di ko mararating! Buti sana kung di ko alam na SCL siya at buti sana kung di niya alam na mag-aasal ampalaya ko dahil sa sinabi niya! Saka bakit kailangang ipaalam niyang sa UST siya graduate? Did he intentionally say that to make me jealous?!

He chuckled light before adding, “Don’t glare at me. Hindi ko sinabi ‘yon para mainis ka.” Para di mainis? Humaygahd! Kung alam ko lang na ha-highblood-in mo ‘ko sa sarili kong pamamahay, sana pala hinaluan ko ng muriatic acid ‘yong ininom mo kanina! “Gusto kong ma-realize mo na hindi karangalan na natatanggap ng isang tao o kabiguan na nararanasan niya ang makakapagdikta ng kanyang kapalaran.”

Sinapian ba ‘to ni Basilio at ang lalim niyang magsalita?

“Tignan mo ‘ko, iniisip ng ibang tao na ang swerte ko, nasa ‘kin na raw ang lahat,” feeling Daniel Padilla? Asa ka boy, libag ka lang kung ikukumpara sa kanya! “Pero di nila alam na di naman masaya sa pakiramdam ‘yong pressure na natanggap ko kasabay no’ng achievement ko sa buhay.” Biglang tumahimik ang mapanlait kong isip nang sabihin niya ‘yon. Mukhang sa wakas ay naiisip na ng kunsensiya kong masyado na akong masama at kailangan niya nang tabasin nang konti ang sungay ko. “Maliban sa pamilya at mga kamag-anak, ‘andyan ‘yong mga kaibigan, professors at mga kakilala ko na nag-e-expect ng malaki sa ‘kin dahil Summa ‘ko.”

“Di ba… normal lang ‘yon?”

“Oo. Pero nakakalimutan ng iba na itanong kung ginusto ko ba ‘to. Kung naging masaya ba ko dahil dito.”

Nangunot ang noo ko. “Di ka naging masayang Summa ka? Di ba ‘yon ang pinakamataas na karangalang banggit?”

“Masarap makarinig ng maraming palakpakan at sari-saring papuri. Masarap sa pakiramdam ng hinahangaan. Masarap ipagmalaki ng mga magulang, kapatid, kaklase, kamag-anak at kung sinu-sino pa. Pero nakakalula sa itaas. Lalo na’t mag-isa ka lang at di mo alam kung ‘yong mga taong nakapaligid sa ‘yo e totoong masaya sa achievement na natanggap mo o lihim silang naiinggit at naiinis sa ‘yo kasi feeling nila hindi mo deserve ‘yong meron ka ngayon. Hindi masaya sa pakiramdam na hindi mo alam kung sino ang totoo sa ‘yo at sino ang hindi. Hindi rin masayang sinasabihan kang dapat ganito ka kasi Summa ka. Dapat may sarili ka nang kumpanya pagkatapos ng ganitong taon. Dapat ka-level mo na si Henry Sy bago ka magka-anak. Mga gano’ng salita na pabiro binitawan pero alam mong may laman. Alam mong hindi man gano’n kataas pero gano’n kalaki at kabigat ang expectation nila sa ‘yo. Na kulang na lang diktahan nila ang mismong pagkatao mo.” Tumingin siya sa ‘kin saglit bago siya ulit nagpatuloy. “Cath, hindi masaya. Kaya wag mo nang pangarapin pang maabot ‘yung nakamit ko.”

“Hindi naman ako kasing talino mo pero gusto kong makapagtapos sa isang sikat na paaralan,” malungkot kong sabi. “Though imposible na ‘yon sa ngayon kasi…”

“Bakit kailangang sikat?” tanong niya. “Dahil gusto mo ring maging sikat?”

Boom sapol. Umiwas ako ng tingin at di ko siya sinagot. “Hindi mo madadala ang kasikatan ng paaralang pinasukan mo. Kapag naghanap ka na ng trabaho, pare-pareho na lang kayong lahat. Siguro sa ibang company, may additional merit ang ganda ng pinanggalingang eskwelahan pero sa majority ng kumpanyang nakatayo sa bansa, wala. It all goes down to this,” Tinuro niya ang utak niya, “and this,” Tapos ang puso niya, “and this.” Tapos ang bibig niya.

“Hindi lang utak at puso sa pag-alam ng tama o mali ang kailangan. Kundi lakas ng loob na sabihin kung ano ang nasa isip at puso mo. Dahil balewala ang nalalaman at nararamdam mo kung hindi mo ito binibigyan ng karapatan na marinig ng iba.”

“T-teka Cris, wala pa naman sa isip ko ang—”

“Ang maghanap ng trabaho?”

Mabagal akong tumango. Ang bata ko pa para isipin ang mga ganyang bagay. Ni hindi ko pa nga nakikita ang sarili ko na naka-corporate attire at pumapasok sa isang malaking kumpanya e. Mas madali kayang imagine-in na maging asawa ni Baz. Chos!

“Di ba pumasok sa isip mo na kailangang alam mo na sa edad mong ‘yan ang gusto mong maging pagka-graduate mo?”

“H-hindi pa,” I answered in hesitation.

“Anong course mo dati bago ka ma-expel?” kunot-noo niyang sabi.

“A-accountancy,” buong pagmamalaki kong sabi.

Napailing siya. “Bakit mo pinili ang course na ‘yon?”

Bumaba ang tingin ko sa mga kamay kong nakapatong sa lap ko. “D-dahil ‘yon ang in na course.”

“In na course?” He laughed sarcastically. “Cath, hindi ka papasok ng kolehiyo para lang magkaroon ng trabaho pagka-graduate mo. Pumapasok ka ng kolehiyo dahil gusto mong matupad ang pangarap mong trabaho pagka-graduate mo.”

“P-pero anong magagawa ko kung hindi ko pa talaga alam kung anong gusto ko?” I said as I glanced at him.

Tumango-tango siya. “Hindi mo pa alam ang gusto mo pero punung-puno ka ng prejudice sa mababang institusyon.”

“E-eh kasi di ba…”

“Pinangarap kong maging patissiere simula no’ng dalhin ako ng mga magulang ko sa isang cake shop kung saan pwede mong makita sa glass window ‘yong gumagawa ng cake. Eight years old lang ako no’n pero nasabi ko na sa sarili ko na balang araw, magiging patissiere din ako. Pero engineering ang kinuha ko no’ng kolehiyo kasi ‘yon ang gusto ng mga magulang ko. Pinagbuti ko. Pero pagkatapos kong grumaduate, bumalik ako sa cake shop na ‘yon, at nagulat ako kasi naging café na siya. Ang laki na ng pinagbago. Sabi sa ‘kin no’ng may-ari, matagal na daw namatay ‘yong patissiere at di na sila nakahanap ng kapalit.”

“Coffee Cat ba ang tinutukoy mo?”

Tumango siya at tipid na ngumiti. “You can imagine what happened next. Sumuway ako sa mga magulang ko at sinunod ko ang gusto ko. Kumuha ako ng vocational course na may kinalaman sa pangarap ko habang nagpa-part time ako sa Coffee Cat. Dinisown ako ng pamilya ko, kinahiya ako ng mga kamag-anak ko, na-disappoint ang mga kaibigan at professors ko sa ‘kin pero nagpatuloy lang ako. Hanggang sa natupad ko na siya ngayon. At hindi ako nagsisi. Masaya ako kahit hindi sila masaya para sa ‘kin.”

Nangilid ang luha sa mga mata ko habang nagkukwento siya. Di ko alam kung pa’no niya nagawang ikwento sa ‘kin ‘yon na parang wala lang pero bawat salitang binibitawan niya, nai-imagine ko. At ako ‘yong nasasaktan sa hardships na naranasan niya dahil sa panghuhusga ng iba.

“Kaya Cath, habang nakabakasyon ka sa pag-aaral, pag-isipan mo kung anong gusto mong maging. At pinapangako ko sa ‘yong tutulungan ka naming tatlo para matupad mo ‘yon. Hindi mo kailangang magmadali pero gusto kong ipaalala sa ‘yo na hindi naibabalik ang oras at panahon; wag mo sanang sayangin.”

“Cris… bakit mo sinasabi ang mga ‘to sa ‘kin?” sabi ko sabay pasimpleng punas ng mga luha.

Ngumiti siya bago sumimangot. “Pinakiusapan ako ni Basilio na kausapin ka. Kaya kahit working hours nandito ako.” Tumayo na siya at lumakad sa may pinto.

What? G-ginawa ni Baz ‘yon? Pero di ba… di ba… masama ang loob niya sa ‘kin?

“Sabi niya… kung ako ang kakausap sa ‘yo, mas maiintindihan mo kung anong gusto niyang sabihin.”

‘Wag mo sanang isipin na nanghihimasok ako sa buhay mo pero hindi sapat na dahilan na na-expel ka para di ka na magpatuloy sa pag-aaral’

‘Ano ba ‘tong ginagawa ko? Di ba pilit kitang iniintindi kahit di ko maintindihan kung bakit gustung-gusto mong mag-aral sa mga universities na mahal naman ang tuition…?’

Baz… bakit gan’yan ka? Bakit ang buti-buti mo sa ‘kin?

“Oo nga pala, baka makalimutan ko na naman,” sabi niya sabay lingon sa ‘kin. “‘Yong mga plato ko, akin na.”

“A-ah, oo nga pala!” Nagmadali akong kunin ‘yon sa kusina at ilagay sa plastic saka iniabot sa kanya. “P-pasensya ka na at natagalan ako ng pagsasauli.”

“Ayos lang. Pinuntahan pala kita kagabi. Kaso naka-lock ‘yong pinto ng unit mo. Nang silipin ko ‘yong medyo bukas na pinto ni Baz, nakita kita do’n at mukhang tulog ka na katabi ng mga alaga niya kaya umuwi na ‘ko agad.” Gahd, nakita niya ko kina Baz?! Nakakahiya!

“Pasensya na talaga at… salamat sa pagpunta mo ngayong araw.”

Tumalikod na siya at lumabas ng unit ko. “Wag mo ‘kong pasalamatan, bayad ni Baz ang oras ko,” sabi niya bago siya tuluyang umalis.

Napangiti ako at medyo kinilig. Hay, Baz… kailangan ko nang mag-isip ng paraan kung pa’no 'ko babawi sa ‘yo.

Chapter 22

●ω● of chopsticks

Hindi ako naniniwalang mahirap gumamit ng chopsticks, pero naniniwala ako sa lakas ng appeal ni Baz sa malanding puso ko.

NAPANGITI ako nang malapad nang makita ko ‘yong gulat sa mukha ni Baz nang makita niya ko sa labas ng Coffee Cat. Closing na no’n at kakatapos lang nilang naglinis.

“Bakit ka nandito?” clueless na tanong niya.

“Sinusundo ka?” patanong kong sagot, hindi pa rin nawawala ang ngiti ko. Napansin kong siniko siya ni Juli at natawa naman si Baz nang bahagya.

“Sige na, mauna na kayo,” sabi ni Juli na tila nang-aasar. “Hinihintay ko pa si Cris, ang bagal magbihis no’n kahit kelan e.” Tumawa siya habang nakalagay ang mga kamay niya sa bewang.

Tumango naman ako at hinatak ang braso ni Baz nang magsimula akong maglakad. Lakas loob, lunok pride, at tiis ganda na lang kahit kinakabahan ako deep inside.

“S-sa’n tayo pupunta?” naguguluhang tanong niya.

“Secret,” masigla at pa-baby kong sabi habang hatak-hatak pa rin siya. Sumusunod naman siya sa paglalakad ko habang pasimpleng napapangiti. Pumara kami ng jeep. Ako ang nagbayad ng pamasahe. Pinaglaban kong wag siyang maglalabas ng pera kundi kakaltukan ko siya. Natawa na lang siya at nanahimik.

“Akala ko galit ka sa ‘kin?” sabi ko habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng jeep.

“‘Yan din ang gusto kong itanong sa ‘yo. Inunahan mo lang ako.” Narinig kong sagot niya. Nilingon ko siya at nilalaro niya ‘yong himulmol sa bag na dala niya. “Akala ko nagalit ka sa ‘kin dahil… lagi kitang pinagsasabihan at pilit kong isinisiksik sa ‘yo ‘yung mga paniniwala ‘ko. Saka madalas nasasaktan kita kasi napapasobra ‘yong mga nasasabi ko.”

Umiling ako at tipid na ngumiti. “Kailangan ko ng taong magtatama sa ‘kin sa mga pagkakamali ko,” medyo nahihiyang sabi ko. “A-at… masaya ‘kong ikaw ‘yon.”

Napaiwas ng tingin si Baz at parang nailang. Ilang segundo rin ang lumipas bago siya ulit nagsalita at tumingin saglit sa ‘kin. “Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman sa sinabi mo.”

“Matuwa ka kasi pinupuri kita!” sabi ko sabay pabirong hampas sa braso niya. Natawa naman siya.

“Hindi naman ako perpekto para hindi magkamali kaya wag kang masyadong maniniwala sa mga opinyon ko.”

“Naku, pa-humble pa,” kantiyaw ko sabay tawa at para nang makita kong nasa babaan na kami. “Lika na.” Nang makarating kami sa mall, nangunot ang noo niya.

“Anong meron sa mall at gustung-gusto mong laging nandito?”

“Grabe ka, hindi naman sa gustung-gusto,” sabi ko habang naglalakad kami sa loob at tumitingin-tingin sa mga tindahan. Ikaw kaya gusto ko, bulong ng isip ko. Chos! Manahimik ka d’yan, wala sa planong landiin si Baz, okay? “Kaso eto ‘yong mabilis puntahan e. Gabi na din kasi, at least dito maliwanag, parang umaga pa.”

Tumingala siya at napangiti. “Sabagay,” sabi niya. Hay naku, kahit nakatingala, appealing pa rin? Kung di siguro barista ‘tong si Baz e nagtatrabaho siya ngayon sa Court of Appeals.

Hinatak ko siya papuntang Arcadia at inayang maglaro ng arcade games. Hindi ako madalas mapadpad dito kasi naisip kong pambata pero naisip ko kasi na magugustuhan niya rito.

Una naming sinubukan ‘yong mga video games, ‘yong maglalaban kayo gamit ang chosen characters n’yong dalawa. Tinuruan ko siya kung ano ang pipindutin kapag gusto niyang sumipa, tumalon, at mangagat pero kung nakapaglaro ka na ng video games, alam mong kaechosan lang ‘yong huling nabanggit ko. Nang magsimula ang game, syempre, ako ang nanalo. Halos lumubog siya sa kinauupuan niya sa tindi kong mang-asar.

“Ang weak mo pre!” asal lalaki kong sabi sabay padulas ng thumbnail ko sa ilong ko at tawa nang malakas. “Lalaki ka ba talaga?”

Pero no’ng pangalawang round, putek, bumawi ang loko! Nalito lang pala siya sa instructions ko kanina kaya siya natalo at ngayong gamay niya na ang mga pipindutin, walang awa niya ‘kong nilampaso. Mapapanaginipan ko ata ang boses sa video game na paulit-ulit akong sinabihang “KO!” dahil sa dami ng beses niyang nanalo.

“Sino ngayon ang weak?” asar niya nang tumayo na kami sa video games.

I just rolled my eyes while I folded my arms over my chest and gave him a menacing smile.  “Pinagbigyan lang kita,” sabi ko sabay lakad papunta sa larong kailangan mong barilin ‘yong mga objects at kapag natamaan mo, sa ‘yo na. “Dito ang next battle ground natin,” sabi ko habang nakapamaywang at naghahamong nakatingin sa kanya.

Hinayaan kong ‘yong tagabantay ‘yong magbigay ng instructions tapos nag-jack en poy kami at dahil maganda ‘ko, ako ang nanalo.

“Hah, wala ka talaga sa ‘kin,” mayabang kong sabi sa kanya. “Magdasal ka na Baz dahil sa game na ‘to, ikaw ang uuwing luhaan!” Tumawa ulit ako bago ako nagmake face sa kanya na ikinatawa niya naman. “Nakikita mo ‘yang pusang ‘yan, isang tirahan ko lang, sapol ‘yan!” sabi ko pa. Kinuha ko ang laruang baril kay manong at pinunterya ‘yong stufftoy na pusa. Kapag di ka tinamaan, tatamaan ka sa ‘kin!

Bang! Sablay. Narinig kong pinigil ni Baz matawa kaya pinandilatan ko siya ng mga mata. Tsk. Matalinong pusa, nakailag! Di bale, may dalawa pa ‘kong natitirang shot at imposible namang wala ni isang balang makakapagpatumba sa kanya!

Tinarget ko ulit yung pusa. Sa puso ko tinutok ‘yong nguso ng pekeng baril. Ready… set… go! Bang! Tumama! Napa-yes pa ako at napatalon pero nawala rin ang saya ko kasi hindi man lang natinag ‘yong stufftoy. Hindi siya nalaglag sa display! Humaygudnes, bakit?!

“Baka masyadong mabigat ‘yong stufftoy kaya—” Baz started to say but I cut him off by saying, “Wag ka ngang ano! Matatamaan ko talaga ‘yan kaya tumabi-tabi ka dahil baka ikaw ang tamaan ko!”

Napangiti lang siya at napa-okay bago humakbang palayo. Putek, binabaskil na ‘ko sa bwiset na game na ‘to. Ano ba, pusa! Makisama ka naman! Anak ng tokwa, hindi ka ginawa para  maalikabukan lang d’yan!

Sa last shot ko, ulo naman ang pinuntirya ko. Natamaan ko ulit! Umasa na naman akong malalaglag siya pero hindi. Gumalaw lang siya nang kapiranggot tapos ‘yon na, wala na!

Naramdaman kong tinapik ako ni Baz sa balikat kaya napatingin ako sa kanya. “Hayaan mong ako ang kumuha n’yan para sa ‘yo.” Ewan ko sa ‘yong makalumang nilalang ka! Wag kang magmayabang dahil di mo rin ‘yan matatamaan! Pustahan pa tayo!

Nilagyan ni manong ng tatlong bala ‘yong pekeng baril at binigay kay Basilio. Halos mamatay ang mga ugat sa talampakan ko nang mag-ready na siya. Hanep sa stance, parang totoong baril ang hawak! Nag-training ata ‘to sa piling ng mga Guardia Civil no’ng panahong ng Kastila eh!

Seryoso ang titig niya sa target at walang humihinga sa paligid. Pagkalipas ng ilang segundo, akala ko ipuputok niya na pero umatras siya at umatras ulit. Tapos ginawa niya ulit yung stance niya at ilang saglit lang ay pinindot ‘yong gatilyo. Parang slowmong hinabol ko ng tingin ‘yong bala hanggang sa makarating sa noo ng pusa at nawindang ang buong pagkatao ko nang malaglag ‘yon kasabay ng pustiso ni manong na na-shock din sa nangyari.

“Wah! Nagawa mo!” overjoyed kong sabi habang tumatalon-talon at nag-appear pa kami ni Baz sa tuwa bago ako sumimangot nang ma-realize kong talo nga pala ako. Pupulutin na sana ni manong ‘yong stufftoy pagkatapos niyang pulutin ang pustiso niya pero pinigilan siya ni Basilio.

“Mamaya na manong,” sabi niya habang nakangiti. “May dalawang bala pa ‘ko at posibleng magpupulot ka pa ng dalawa.” Yabaaang! Ang sarap mong kurutin ng nail cutter at painumin ng nail polish!

“Nakatyamba ka lang,” bitter kong sabi at tumawa lang siya.

“Kapag nakatama ako ng dalawa, hindi na ‘yon tyamba,” sabi niya sabay pwesto ulit.

“Di na ‘yon mangyayari ‘no!” sabi ko.

“Just watch and see,” sabi niya sabay kindat. Juice colored, ilang beses bang mapupunta sa langit ang kaluluwa ko nang dahil sa kanya?

HINDI ko alam kung maswerte lang talaga siya o may hidden talent siya sa pamamaril (na siguradong nakakatakot ma-develop dahil baka maisipan niyang sumali sa sandatahang lakas ng Pilipinas at iwan ako. Chos!) pero naging totoo ‘yong sinabi niya dahil nakatama pa siya ng dalawa pang pusang iba lang ang facial expression sa nauna niyang pinatumba. Nakakaloka nga kasi puro pusa, ang dami namang choices, gahd! Di pa siya nagsawa sa mga alaga niya.

“Anong next na lalaruin natin?” masaya niyang sabi habang bitbit-bitbit ‘yong nakaplastik na mga stufftoy.

“Basketball, gusto mong i-try?” suggest ko though deep inside gusto kong hatakin ‘yong bitbit niya dahil parang wala siyang balak mamigay kahit isa!

Tumango siya at nagtanong kung sa’n ba ‘yon. Tinuro ko naman at naglaban ulit kami. Syempre, lamang siya sa height kaya talunan na naman ako. Nakakaiyak na habang tuwang-tuwa siya, ako naman asar na asar dahil hindi ako manalo-nalo sa kanya.

“Salamat sa pagdala sa ‘kin dito,” masayang sabi niya habang naglalakad kami palabas ng Arcadia. “Nakaka-miss. Matagal na rin no’ng huli akong naglaro sa Arcadia.”

“N-nakapaglaro ka na rito dati?” gulat na gulat kong tanong sa kanya.

“Oo. No’ng highschool. Bakit parang gulat na gulat ka?” kunot-noong tanong niya.

“Akala ko first time mo.”

“Oo… first time kong may kasama,” nakangiti niyang sabi bago niya hinawakan ang kamay ko. Langya, ang init at lambot ng kamay niya. Parang hihimatayin ako!

Pero kahit lihim akong kinikilig, hindi nakatakas sa mata ko na bahagyang lumungkot ang mga mata niya sa huling sinabi niya.

NAG-AYA siyang kumain kaya sinabi kong mag-Hongkong Style Noodles na lang kami. Natawa ko nang di niya alam ‘yon kaya hinatak ko siya at naghanap kami ng stall sa food court. Ako na ‘yong nag-order para sa ‘ming dalawa. ‘Yong malaking bowl yung inorder ko para busog. Tapos pinapili ko siya ng sauce niya.

“Kahit saan dito?” tanong niya sabay turo do’n sa mga nakahilerang sauce.

“Oo. Pwedeng lahat ‘yan kung nahihirapan kang mamili.”

Bahagya siyang sumimangot. “Pwede bang ikaw na lang ang pumili ng sa ‘kin?”

Aba, kailangan ba ko naghanap ng iba? Syempre ikaw ang pipiliin ko, tanga. Hahaha. Natatawa na lang ako sa daloy ng isip ko. Nginitian ko siya habang tinatago ang kilig ko. “Sige, ano bang gusto mong lasa? Maalat, maanghang o matamis?”

“Ikaw, anong gusto mo?”

Ikaw, chos! “Maalat na maanghang na matamis,” sagot ko sabay tawa. Natawa rin siya.

“Eh di gano’n na lang,” sagot niya at tumango ako.

“Sige, ako nang bahala rito. Maghanap ka na ng mauupuan natin.”

Nag-okay siya at umalis na. Pagkatapos kong makuha ang tamang timplang gustung-gusto ko e kinuha ko na ‘yong dalawang bowl at hinanap kung sa’n siya nakaupo. Napangiti ako nang makita kong nando’n lang siya sa may gilid at tumitingin sa mga dumadaan. Lumapit ako sa kanya at nilapag ‘yong mga bowl sa mesa sabay upo sa upuan sa tapat niya.

“Eto na,” sabi ko at napatingin na siya sa ‘kin.

“Cha-chopsticks?” nagdadalawang isip na tanong niya habang nakatitig sa mga chopsticks na naka-packaging pa. “Chopsticks ang gagamitin natin sa…”

“Di ka marunong magchopsticks?” Umiling siya at natawa ako. Tumayo ako at inurong siya sa pwesto niya para makaupo ako sa tabi niya. “Akin na ‘yong kamay mo.” Binigay niya naman ‘yung kanang kamay niya. “Ganito ‘yan,” sabi ko sabay turo. Tumangu-tango lang siya habang nakikinig. “Sige, try mo.”

“O-okay,” sagot niya at akma na sana siyang susubo nung noodles na na-pick up ng chopsticks niya nang bigla ko siyang pinigil. Buti na lang di naman maayos pagkakahawak niya kaya nalaglag din pabalik sa bowl yung mga nakuha niyang noodles.

“Wait lang!” sabi ko. “Haluin mo kaya muna!” Tawa ako nang tawa lalo na nang sumimangot siya,

“Sana sinasabi mo ‘yan kaagad ‘no,” sabi niya habang naghahalo at tipid na nakangiti. Hinalo ko na rin ‘yong akin at ininggit ko siya dahil nauna na akong sumubo sa bowl ko.

“Hmm… sarap!” sabi ko pa at inirapan niya lang ako habang tahimik na natatawa. Mayamaya, sumubo na rin siya. Ang cute lang kasi nahihirapan talaga siyang gumamit ng chopsticks, nakakatuwang panuorin!

“Nakakainis,” sabi niya sabay baba ng bowl at tusok ng chopsticks sa mga noodles. Sumandal siya sa upuan at bumuntong hininga. “Nagugutom na ‘ko pero ayaw akong pakainin nang maayos ng chopsticks na ‘to.”

“Nakakakuha ka naman ah.”

“Nalalaglag naman agad bago ko pa masubo,” sabi niya.

“S-sorry, akala ko kasi…”

“Ayos lang. Kainin mo na lang din ‘yong parte ko.”

“Hala, ayoko nga,” reklamo ko. “Parte mo ‘yan e, saka di kaya ng bituka kong kumain nang marami.”

“Eh anong gagawin ko?”

“S-su… subuan kita… gusto mo?” naiilang na tanong ko sa kanya. Tumahimik siya at tumingin sa ibang direksyon. Awkward. Humaygudnes naman, Cath! Sinabi nang walang landian eh! Ano ba! Behave okay? Behave! Tumayo ako bigla. “O-o sige, m-manghihiram na lang ako ng tinidor s—”

Bigla niya kong hinawakan sa braso, di pa rin siya tumitingin sa ‘kin. Pinaupo niya ko sa pamamagitan ng gesture lang. Sumunod naman ako. Pinakikiramdaman ko siya. Baka napikon eh, mahirap na.

“S-subuan mo na lang ako…” sabi niya sabay harap sa ‘kin. Mukha siyang nahihiya, “k-kung ayos lang sa ‘yo.”

Juice colored, parang magha-hyperventilate ako sa saya! Gusto kong sumigaw at magwala! Basilio, why are you doing this to me?! Y-you! Argh!

Feeling dalagang Filipinang mahinhin akong tumango sa kanya at kinuha ko ang bowl at chopsticks niya. Gahd, iniimagine ko pa lang ang mga susunod na scenario, nagdi-disco na ang heartbeat ko. Kumuha ako ng katamtamang dami ng noodles gamit ang chopstick dahil inangat ko ‘yon. ‘Matik namang binuka niya ang bibig niya. Nilapit ko sa bibig niya ‘yong noodles hanggang sa maipasok ko na sa loob ng bibig niya. Pagkatapos no'n, ilayo ko na yung chopsticks at pinanood ko siyang ngumuya.

“Masarap din pala ‘to,” nakangiti niyang sabi sabay tingin sa ‘kin. Mas masarap ka…ng tignan kumain. Seryoso, walang halong biro, Cath, magsimula ka nang magsimba bukas at lumaklak ka ng isang litrong Holy Water!

Sinubuan ko siya nang sinubuan nang matapos na agad ang makasalanan kong isipan sa pag-iisip ng kung anu-ano. Nagpasalamat naman siya sa effort na binigay ko makakain lang siya nang maayos.

“Wala ‘yun,” sabi ko habang nakatingin sa ibang taong kumakain sa foodcourt. “Masaya nga ko kasi nagustuhan mo ‘yong Hongkong Style, paborito ko kasi ‘yon eh.”

“Sa susunod mag-take out na lang siguro tayo para di na kita maabala. Sanay kasi akong tinidor at kutsara ang gamit e… o kaya kamay.”

Napatingin ako sa kanya at bahagyang tumango. Pero biglang nagulantang ang katawang lupa ko nang nilapit niya ang mukha niya sa ‘kin. Shit, kalma lang Cath! Parang v-card ang tingin niyan sa kiss, kaya imposibleng… imposibleng…

Napapikit ako nang lalo pa niyang nilapit ang mukha niya sa ‘kin.

“Sabi na e, sauce ‘yang nasa pisngi mo.” Narinig kong sabi niya kaya dumilat na rin ako ng mata just to find out na malapit pa rin ang mukha niya sa ‘kin. Muntik tuloy akong atakihin sa puso sa kaba! Tipid siyang ngumiti at pinahid niya gamit ng kamay ‘yong sinasabi niyang sauce sa pisngi ko bago siya lumayo sa ‘kin. “Ayan wala na.” Anong wala na? Walang ‘ya ka! Lahat na lang ng ginagawa mo, nakakapanis ng utak at nakakasama sa puso!

“Oh my God, is that Cath and her so-called boyfriend?”

Na-frozen ang katawan at mga nerve fibers ko sa utak nang marinig ko ang pamilyar na boses na ‘yon. Naramdaman ko ang pag-atungal ng aking puso. Argh. Anong gagawin ko? Siguradong guguluhin na naman nila ang buhay ko. 

Chapter 23

●ω● of insults

Hindi ako naniniwalang madumi ang pagkain ng fried noodles pero naniniwala akong masakit insultuhin in public.

THAT time, gusto kong hatakin na lang ang kamay ni Baz palayo sa food court dahil palagay ko, may sumpa ang lugar na ito. Kulang na lang sabitan nila ng signage na ban ako rito para lang di na ulit ako bumalik. Pero di nga, seryoso, anong meron sa food court at laging nagkukrus ang mga landas namin dito?!

Inaamin ko na natatakot ako sa lalabas sa mga bunganga nila. Para pa naman sa kanila e isa nang accomplishment ang dagdagan ang lamat sa pagkatao kong unti-unti ko pa lang binubuo at binabalik sa dati matapos ang lahat ng nangyari sa nakaraan. Na parang sagradong tungkulin nila na tanggalan ako ng karapatang magkaroon ng kaibigan at maging masaya.

Natatakot ako na kahit sinabi ni Baz dati na wala siyang pakialam sa dating ako e matangay pa rin siya ng convincing powers ng mga ito na iwan ako. Katulad ng ginawa nila kina Suzy sa café noon.

“Fancy meeting you here,” sabi ni Shiela at ngumisi silang dalawa ni Beth habang palapit sa ‘min. Kalokohan! For all I know, sinusundan talaga nila ako dahil insecure sila sa ganda ko! Tsk. Mga stalker! Pitikin ko kayo sa tonsil e!

Hindi ako kumikibo pero ‘yong utak ko, may hawak nang itak, ready nang manggyera. Nakatingin lang ako sa bowl ng Hongkong Style na wala nang laman sa mesa. Gahd, sana umalis na lang sila dahil hindi ko matandaan kung sa’n ko nilapag ‘yong pake ko sa sasabihin nila at ayoko naman silang ma-offend dahil nag-effort silang magpapansin sa ‘kin.

“Oh, look at what they’re eating, Beth,” she added. “So cheap, is that… even clean? Yuck! I can’t believe Cath ate something like that.” ‘Ba ‘yan! Pati pagkain, pinuna! Ano namang masama sa pagkain ng fried noodles? Kasama ba ‘yon sa mga pinagbabawal na pagkain sa Bibliya? Against ba sa feng shui ang pagkain no’n kaya di ako dinaratnan ng swerte? Pero di ba parte ng China ang Hongkong? Mga bwiset ‘to! Saka magduda raw ba sa kalinisan ng kinain namin? Kung madumi ‘yan e di sana kanina pa may bula ang bibig ko!

Nagtawanan sila. Pinagtatawanan nila kami.

Di na ‘ko nakapagpigil. Tumayo ako at hinarap sila.

“Cath.” Tinignan ko si Baz. I slightly shook my head and motioned him to stop. Tumayo rin kasi siya bigla. ‘Ako nang bahala rito,’ I mouthed to him and he hesitantly nodded his head before he went back to his seat

“Yeah, like it was so… ewww,” Beth said while purposely making an exaggerated expression on her face. Tumawa naman si Shiela at nag-apir pa silang dalawa bago sila ngumisi sa ‘kin. Both of them were wearing the latest outfit of the season, released by the fashion magazine we both loved during our highschool and even in college days. Hindi ko mapigilang mainggit dahil kahit gusto kong bumili ng katulad ng sa kanila ay malapit nang masaid ang pera sa account ko at matagal pa ulit bago magpadala si mama. Not that I would tell them that though. Another thing, hindi ko pa nasusuot ‘yong mga binili kong damit the last time I went shopping kaya kailangan kong magtiis. Saka sinabi rin ni Basilio na wala nang next time. Kailangan ko na talagang magtipid at mamaalam sa mga trendy clothes na kinababaliwan ko.

They looked at me from head to feet while wearing a smug look on their faces. I noticed they’re holding a bunch of paper bags from branded stores I could no longer visit.

“Oh, told ya, it’s really our dearest friend Cath,” Beth said in mock surprise. The way she’d given an emphasis on the word ‘friend’ made me want to slap her face really hard. Nagtitimpi lang talaga ako dahil mali na patulan ko sila, lalo pa’t may kasama akong mahalaga sa ‘kin at kailangan kong ipakita kay Baz na nagbago na ako. Tama, I won’t stoop down to their level.

“Akala ko di mo na kami papansinin,” sabi ni Shiela. Wala naman talaga akong balak na pansinin kayo kaso napahanga n’yo ko sa outstanding performance n’yo kaya napa-standing ovation ako. ‘Yon nga lang, nakalimutan kong pumalakpak kasi iba ang gustong ka-pak ng palad ko: ‘yung pagmumukha n’yong dalawa.

I faked a smile and replied, “Bakit ko naman kayo hindi papansinin?”

They insulting glanced at each other, smiling, before they turned to me again. “Anyway,” pinasadahan ulit ng tingin ni Shiela ang outfit ko. Lumapad ang ngiti niya, “hindi ako makapaniwala na tama ang chinika sa ‘kin ni Beth.” Napataas ang kilay ko sa sinabi niya. Anong sinabi sa kanya ni Beth? “You’re so outdated na.”

My smile dropped. I knew I was outdated with my clothes since this blouse and skirt I’m currently wearing was last month’s fashion trend but having said that straight to my face, by none other than one of my ex-friends with a sharp tongue, I felt like being drenched with humiliation. I bit my lip and tried not to cry. Ayoko na ulit umiyak sa harap nila. Ayoko na ulit magmukhang kawawa.

“At least, bagay na kayo ng boyfriend mo,” Beth quipped and Shiela’s smile widened.

“Oo nga, sayang may itsura pa naman kaso ang cheap manamit,” Shiela agreed. “Parang galing ukay-ukay ang suot na nauso pa ata no’ng panahon ni Aguinaldo. Di ka ba natatakot na multuhin ng may-ari niyan?” Tumawa siya nang malakas at nakisabay si Beth sa kanya.

“Ikaw naman sis,” sabi ni Beth sabay hampas nang pabiro sa braso ni Shiela. “Baka di naman galing sa ukay-ukay. Masyado ka namang mapanlait.” Buti alam mo?! “Malay mo, binili niya sa tiyangge, ‘yong P150 dalawang shirt?”

“Oh my God, P150 is so expensive for them. May P100 dalawa kaya.”

Nagtawanan ulit sila at kinuyom ko lang ang palad ko.

“Oh, sorry, did we just offend you?” kunwaring concerned na tanong ni Beth. “It’s not what you think, alright? We just think that you’re a match made in heaven. By the way, kanino mo siya inagaw?” she continued while they laughed. “Sa isang tindera sa palengke?”

Tumayo na si Baz kaya agad akong nagsalita. “Pwede ba, tama na?!” sigaw ko na nakapagpatigil sa pagtawa nilang dalawa. “Ayos lang na laitin n’yo ko dahil galit kayo sa ‘kin pero hindi ata tamang idamay n’yo si Basilio dito!”

“Basilio?” Shiela asked as her eyes lit in amusement. “Is that his name? Wow, it fits him perfectly! His mother must be—”

Sinampal ko siya at tinignan nang masama. She gaped at me while touching her sore cheek.

“H-hindi ko siya boyfriend. Nagsinungaling ako sa ‘yo, Beth, no’ng nakaraang nagkita tayo at kasama mo si Suzy,” amin ko at nawala agad ang inis sa mukha niya at napalitan ng tuwa. “S-sinabi ko lang ‘yon dahil ayokong magmukhang kawawa. A-alam ko na marami kayong hinanakit sa ‘kin. Gusto kong humingi ng tawad sa lahat ng ‘yon pero hindi ako makahanap ng tamang pagkakataon. Alam ko na di ako naging mabuting kaibigan. Alam ko na marami akong kasinungalingang sinabi sa inyo tungkol sa pamilya ko. Hindi naman kami talaga mayaman. Domestic helper lang sa isang mayamang pamilya abroad ang mama ko at ako lang naman ang nagpupumilit na bilhin niya lahat ng gusto ko.”

I heard my own voice break pero nagpatuloy ako sa pagsasalita habang pinanghahawakan ko ‘yung sinabi sa ‘kin noon ni Juli na kung magkakausap kaming magkakaibigan ay posibleng magkabati-bati rin kami. Napapagod na rin kasi akong matakot sa mga sasabihin o gagawin nila. Ayoko nang mabuhay na may tinatakbuhan o kinatatakutan.

“Pero sana maisip n’yo na di ko naman ginustong magsinungaling. Ginawa ko lang naman ‘yon kasi gusto ko kayong maging kaibigan at alam kong di n’yo ko papansinin kung mahirap lang ako. Gusto kong maka-relate sa inyo kaya ginusto ko lahat ng gusto n’yo. Naging carbon copy n’yo ko dahil mahal ko kayo at kaibigan talaga ng turing ko sa inyo.” Nagsimula nang magbagsakan ang mga luha ko. “Sorry kasi hindi ko sa inyo sinabi agad yung tungkol sa totoong trabaho ng mama ko. Natakot lang naman talaga ako na di n’yo ko matanggap kapag nalaman n’yo ang totoo eh. Sorry rin kung pati kayo nadamay sa kapalpakang nagawa ko sa university. Hindi ko naman ginusto ‘yon… Hindi ko naman talaga ginusto ‘yon eh. Kung alam n’yo lang kung ga’no ko pinagsisihan ang lahat.”

Humagulgol ako ng iyak pero wala man lang sinabi o ginawa sina Beth. Tanging si Baz lang ang nagmalasakit na ipatong ang isa niyang kamay sa balikat ko habang hawak niya gamit ng kabila niyang kamay ang isa kong kamay.

“Kung alam n’yo lang kung ga’no ko kagustong magkabati-bati na tayo. Ang sakit lang na gan’to n’yo na lang ako ituring ngayon. Na parang di tayo naging magkaibigan.”

Pagkatapos ng ilang minutong katahimikan, narinig kong pumalakpak ang isa sa kanila. Nag-angat ako ng paningin at nakita ko si Beth na nagpipigil ng tawa, katulad ni Shiela. Hanggang sa hindi na nila mapigilan at humagalpak na sila sa kakatawa.

“That was really an amazing speech,” sabi ni Shiela na nagpapahid ng luha sa galak.

“I was so touched I cried!” tawa nang tawa pa ring sabi ni Beth.

Patuloy na pumatak ang mga luha ko kasabay ng tawanan nila. I wondered why I wasted my time being friends with them. I wondered why I wasted my tears just to be laughed at. Ngayon ko lang napansin na pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nakakahiya. Wala na talagang ibang nangyayari sa buhay ko kundi wantsusawang kahihiyan.

“Apologize,” madiing sabi ni Baz nang bitiwan niya ang kamay ko at humakbang siya palapit sa dalawa. “Apologize to her. Now.”

“Wow. Marunong palang mag-English si Basilio,” Beth said, mocking him. “Ang galing mo namang magturo, Cath! Pwede kang mag-teacher! Ay, expelled ka na nga pala so hindi na pwede ‘yon!” Tumawa na naman siya kasabay ni Shiela na nahihirapan nang huminga sa kakatawa.

“Sinabi nang mag-sorry kayo sa kanya eh!!” Nagulat ako sa biglaan niyang pagsigaw. Mukha siyang galit na galit. Mas galit pa ata siya kesa sa ‘kin. Nakita kong nakakuyom ang mga palad niya. Kanina pa pala siya nagtitimpi, gaya ko.

“What’s with the scary look on your face?” Shiela questioned as she rolled her eyes. “You’re getting worked up over that—”

“Mabuti na lang at wala na kayong balak na makipagkaibigan ulit kay Cath,” Baz interrupted her. “Dahil wala rin akong balak na hayaan siyang makipagkaibigan sa mga katulad n’yong mas masahol pa sa nabubulok na karne ang ugali.”

“A-anong sabi mo?!” Beth asked in an offended voice.

“Sabi ko magsepilyo ka kasi ang baho ng hininga mo,” sagot niya bago niya hinatak ang kamay ko. “Tara na, Cath,” he said in a soft voice. “Hindi magandang manatili sa dumpsite ng basura.” My eyes widened in surprise upon hearing him talk like that. Putek, si Baz ba talaga ‘tong kasama kong naglalakad?!

“Hey, come back here! We’re not done talking pa!” bitter na sigaw ni Beth at nilingon siya ni Baz.

“Ang sakit sa tenga ng pagko-conyo mo, bumalik ka nga sa elementary!” sabi niya at nakita ko kung ga’no namula sa pagkainis ang dalawa. Binilisan niya ang pagtakbo at gano’n din ang ginawa ko.

Nang makalayo na kami, kinuha ko na ang kamay ko sa kanya habang naghahabol ng hininga.

“Lang’ya ka,” sabi ko habang natatawa, “di ko in-expect na kaya mong manlait nang gano’n.”

He grinned as he gasped for air. “Blame Juli,” he answered. “Nakuha ko lang sa kanya ang mga salitang sinabi ko kanina.”

“Dapat pala akong magpasalamat sa kanya,” I said, smiling at him. “At sa ‘yo, kasi pinagtanggol mo ‘ko sa kanila.”

“Seriously, I don’t want you to involve yourself with them again,” seryosong sabi niya nang magpatuloy na kaming maglakad palabas ng mall. “Hindi dapat kinakaibigan ang mga taong kaya kang pagtawanan at insultuhin nang walang pakundangan sa harap ng maraming tao.”

I nodded my head and smiled. “Pero inaamin ko na gumaan yung pakiramdam ko kasi nasabi ko na ang gusto kong sabihin saka nakahingi na rin ako ng tawad sa mga naging kasalanan ko sa kanila.”

“Pero di ba… may mga kaibigan ka pa maliban sa kanila na—”

“Sina Suzy ‘yon. I’ll try to text them the same thing at kung di nila ako pansinin, susuko na ‘kong makipagbati sa kanila. Isa pa, close na si Suzy kay Beth kaya siguradong makakarating sa kanya yung nangyari.”

“Sigurado ka bang ayos lang sa ‘yo na gano’n ang mangyari?” nag-aalalang tanong niya sa ‘kin.

Tumango ako. “Na-realize ko na mas naging masaya ko nang maging kaibigan ko kayo nina Juli. Hindi ko na kailangang matakot kung maging outdated ako at kung iba ang gusto ko sa gusto n’yo. Hindi ko na kailangang magduda sa sarili ko kung deserve ko bang maging kaibigan kayo kasi pinaparamdam n’yo naman sa ‘kin na mahalaga ko sa inyo.”

“Hindi ko alam kung bakit kailangang maging kumplikado ng pagkakaibigan para sa ‘yo. Ang dami mong iniisip na kung anu-ano.”

Natawa ako nang bahagya. “Nasanay lang siguro ak—”

“Wag kang masanay.” Napatingin ako sa mga mata ni Basilio nang sabihin niya ‘yon at di ko mapigilang di mamula at mailang. “Hindi ka nagkaroon ng kaibigan para mag-isip ng kung anu-ano mag-isa.”

“S-salamat,” medyo nahihiya kong sabi bago kami sumakay ng jeep. Nang makarating na kami sa sari-sariling apartment unit namin ay bigla niya ‘kong tinawag at iniabot sa ‘kin ang supot ng tatlong pusang stufftoy na napanalunan niya kanina. Kumunot ang noo ko. Oo, gusto kong bigyan niya ko pero di ko naman hinangad na arborin lahat.

“Ilagay mo sa kama mo para kapag nalulungkot ka, maiisip mong di ka nag-iisa,” nakangiti niyang sabi sa ‘kin at nagsimula na naman ang puso kong tumambling sa saya. “Tatlo ‘yan, ako, si Crispin at si Juli.”

Muntik akong maiyak sa huling sinabi niya. Nakakainis talaga ‘tong lalaking ‘to. Ang sarap pakasalan, chos!

“S-seryoso ka?” tanong ko. “Pa’no ‘yong mga pusa mo?” Naisip ko kasi na gusto rin nila ng laruan na gan’to. Ka-wresting nila kumbaga.

Tumawa siya nang bahagya. “Masaya na sila sa mga ginantsilyo kong laruan saka ginalingan ko talaga kanina para mabigay ‘yan sa ‘yo.”

Weh! Tama na nga, nakakaloka ka. Sumasakit na ang panga ko sa kakangiti at lalabas na ang puso ko sa kakakabog.

“‘Kay fine, salamat,” sabi ko habang pilit kinukontrol ang lapad ng ngiti ko. “Oo nga pala, Baz..”

“Ano ‘yon?”

“Sisimulan ko nang isipin kung anong gusto kong maging para sa susunod na semester, makapasok na ulit ako.” Ngumiti siya nang malapad sa sinabi ko at di pa siya nasiyahan, ginulo niya pa ang buhok ko.

“Masaya akong marinig ‘yan mula sa ‘yo,” sabi niya. “Siguradong matutuwa si Cris kapag nalaman niyang napapayag ka niyang mag-aral ulit.”

“Hindi lang naman siya ang nakapag-convince sa ‘kin ‘no. Ikaw rin kaya.”

“Hindi naman ako gano’n kagaling mangumbinsi,” paiwas niyang sabi sabay kamot sa batok niya. “Anyway,” tumingin na ulit siya sa ‘kin na parang nahihiya, “habang iniisip mo pa kung anong kurso ang gusto mong kunin, gusto mo bang magpart-time sa Coffee Cat?”

Chapter 24

●ω● of jealousy

Hindi ako naniniwalang madaling maging waitress pero naniniwala akong nagseselos si Baz.

BIGLANG nag-hiatus ang katawang lupa ko sa alok niya at pakiramdam ko, nakakarinig ako ng kampana ng simbahan at mga lumilipad na kalapati. Humaygudnes! Mapapa-‘I do’ ako nito nang walang proposal eh!

“Hindi mo naman kailangang bigyan ako ng sagot ngayong gabi. Kahit pag-isipan mo muna,” dagdag ni Basilio nang di ako sumagot.

“P-pero Baz, wala naman akong experience…” Ikaw ba ang magbibigay sa ‘kin ng experience? “…sa pagtatrabaho saka…”

“Hindi mo kailangang problemahin ‘yon,” sabi niya. “Tutulungan ka naman naming mag-adjust. Isa pa, nangangailangan talaga kami ngayon ng part timer dahil sa pagtaas ng demand sa mga cake na ginagawa ni Crispin at sa di makontak na si Ate Rina.” Kunsabagay, lately e palaging kailangan ni Cris mag-overtime para lang di sila maubusan ng cakes sa operating hours nila kinabukasan at mukhang next year pa makaka-move on ang Ate Rina nila. Naku po, wag naman sana.

“H-hindi ako marunong mag-bake ng cake o kaya gumawa ng kape,” amin ko habang nakayuko nang bahagya.

“Hayaan mo na sa ‘min ni Cris ang tungkol do’n. Ang kailangan mo lang ay i-assist si Juli sa pagse-serve sa mga customers ng order nila.”

W-waitress?

Bigla akong napalunok. Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao, especially ng mga nakakakilala sa ‘kin, kapag nakita nila akong nagtatrabaho sa Coffee Cat? Di sa minamaliit ko ang café na napamahal na sa ‘kin o ang pagiging waitress na isang marangal na trabaho pero medyo…

“Nauunawaan ko na magdadalawang isip ka sa inaalok ko sa ‘yong part time job pero may rason naman kaya ikaw ang napili ko.” I looked up and met his gaze. “Gusto ko na makakilala ka ng iba’t-ibang tao sa café na posibleng magpa-realize sa 'yo ng pangarap mong trabaho.”

Kahit tungkol sa café nila ang pinag-uusapan namin, kapakanan ko pa rin ang iniisip niya. Hmm... iba na 'yan, Baz. I can already feel it!

“Isa pa, hindi makabubuti sa ‘yo ang palaging nagkukulong sa unit mo. Mas nag-aalala ko kapag di kita nakikita,” sabi niya pa habang nakatingin sa ibang direksyon.

Agad naman akong namula. Humaygaligas, meganon, Baz?! Bakit di mo na lang aminin na gusto mo akong oras-oras at minuto-minutong nakikita kaya inaalok mo ‘kong mag-part time sa inyo?! Ikaw talaga! Ang dami mo pang sinasabi e papayag naman talaga ako eh. Di mo na ‘ko kailangang pakiligin nang gan’to.

“O-oo na. S-sabihin mo na lang kung kelan ako pwedeng magsimula,” mabilis kong sabi sabay pasok sa unit ko at sarado ng pinto. Humugot ako ng hininga at tahimik na nagpigil ng tili.

Juice colored, mukhang mas magiging makulay na ang buhay ko simula ngayon.

SA mga nakalipas na linggo ay napatunayan kong nakakapanis ng utak ang maging waitress. Maliban sa mga customer na akala mo e champion sa tongue twister sa bilis magsabi ng order nila e meron namang aabutin ka ng isang milenyo bago mo makuha ang order nilang pinag-isipan ata nila nang buong puso’t kaluluwa. May ilang kung makapagreklamo akala mo natagalan nang higit sa limang minuto ang paghihintay na mai-serve ang order nila e hindi naman. Tapos kung makapagmura akala mo pinagbawal na sa bansang Pilipinas ang di paglalagay ng mura every sentence. Putspa, sarap ibuhos sa kanya ‘yong kapeng inorder niya eh. Tapos may ilan pang sa sobrang malilimutin e nakakalimutan nilang umorder pala sila at matatawa na lang sila sa sarili kasi hawak nila yung receipt. Kaloka.

Maliban sa mga pasaway na customers, nahihirapan din akong labanan ‘yong kaba ko sa pakikipag-usap sa kanila. Sabi ni Juli, normal lang naman kabahan at matakot magkamali pero lagi ko raw isipin na parang pakikipag-usap lang sa isang kaklase sa eskwela ang pakikipag-usap sa mga customers. Merong sadyang pakikitunguhan ka nang maayos at meron ding talagang hindi mo makakasundo kahit ga’no mo pa pakitaan nang maganda.

Iniisip ko nga, pa’no naman ako makakakilala ng customer na magpapa-realize sa ‘kin sa pangarap ko e puro sakit sa ulo ang binibigay nila sa ‘kin? Pagkuha nga lang ng order, nahihirapan na ‘ko, ‘yon pa kayang chismisin sila tungkol sa mga trabaho nila?

Buti na nga lang at di masyadong sabay-sabay ang orders kundi sinapian na ko ni Sisa sa pagkaloka. Haha. Pero infairness… medyo okay din na busy si Cris sa loob at si Baz naman sa counter kasi nakakapagchismisan kami ni Juli nang di nila naririnig. E ako pa naman, saksakan ng pagka-chismosa kaya parang energy drink sa ‘kin ang mga kinikwento ni Juli tungkol sa dalawa.

“Alam mo ba ‘yang si Baz, two years ago, bagu-bago pa lang ako sa café no’n,” sabi niya pagkatapos niyang ibaba ang order ng isang naka-business attire na lalaki sa kulay light blue na one-seater sofa. “Inaya ko siyang mag-inom kami kasama si Crispin. Kumbaga, parang bonding-bonding lang ng magkakatrabaho,” nakangiting kwento niya. “Tapos sabi ko sagutin niya muna ‘yong iinumin namin dahil wala akong barya, alam mo bang no’ng dumating siya sa bahay ko, isang litrong Sprite ang dala niya?” Tapos natawa siya at nahawa naman ako. “Grabe, halos mamatay-matay ako kakatawa no’n. Sinisi pa ko ng gagong si Cris, bad influence daw ako. Putek, ang bait ko kaya! Hindi ‘ko pinabalik sa tindahan ‘yong binili niya at nag-movie marathon na lang kami habang lumalaklak ng softdrinks at namumulutan ng chichirya.”

“Inuman pa rin naman ‘yon ah?” pabiro kong sabi habang tawa pa rin nang tawa.

“Tapos alam mo ba, minsan may isang pusa si Baz na nagkasakit,” kwento pa ni Juli. “Sukat ba namang dinala niya sa café kasi hindi niya maiwan-iwan?” Humagalpak na naman siya ng tawa. “Ayun, biglang nagsermon si Father Cris sa harap niya at sinabing hindi porke ‘Coffee Cat’ ang pangalan ng café e pwede na siyang magdala ng alaga sa loob! Tapos sinagot siya ni Baz ng, ‘Bitter ka lang kasi ayaw mo sa pusa pero dito ka nagtatrabaho!’” Tapos sabay kaming natawa.

“Naloka ko sa dalawang ‘yon, ang kukulit,” komento ko at tumango si Juli with eagerness.

“Si Baz kasi, parang pamilya na talaga turing niya sa mga alaga niya.”

“Now that you’ve mention it, nasa’n ang tunay na pamilya ni Baz?”

Juli shrugged. “Wala siyang nababanggit tungkol sa pamilya niya at kapag tinatanong naman namin siya ni Cris, binabago niya ‘yong usapan.”

“B-bakit kaya?”

“Siguro di sila close ng pamilya niya?” patanong niyang sagot. “Anyway, di naman ‘yon mahalaga dahil naniniwala ako na mabuting tao ‘yong ka-loveteam ko sa El Fili,” pabiro niyang dagdag habang nakangiti.

“Sabagay,” sabi ko na lang habang naglalakad na kami papuntang counter.

Naisip ko na siguro… kaya ayaw niyang magkwento tungkol sa pamilya niya ay dahil para sa kanya, parte na ito ng nakaraan at katulad ng di niya pagtatanong sa nakaraan ko e gusto niya ring wag siyang tanungin ng tungkol do’n. Pero kahit gano’n… di ko pa rin mapigilang hindi ma-curious sa kung sino siya noon, bago ko siya nakilala.

“SABI sa ‘kin ni Juli, nasasanay ka na raw sa pagharap sa mga customers,” banggit ni Baz habang nakasakay kami sa jeep pauwi isang gabi.

Agad naman akong tumango. “Medyo. Saka masaya namang kakwentuhan si Juli kaya nawawala ang pagkabwisit ko sa ibang pasaway na customers.”

“Pasensya ka na, di na ‘ko makatulong sa inyo dahil kung di ako busy sa paggawa ng kape sa loob, kailangan kong tumao sa counter dahil busy si Cris sa paggawa ng cake.”

“Naku, ayos lang, kaya naman namin ni Juli ‘yon.”

“Hindi ‘yon ang ibig kong sabihin.” Tumingin siya sa labas ng bintana. “Iniisip ko lang na… dahil mas madalas kayong magkasama ni Juli e mas close ka na sa kanya kaysa sa ‘kin.”

Hanudaw? Di ko mapigilang matawa saglit at mapangiti sa sinabi niya. “Selos ka?” nang-aasar na tanong ko.

“Hindi sa gano’n,” tanggi niya. Ay naku, wag mo nang itanggi, ikaw naman! “Napapansin ko lang na di ka naman tumatawa nang gano’n kalakas kapag ako ang kasama mo,” malungkot niyang sabi at napakembot naman ang puso ko sa pagkahibang sa kanya. Maryosep, buti nga tawa lang ‘yong rinig sa ‘min ni Juli dahil baka magpasagasa ako sa MRT dahil sa kahihiyan kapag narinig niya na most of the time siya ang dahilan ng pagtawa namin nang wagas.

“Eh di nagseselos ka nga,” nakangisi kong sabi pagkababa namin. At hanggang sa makarating kami sa sari-sarili naming unit ay inaasar ko siya ng, “Uuuy… nagseselos!”

Bago siya pumasok sa unit niya, nakasimangot siyang lumingon sa ‘kin at nagsabi na, “Bakit naman ako magseselos sa isang babae?” Nang padabog niyang isinarado ang pinto, lalong lumapad ang ngiti ko. Juli, good job! isip ko at nag-thumbs up pa ‘ko sa ere.

KINAUMAGAHAN, may kumatok sa pintuan ko ilang minuto bago ako lumabas ng aking unit. Thinking it was Baz, agad kong binuksan ang pinto nang ngiting-ngiti.

“Delivery po,” sagot no’ng lalaking nasa edad trenta na bumungad sa ‘kin.

“P-para sa ‘kin?”

Pokerfaced na sumagot si kuyang delivery man ng, “Hindi, para sa ‘kin.”

Ay, bastusan lang kuya! Muntik mamatay ang mga kuko ko sa paa nang dahil sa ‘yo!

“Kanino nakapangalan?” tanong ko para makasigurado. Bihira kasing magpadala si mama ng balikbayan box sa ‘kin lalo na’t matagal pa bago siya bumalik at usually e sa ATM account ko siya nagdedeposit ng padala niya dahil mas gusto kong ako ang namimili ng gusto kong matanggap na materyal na bagay mula sa kanya.

“Kay Basilio Hernandez po.”

“Mukha ba ‘kong lalaki?!”

“Ah. Eh kasi ito po ang unit na nakalagay sa address,” sagot niya sabay abot sa ‘kin no’ng box na mas magaan pa sa inaasahan ko. “Tignan n’yo po.” Wow, galing makautos. Palakpakan si kuya! Though tinignan ko naman bago ko binalik sa kanya.

“Kuya, pagkatapos mong mag-deliver, bumisita ka sa isang optometrist kasi malabo na ang mata mo. Gahd, sino ba namang magkakamali sa ganyan kasimpleng bagay?” Parang… ako ata? “D’yan sa kabilang unit nakatira ang hinahanap mo.”

“Ah, gano’n ba? Sige, nagsasayang lang pala ako ng oras na makipag-usap sa ‘yo. Alis na ko,” sabi niya sabay lakad papunta sa kabila. Aba’t ang sarap tsinelasin ng mukha niya ah!

Sa inis ko, padabog kong isinara ang pinto at nagpunta ako sa ref para kumuha ng tubig. Nagsalin ako sa baso at nilagok ko nang straight. Humaygudnes naman, ang aga-aga, hina-highblood ako.

Ano kaya ang laman ng box na dineliver ng bwisit na ‘yon kay Baz?

Pagkatapos ng ilang minutong pag-iisip, binuksan ko ang pinto at kumatok ako sa pinto ni Baz. Mabuti na lang wala na ‘yong asungot na delivery man kundi ihuhulog ko ‘yon sa veranda.

“Ano ‘yung laman ng dineliver sa ‘yo?” I asked in a cheerful tone as soon as he opened the door. Tamang-tama at di niya pa binubuksan. Makikita ko ang laman!

“B-bakit mo gustong malaman?” nakakunot noong tanong niya.

I folded my arms over my chest and answered, “Curious lang ako. Masama ba?”

Umiling naman siya at pinapasok ako. Winelcome ako ng mga pusa niya at natuwa naman akong makipagkulitan sa kanina saglit. “Buksan mo na dali!” excited kong sabi.

“Oo na.”

Kuminang ang mga mata ko nang makita kong cellphone ang laman ng maliit na box. Though hindi naman kataasan ang model ng cellphone niya e jelly bean android pa rin ‘yon kaya pwede na rin. Sa wakas, magiging tao na si Baz!

“Wow, kanino galing?” tanong ko. May card sa loob. Kinuha ‘yon ni Baz at binasa (syempre nakibasa rin ako):

Kulang na lang lumabas ang mga mata ko sa pagkagulat. “B-birthday mo ngayon?!”

"Obviously," cold niyang sabi at napanganga ako nang walang puso niyang nilukot ang card na galing sa mama niya. "Lahat naman ng pinapanganak, may birthday, di ba?"

"Baz..." Bakit biglang uminit ang ulo niya?

Tumayo siya at ibinaba sa mesa ang box na may lamang cellphone saka lumapit sa basurahan at pinagpupunit-punit ang nilukot niyang card.

"B-bakit mo pinupunit?!” gulat na tanong ko sabay lapit sa kanya. Pero huli na ang lahat, nagkapira-piraso na ang card at lahat ng piraso no’n e nasa basurahan na. "Hindi mo ba naisip na—"

"Na ano?!" pagalit na sabi niya sabay lingon sa 'kin. 

Hindi ako makapagsalita. Natatakot ako sa titig niya. Natatakot ako sa biglaang pagtaas ng boses niya. Ano bang problema? Anong meron sa card na ikinagalit niya?

“Cath,” he said in a calm voice. He must have seen the sudden fear I had in my eyes. Pumikit siya at mariing hinawakan ang magkabilang sentido niya. “I’m sorry. Just… just please leave. Ayokong—”

“Ayaw mong ano, Baz?” lakas loob kong sabi habang nakatingin sa kanya. He opened his eyes and glanced back. “Shouldn’t you be grateful for receving an expensive gift with a card on it?”

“Cath,” he tried to stop me but no, I won’t stop. Lalo na’t hindi niya na ‘ko tinataasan ng boses ngayon.

“I know it’s not my business at wala akong alam kung bakit biglang uminit ng ulo mo nang mabasa mo ang card na galing sa mama mo pero gusto kong malaman mo na kaibigan kita at katulad ng sinabi mo sa ‘kin, may karapatan akong itama ang pagkakamali mo, at mali ang ginawa mo, Baz. Though assuming you hate your mom, that’s going overboard, you know.”

He just smiled bitterly and looked away. Then he ruffled his own hair in frustration.

Kinuha ko ang basurahan at dahil do’n ay bumalik sa ‘kin ang atensyon niya.

“Anong gagawin mo d’yan?”

“Bubuuin ko,” I said straight to his face before leaving his unit and as I darted him with one hard look, he just stared back, completely flabbergasted.

Chapter 25

●ω● of questions

Hindi ako naniniwalang may mga tanong na walang kasagutan pero naniniwala ako na may mga kasagutang mahirap sabihin at malaman.

SINAMAAN ko ng tingin ang mga punit na piraso ng card na binuhos ko sa mesa mula sa basurahan ni Basilio pero hindi sila natatakot sa kamandag ng titig ko at ayaw nilang mabuo nang kusa! Napa-facefalm na lang ako dahil parang million dollar challenge ang pagbuo nito. Nakakawindang ng brain cells ang dami ng pirasong kailangan kong pagdikit-dikitin, at malamang sa malamang, magiging senior citizen na si Baz bago ko ito mabuo.

Sinubsob ko ang mukha ko sa mesa at ginawa kong sandalan ang mga braso ko. Bumuntong hininga ako at inisip ‘yong nangyari kanina. Inaamin ko namang wala ako sa tamang posisyon para umasta nang gano’n dahil hindi rin naman ako naging mabuting anak sa mama ko pero hindi ko lang talaga napigilan ang sarili kong di makialam. Maawardan sana ako ng Super Galing Mangialam Award o kaya Pinakapakialamera of The Year dahil sa mahusay kong pagganap bilang dakila niyang usiserang kabitbahay.

But seriously, I think I did the right thing. Ayoko siyang makitang gano’n. Hindi ‘yon ‘yung Baz na nakilala ko. Hindi siya cold, heartless at mainitin ang ulo. At may pagpapahalaga siya sa damdamin ng iba.

Hindi niya ‘yon magagawa. Hindi niya ‘yon kayang gawin… pero… sa tuwing maalala ko ‘yung talim ng titig niya at taas ng boses niya nang pigilan ko siya, hindi ko maiwasang isipin na baka… baka nga… hindi ko pa talaga siya kilala nang lubusan.

Nag-angat ako ng paningin at tinignan ulit ‘yong mga piraso ng card na galing sa mama niya. Iniisip ko kung anong kasalanan ng mama niya sa kanya para magalit siya nang gano’n. Sinubukan kong hanapin ‘yong pirasong may sulat kamay ng mama niya dahil mas madali siguro ‘yong buuin kaysa sa mga edge ng card. Nang makita ko na sila isa-isa, inihiwalay ko sila sa iba at saka pinagdikit-dikit gamit ng Scotch tape.

Nagawi ang atensyon ko sa tatlong salita sa gilid: Umuwi ka na. Naglayas ba si Baz? Nabanggit ni Juli na two years ago siya natanggap sa Coffee Cat at posibleng nando’n na sina Baz at Cris bago pa maging empleyado si Juli so more than two years na siyang hindi umuuwi sa kanila, gano’n ba?

Biglang nag-red alert ang utak ko kaya awat muna sa pag-iisip. Itatanong ko na lang siguro ‘yon kay Baz kapag kumalma na siya. Kinuha ko ang cellphone mula sa bulsa ko at sinave ang number ng mama niya bago ako nagpatuloy sa pagbubuo ng card.

KAKATOK sana ko kaso napansin kong slightly open naman ‘yong pinto kaya sumilip ako sa loob. Agad kong nakita si Basilio na nakasalampak sa sahig at hinihimas ang mga alaga niya. Mukha siyang malungkot at wala sa sarili.

“Baz?”

Napalingon siya sa ‘kin saka nag-iwas ulit ng tingin. Nagpatuloy lang siya sa ginagawa niya at tuluyan akong di pinansin. Pumasok ako sa loob, bitbit ‘yong basurahang wala nang laman at ‘yong card na medyo sablay man e nagawa kong pagdikit-dikitin kahit papa’no. Binaba ko sa gilid ‘yung trash can tapos lumapit ako sa kanya at pa-squat na umupo.

“Eto na,” nakasimangot kong sabi sabay abot sa kanya no’ng card. Napansin kong tinignan niya saglit ‘yon bago niya ibinalik ang atensyon niya sa mga pusa.

“Bakit mo pa binuo?” tanong niya. Di niya pa rin kinukuha. Putek, batuhin ko siya ng basurahan e! Nakakangawit kaya! Dahil napagod akong mag-squat, nag-Indian seat na lang ako sa harap niya at saka inalis ang hawak niyang pusa sa kamay niya at ipinalit ang card doon.

“Bakit mo ba pinunit?” tanong ko. Di siya sumagot. I rolled my eyes in annoyance. Naku, kung di lang nito birthday ngayon, ibinitin ko na siya patiwarik. “Di mo sasabihin?” nanghahamon kong tanong sa kanya. Nilabas ko ang cellphone ko at nagpipindot sandali saka ko ‘yon hinarap sa kanya. He glanced at the screen and instantly, his eyes widened slightly in alarm when he saw his mom’s number.

“B-bakit mo—” Aagawin niya sana ang cellphone sa kamay ko pero agad ko ‘yong nilayo sa kanya.

“Pwede ko siyang tawagan ngayon din,” I said in a teasing tone, a self-satisfied smirk hanging on my face. Wala naman sana akong balak asarin siya kaso nakakapunit ng pasensya ‘yong inaasal niya ngayon. Jusmiyo, nag-ala Mariang Sinukuan na nga ang mga neurons ko mabuo lang ‘yong card na ‘yon tapos ni thank you o kiss wala?

Yumuko siya. “Wag.” Narinig kong sabi niya. “Wag, Cath.” Natigilan ako sa tono ng boses niya. Parang nakikiusap at nahihirapan. “Please wag.”

“Bakit?”

Di niya ulit sinagot. Tinukod ko ang mga tuhod ko at lalo akong lumapit sa kanya. Binulsa ko na ang aking cellphone at ginamit ko ang dalawa kong kamay para iangat ang ulo niya.

“Bakit Baz?”

Saglit nagtama ang mga mata namin pero agad niya iyong iniwas. Hindi ko maipaliwanag pero parang… parang natatakot siya. I decided to wrap my arms around him and felt his body tensed and tremble a bit. After a few seconds, he hugged me back, dropping the card on the floor in the process. His uneven breathing added to the guilt I’m feeling. Maryosep, kung alam ko lang na gan’to ang magiging epekto sa kanya ng pang-aasar ko sana di ko na lang… Argh.

“S-sorry,” I said in a whisper as I pulled myself away from him. “Hindi na ulit ako magtatanong.” Tumayo na ako at pinilit ngumiti. Matamlay pa rin ang mukha ni Baz. “Kaya please wag ka nang sumimangot d’yan. Birthday na birthday mo tapos…”

“Wala namang halaga sa ‘kin ang araw na ‘to,” sabi niya. He embraced himself at parang lalo akong na-guilty at nalungkot.

“A-anong wala?” tanong ko. Yumuko ako at hinatak siya para tumayo na ginawa naman niya. “Dapat meron, Baz. Kasi araw mo ngayon,” nakangiti kong sabi habang nakatingin si Basilio sa ‘kin. “At kung hindi ka pinanganak, siguro hindi ako nakangiti ngayon.”

Bahagya siyang namula at nahiya sa sinabi ko. “Ano namang kinalaman ko sa—”

“Wag ka nang magtanong,” masigla kong sabi. “Kailangan nating mag-celebrate!”

“Ha? Wag na. Hindi naman—”

Tinulak ko siya palapit sa drawer niya. “Magbihis ka at lalabas muna ko saglit, tatawagan ko si Juli.”

“T-teka la—” Bago pa niya naipagpatuloy ang pagrereklamo niya, nakatakbo na ako palabas ng unit niya at naisarado ko na ang pinto. Agad akong sumandal rito pagkatapos at saka naghabol ng hininga. Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko nang maalala ko ‘yong nangyari kanina at lalo akong kinabahan kapag naiisip kong posibleng malalim ang pinag-ugatan ng galit ni Baz sa mama niya.

“BIRTHDAY ni Basilio ngayon?!” gulat na gulat na tanong ni Juli mula sa kabilang linya.

“Isang sigaw pa at ibuburol ka kasama ng eardrums ko,” pabiro kong sabi at natawa naman siya.

“Tang ina kasi si Baz, sa dalawang taon naming magkaibigan, hindi siya nagsabi kung kelan birthday niya. Tipong 'pag itatanong namin ni Cris, sasagot siya ng either tapos na o malayo pa.”

“Aksidente ko lang naman nalaman na birthday niya ngayon, basta tulungan n’yo ko ni Crispin. Bigyan natin siya ng celebration. May pera pa naman ako dito kahit pa’no kaya sasagutin ko na ‘yong gastos.”

“Naku, share-share tayo sa gastos para patas. Malalagutan ng hininga si Cris ‘pag di ‘yon nag-ambag.”

Natawa ako saglit sa sinabi niya bago ako sumagot ng, “Salamat. Maliit na cake na lang siguro ang gawin ni Cris tapos bili na lang tayo ng pizza, fried chicken, spaghetti… ano pa ba?”

“Hmm… kahit ano naman kinakain no’n ni Baz kaya pwede na ‘yon. Nga pala, may kasamang inuman ah! Balita ko, malakas ka raw uminom eh.”

“Hala, sino may sabi? Di kaya!”

“Si Baz, sino pa ba? Lasenggera nga tawag sa ‘yo ng dalawang mokong na ‘yon minsan eh,” kwento niya sabay tawa.

“Ay gano’n? Humanda sila sa ‘kin mamaya!” sabi ko. “Anyway, ayos lang sa ‘kin may inuman basta wag masyadong hard ‘yong iinumin at wag masyadong marami.”

“Wag kang mag-alala, wala din naman akong balak magbutas ng atay.” Tawang wagas na naman si Juli kaya napasabay ako nang halakhak. Buti kinausap ko siya. At least nakalimutan ko nang kaunti ‘yong pag-aalala ko sa sitwasyon ni Baz at ng mama niya.

“Sa’n nga pala natin ise-celebrate ang birthday niya?” tanong niya pagkatapos niyang mabuo kakatawa.

“Sa unit ko na lang,” sagot ko nang medyo pabulong. Na-realize ko kasi na matalas nga pala ang pandinig ng makalumang tao na nagbibihis sa loob. “Pinagbihis ko na siya. Bale kayo na lang ni Crispin maghanda, iiwan ko ‘yong susi sa guard sa lobby. Magpresent ka na lang ng employee ID para makapasok ka. Ipapasyal ko muna siya saka bibili na rin ako ng regalo. Text n’yo na lang ako kung ready na para makauwi na kami.”

“Ayos. Bihis lang din ako tapos dadaanan ko si Cris, text-text na lang.”

“Sige, sige. Bye na,” sabi ko at hinihintay ko muna siyang magpaalam sa ‘kin bago ko dinisconnect ‘yong tawag. Tinago ko na ‘yong cellphone at kinatok ko na si Basilio. “Uy, tapos ka na ba?”

Agad niyang binuksan ang pinto. “Sino ‘yung kausap mo kanina?” bungad niya at bigla akong kinabahan. Juice colored, sana hindi niya naman narinig ang lahat!

“Si Juli,” nakangiti kong sabi. “Tinawagan ko siya.”

“Ah,” bored na sabi niya at lalong lumapad ang ngiti ko.

“Selos ka na naman?”

Sinamaan niya ko ng tingin at agad akong natawa. “Tigilan mo nga ako,” sabi ni Baz. "Nagtaka lang naman ako dahil narinig kitang nagsasalitang mag-isa kanina." Anong akala mo sa 'kin, nabaliw bigla dahil sa nangyari? Excuse, hindi ko kalahi ang nanay mo. Hmp!

Ngayon ko lang napansin ang suot niya na fitted denim shirt at black maong pants. Muntik ko nang dukutin ang puso ko at ibigay sa kanya dahil lalo siyang naging pogi sa paningin ko dahil sa suot niya. Humaygaligas, akalain mong meron din pala siyang ganong damit sa wardrobe niya?

“Bakit ang pogi mo ngayon, birthday boy?” asar ko sabay kapit sa braso niya.

Lalong naging intense ang sama ng titig niya sa ‘kin pero ramdam ko namang di talaga siya naiinis at pinipigilan niya lang di lumitaw ang ngiti niya.

“Wag mo nga akong asarin. Kanina ka pa ah,” sabi niya.

Bumitaw ako sa braso niya at pumasok ako sa loob ng unit niya para kunin ‘yong box ng cellphone na bigay sa kanya ng mama niya. Kailangan na ‘tong mabilhan ng sim card nang magamit na.

Nangunot ang noo niya nang makitang hawak ko ‘yon. “Anong gagaw—”

“Dalhin na natin para maturuan kita kung pa’no gamitin,” I said while my lips formed a pleasant smile.

Dumilim bigla ang mukha niya. “Ha? Sinong may sabi sa ‘yong gagamitin ko ‘yan?”

“Ako.” Anong akala niya rito, pandisplay? Kaya hindi siya umuusad sa sibilisasyon dahil ayaw niyang humawak ng gadgets eh!

Naglakad siya papunta sa drawer niya at may kinuhang kahon. Binuhat niya ‘yon at binuksan para makita ko ang laman. Nagulat ako kasi tatlong cellphone ang nando’n na may kasama pang mga accessories. My gahd, kelan ka pa naging snatcher, Basilio?!

“S-sa’n galing ang mga ‘yan?”

“Ilagay mo ang laman niyang kahon dito sa loob,” utos niya.

My eyes widened in realization. “W-wag mong sabihing galing din ang mga ‘yan sa ma—”

“Oo,” sagot niya though nagsisimula na naman siyang di maging kumportable. Kung pang-apat na cellphone na itong nasa loob ng box na hawak ko, ibig sabihin apat na tao nang di siya bumabalik sa kanila.

“Baz—”

“Cath, hindi ko kailangan ng cellphone kaya ilagay mo na ang laman niyan dito.”

I puffed my cheeks and glared at him. Inagaw ko sa kanya ‘yong kahong hawak niya at nilagay do’n ‘yung phone na nasa loob ng hawak ko. Kukunin na sana niya sa kamay ko yung may kalakihang kahon pero inilayo ko ‘yon sa kanya saka ako naglakad papunta sa pinto.

“Sa’n mo dadalhin ‘yan?”

“Sabi mo hindi mo kailangan ang mga ‘to, di ba?” Kumunot ang noo niya. “Eh bakit hanggang ngayon hindi mo pa tinatapon?”

That question shut him up. Aware ako na sinabihan ko siyang di na ko magtatanong ng tungkol sa mama niya dahil hindi pa siya handa na mag-open sa akin o sa iba pero ‘yong mga cellphone na hawak ko ang patunay na somehow, deep within his heart, naniniwala pa rin siyang someday mapapatawad niya ang mama niya at magagamit niya rin kahit isa sa mga ‘yon.

“Kaya ako na ang gagawa no’n para sa ‘yo,” I continued. “Ako na ang magtatapon.”

“M-mabuti pa nga,” nag-aalangan niyang sabi at ‘matik na bumagsak ang balikat ko. Hindi ‘yon ang inaasahan kong sasabihin niya. Akala ko pipigilan niya ko pero hindi, gusto niya pang i-push ko ‘tong gagawin ko, kaloka! “Tutal wala namang pakinabang sa ‘kin ang mga ‘yan. Kalat lang.”

Hanudaw? Takte, kalat lang ang cellphone sa kanya? Hindi niya naman masyadong pinapalungkot ang mga kabataang nagtitiis ng gutom makapag-ipon lang ng pambili ng cellphone niyan? Baka murahin pa siya nang wagas ng mga magnanakaw na kumakapit sa patalim makakulimbat lang ng mamahaling cellphone!

“Kung gano’n, pakinabangan na lang natin ang mga ‘to,” sabi ko.

“Ha? Akala ko ba itatapon mo?”

“Oo pero hindi sa basurahan,” nakangiti kong sabi sa kanya sabay hatak ng kamay niya papalabas. 

Chapter 26

●ω● of cellphones

Hindi ako naniniwalang hindi kailangan ni Baz ng cellphone pero naniniwala akong overqualified ako sa Star Magic.

“BRAND new ang lahat ng ‘yan,” madiin kong sabi sa manong na kumikinang ang mga mata sa mga cellphone na ipinakita ko sa kanya. “Hindi pa nagagamit, fresh from the box, ‘yon nga lang ‘yong ibang box, tinapon na ng magaling kong kasama,” dagdag ko sabay irap kay Baz na naguguluhan pa rin hanggang ngayon sa ginagawa ko.

“Baka naman nakaw ‘to sa mga shop, miss,” may pagdududang sabi no’ng lalaki. Nasa mall kami ngayon, specifically sa isang may kilalang shop na bumibili at nagbebenta ng mga cellphone.

I glared at him and answered in an offended tone, “Manong, sa ganda kong ‘to mukha ba ‘kong magnanakaw?” Ang kapal ng libag mo sa katawan para pagbintangan ako samantalang halos maglaway ka na nga sa mga cellphone na dala namin! Ihampas ko sa mukha mo ‘yong buong palapag ng mall eh!

“Eh hindi naman sa gano’n kaso nag-iingat lang ako. Alam mo na.”

“Gan’to ‘yan manong. Etong kasama ko, di marunong gumamit ng cellphone pero taun-taon kung bumili kaya naii-stuck lang sa kwarto niya kaya sabi ko ibenta na lang namin nang may pang-date kami,” pagsisinungaling ko.

“Date? Sino naman may sabing nagde-date tayo?” singit ni Baz at hinampas ko siya nang pabiro sa balikat.

“Wag ka na ngang umepal,” sabi ko sabay baling kay manong. “Pasensya na kayo, in denial pa sa ngayon ang lokong ‘yan eh.” Tumawa ako nang installment, lump sum naman ‘yong kay manong. Isang bagsakan lang.

“Sige kunin ko na ‘to,” sabi niya saka siya naglabas ng calculator. Nang ipakita niya kung magkano ang lahat ng apat na cellphone, tinaasan ko siya ng kilay.

“Manong, di ako tanga. Mababa nang 34% ang halagang gusto n’yong ibigay sa ‘min kapalit ng mga de-kalibreng units na ‘yan,” sabi ko. Alam ko na masyadong mababa ang preso niya kasi kahit pa’no alam ko ang value ng mga cellphone ni Baz though oo, pauso ko lang ‘yung percent chenes na sinabi ko kay manong para kabahan siya na di niya ako basta-basta maiisahan.

“Ha? Hindi naman ah.” Bigyan ng award si manong na magaling umarte!

Tinignan ko siya nang mata sa mata. “Baka gusto mong isa-isahin ko kung magkano ‘yang mga ‘yan para malaman mong tama ako?”

Napalunok siya at tila natakot kaya agad siyang nagpipindot sa calculator niya. After a few seconds, pinakita niya na sa ‘kin ‘yong resulta. Tumaas nga. Napangiti ako nang slight.

“Sa liit ng halagang ‘yan, baka sa fastfood lang kami kumain,” sabi ko. “Manong naman, ang cute pa naman ng bigote n’yo,” napahimas siya bigla sa bigote niya, “kaso ang kuripot n’yo eh.” Kinuha ko ‘yong apat na cellphone at binalik ko sa box na hawak ko. “Kaya lipat na lang kami ng ibang shop.” Nakalikod na ko no’n nang biglang tinawag ako ni kuya.

“O sige, sa gan’tong halaga ko ibibigay,” sabi niya, may panibago na namang numero ang naka-flash sa screen ng calcu niya. Mas mataas kesa sa inaasahan ko. Bingo.

Binigay ko ang kahon sa kanya. “Sige na nga manong,” sabi ko na parang napipilitan lang. “Pasalamat ka ang cute ng bigote mo kundi hindi ko ‘to ibebenta sa ‘yo.”

Napangiti naman si kuya bago ibinigay sa ‘kin ang makapal na bungkos ng pera. Agad ko ‘yong binilang. At itinapat pa sa liwanag para masiguradong di peke. Nang ma-verify kong tama naman ang halagang ibinigay niya ay nag-okay sign ako kay manong at nagpasalamat.

“Tara na, Baz,” sabi ko sabay hatak sa braso ni Basilio pero nang makalayo na kami sa shop ni manong, agad inalis ni Baz ‘yong kamay ko sa braso niya. Nag-aalalang tumingin ako sa kanya.

“Aminin mo nga Cath, niloko mo lang ba ‘yong manong kanina para lalong lumaki ang halaga ng mga cellphone na ‘yon?”

“Hindi ko siya niloko,” I answered while holding his stare. “Alam ko kung magkano ang original price ng mga unit na ‘yon at dapat mas mababa lang nang konti do’n ang halaga na ibibigay niya dahil di pa naman gamit ‘yong cellphone at pwede niyang ibenta ‘yon as brand new. Pinataas ko lang ‘yong halagang kaya niyang ibigay dahil sobrang baba kanina. Balak niya ata tayong isahan eh.” I folded my arms over my chest and bitterly pursed my lips.

“O-okay,” sabi niya. “Sorry, pinagdudahan kita.”

“Hindi, wag ka na,” nagtatampo kunwari na sabi ko. “Ganyan ka naman eh, feeling mo ang sama-sama ko.”

He frowned and said, “Cath, hindi ko naman—”

Putek, ang hirap magpigil ng ngiti! “Wala na, ayoko na sa ‘yo.”

“Cath.”

“Makaalis na nga, nagsasayang lang ako ng panahon dito.” Nagsimula na ‘kong maglakad papunta sa Apple. Napangiti ako nang silipin ko siya sa likod at sinusundan niya ko. Pumasok ako sa loob ng shop at binilhan siya iphone na gaya ng sa ‘kin. Keri naman since branded din ‘yong mga cellphones na binenta namin kanina at almost two thousand lang ang kailangan kong idagdag. Nang makita ko na ‘yong iphone ay agad kong binili tapos inabot ko kay Basilio nang nakangiti.

Nakatangang tinignan niya ko.

“Iyo ‘yan kaya tanggapin mo.” Nilagay ko sa kamay niya ang mga ‘yon. “Bili tayong simcard sa ibaba.”

“Ha? Teka.”

“Ayaw mong gumamit ng cellphone kasi bigay ng mama mo, di ba? Kaya naisip kong ibenta ‘yong mga binigay niya sa ‘yo tapos dinagdagan ko na lang nang konti para at least, ‘yang hawak mong cellphone ngayon, hindi lang sa kanya galing.”

Tinignan niya ang hawak niyang phone bago siya tumingin ulit sa ‘kin.

“Pero Cath—”

“Ano ba, joke lang ‘yong kanina. Di talaga ako nagtampo,” sabi ko sabay tawa.

“Mabuti naman pero… hindi lang ‘yon ang concern ko,” nakakunot-noo niyang sabi. Binalik niya sa ‘kin ‘yong cellphone. “Salamat pero hindi ko naman talaga kailangan niyan eh.”

Binalik ko ulit ‘yon sa kamay niya. “Sinasabi mo lang ‘yan kasi hindi mo pa na nare-realize ang halaga ng cellphone sa buhay ng tao.”

PAGKABILI namin ng simcard, agad kong sinave ang number ko at ni Juli sa cellphone niya. (Wala akong number ni Cris kasi di naman kami ga’nong close.) Tinuruan ko rin siya kung pa’no magkalikot ng cellphone niya at kahit pa’no ay nage-gets niya naman ‘yong sinasabi ko. Ang cute niya lang turuan kasi talagang nakikinig talaga siya at sinusubukan niya agad yung tinuturo ko. Pinakanakakatuwa e ‘yong inutusan ko siyang manatili lang sa pwesto niya samantalang ako naman ay tumakbo sa isang may kalayuang shop tapos tinawagan ko siya.

Ilang segundo makalipas, sinagot niya ‘yon.

“Hello?” Ewan ko kung sadyang nananalaytay lang sa dugo ko ang pagiging hibang sa kanya pero talagang kinilig ako nang marinig ko ang boses niya sa cellphone. Ang lalim saka ang lamig pakinggan. Pwedeng pang-singer! Pakiramdam ko ang swerte-swerte ko kasi first time niyang sumagot ng tawag at ako ang katawagan niya. Humaygahd, anong shampoo ba ang gamit ko at biglang humaba nang gan’to ang buhok ko?

“Hello, Baz,” masigla kong sabi.

“Cath,” masaya ang tono ng boses niya na may kasamang relief. “Nasa’n ka?” Sinilip ko siya sa labas ng shop at nakita kong lumilingon siya sa paligid. Napangiti naman ako.

“H-hindi ko rin alam eh.” Umarte akong natatakot.

“N-naliligaw ka ba?” nag-aalala niyang tanong.

“Parang…” sagot ko at napansin kong nagsimula na siyang maglakad habang lumilinga-linga sa paligid.

“Wag kang kabahan,” sabi niya though di niya alam, tinataguan ko lang siya. [Insert tawang pangkontrabida here.] “Hahanapin kita.”

Nag-bungee jumping naman ang puso ko sa kilig. Pakiramdam ko nasa isang romantic movie ako. Chos! Maldita ka talaga, Cath. Natuwa ka pa sa lagay na ‘yan e pinag-aalala mo si Baz! Umayos ka nga! Birthday niya ngayon, subukan mo namang maging mabait kahit kunyari lang! sermon ng kunsensiya ko. Pero naisip ko rin na samantalahin ang pagkakataon na hinahanap niya ako para mabilhan siya ng regalo nang hindi niya nalalaman kaya tumakbo ako papunta sa escalator at bumaba sa third floor saka pumasok sa department store.

“Baz, nasa’n ka na?” I asked in a trembling voice. Hindi lang mukha ko ang artistahin, magaling pa ko umakting! Audition na kaya ako sa Star Magic? Chos lang. Wala na sa tadhana kong nakaukit sa bundok ng tralala ang maging SiCath mode ulit. Masaya na kong makapangasawa ng sinaunang taong marunong magtimpla ng kape at boses pa lang, makalaglag-panty na. Ay naku Cath! ‘Yang way of thinking mo lagyan mo naman ng touch of elegance and divinity! Nakakaloka ka!

“Nadaanan ko ‘yong Nokia,” naku, nasa fourth floor pa rin siya, “ikaw, anong mga nakikita mong tindahan?”

“Star Magic—este—Blue Magic,” pagsisinungaling ko. Kasalukuyan akong pumipili ng magandang iregalo sa kanya.

“Sige, d’yan ka lang. Pupuntahan kita agad,” sabi niya.

Nang makapagbayad na ko sa cashier at maipabalot ko na sa gift wrapping corner ang regalo ko e pumunta na ako ng Blue Magic at bago ko pa siya makita e halos atakihin ako sa puso nang may kumabig sa bewang ko at niyakap ako bigla.

“Cath, sabi ko wag kang aalis eh!” Boses ‘yon ni Baz so malamang ang yumayakap sa ‘kin ngayon ay walang iba kundi siya. Gusto man ng katawang lupa kong kiligin ay hindi ko magawa. Nabalutan ng guilt ang buong pagkatao ko dahil pinag-alala ko siya nang sobra.

“S-sorry,” sabi ko at inilayo niya na ang sarili niya sa ‘kin. “Di ko lang napigilan ang sarili ko na sumaglit sa Department Store para bumili ng—”

“Sa tingin mo ba mas importante sa akin ‘yang regalong hawak mo kaysa sa kaligtasan mo?!”

Nagulat ako nang sumigaw siya. Napatingin ang ibang tao sa ‘min. Napayuko ako sa pagkapahiya. Mali ako. Maling-mali ang ginawa ko at walang excuse ang makapagpapalusot sa ‘kin sa sitwasyon na ‘to.

“Sorry na, Baz.”

Di siya nagsalita. Hindi siya nagsabi na ‘okay lang ‘yon, pinapatawad na kita’; sa halip ay hinatak niya ang isang braso ko at nagsimula siyang maglakad.

“Uuwi na tayo.” Mabigat ang mga salitang binitawan niya. Galit nga siya. Anong gagawin ko? A-at ano nga ulit ang sabi niya? U-uuwi na kami?

Teka. Chineck ko ang phone ko saglit. Di pa nagte-text si Juli. Hala! P-pa’no na ‘yung surprise birthday party namin para sa kanya? Siguradong hindi pa ready ang lahat dahil wala pa kaming isang oras sa mall! Juice colored, pa'no na 'to?!

To be continued…

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Coffee Cath Prologue-Chapter 14

Genres

YA ・humor・romance・drama・slice of life

Teaser

Si Cath at ang kanyang kaadikan sa kape, mga pusa, at panggagaya.

Comment

"Ang Coffee Cath ay parang kapeng balanse ang tamis at pait. Hindi lang sa lablayp umiikot ang kwento, deliciously infused din ito ng mga isyu tungkol sa pamilya, pagkakaibigan, kabiguan, at pangarap. 'Yung hindi masyadong mabigat at kumplikaso, pero hindi rin masyadong magaan na halos wala nang laman. Ku-quote ang sino mang mambabasa sa tawa, hapdi, ngiti, kirot, at kilig na hatid ng storyang ito." - Mae Lavern, author of The Ex-girlfriend Chronicles

Summary

Si Cath.

Isang out-of-school youth na kalog, fashionista, gandang-ganda sa sarili (self-proclaimed overqualified sa Star Magic dahil hindi lang daw siya mukhang artistahin, magaling pa siyang umakting!) at ginawa nang dakilang misyon sa buhay ang makiuso at maging updated sa kung ano ang trending at pinag-uusapan ng lahat. Wala siyang pakialam sa gastos magkaroon lang ng maraming kaibigan dahil alam niyang lahat ng luho niya ay tiyak na handang ibigay ng kanyang inang domestic helper sa ibang bansa.

Naghahanap siya ng atensyon at pagmamahal sa maling paraan, maling dahilan, maling lugar, at maling tao.

Si Basilio.

Isang sinaunang nilalang na walang dudang kamag-anak ng mga Neanderthal at Taong Tabon, na dahil sa pagiging makaluma ay para kang naglalakbay patungo sa panahon ng mga Kastila kapag kasama mo siya. Sa totoong buhay-este kasalukuyan, isa siyang barista na mahusay sa paggawa ng masarap na kape, marunong maggantsilyo, at may nakapangingilabot na pagmamahal sa mga pusa (kulang na lang ay sambahin niya at patayuan ng monumento isa-isa ang kanyang mga alaga). Wala siyang pakialam sa uso at hindi niya maintindihan kung bakit importante ang cellphone sa buhay ng tao.

Nabubuhay siya sa nakaraang natatakot siyang balikan. At hindi niya alam kung pa'no muli pagaganahin ang oras na matagal na niyang inihinto.

Sa hindi nakatatawang joke ng kapalaran ay pagtatagpuin ang landas nila at kahit pakiramdam ni Cath e napunta siya sa parody ng Noli at Fili, unti-unti niyang mare-realize na ang pagtatagpong iyon ang babago sa buhay niya. Sa buhay nilang dalawa.

SiCath!

Si Cath, laging in. 

Nung elementary, hindi siya tumaya ng isang beses sa mga colored chicks (na daily niyang ginagawa noon) para lang makabili ng plastik necklace tattoo para makiuso. Ito yung kulay itim na akala mo libag… este bracelet na nilalagay sa leeg; pwede ring sa noo (ala headband) kung nangangati ka na at gusto mong maiba ang dating mo. Speaking of bracelet, isa rin siya sa may pinakamaraming hand-made bracelet noon (kulang na lang pati sa anklet lagyan - Wait, nauso rin pala yun!), na yung kada hibla ng colored na malaambreng plastik at kada letra ng pangalan mo e tigpi-Piso. Nauubos rin ang baon niya kakabili ng paper dolls, stickers, teks, at pogs para lang may maipagyabang at di ma-op sa usapan ng mga kaibigan.

Nung nag-highschool, kung saan ang popular choice ng mga kaklase niya, d’on din siya nag-enrol. Hindi para magkakasama pa rin sila kundi dahil ayaw niyang ma-left behind sa barkada kung saka-sakaling sa ibang school siya mag-aaral. Nung nauso ang highlights sa buhok, 'yung inidikit lang at pwede kang mamili ng kulay (o rainbow if di ka makapili), isa siya sa mga naunang nagkaroon noon. Nung nauso ang pagbabasa ng pocketbook, naging suki siya sa mga trading shop para lang masabing 'nabasa ko na ‘yan!' Nung nauso ang slambook, binuwis niya ang tenga niya sa high intensity sermon ng nanay niyang minsan lang umuwi ng Pinas para lang makabili ng mamahaling slambook at maipaikot sa buong room. Nung sabihin ng isang barkada niyang crush niya ang pinakagwapo sa batch nila, nakigaya rin siya at pinagkalat na crush niya rin yun at siya ang nauna. Di niya lang sinasabi kasi ayaw niyang agawin ng iba. Anyare? Nagsabunutan sila. Nanalo si Cath dahil 'walang sabit di tulad ng iba' ang shampoo niya.

Nung mauso ang Nokia 3310, naglong-distance call pa siya sa nanay niya magkaroon lang noon. Instant celebrity na naman ang loka. Nagamit niya pang opportunity para lumandi at makipag-textmate sa varsity player ng school nila. Kaso bago pa maging sila (uso na rin ang pakikipagsyota nun) pinagpalit siya nito sa isang chipipay na may hawak na bagong unit ng Nokia, yung may camera.

Nung mauso ang emo, nakilaslas rin siya. Nakirakrakan sa mga laging nakaitim, naka-eyeliner at mahaba ang side bangs. Nung mauso ang inom at yosi, naki-join rin siya. Tumba ang mga lalaki sa lakas niyang tumoma. 

Nung mauso ang computer, binantaan niya ang nanay niyang magpapakamatay ‘pag di siya pinadalhan ng latest model. At dahil nag-iisang anak, nakuha niya ang gusto niya nang walang kaproble-problema. Nung mauso ang Friendster, isa siya sa mga pinakaunang nagkaroon ng account. Pinag-aralan niya pang maigi ito para maipagyabang ang halos araw-araw niyang pagpapalit ng theme at background music at pagpapasa ng iba't ibang testi. 

Nung highschool graduation, nauso ang umiyak at yumakap sa pinakapinagnanasaan mo sa room n’yo kaya nakigaya rin siya. Lahat ng may itsura, niyakap niya at sinabihan ng 'mami-miss kita'. 

Sa kolehiyo, nabalitaan niyang in na in ang Accountancy kaya kahit wala siyang kaide-ideya kung ano ang kursong ito, yun agad ang kinuha niya. Saang school? Kung saan cool. Kasama rin siya sa 'elite' ng university, na minsan mas mataas pa sa Student Council at sa dean (clue: school donations. Ehem).

Nung mauso ang Facebook, nauso rin ang paramihan ng friends. Add siya nang add. Kahit sino inaadd, masabi lang na sikat. Nung mauso ang pagiging jejemon, nKl!Mu+An n ni CAthZ aNg gM|+ nG dCzx0nAhrY. Nung mauso ang Farmville, Restaurant City, Ninja Saga, Tetris, Plants VS Zombies, Angry Birds, Simsimi, DQ, Magnum, AMALAYER, skinny jeans, leggings, jeggings, Temple Run, PSP, Xbox, iPhone1, 2, 3, 4, 5 (and so on), Galaxy Tab, Starbucks, KPOP, KathNiel, Ser Chief, Senyora Santibañez, Don Facundo, Donya Ina, Coleen Perlas, Vice Ganda,  Twilight, Marimar, Marina, Kokey, Budoy, Iron Man, Minions, Pokemon, Teletubbies, Barbie, Star Wars, Lord of the Rings, PBB, Starstruck, Pinoy Dream Academy, Encatadia, Mulawin, Harry Potter, The Voice, Pinoy Pop Superstar, Talentadong Pinoy, Bitoy's Funniest Videos, Glee, High School Musical, at kung anu-ano pang laro, application, gadgets, fashion trends, TV & internet personalities at lahat-lahat na, hindi siya nagpahuli. SiCath pa.

Buong buhay niya, wala siyang ibang ginawa kundi makiuso. Maki-fit in. Maki-belong sa kung ano ang gusto ng majority. Wala siyang pakelam sa gastos, magkaroon lang ng maraming kaibigan at maging siCath dahil nandyan naman ang kanyang nanay to the rescue sa lahat ng kanyang luho.

Buong buhay niya, wala siyang ibang gusto kundi ang gusto ng iba. Kung saan ang karamihan, doon siya. Hindi siya kahit kelan man nagkaroon ng sariling opinyon o desisyon sa kahit anong bagay.

Akala niya okay lang yon... ngunit nagbago ang lahat nang biglang dumating ang classcard niyang nagsusumigaw ng singko... sa major niya.

Sa unang pagkakataon, nawalan siya ng 'SiCath' option. Hindi na siya makakabalik ng Accountancy. At hindi yun cool. Lahat sa school malalaman na may bagsak siya. May. Bagsak. Siya.

Kahit marami namang tulad niyang napilitang mag-shift ng kurso dahil sa sinapit sa unang semester sa kolehiyo, hindi natuwa si Cath. Hindi okay 'yon. Kahit mahirap ang course niya, hindi naging 'in' kahit kelan ang maging irreg student. Hindi sunud-sunod ang mga klase. Kalat-kalat na parang tae ang break. At higit sa lahat, hindi niya kilala ang mga kaklase niya kada subject na mula pa sa iba't ibang year level at course. Malayo sa clique niyang sosyal at click sa lifetsyle niyang magpaka-in.

Nakipagtalo siya sa nanay niya over the phone. Pero may mga bagay rin pala na hindi kayang bilhin ng pera katulad ng pride ng presidente ng unibersidad at professor slash adviser ni Cath. Dagdag stress pang mabilis na kumalat ang balitang tinangkang suhulan ng nanay niya ang eskwelahan mabura lamang ang singko niya. Si Cath, instant sikat na naman, celebrity. Usap-usapan ng lahat. Pero hindi sa kung ano ang uso, hindi sa kung ano ang trending, kundi dahil sa kung ano ang naging siya… sa mata ng lahat.

Sa unang pagkakataon kaya ay matututunan na ni Cath ang maging orihinal? Tubuan na kaya siya ng sariling opinyon?

At ano ang kinalaman ng lalaking nakatira sa kabilang unit ng apartment niya na out of this world at walang pakelam sa mundo, sa sasabihin ng iba at higit sa lahat, sa uso, what's in, what's new and what's hot, sa storya ng buhay niya?

Chapter 1

●ω● of briefs

Hindi ako naniniwala na may kapangyarihan ang mga brief pero naniniwala akong masakit ang kalmot ng mga pusa.

NAALIMPUNGATAN ako nang makaramdam ako ng kakaibang sakit sa mukha—ang hapdi, putek—base sa memorya kong inaagiw na, naglasing ako kagabi so anak ng Emperador Light, bakit mukha ang masakit sa 'kin?! Nang imulat ko ang mga mata ko, aba matinde, kanina pa pala nire-rape ng tatlo o apat na mga pusa, gamit ng kanilang mala-Wolverine na kuko, ang kutis porcelana kong mukha! Hysterical akong nagsisigaw hanggang sa lubayan nila 'ko na parang sila pa ang na-shock sa ginawa 'ko! Humaygudnes! Makatiyempo lang talaga ako, ipapalaman ko kayo sa siopao at ibebenta ko kayo na piso isang tumpok!

Nang huminahon ako saglit ay tumingin ako sa aking paligid. Pamilyar sa alaala ko ang interior ng silid. Tumangu-tango ako at lugu-lugong pinilit na tumayo habang hawak-hawak ang aking ulong ngayon lang naalalang bigyan ako ng hangover. Sumandal ako sa pader at naramdaman ko ang lamig nito. Narinig ko ang meow meow ng mga pusa kaya tumingin ako sa aking paanan. Juice colored! Panaginip ba 'to? Sinampal-sampal ko ang sarili ko pero lalo lang dumadami ang mga nakapalibot sa 'kin na mga pusa! Susme, higit bente ata sila! Sa'ng lupalop ng universe ba sila galing at pa'no sila naligaw sa apartment unit ko?! 

Wait.

'Wag mong sabihin sa 'king ako ang mismong nagdala ng mga pusang ito rito? I immediately shook my head. Never akong nahilig sa kahit anong hayop lalo na sa pusa kahit pa Cath ang pangalan ko. Humugot ako ng hininga at bigla kong naisip si Mama at ang mga nangyari kagabi. Geez. Imposible namang ipadala niya ang mga 'to. Kahit maubos pasensiya n’on sa 'kin, hindi luluwag ang turnilyo n’on.

Naputol ang string of thoughts ko nang marinig ko na naman ang kaingayan ng mga pusa sa paanan kong iba-iba ang kulay at lahi ngunit pare-parehong ina-anticipate ang susunod kong gagawin, which is... hanggang ngayon ay hindi ko pa naiisip.

Ingat na ingat akong walang matapakan sa kanila nang lumakad ako papunta sa CR. I need to check the extent of the damage that they've done to my sensitive skin. Nang makita ko ang sarili ko sa salamin ay biglang pumasok sa isip ko na pumunta sa palengke at ipagiling ang karne ng mga bwisit na pusang 'yon kaso di ko tinuloy dahil may PETA nga pala at ayokong pag-usapan na naman ako ng mga taong walang ibang ginawa kundi gawing almusal ang storya ng palpak kong buhay-estudyante. 

Bumuntong hininga ako at hinawakan ang ilang malalalim na galos sa pisngi ko. Di ba may rabbies ang kalmot ng mga pusa? Lord naman, ayoko pang sumalangit nawa, magsi-seventeen pa lang ako. Spare me, sige na, iisipin ko na lang na new fashion trend ito para di ko masyadong damdamin, please?

Habang nakasimangot sa harap ng salamin ay kinapa ko ang bimpong isinabit ko sa alambre n’ong isang araw. 'Yon kasi ang ginagamit ko kapag naghihilamos ako para makuskos ang polusyong nakukulimbat ko sa mga lansangan ng Maynila kapag umaalis ako. Nang makapa ko na 'yon ay ginamit ko ang isa kong kamay at sinabunan ang mukha ko nang nakapikit (tiis ganda na lang ang sakit, para naman 'to sa ikawawala ng germs na nakuha ng feslak ko sa mga pusang 'yon eh) saka ko 'yon ginamit na pagkuskos. Medyo nanibago ako kasi iba 'yong texture ng bimpo ko ngayon e kabibili ko lang n’on n’ong bagong lipat ako rito. Hindi na kasi magaspang, though di naman kasing kinis ng satin 'yong tela, basta! Di ko ma-explain. Nang matapos akong makapaghilamos, binuksan ko na ang mga mata ko at tinignan 'yong ginamit kong bimpo. Nangunot ang noo ko. Sa pagkakatanda ko, baby pink ang kulay ng bimpo ko at hindi gray. Dahil mabula pa 'yon dahil sa sabon, kinusot ko 'yon sa ilalim ng umaagos na tubig mula sa gripo at saka ko lang malinaw na nakita kung ano talaga 'yon.

Isang brief.

Agad nag-init ang mukha ko at diring-diring nabitawan ko 'yon at 'matik na shumoot ito sa toilet bowl. Humaygahd! Hindi ko na kinakaya ang mga nangyayari, Lord! Una, biglang may mga sumulpot na pusa sa unit ko na walang kiber na nilapastangan ang maganda kong mukha tapos ngayon malalaman-laman ko na may naligaw na brief sa CR ko?! 

Agad akong naghimalos ulit, thinking that freakin' brief has been used by some dirty old man, (putspa, ini-imagine ko pa lang na pinangkuskos ko 'yon sa mukha ko with passion, including my pink lips, gusto ko nang masuka at magpasagasa sa EDSA!) hanggang sa nangalahati ata ang sabon kong—

Napatingin ako sa sabong gamit ko and my eyes widened in surprise.

This is not the brand that I use!

Sumandal ako sa may pinto dahil parang nahilo ako. Feeling ko nagahasa ako karaka-raka. Hindi man lang ako prepared. My gahd! This day couldn't have been worse than it already is!

Nang akma na 'kong lalabas ng CR, bigla akong bumalik sa loob nang makakita ako ng lalaking nakatalikod at naka-Indian sit sa mini-sala ng kwarto ko at nakikipaglandian sa mga pusa. Bigla akong kinabahan. Juice colored! An intruder spotted! At mukhang kasabwat niya ang mga pusang 'yon! I tried to calm down myself but I couldn't help but think that he would eventually find out I was hiding here tapos tututukan niya ko ng baril, uutusan na ilabas ko lahat ng latest gadgets ko at humiga ako sa kama! Wah! 

Bakit kasi hindi 'ko nagawang i-lock ang pinto ko bago ako pumasok kagabi? This wouldn't happen if I was more careful! Ugh. Sana talaga di na lang ako nag-inom. Geez! Napasabunot ako in frustration habang naghahanap ng weapon sa loob ng CR na pwede kong magamit in case na umatake ang lalaking 'yon.

"Nagugutom na ba kayo?"

I heard him say. His voice was cold and deep. Probably younger than what I expected. So certainly this guy's not an old man. Or so I assume.

T-teka, ipapakain niya ba ako sa mga alaga niyang pusa? Hala, sa pagkakaalam ko pa naman, based on some popular horror stories I've once discussed with my friends... err... ex-friends, mas masarap daw ang karne ng tao kesa hayop! P-pero wala naman ako sa isang nakakadiring horror show, di ba? It's impossible that a psychopath would wander around the neighborhood and stop at my unit which was, like, the second to the farthest room at the second floor!

Napalunok ako.

"Jingle muna 'ko bago ko kayo ipaghanda ng pagkain."

I stiffened when I heard him move. Tokwa, bakit ngayon mo pa naisip na umihi kung kelan nagtatago ako sa CR?! Asa'n ang hustisya? Ilabas mo!

Lumingon ako sa maliit na CR at hindi ko na kailangang mag-isip kung may matataguan ba ako dahil ang sagot ay wala! Wala, wala! Kaya imbes na humiling ng milagro, tumayo ako sa likod ng bukas na pintuan, habang nakapikit at nagre-ready na ang mga braso in case may gawing masama ang lalaking 'yon sa 'kin.

Nakarinig ako ng mga yabag at ilang minuto makalipas, nakarinig naman ako ng tunog ng nakabukas na gripo. Thinking that I have forgotten to close it, binuksan ko ang mga mata ko at muntik akong himatayin nang makita ko 'yong lalaki at ang malaking ano niya habang sarap na sarap siya sa pag-ihi. Lampas-tao ang pagkapula ng mukha ko nang ma-realize kong hindi ko pa rin inaalis ang tingin ko sa ano niya. Nang matauhan ako ay tumingin ako sa ibang direksyon, feeling my heartbeat tripled.

Gano'n pala ang itsura no'n, I murmured to myself curiously before mentally giving myself a whack on the head for thinking like that.

"Shit."

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang marinig ko siyang magmura. Napansin niya na kayang nagtatago ako sa may pintuan? I swear I didn't intend to peek at his... manhood! I was just... I was just...

"Pa'no napunta 'yong brief ko sa bowl?" he asked himself in a whisper before sighing. Nagpamaywang siya bago niya diring-diring kinuha sa toilet bowl 'yong brief niya at binanlawan ito sa may gripo kung saan may vanity mirror sa taas na posibleng mag-reflect sa ak—

Napasigaw siya sa gulat, ako naman sa pagkataranta.

 "Anong ginagawa mo dito?!" he asked, angrily. Buong-buo ang boses niya at nakatingin siya nang matalim sa 'kin. He's fair skinned, with brown slightly permed hair that looked a little messy yet suited to his oval-shaped face. His prominent features would be his chinito eyes, thick eyebrows and naturally red lips—

At may panahon pa talaga akong i-describe siya kahit naiipit ako sa gan'tong sitwasyon, 'no?

"W-well," I started to say, flustered and nervous, "hindi ba dapat 'yan ang linya ko?"

He arched a brow. "Haa?"

"Bakit ka bigla na lang pumapasok sa hindi mo unit at ang lakas pa ng loob mo na magdala ng mga alagang hayop!"

He looked at me in disbelief. "Miss, may amats ka pa ata eh," he said, amused.

Nakaramdam ako ng pagkapikon. Pa'no mananatili ang amats ko kung gan'to ka-extreme ang mangyayari sa 'kin early in the morning?! 

"Umalis ka na dito kasama ng mga alaga mo kundi tatawag ako ng pulis."

Ngumisi siya. "Bakit ako aalis dito e apartment unit ko 'to?"

"Ha?!"

Chapter 2

●ω● of neighbors

Hindi ako naniniwalang kailangan magpansinan ang magkakapit-bahay pero naniniwala akong hindi masayang gawing pakainan ng mga pusa ang mukha mo.

MUNTIK ko nang ipasok sa loob ng toilet bowl ang ulo ko sa sobrang pagkapahiya. To my utmost mortification, I felt my cheeks flushed pink. Juice colored! Sa lahat ng pwedeng mapunta sa 'king kamalasan, ito pa talaga. Bakit kailangan kong mapunta sa unit ng iba? Ano ka ba naman, Cath?! Naglasing ka para makalimot, hindi para magpakatanga! Nasa'n na 'yong utak mo? Binenta mo nang bargain price? Buti may bumili?

Pasimple akong tumingin sa labas ng pintuan bago ko binalik ang tingin ko sa kanya at pilit na ngumiti saka wala sa loob na humingi ng sorry. Nakatalikod na 'ko at akmang lalabas ng CR lang maramdaman kong hinatak niya ang isang braso ko.

"Sandali lang," matigas niyang sabi.

Nanigas ako sa kaba. Putek. Ano pa ba gusto ng taong 'to? Di pa ba sapat ang sorry ko? Wag mong sabihing paluluhurin niya muna ako o kaya ay pagmumulhatin ng limang daang piso?

"A-ano 'yon?" Dahan-dahan kong pinihit ang ulo ko bago niya tuluyang binitawan ang braso ko. Humarap na ulit ako sa kanya habang pinapakiramdam ko kung anong binabalak niyang sabihin. Humakbang siya palapit sa 'kin. Napalunok ako at napaatras. Napasandal ako sa pintuan ng CR. Lalo pa siyang lumapit hanggang sa ilang inches na lang ang layo ng mukha niya sa 'kin. He smelled like roasted coffee beans for some reason I don’t know.

Di pa siya nasiyahan, tinukod niya pa ang kanyang dalawang kamay sa pagitan ko. Putspa, wala 'kong kawala nito!

"Mula sa kung sa'n ka nagtatago kanina, sigurado akong binobos—"

Agad ko siyang tinulak at defensive na nagpaliwanag, "Oy, hindi ah! Ang kapal mo naman! Kung makapagsalita ka parang ang laki-laki ng ano mo!" The moment I realized what I just blurted out, naramdaman ko nang nag-init ang mukha ko. I closed my mouth with my hand and stared at the guy whose face was filled with rage. Humaygas! Na-hurt ko ba ang ego niya? Teka, bakit kasi 'yon ang lumabas sa bibig ko?!

"Leave," utos niya.

"Hindi naman 'yon ang ibig kong sab—"

"I said leave!" Tinuro niya pa ang pintuan. I rolled my eyes and started walking away. Ang sensitive naman ng lalaking 'to. Bwisit! Kala mo naman, nilapastangan ko ang pagkalalaki niya dahil sa nangyari. Closeted beki siguro 'yon. Hmp! 

Bago ko lumabas ng unit niya, napatingin ako sa interior nito. Kapareho nga ng sa 'kin pero mas marami ang differences lalo na in terms of furnitures and appliances. 'Yong sa 'kin kasi mukha nang masikip sa dami ng gamit ko, sa kanya naman, nagmukha lang masikip dahil sa mga pusa niyang hindi ko alam ang saltik sa ulo at nakatingin sa 'kin lahat. 

"Hoy, hindi porke't Cath ang pangalan ko e magkakamag-anak na tayo," inis kong sabi sa mga 'yon. "Babush." Saka ko sinarado ang pinto. And it just took me a minute to realize that my room was just next door! Humaygudnes naman! Bakit ba kasi ako naligaw sa dulong unit e pangalawa sa dulo lang 'yon sa 'kin at usually naman hindi ako nagkakamali sa mga gan'to kasimpleng bagay?!

Napakamot na lang ako at kinapa sa bulsa ng chocolate-colored long sleeve shirt ko ang aking susi habang nakaharap sa (totoong) unit ko. My eyes grew wide at a sudden realization: nasa hand bag ko ang susi. Bigla akong kinabahan. Nasa'n 'yong hand bag ko?

Tinignan ko ang mahabang hallway. Wala. Kinapa ko ang sarili ko (though I felt stupid doing it) pero wala pa rin. Ah! Baka naiwan ko sa unit n’ong lalaking mahilig sa pusa! Agad kong binuksan ang pinto ng unit niya (buti di niya pa nila-lock, nagla-lock ba siya?! Kung oo, dapat di ako nakapasok kagabi sa loob, di ba?) at pumasok sa loob.

"Naiwan ko ba ang handbag ko dit—" I started to say but I was cut off by what I've seen. My eyes and jaw almost fell on the ground. 'Yong lalaki kanina, he was just wearing a white-colored brief and was about to put on a boxer short when he finally realized he was not alone with his pets.

Sa gulat niya, nabitawan niya 'yong isusuot niya sanang boxer shorts at lalo kong napagmasdan ang hubad niyang katawan. I saw him blush and glare at me. "D-di ba sinabi ko nang—"

Nang ma-realize kong nakatingin pa rin ako sa brief na suot niya (juice colored! Alam kong nagiging trendy ang maging makasalanan, pero ayokong isipin ng iba na ginusto ko 'tong mga nakikita ko!) ay agad akong tumalikod. "'Yong handbag ko kas—"

"Labas!"

"Pero kasi baka ‘andito 'yong—" I titled my head to argue with him pero tumalikod ulit ako kasi tinataas niya pa lang 'yong boxer shorts niya! Ano ba! Kung alam ko lang na magha-hang ang utak ko sa muli kong pagpasok sa unit mo, sana kumatok muna 'ko! 

"Lalabas ka o tatawag na talaga ako ng—"

Bago pa siya matapos magsalita, kumaripas na 'ko ng takbo palabas ng unit niya. Maryosep, napa-sign of the cross ako nang wala sa oras at naisipang lumaklak ng holy water dahil kung susumahin, parang nakakita na rin ako ng nakahubad na lalaki all the way!

"Hoy!"

Takte, boses niya 'yon ah! Nagpa-panic man ako deep inside, humarap pa rin ako. Nakita ko siyang nakadungaw nang konti sa pinto at sa wakas (mabuhay!) ay nakadamit na. Bigla niyang binato sa mukha ko (oo, sa mukha ko mismo!) 'yong handbag ko bago niya padabog na isinarado ang pinto. 

My gahd! Nagkasugat-sugat na nga 'yong mukha ko dahil sa mga pusa niya tapos dadagdagan niya pa ng bukol ang ulo ko? Tsk. Akala mo naman ang ganda ng katawan e wala ngang ka-abs abs! Maputi lang siya, which is, pwedeng madaan sa paglaklak ng gluta hindi katulad ng pagkaputi ko, natural!

Matapos kong mabuksan ang pinto ng unit ko ay nag-dive ako sa kama at nakaramdam ng pagod na umaatikabo. Ngunit kahit ayaw na kong patayuin ng kama ko e kailangan ko munang masigurong nai-lock ko nang mabuti ang kwarto ko kundi baka di na ko magising, may kapitbahay pa naman akong may galit sa 'kin. 

LUMIPAS ang mga araw na kundi pagtambay sa bar at pag-inom nang konti ay naggagala ako kasama ng mga bago kong kaibigan. Sila 'yong mga nakilala ko sa bar, kalog kasi sila at hindi nagtatanong nang personal na bagay, kaya nag-eenjoy akong kasama sila. Nagpalit na rin ako ng number at nag-iba ng mga social accounts.

Gusto ko lang talagang makalimot.

Masyado kasing masakit 'yong mga nangyari sa nakaraan. Mabuti nga natanggap na ng nanay ko na wala na 'kong balak pumasok ulit kundi mag-aaway lang ulit kami.

Maraming nagsasabi na requirement ng lipunan ang diploma at huhusgahan ka ng tao base sa kung may tinapos ka o wala. Pero nang makalabas ako sa paaralan, parang di naman talaga big deal. O siguro... hindi talaga para sa 'kin ang pag-aaral.

Lahat ng kaibigan ko ngayon, di nag-aaral. Sabi nila sa ‘kin, hindi diploma ang kailangan mo para magtagumpay ka sa buhay kundi diskarte. Ilan sa kanila, young entrepreneurs, pero mas lamang pa rin ‘yong gaya ko, nakasandal sa yaman ng magulang.

Minsan, kapag nagsa-shopping kami sa mall para bilhin ‘yong pinaka-latest outfit of the season, di ko maiwasang mapatingin sa mga kaedad ko na nakauniporme. Naitatanong ko palagi sa isip ko kung… masaya kaya sila? Hindi ba sila napapagod o napipilitan lang?

Sa mga panahong punung-puno ang utak ko ng mga gano’ng klaseng tanong, mas napaparami ang naiinom ko. Mas nagiging mapusok ako at game sa mga dares ng mga kaibigan ko. Minsan, magigising na lang ang diwa ko na nakayakap at nakikipaghalikan sa kung kani-kaninong lalaki. Hindi ko katropa. Nakasabayan lang ng inom. Hihiwalay agad ako at tatayo. Magpupunas ng labi at magyaya ng umuwi kahit alam kong nagme-make out na sa harap ko ‘yong iba kong kasama.

Tapos magpapaalam akong uuwi na lang nang mag-isa at tatango lang ang ilan sa kanila bago sila ulit magpatuloy sa ginagawa nila. I would hail a cab that would bring me back to my apartment where I decided to live on my own. Tapos mapapatanong ulit ako ng maraming bagay. Tama ba ‘tong ginagawa ko? Masaya nga ba ko sa pinili kong buhay? ‘Yong tawa ko ba kapag kasama ko ang mga kaibigan ko ay totoo?

NAGISING ako nang maramdaman kong may tumutulong kung ano sa mukha ko. Nang pumasok ang ilan sa bibig ko, naramdaman kong medyo matamis ito.

Gatas.

Nagdilat ako ng mga mata at nakita kong dinidilaan ng sandamakmak na pusa ang mukha at leeg ko.

I heard someone laugh.

“Gising ka na pala.”

Inalis ko ang mga bwisit na pusang ‘yon sa ‘kin at bumangon. Nakaramdam ako ng panlalamig sa likod at pagkagutom. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko kung sa’n ako nakatulog, sa labas mismo ng unit ko!

He squatted and looked at me. “Ano, mag-iinom ka pa ulit?”

Sinamaan ko siya ng tingin. “‘Langya ka, sinong may sabi sa ‘yong pwede mong gawing pakainan ng mga alaga mo ang pagmumukha ko?!” iritable kong sabi habang tinitiis ang panlalagkit ng mukha at leeg ko.

Bago siya tuluyang tumayo ay may pinaakyat siyang pusa sa balikat niya at may kinuha pa siyang isa at hinimas-himas ito. “Pasalamat ka nga ginising pa kita, eh. Kundi na-late ka.”

“Late? Hindi na ‘ko nag-aaral.”

“At hindi ka rin nagtatrabaho?” nakakunot-noong tanong niya.

Pinilit kong tumayo kahit ang nahihilo-hilo pa ‘ko. “Pake mo?” mataray kong sagot bago ako tumalikod at kinapa ang susi sa hand bag ko.

“Kaya pala,” narinig kong sabi niya.

I peeked over my shoulder and asked, “Anong ibig mong sabihin sa—”

“Look at yourself,” he answered in a bored tone. “You look lost… and pathetic.” Umiwas na siya ng tingin sa ‘kin at tinawag na ang mga alaga niya. ‘Matik naman na sumunod ang mga ito at pumasok na sa unit niya.

“I’m not pathetic,” I said in a broken voice. “At wala kang—”

I stopped, realizing that it was pointless. Saka nakapasok na siya sa kwarto niya. I sighed and felt my cheeks wet with tears. Tuluyan na ‘kong pumasok sa loob ng kwarto ko. Agad akong nag-shower at nagsuot ng comfy clothes bago humiga sa kama.

Few minutes later, I heard a knock on my door. Thinking that it was that jerk, napairap na lang ako at piniling magbingi-bingihan. Nang di na siya kumatok ulit ay lumapit ako sa pinto at dinikit ang tenga ko roon. Wala na nga siya. Agad kong binuksan ang pintuan.

Nakakita ko ng cup of coffee. Grande size ata ‘yon. Umuusok pa. Kinuha ko ‘yon at tinignan kung sa’n niya binili. Di kasi ako umiinom ng kung anu-anong coffee lang. It was from a café called Coffee Cat.

At ewan ko pero napangiti ako nang makita kong may variation siyang ginawa using a pentel pen.

Coffee for Cath.

Chapter 3

●ω● of laughters

Hindi ako naniniwalang kailangan mong maging masaya para tumawa pero naniniwala ako na hindi masayang pinagtatawanan.

LANGYA, gusto kong pakasalan ‘yung gumawa no’ng kape karaka-kara, humaygudnes kasi ang sarap! As in mas yummy pa kay Coco Martin! Hindi ako adik sa kape na tipong araw-araw ako lumalaklak nito pero alam ko ang masarap at may kalidad na kape dahil halos lahat ng sikat na coffee shop sa Pinas, napuntahan ko na, liban sa Coffee Cat. Gahd, hindi ko matanggap!

Hinimas ko ang aking sentido habang inaamoy-amoy ang aroma ng kapeng kanina ko pa tinitipid-tipid ang bawat higop dahil ayokong maubos agad!

Na-stress ako bigla sa katotohanang nakawala sa radar ko ang coffee shop na itech! Isa ako sa mga pinaka-updated sa lahat ng bagay, from newest gadgets, fashion trends, hanggang sa chismis, nasasagap ko (minsan pa nga, bago pa ilabas ng media!) pero bakit ito, hindi? Why, oh why?

Binuksan ko ang laptop ko at nag-search sa Google; few seconds after, gumuho ang mundo ko! It's existing (malamang! Ano 'to, imagination?!) at kahit hindi pa 'to sobrang sikat ay may mangilan-ngilan nang nakapag-blog tungkol dito. I sighed as I drink the last drop of it, savoring its heavenly taste. Although mapupuntahan ko pa naman ang Coffee Cat dahil windangers, di naman pala ito kalayuan ay nakakasama pa rin ng loob at nakakabawas ng sense of purpose in my life na kung di pa ko bibigyan ng kape ng kapit-bahay kong kagulat-gulat ang kakaibang tendency na maging mabait sa tao (!) ay hindi ko pa malalamang huling-huli na 'ko sa balita!

Sambakol ang mukhang naghanda ako ng late agahan dahil hindi naman magandang kape lang at alak ang laman ng bituka ko unless na lang na gusto kong iburol nang maaga, kawawa naman ang nanay ko, wala nang magpapasakit ng ulo niya nang madalas! 

I laughed humorlessly as I stared at the toasted hotdogs on top of my sinangag.

'Look at yourself. You look lost and... pathetic.'

Pinilit kong ngumiti habang sumusubo. Bigla na lang nagbagsakan ang mga traydor kong luha. Ano ba Cath, gano'n ba kasarap ang luto mo at naiiyak ka? Pinahid ko ang mga luha ko. Napansin kong nanginginig ang mga labi ko habang ngumunguya.

What have I been doing all this time?

NAGISING ako sa isang pamilyar na boses.

"Soledad, isa! Sinabi nang akin na 'yan eh!"

Hindi pa 'ko nagdidilat ng mata pero palaisipan na sa 'kin kung sino si Soledad at bakit ang ancient ng pangalan niya? 

"Isa ka pa, Paciano, babatukan na talaga kita!"

Hindi ko alam kung humithit ba ng paint thinner ang nagpangalan sa kanila o nag-time travel lang bigla ang katawang lupa ko sa panahong baro't saya pa ang latest fashion trend at uso pa ang maglakad nang milya-milya kung gusto mong lumafang ng tokneneng nang di ito pini-picture-an muna at pinopost sa Instagram with hashtag food porn kasi wala pang internet noon.

Ngunit natapos agad ang paglalakbay ko sa aking imahinasyon nang may marinig akong atungal ng pusa. Agad akong napadilat at napabangon at muntik ma-stroke ang kalahati ng brain cells ko nang mahuli kong pinag-aagawan ng kapit-bahay ko at ng isang alaga niya ang floral kong bra!

I felt my cheeks turned red in an instant as I shrieked. Agad silang napatingin sa 'kin na akala mo first time nila akong makita ever. That jerk blushed as soon as he realized na siya na lang ang may hawak ng bra ko (which means harap-harapan siyang trinaydor at iniwan sa ere ng pusa niya!). Agad niya itong binitawan at kabadong nagpaliwanag, "M-mali ka ng iniisip!"

"Pervert ka! Pervert!!" sigaw ko. I was already standing while glaring at him intently.

"Hindi ako ang—"

"Grabe ka, idadamay mo pa 'yang mga alaga mo sa kamanyakan mo!"

"Wow, look who's talking. Ikaw kaya 'yong—" He sounded offended and... bitter.

"Ang kapal ha. For your information, hindi ko ginustong—"

"At sa tingin mo naman ginusto kong makita 'yang bra mo?"

"So ginagantihan mo 'ko—"

"Sorry to disappoint you pero hindi ako kasing babaw mo. Kaya ako napadpad dito ay dahil kina Soledad at Paciano."

Ngumiti ako sa kanya nang pilit saka nagpamaywang. "Kasing ganda ng mga pangalan ng alaga mo ang ugali mo, 'no?" I sarcastically said. "Wag mong sabihing may pusa ka ring nagngangalang Josefa, Olympia, Narcis—"

"Pa'no mo nalaman?" He seemed genuinely surprised. Nanlaki ang mga mata ko. Seryoso?! Before I knew it, I bursted out laughing.

"Ang epic mo kuya! Sa'ng era ka ba galing at napakamakaluma mo?"

"Hindi ko kailangan ng opinyon mo," nakasimangot niyang sabi bago niya kinuha ang dalawa niyang alaga at pinakapit ito sa mga braso niya. "Anyway, gusto ko lang linawin na nakabukas ang pintuan mo kaya pumasok sila at napagtripang paglaruan ang bra mo. I just came to fetch them so…" Bigla siyang tumalikod. "Alis na 'ko."

Nagsimula na siyang maglakad nang hawakan ko ang laylayan ng damit niya.

"At sa tingin mo tanga ako para maniwala sa 'yo?"

Humarap siya sa 'kin. "May dahilan ba 'ko para lokohin ka?" Napakagat-labi ako sa sinabi niya. Tumingin siya sa mga mata ko. "Kung iniisip mo na sinamantala ko ang pagkakataon na nakalimutan mong isara ang pintuan mo katulad ng ginawa mong pananamantala sa unit ko at pamboboso sa 'kin, nagkakamali ka dahil wala akong kainte-interes sa mga babaeng lasenggera at walang ibang past time sa buhay kundi magpakasay—" Bigla ko siyang nasampal dahil sa sinabi niya. Naalarma ang mga pusa kaya tumalon ang mga ito sa mga braso niya at ngumawa.

Sinamaan ko siya ng tingin. "Wala kang alam kaya—"

"Same to you," bored niyang sabi. "Pwede na ba kaming umalis nina Soledad? Nakakaabala ata kami sa buong araw mong paghilata sa kama, nakakahiya naman."

I rolled my eyes and looked away. Putek, ang sarap hampasin ng wrecking ball ang lalaking 'to! Nakaka-high blood!

"Ah, may hiya ka pala? Hindi kasi halata eh," sabi ko.

"At least hindi lang halata e sa 'yo, wala talaga. Tignan mo nga 'yong bra mo. Pakalat-kalat lang. Kababae mong tao."

Pinanlisikan ko agad siya ng mga mata. "Bakit, 'yong brief mo nga sinasampay mo lang sa CR eh!"

Nagsalubong ang mga kilay niya. "Aha, ikaw pala ang magaling na nag-shoot sa toilet bowl ng brief ko." Napaatras ako nang humakbang siya palapit sa 'kin.

"Oy, hinde ah. Nang magtago ako sa CR, nasa—"

Ngumisi siya nang nakakatakot saka niya ‘ko tinulak. Napasigaw ako kasi akala ko mababagok ang ulo ko pero malambot na kama ang sumalo sa likod ko. Napalunok ako at muntik nang magbigti ang puso ko sa kaba. Humaygas! Iilan lang ba ang brief niya para magalit siya sa 'kin nang ganyan?! Kung gusto niya, regaluhan ko pa siya ng isang dosena eh!

"Pagkatapos mo 'kong bosohan at laitin ang ano ko, malalaman-laman kong hindi lang pala 'yon ang kasalanan mo sa 'kin."

Pinagpapawisan na ako nang malapot nang mag-lean forward siya sa mukha ko habang nakaupo siya sa gilid ng kama. Lihim akong nanawagan kina Soledad at Paciano na iligtas ako laban sa mga amo nila pero wala silang naririnig dahil busy sila sa paghaharutan sa ibaba ng kama! Maryosep, hindi kasama sa mga pangarap ko ang maging rape victim!

"Oo na, sorry na! I lied, okay? Malaki talaga ang ano mo, a-actually 'yon ang first time kong makakakita ng ano so di ako sure pero, malaki 'yon, okay? Patawarin mo na ko, ple—"

Isang tawang wagas ang pumutol sa awkward apology ko. Tumayo na siya habang tumatawa pa rin. Umupo na ako sa kama at di ko alam kung makikisabay ba ako sa tawa niya o iiyak na lang ako kasi pinagtatawanan ako ng walang 'yang lalaking 'to.

"Gusto mo ng tubig?" asar na sabi ko nang matapos siyang tumawa. 

He shook his head while looking at me, amused. Napasimangot lang ako at... bahagyang nailang. Tapos tumawa siya ulit.

"Ano ba, bakit ba tawa ka nang tawa?!" napipikon kong sabi.

"Wala." Bigla siyang nag-iwas ng tingin habang nakangiti. Tinawag niya ang mga alaga niyang pusa at pinasampa ang mga ito sa damit niya. Inakay niya ang mga ito gamit ang braso niya. "Kalimutan na lang natin na nag-away tayo kanina, Cath." 'Yon lang at lumabas na siya at sinarado ang pinto ng unit ko.

I just stared at the closed door while feeling my chest twirled and my cheeks heated. Hindi ko alam kung sa'n galing 'yong kilig na naramdaman ko nang tawagin niya 'ko gamit ang pangalan ko. Ang unfair, putek, bakit gan'to? Pagkatapos niya ‘kong sabihan nang hindi maganda at asarin... bigla niya kong pagtatawanan at sasabihan na kalimutan ko na lang na nag-away kami? Sira ulo ba siya? O ako ang nasisiraan na ng ulo dahil sa kanya?!

Chapter 4

●ω● of friendship

Hindi ako naniniwala na mabilis nagwawakas ang isang inakala kong malalim na pagkakaibigan pero naniniwala ako na may maaaring magsimula sa bawat pagwawakas.

PAGKABUKAS na pagkabukas ko ng pintuan, nakita ko agad siya. Kabubukas niya lang rin ng pinto ng unit niya at ngumiti siya sa 'kin nang tipid. Napadako ang tingin ko sa hawak niyang gantsilyo. Napansin niya siguro ang panlalaki ng mga mata ko kaya tumawa siya. Humaygad! Bakit nagagandahan ako sa tunog ng tawa niya? Parang pwedeng gawing ring tone o kaya lullaby bago ako matulog. Maryosep, Cath, kilabutan ka nga sa mga iniisip mo!

"Ngayon ka lang ba nakakita ng gantsilyo?"

"Hindi. Pero ngayon lang ako nakakita ng lalaking naggagantsilyo," straight-forward kong sabi sa kanya.

"Mahilig kasi sina Narcisa sa mga ginantsilyong laruan kaya imbis na bumili ako ay ginagawan ko na lang sila."

At this point, hindi ko alam kung mai-impress ako o mandidiri sa kakaibang attachment na meron siya sa mga alaga niya. 

Pilit akong ngumiti. "Ikaw na talaga," sabi ko na lang. "Ma-award-an ka sana ng Dakilang Amo Award." Natawa siya at napatingin sa suot ko.

"May inuman na naman kayo ng mga kaibigan mo?" usisa niya.

"Grabe ka naman! Kapag lalabas ako, inuman agad? Di ba pwedeng—"

"—kainan?" hula niya.

I rolled my eyes and smiled. "Iinom kami ng—"

"Dineny mo pa kanina, inuman naman pala talaga ang pupuntahan mo," natatawa niyang sabi habang naka-squat at hinihimas-himas ang isa sa mga pusa niya.

"Iinom kami ng kape, hindi alak!"

"Bakit, may sinabi ba akong alak ang iinumin n'yo?"

I puffed my cheeks and scowled at him. He chuckled before standing straight again. 

"Umalis ka na. Baka ma-late ka pa at ako pa ang sisihin mo."

Tumalikod na siya nang magsalita ako. "S-salamat nga pala d’on sa binigay mong kape n’ong nakaraan." Humarap siya sa 'kin. Napangiti ako habang iniisip 'yong lasa ng kape. "Gumaan 'yong pakiramdam ko nang inumin ko 'yon."

"Mabuti naman kong gan’on," sabi niya sabay ngiti. "Sisingilin sana kita kung sinabi mong pangit ang lasa eh."

"Oy, hindi naman ako gan’on."

"Ay, hindi ba?"

We both laughed softly. 

"So sa Coffee Cat kayo pupunta?" Tumango ako. Ngumiti ulit siya. "See you then."

"Eh? Pupunta ka rin d’on?"

"Masama?"

I immediately shook my head. "Hindi naman. Nagulat lang ako."

"Wag kang mag-alala, hindi ako sasabay sa 'yo. Hapon pa 'ko pupunta d’on," sabi niya na parang nababasa niya ang nasa isip ko.

"Regular customer ka ba nila?"

He gently laughed. "Hmm... parang gan’on na nga."

Maya-maya, nagpaalam na rin akong aalis na. Tumango naman siya at kinawayan ako hanggang sa makasakay na ko sa elevator paibaba. Bigla akong nakahinga nang maluwag. Sana naman kapag dumating siya ng hapon sa café ay nakaalis na kami d’on o kaya wag niya akong pansinin dahil baka ikwento niya sa mga friends ko 'yong mga katangahang pinaggagawa ko sa buhay ko. Putspa, baka bigla akong lamunin ng lupa sa kahihiyan 'pag nangyari 'yon! At isusumpa ko, sampu ng mga pusa niya, na pagsisisihan niya ang pamamahiya sa 'kin!

Tinawagan ko sina Suzy, malapit na raw sila. Pumara ako ng taxi at nagpahatid sa café. Napansin ko agad ang cute na karatula nito na handwritten yung font style at may drawing na pusang nagkakape sa right side. Sa loob, napanganga ako sa ganda ng interior. Cozy, classic and cute. Kapansin-pansin ang pagkahilig ng may-ari at ng mga customers nito, gaya ng kapit-bahay ko, sa mga pusa. May mga paintings ng pusa ang makikitang nakasabit sa mga pinakapansining spots doon. Pati yung nakadisplay sa cabinet sa tabi ng counter, puro cat designed mugs. 

Masigla akong binati ng isang lalaking sa tantiya ko e hindi nalalayo ang edad sa akin. Nakasuot ito ng uniporme para sa mga café waiter. Singkit ang mga mata niya na nagpamukhang masungit sa medyo maamo niyang mukha. Halos magkasingtangkad lang kami, partida, di ‘ko pa suot ‘yong wedge shoes ko niyan. Binati ko rin siya at nagpa-reserve na ‘ko ng pwesto para sa mga kaibigan ko. Mabuti nga at kahit matao na sa loob ay di naman ako naubusan ng spot. Naupo ako at chineck ang itsura ko sa compact mirror na dala ko.

Ten minutes later, dumating na ang mga kaibigan ko at umorder na kami ng kape. Masaya ko kasi hindi pa nila alam ang tungkol sa Coffee Cat kaya instant SiCath mode na naman ako. Buti handa ako at nakapag-research nang konti about the best and most popular blends they have here. Kitang-kita ko sa mga mukha nila ang sobrang kasiyahan na nalaman nila ang tungkol sa café na ito nang dahil sa 'kin. Nag-picture-an pa kami at ininggit sa Instagram, Facebook at Twitter ang iba naming mga kaibigan na may trabaho kaya hindi nakasama. Habang nagtatawanan at nagkukwentuhan, biglang nanlamig ako nang may makita akong mga pamilyar na mukha.

"Oh my God, is that Cath?"

"What is she doing here? I thought nasa States siya with her DH mom."

Natahimik na ang table namin dahil sa mga sinabi nila. Nakatingin sa 'kin ang mga kaibigan ko with questioning eyes. Putek, hindi pa sila nasiyahan sa maingay na pag-uusap, lumapit pa sila sa 'min.

"Si Cath nga!"

Pilit akong ngumiti at pinansin sila. "O-oh, hi..."

"Kelan ka pa bumalik sa Pinas?"

Tumawa 'yong isa sa kanila. "Baka naman kasi hindi talaga siya umalis."

Napayuko ako at piniling di magsalita. Bakit ngayon pa? Bakit kung kelan medyo okay na 'ko sa bagong buhay ko ay saka n'yo naman pilit pinapaalala sa 'kin ang nakaraan?

"Hey, that was totally rude!" Nagtawanan sila. "Balita ko nakatira ka na lang daw sa isang maliit na apartment unit?"

"Oh my God, as in? Yuck! Di ba may mga cockroaches and daga do'n? Eww!"

Tumikhim si Suzy at hinarap sila. "Excuse me, sino ba kayo?"

Nagkatinginan sila at natawa ulit. "Hindi ba sa 'yo nasabi ni Cath? Mga college friends niya kami."

"Yeah. We're like, best of friends. The elite of the school kaso..."

Tama na.

"...bigla na lang siyang in-expel sa school. Ano nga ba 'yong reason, Beth?"

Tama na!

"Kasi inutusan niya ang mother dear niya na bayaran ang president ng university at ng adviser namin para lang mawala ang singko niy—"

"TAMA NA!" sigaw ko sabay tayo. Natahimik ang buong paligid. Kahit 'yong mga customer sa ibang table, sa 'min na nakatingin. "Hindi n'yo naman kailangang—"

"Kawawa ka naman. Out-of-school youth."

Out-of-school youth. Out-of-school youth. Out-of-school youth.

"Ano naman kung out-of-school youth siya?" pagtatanggol sa 'kin ni Suzy na katulad ko ring hindi na nag-aaral.

"Ay, may tagapagtanggol. Ang bongga. Magkano ang binayad ng nanay mo sa kanya para maging magkaibigan kayo, Cath?"

Bigla kong hinatak ang buhok ni Beth sa galit ko. "Wag mong idamay ang nanay ko dito, gago!"

"Bakit, nagsasabi lang naman kami ng totoo ah! Anong karapatan mong magalit sa 'min e ginamit mo lang kami para sumikat ka sa university?! Nang ma-expel ka, pati image namin nadamay at tuluyang nasira! Tapos ang kapal ng mukha mo, nagpapasarap-buhay ka lang dito at painom-inom ng kape samantalang kami kulang na lang araw-araw naming ipamukha sa lahat ng tao sa school na hindi kami katulad mo!"

I heard Beth's voice broke. Binitawan ko ang buhok niya. Nakita kong tumulo ang mga luha niya. At niyakap siya ng isa ko pang dating kaibigan na si Shiela. 

Nanlambot ako nang tignan ako nina Suzy nang masama.

"So you're that kind of person, Cath?"

Agad akong umiling. "H-hindi ako—"

"Wag mong sabihing gagamitin mo din kami para sumikat ka?"

"H-ha? At bakit ko naman gagawin 'yo—"

"And this time, hindi na sa university n'yo kundi sa bar na lagi nating tinatambayan."

"Now that you've mentioned it, lagi kang hinahanap n’ong mga hot guys sa 'min. Pa-virgin effect ka kasi pero ang totoo, strategy mo lang 'yon para lalo kang pagkaguluhan, ano?"

"Oo, ganyan talaga 'yang babaeng 'yan!" singit ni Beth sa usapan nila Suzy. "Ganyan niya inagaw 'yong boyfriend ko eh!"

Nanlaki ang mga mata ko. She's lying.  "H-hoy, Beth, hindi mo naman naging boyfriend si Zian ah!"

"I can't believe I treated you as a friend," inis na sabi ni Suzy sa 'kin habang nakatingin siya nang masama.

"Teka lang! Wag kayong maniwala sa kanila! H-hindi ako—"

"Alam mo kung anong ayoko sa lahat, Cath?" tanong niya sabay tayo. "'Yong mga taong katulad mo na hindi marunong umamin sa mga kasalanang ginawa nila."

Inirapan niya ako bago niya kinuha ang handbag niya. "Tara na. Nagsasayang lang tayo ng oras pakisamahan ang ahas na 'yan."

Nang umalis na sila, kasabay ng mga dati kong college buddies, napansin ko na hindi pa rin nawawala ang atensyon ng ibang customer sa 'kin. Nagbubulung-bulungan sila at pinag-uusapan nila ako. 

It's this feeling again. 

'Yong pakiramdam na basura ang tingin sa 'yo ng mga taong di ka naman kilala nang lubusan at wagas kung makapanghusga ng kapwa.

I'm so done with this shit.

Wala sa loob na naupo ako at yumuko.

Bakit gano'n? Hindi ko naman ginustong madamay sina Beth sa nangyari sa 'kin so bakit ako ang sinisisi nila? Kung makapagsalita sila kanina, parang may sinumpaan silang katungkulan na ipaalam sa buong mundo kung ga'no ako kasamang tao dahil lang sa pagkakamali kong 'yon.

Kung alam ko lang na masisira nang gan'to katindi 'yong buhay ko dahil lang sa pangyayaring 'yon, sana hindi ko na lang ginawa. Sana hindi ko na lang tinawagan si Mama n’ong araw na 'yon. Sana hindi ko siya pinilit bayaran ang ilang may katungkulang tao sa school para burahin ang singko ko. Eh di sana... sana... masaya pa rin ako ngayon.

Nag-aaral pa rin ako, may mga kaibigan at... hindi nag-iisa.

Tutulo na sana ang mga luha ko kaso may biglang naglapag ng kape sa table ko. Naamoy ko agad ang aroma nito.

"Wag kang umiyak. Di bagay sa 'yo."

I suddenly heard the erratic beating of my heart when I recognized that deep and manly voice. Nag-angat ako ng paningin.

"I-ikaw..." I mumbled.

He chuckled while resting his hands on his lips. "Hindi, sila," pabiro niyang sabi.

"Bwiset," I said as I rolled my eyes. Di ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko habang natatawa sa kakornihan ng taong 'to.

"O, inumin mo 'to para ngumiti ka na." Nilagay niya pa mismo sa kamay ko 'yong grande size na kape. Naramdaman kong nag-spread ang init nito sa mga kamay ko.

"Eh? Pero hindi ko naman ito inor—"

"Libre ko na 'yan sa 'yo."

Agad kong binalik sa kanya 'yong kape. "May pera ko, hindi ko kailangan ng libre mo," sabi ko sabay punas ng mga luha ko.

Natawa siya at binalik ulit sa kamay ko 'yong cup. "Ang kulit mo. Sa 'yo na nga 'yan eh."

"Ikaw ang makulit. Ayoko ngang tanggapin eh."

Tumawa siya. "Sige ka, kapag di mo ininom 'yan, paiiyakin kita."

I mockingly smiled at him. "Aba matindeng confidence 'yan, ha? Anong akala mo sa 'kin, iyakin?"

"Ano, deal?"

"Dea—"

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, niyakap niya na ‘ko. Sa pagkagulat ko, muntik-muntikan ko nang matapon 'yong kape na hawak ko.

"Hindi mo kailangan ng mga kaibigang gaya nila... kung 'andito naman ako, handang mag-apply bilang bagong kaibigan mo."

Hindi ko alam kung anong plataporma ng lalaking 'to sa buhay ko pero inaamin ko, nang sabihin niya 'yon, naiyak nga ako... hindi sa kalungkutan kundi sa kaligayahan.

Chapter 5

●ω● of kisses

Hindi ako naniniwalang kailangang mahal mo ang isang tao bago mo halikan ito pero naniniwala ako na posible mong mahalin ang taong humalik sa 'yo.

"KUNG gan’on," sabi ko nang kumalas na siya sa pagkakayakap sa 'kin, "pangatawanan mo 'ko."

Halos kumaway sa 'kin ang ngala-ngala niya sa lakas at haba ng "Ha?!" niya sa sinabi ko. "Kahapon ka lang ba pinanganak para di mo malamang di nakakabuntis ang yakap?"

I stared at him and he unblinklingly stared back. Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, bumunghalit ako ng tawa. He knitted his brows in confusion as I laughed harder. Susme, papatayin ata 'ko nito sa kakatawa! Bigyan ng award si kuyang assuming!

"W-wala akong sinabing nabuntis mo 'ko," I said in between my laughs. Humigop ako saglit ng kape saka ako nagsalita ulit. "Sabi ko pangatawanan mo ang sinabi mo."

"Ha? Ano bang sinabi ko?"

"Wala. Nevermind," bored kong sabi sabay palumbaba at inom ulit ng kape. It was useless talking to him. Intense ang pagkaluwag ng turnilyo niya sa ulo. Biruin mo, kakasabi lang, na-forget niya na agad? Amnesia boy?

"Ah. Is that about me being your friend?" he guessed. Nilingon ko siya at ngayon ko lang napansin na naka-uniporme siya katulad ng lalaking waiter na umasikaso sa 'kin kanina. And he actually looked good wearing it.

"Nagtatrabaho ka rito?" I asked.

"Wearing this? No, I work at Starbucks," he answered sarcastically.

I puffed my cheeks while glaring at him. Natawa siya nang bahagya at nagulat ako nang bigla niyang himasin ang ulo ko. I looked up at him and scowled. "I'm not one of your cats so keep your hands off my head!"

He grinned and shamelessly continued what he's doing. "But you like it."

"Wow ha. Kung di lang masarap ang coffee n'yo rito e kanina ko pa 'to binuhos sa pagmumukha mo."

Tumawa ulit siya. "Sa talas ng dila mo mukhang okay ka na. I've worried for nothing." Tipid siyang ngumiti bago niya ipinamulsa ang mga kamay niya. I blinked at him and felt my face turned a hundred shades of red. Humaygudnes! Ano itong narinig ko? Nag-alala daw siya sa 'kin? Weh! 

"Baz!" The guy from the counter shouted. Nilingon siya ng kapitbahay ko. 

"Baz ang pangalan mo?"

Tumingin siya saglit sa 'kin at tumango. "Hindi mo alam?"

"Ha? Pa'no ko malalaman e hindi mo naman sinasabi!" Bwiset 'to, anong akala niya sa 'kin, si Madam Auring?

Natawa siya nang bahagya. "Basilio." Inilahad niya ang isang palad niya sa 'kin. "Sorry for the late introduction."

"Cath," sagot ko bago ko inabot ang kamay ko at nag-handshake kami. Grabe, ang pormal naman masyado! I suddenly felt that I travelled back in time. Pa'no kasi hindi lang makaluma ang mga pangalan ng alaga niyang pusa, pati siya hindi nagpahuli. At hindi lang basta inaagiw at inaamag ang pangalan niya, based on Rizal's novels pa. Big time.

"Nahanap mo na ba ang nawawala mong kapatid?" I kidded and he chucked lightly.

"Oo, parating na nga siy—" He started to say but he was cut off by someone who pinched his left ear. Napasigaw siya sa sakit.

"Ilang ulit ko bang sasabihin sa 'yo na pumasok ka nang maaga dahil marami tayong ginagawa dito sa café?!" Muntik nang malaglag sa talampakan 'yong puso ko sa tuluyang pagsabog ng kumukulong Bulkang Mayon sa mismong harap ko. "Imbes na gumagawa ka ng kape, inuuna mo pa ang pambababae!" Kakulay na ng umiiyak na langit ang tenga ni Basilio bago iyon binitawan ng highblood na katrabaho niya.

"Cris, nasobrahan ka na naman sa kape. Sinabi ko na sa 'yong wag mong masyadong nilalantakan 'yong mga tinitimpla ko e," sabi ni Baz na sinusubukang pakalmahin ang lalaking nagngangalang Cris.

"Tigilan mo nga ako at nauubos ang pasensya ko sa pakikipag-usap sa 'yo."

"Cath, si Crispin nga pala, kapatid k—"

"Kapatid ka d'yan?!" angal ni Cris. "Baka gusto mong hatawin ko ng lamesa 'yang mukha mo nang matauhan kang hindi mo ‘ko kapatid?!"

Tumingin sa 'kin si Basilio. "Haha. Pasensya ka na kay Cris, palabiro lang talaga siya."

Sa'ng parte siya naging palabiro?!

"Cris, si Cath nga pala, kapitbahay kong lasenggera, walang kaibigan at out-of-school youth dahil na-expel siya sa dati niyang eskwela."

Anger suddenly surged within me as I stood up. Nagkaroon ako bigla ng kakaibang pagnanasa na gawin siyang isang malamig na bangkay. "Why the hell did you—"

"Wag kang mag-alala, hindi ka huhusgahan ni Cris kasi Summa Cum Laude 'yan no'ng grumaduate."

Sinamaan siya ng tingin ni Crispin at kwinelyuhan. "Bakit mo p—"

"Summa Cum Laude pero nagtatrabaho lang sa isang café?" 

Nakita kong biglang tumilapon sa ere, nag-backflip at sumabog na parang fireworks ang puso niya sa kahulugan ng tanong kong iyon.

"Bull's eye," nakangiting sabi ni Basilio na ang sarap gilitan sa leeg karaka-raka. Juice colored! I don't think I could stand having a friend like him! "Kaya hindi mo dapat kinakahiya ang sarili mo. All humans have flaws."

Natigilan ako sa sinabi niya. Putspa, ayoko mang aminin sa sarili ko pero may sense 'yong sinabi niya!

"O siya, enjoy the rest of your coffee, kailangan na naming bumalik sa trabaho ni Cris," he added before resting his hands on Cris's shoulders, guiding him to start walking.

Nag-aalangang tinignan ako saglit ni Cris at nag-bow slightly siya sa 'kin. I did the same and smiled pero di niya na nakita 'yon kasi nakalayo na sila.

Naupo ulit ako at napabuntong hininga. Hindi ko alam kung matatawa ako sa joke ng kapalaran dahil pakiramdam ko napunta ako sa isang parody ng Noli.

SABADO ng umaga nang pumunta ko sa harap ng pinto ng unit ni Basilio. Ilang araw na ang nakalilipas mula no'ng sinabi niyang magiging kaibigan niya ko pero hanggang ngayon hindi ko pa rin nararamdamang may bago akong kaibigan.

Kakatok sana ko kaso napansin kong slightly opened ito kaya binuksan ko na agad ang pinto at dali-daling pumasok.

"Good mor—"

Bigla akong nag-pause nang makita ang karumaldumal na pangyayari sa aking harapan! Si Cris ay—hold your breath—hinahalikan ni Baz!

Maryosep, mukhang kailangan ko nang tumakbo sa pinakamalapit na simbahan at mangumpisal! This is—heavy breathing inserted—this is... y-yaoi!

Dali-dali kong tinakpan ang isa kong mata para di ako gano'ng magkasala pero panira ang mga alagang pusa ni Baz biglang nag-meow meow kaya natigil ang makamundong kasalanang nasaksihan ko.

"Cath?"

"W-w-wala akong nakita!" agad kong sabi. "Walaaaa!!" Saka ako nagmamadaling tumakbo palabas ng unit niya at pumasok sa sarili kong unit. Hinabol ko ang aking hininga. Hindi ko maintindihan pero ang bigat ng pakiramdam ko. I felt... betrayed.

I heard a knock on my door.

"Cath?"

"Hindi ko kailangan ng paliwanag mo!" Break na tayo, chos! Gahd, baliw lang?

"Bakit, may dapat ba akong ipaliwanag?" Aba, 'langya ka, huling-huli na kayo sa akto tapos wala ka man lang balak magpaliwanag?! Ayoko na sa 'yo! Magsama kayo ni Crispin! Hanudaw?! Susme, panis ata ang inalmusal ko kanina at kung anu-ano ang mga naiisip ko. 

Binuksan ko ang pinto at nakita ko silang dalawa. Aba, matinde, hindi daw magpapaliwanag pero sumugod sa unit ko. Isasarado ko sana ulit ang pinto nang biglang iharang ni Cris ang kamay niya. Nagkatitigan tuloy kami at nailang naman daw ang lola n'yo kaya napaiwas ako ng tingin.

"Ayos ka lang ba?" Cris asked in a gentle voice.

Nag-angat ako ng paningin. Nanlaki ang mga mata ko nang may makita kong bandaid sa taas ng talukap ng kanan niyang mata.

"A-anong nangyari d'yan s—"

Umiwas siya ng tingin at nakasimangot na nagpaliwanag. "Sisihin mo 'yong mga alagang pusa ng kaibigan mo."

"Kaibigan ko?" Teka, meron ba kong kaib— Nakangiting kumaway sa 'kin si Basilio at 'matik na parang gusto ko siyang silaban ng buhay.

"Amoy aso ka kasi kaya ayaw sa 'yo ng mga pusa ko," pabirong sabi ni Basilio. Ibinaba ko na ang kamay ko sa seradura ng pinto at niluwangan ito. Inalis na rin ni Crispin ang braso niya rito.

"Aba't sumusobra ka na ah!" pikong sigaw ni Cris at pinalupot niya ang isang braso sa leeg ni Basilio nang pabiro.

Napangiti ako. "Sorry, akala ko naghalikan kayo kanina." Parang nakakita ng multo si Cris nang marinig ang sinabi ko. As in nanlaki ang mga mata niya at kinilabutan.

"Your wild imagination deserves a round of applause," he said indifferently. "Unfortunately, I was not insane to make it a reality." Bigla niyang binalingan si Basilio. "Hoy, kumag, hindi na talaga ako bibisita sa unit mo para lang ayusin 'yong lababo mo dahil maliban sa kalmot ng mga pusa mo, napagkamalan pa 'kong bakla ng kapitbahay mong lasengger—"

"Grabe ka!" protesta ko. "Hindi naman talaga ako—"

"Ayan si Baz, kausapin mo." Bigla niyang tinulak si Basilio at iniharap sa mukha ko. Pareho kaming nagulat sa ginawa ni Cris kaya napaiwas kami ng tingin sa isa't isa at naramdaman kong kumabog ang puso ko. "Makaalis na nga at baka mahawa pa 'ko ng kaabnormalan n'yong dalawa. Tsk," he added before he walked towards the elevator.

Awkward silence came afterwards. Nang ma-realize kong malapit pa rin ang mukha ko sa kanya, binalak kong humakbang paatras kaso biglang kinabig ni Baz ang bewang ko at tumitig siya sa 'king mga mata.

"Ito ang totoong halik, Cath," seryoso-pero-parang-hindi na sabi niya sabay halik sa 'kin. My eyes widened in surprise while my heart pounded wildly.

Juice colored, anong klaseng plot development ito?!

Chapter 6

●ω● of bras

Hindi ako naniniwala na kailangan mo ng dibdib para magsuot ng bra pero naniniwala ako na abut-abot na kahihiyan ang aabutin mo kapag nakalimutan mong suotin ito.

ISANG nakakasilaw na ngiting 'sing tatag ng sunshine ang binigay niya sa 'kin pagkatapos niya 'kong halikan. Nanggagalaiti ko siyang tinulak habang pulang-pula ang mukha ko.

"Bakit mo 'ko hinalikan?!" pasigaw na tanong ko sa kanya habang umuusok na ang ilong ko sa galit at lumilindol na ang puso ko sa sobrang pagwawala. "Explain it to me in three words!" pahabol ko at gahd, anong pauso 'yan Cath? Nakahithit ka ba ng acetone at pumasok sa isip mo ang mga salitang lumabas sa bibig mo?! Pa'no kung hindi "I love you" ang idahilan niya, e di sinampal ka bigla ng realidad! Tanga! Saka anong kaeklavuhan 'yang magical three words na 'yan e wala naman akong pagnanasa sa lalaking makaluma ang sinisigaw ng buong pagkatao! Pwe! Kailangan ko na talagang magsimba at dinadalaw ng mga masasamang enkanto ang mapurol kong kukote!

"Gusto ko lang," pa-inosente niyang sagot na halos nagpalaglag ng ngala-ngala ko sa pagkagulat.

"A-ano? Gusto mo lang?!" I repeated, my hands on my hips as my brow arched. "Kelan pa napatupad sa senado ang batas na pwede nang gawing excuse ng mga manyak 'yang mga salitang 'yan ha? Pakilinaw sa 'kin bago ko magustuhang ipatapon ka sa kumukulong lawa ng impyerno!"

Aba, imbis na magsisi sa kasalanang ginawa niya e nagawa niya pang ngumisi at tumawa. Pinatunog ko ang mga daliri ko habang nakatingin sa kanya. Hoy, Basiliong maanghit ang pangalan, wala kang ka-muscle muscle sa katawan, matangkad, maputi at may itsura ka lang, hindi ka gwapo at mas lalong hindi ka papasang leading man sa kahit anong story sa balat ng Wattpad! Maghunus-dili ka sa kakapalan ng mukha mo bago kita itapal sa semento!

"Kunwari ka pa, gusto mo din eh."

Bago pa 'ko makapagbitaw ng protesta, pumasok na siya sa loob ng unit ko (nang walang permiso!) at hinatak ako sa kama. My gahd, alam kong nagiging viral ang gan'tong issue pero hindi ko kailanman hinangad magka-scandal!

"Subukan mong ituloy ang balak mo at sisigurad—" Bago ko pa mapagpatuloy ang lakas-loob kong pagbabanta sa kanya ay hinalikan niya ko ulit. My heart screamed in my chest as he continuously nibbled my lips. Putek, nag-hang bigla ang utak ko at ayaw nang mag-function! Ano ba 'yan, uso ba ang kalandian at pati utak ko naki-joined force?!

Lalong nawindang ang katawang lupa ko nang bigla kong maramdamang inaangat niya 'yong t-shirt ko. My heart's beat magnified as I felt my body heated. Naiiyak na ko sa kaba at takot. Humugot ako ng hininga sabay sigaw ng malakas na "WAAAAAG!!" at tulak sa kanya bago niya pa tuluyang matanggal ang pang-itaas ko.

Pero nang imulat ko ang mga mata ko, 'yong unan ko 'yung tumilapon sa ibaba ng aking kama.

Eh?

Luminga-linga ako sa paligid. Wala si Basilio at ang kamanyakan niya sa kwarto ko at nang tignan ko ang oras, mag-aalas-otso pa lang ng umaga.

My eyes widened in realization and literally screamed on top of my lungs. Humaygudnes! Parang gusto ko na lang biglang mag-self-destruct! Bakit sa lahat naman ng mapapanaginipan kong magtatangka nang masama sa 'kin 'yong kapitbahay ko pang amoy lupa—este—pusa! Pwede namang si Coco Martin, Xian Lim o kaya si Lee Min Ho! Bakit siya pa?! Maryosep, hindi kinakaya ng karne sa loob ng bungo ko ang pangyayaring ito. 

Kailangan ko ng sane explanation na matatanggap ng mga lamang loob ko. Ang pagkakaroon ng gano'ng klaseng panaginip kasama ang isang neaderthal na hindi ko naman pinangarap maski sa afterlife ko ay isang hindi makataong bagay at dapat ipagbawal sa mga libro ng panaginip. Dapat din itong idagdag sa seven deadly sins at ang sino mang magtatangkang maglagay ng gantong panaginip sa kahit kanino ay dapat pugutan ng ulo at ipakain sa mga piranha!

Naputol ang senate hearing sa utak ko nang may marinig akong kumatok sa pinto.

Naghihikab at kinakamot ko pa ang makati kong pwet nang buksan ko ang pinto at tumambad sa 'king harapan ang pagmumukha ng taong nanghimasok sa panaginip ko. Nangunot ang noo niya sa nakanganga kong bibig at malaki kong matang nakatingin sa kanya. Bumaba saglit ang mga mata niya at nakita kong bigla siyang namula.

"Wala kang bra."

"Ha?" Medyo mabagal ang signal sa buhol-buhol na traffic patungo sa kukote ko.

Umiwas siya ng tingin saglit bago tumingin ulit sa gawing ibaba ko.

"Ang sabi ko, wala kang bra!"

"Makasigaw ka naman wagas! Akala ko naman kung anong mahalagang—ano?! W-wala akong bra?!" Agad akong napatingin sa sarili kong hinaharap (akalain mong meron pala ako no'n?!) at nag-alab ang mukha ko nang makita kong visible nga ang mga ito sa manipis kong t-shirt!

Juice colored, kunin N'yo na ko agad-agad, please? Quotang-quota na ako sa kahihiyan!

Agad akong tumalikod sa kanya.

"Langya ka talaga, ang manyak-manyak mo!" inis na paratang ko.

"Kasalanan ko bang binuksan mo ang pinto nang di ka nagbabra? Kailangan ko pa bang isuot sa 'yo ang sarili mong br—"

"Aahh!" sumigaw ako para di ko marinig ang susunod niyang sasabihin. "Tama na pwede ba?! Kanina ka pa sa panaginip k—"

"Panaginip?" Nang marinig ko ang boses niya, muntik nang lumuwa ang mga mata ko sa sobrang gulat! Bakit ko sinabi 'yon?! Bakeeeet?!! "Napanaginipan mo 'ko?" Tell me this is but another crazy dream! Tell me!!

Tumawa ako nang installment (Ha-ha-ha) nang di pa rin humaharap sa kanya. "Asa ka boy, joke lang 'yon. Pwede ka na bang umalis kung natapos mo na ang misyon mong gawing masama ang araw ko, ha?"

"Oo na. Dumaan lang ako para ibigay 'to." Naramdaman kong naglapag siya ng something na mainit sa ulo ko. Nakaamoy ako ng aroma ng kape. Kinuha niya ang kamay ko at ipinanghawak sa malaking cup ng kape para di malaglag sa ulo ko bago niya bitawan.

Dumaan lang siya para bigyan ako ng kape? Hala, nalusaw ako bigla at na-guilty. Ano ba Cath, hindi niya naman kasalanang ginawa mo nang past time ang ipahiya ang sarili mo sa kanya e. Sinigawan mo pa siya.

"Sige, alis na 'ko."

"S-sandali lang!" sigaw ko sabay harap sa kanya at hablot sa laylayan ng damit niya.

Napatingin siya sa dibdib ko. "So gusto mo talagang ibalandra 'yan sa harap ko?"

Agad nag-init ang mukha ko at tinakpan ng kamay ko ang aking dibdib. Bwisit na lalaki, kailangan nakatutok ang mata sa ibaba, hindi ba pwedeng sa mukha na lang habang nagsasalita?!

"Oo! Magba-bra na 'ko! G-gusto ko lang mag-thank you sa kape kahit di ko alam kung bakit binibigyan mo 'ko nit—"

"Gumawa ako kaninang umaga para sa 'ting dalawa."

Imagine my face when he said that. Hindi ko alam kung kikiligin ako o maglalaslas dahil sinasabi niya 'yan sa pagmumukha ko kahit nakita niya 'kong walang bra, my gahd! (Kunsabagay, nakita ko na rin ang kanyang pag-aar – magkaiba 'yon, ano ka ba!!)

"At bakit mo naman ako isasama sa—"

"Kasi hindi maganda sa kalusugan ng mga alaga ko ang kape. Mas gusto nila ng gatas," straightforward niyang sabi. Bumagsak ang balikat ko. 'Yon! 'Yon naman pala. In the end, mga pusa niya pa rin ang—

"At saka.." Umiwas siya saglit ng tingin bago humarap ulit sa 'kin. "Magkaibigan na tayo, di ba?"

Napatunganga ako sa sinabi niya habang yung puso ko nag-vertical na sa saya. Okay pa lang maging kaibigan 'tong si Basilio eh. Lifetime supply na ba ito ng masarap at nakakaadik niyang kape? Lalong namula 'yong mukha ko nang maisip ko 'yon.

Unconsciously e napangiti ako. 

"Nahihiya naman ak—"

"Dapat ka lang mahiya kasi wala kang br—"

Bigla kong tinakpan ang bunganga niya ng isa kong kamay. At dahil do'n, dumapo na naman ang tingin niya sa dibdib ko. Kaya binalik ko na agad ang kamay ko pantakip doon.

"Bwiset! Ang ibig kong sabihin, nahihiya ako na wala akong maibigay sa 'yo na kapal—"

"Gano'n ba ang depenisyon mo ng pagkakaibigan? Kailangan may kapalit?" he wondered.

Napakagat-labi ako at nag-isip. Oo nga no. Wala pa ata akong naging kaibigan before na hindi nanghingi ng kapalit. Palibhasa alam nilang—

"O, nakasimangot ka na naman,” puna niya. “Binigyan na nga kita ng kape, eh. Ngumiti ka na,” sabi niya sabay gulo ng buhok ko. “Alis na ‘ko. Baka habulin na ‘ko ng itak ni Cris kapag na-late ulit ako.”

Nang tumalikod siya, bigla akong nagsalita. “A-anong oras ang out mo mamaya?”

Nilingon niya ko. Nagtatanong ang kanyang mga mata.

Umiwas ako ng tingin at nag-isip bago ako ulit asiwang tumingin sa mga mata niya.

“A-aayain sana kitang… lumabas…?

“Sa’ng labas?”

“S-sa mall. Shopping at—”

“Six pm,” sagot niya sabay talikod ulit. “Utang na loob magsuot ka ng bra, ha?”

“O-oo!” inis kong sabi habang namumula. Napangiti na lang ako nang marinig ko ang tawa niya bago siya tuluyang maglakad palayo.

Chapter 7

●ω● of panties

Hindi ako naniniwalang makakalimutan kong magsuot ng panty pero naniniwala akong maling ideyang dalhin si Baz sa tindahan ng mga ito.

GUSTO kong iuntog ang sarili ko sa pader. Kundi ka ba naman talaga champion sa pagiging tanga e ewan ko na lang sa 'yo, Cath! Gahd, bakit mo siya inayang lumabas?! Alam mo ba ang ibig sabihin ng ginawa mo, ha? Ha?! Dinaan ka lang sa kape ng lalaking 'yon, umalembong ka na agad-agad?!

Gano'n ba talaga kasarap ang kape niya?

Maryosep, hindi ko alam! Basta mula no'ng natikman ko 'yong kapeng binigay niya, hindi ko na makalimutan ang lasa at sadyang hinahanap-hanap ko na. Garantisadong kada patak nito, nakakapagpa-goodvibes na sa 'kin. Ito na ata ang pinakamabisang ebidensyang adik na nga ako. Sa kape niya.

Though parang wala talaga sa pagmumukha niya na isa siyang barista. Seriously, mukha siyang animal keeper sa zoo dahil sa attachment niya sa mga alaga niya.

Biglang nanlaki ang mga mata ko. Hindi kaya modus operandi ito? Baka may halong drugs ang kape niya kaya gan'to na lang ako mahumaling do'n. Whoa. Tapos kapag malala na ako, ibebenta niya na lang ako karaka-raka sa black market o kaya cha-chop-chop-in para ipakain sa mga pusa niyang cannibal pala!

Ano ba, Cath! Ang morbid mo mag-isip para sa isang taong ala-singko pa lang bihis na bihis na at naghahantay sa labas ng Coffee Cat!

Bumuntong hininga ako habang nakatingin sa orasan. Putek, 5:30 pa lang pero binabaskil na 'ko dito sa tensyon at kaba! At mukhang naiihi pa ata ako! Kaasar talaga. Bakit ba kung kumabog ang puso ko e akala mo magte-take ako ng board exam? Ang OA e, ang sarap hugutin sa katawan ko at ipasagasa sa mga rumarasang taxi para tumahimik!

Friendly date ito, friendly date! Date ng magkaibigan! Wag mong haluan ng malisya, Cath! Kaya ka binabangungot e, ang wild mo kasi mag-isip! Buti sana kung mala-Christian Grey siya na worthy na pagpantasyahan e hindi naman!

Sumilip ako sa loob ng café. Ang dami pa ring tao. Nakita kong hinambalos ni Cris ng tray si Baz sa ulo. Highblood na naman ito sa kanya. Si Baz naman natawa lang at nag-sorry. Napangiti na lang ako. Pasaway talaga ang kumag na 'yon. Sa itsura ni Cris mukhang mas bata siya kay Baz pero siya pa ang umiintindi sa mga kalokohan ng katrabaho niya. Maya-maya, nakita kong napatingin si Baz sa wallclock sa gilid at napangiti. Hindi ko alam kung ngumiti siya dahil malapit na mag-six pm o dahil may cover na pusa ang wallclock na 'yon. Whatever it is, wala ako pakels! 

Hindi ako excited na makasama siya! Hinde!

"Cath?"

I almost jumped upon hearing my name. Napalingon ako sa nagsalita. Si Crispin. Napansin kong may bandaid pa rin sa itaas na bahagi ng mata niya. So hindi panaginip ang part na 'yon ha?

He sighed, his hands on his hips. "Tatapyasin ko na talaga ang utak ng lalaking 'yon eh. Kanina ko pa sinabing papasukin ka sa loob nang di ka nag-aantay dito sa labas pero ayaw niyang makinig," naiinis na sabi niya sabay tingin sa 'kin and with a calmer tone, he added, "Tara na sa loob."

Agad akong umiling. "A-ayos lang." Tumawa ako nang pilit. "Nagpapatangkad ako eh," biro ko pa.

Sinamaan niya ko ng tingin at pakiramdam ko tumaas ang balahibo ko sa likod. "Delikado rito sa labas. Mamaya may mangmanyak pa sa 'yo e ang iksi-iksi pa naman ng suot mo." Tumingin siya sa palda-short na suot ko. I looked down, slightly hiding my flustered face. Never ko naisip na may mangbabastos sa suot ko kasi normal outfit lang naman ito at napakaraming babae na nagsusuot ng ganto lalo na kapag pumupunta sa mga mall. But I guess, guys would think differently.

I bit my lip unconsciously and asked myself if I've chosen the right outfit. I mean, friendly date nga ito at ganto sinusuot ko sa mga gala ko with my friends before pero Basilio's still a guy and he might find my outfit suggestive. Ako na nga ang nag-aya sa kanyang mag-mall tapos ganto pa ang suot ko. P-pero ginaya ko lang naman 'to sa fashion magazine na trendy ngayon. Hindi naman masagwa ang floral palda short at hanging blouse, di ba?

Nakita kong biglang naalarma siya at nag-panic. "Ah. W-wala naman akong ibig sabihing masama sa sinabi ko k-kaya lang alam mo naman sa panahon ngayon…"

Naputol ang nerbyosong pagpapaliwanag niya dahil sa pagtawa ko. I find him funny. Nag-alala na siya agad nang bongga dahil lang sa malawakang debate na nagaganap sa utak ko. I therefore conclude na hindi naman pala talaga siya nakakatakot. Slight lang.

"M-may nakakatawa ba sa sinabi ko?" he asked, totally confused. 

My laughter doubled as I shooked my head. "W-wala. Wala." Napangiwi siya at napakamot sa ulo. "Tara na nga," I added as I grabbed his hand and went inside the café.

"BAZ said he'd be ready in ten minutes," sabi ni Cris sabay lapag ng isang cup of coffee sa mesa ko. 

"Nag-abala ka pa."

"Hindi sa 'kin galing 'yan," sabi niya sabay turo sa isang nakatuping papel sa tabi ng cup. Agad kong binuklat 'yon:

Nagsuot ka ba ng bra?

Pagkabasa ko no'n, nilamukos ko agad ang papel sa kamay ko at pasimpleng tinapon iyon sa loob ng bag ko saka bumaling kay Cris at pilit na ngumiti. "Pakisabi sa kanya, ang sweet niya naman, sana kunin na siya ni Lord." Langya ka talaga, Baz. Humanda ka sa 'kin mamaya, lalaitin ko buong pagkatao mo, kala mo ah! 

Natawa saglit si Cris bago pormal na nagpaalam at dumadami na naman ang customers nila. Bahagya lang akong tumango at ngumiti sa kanya habang pinaplano ko na kung pa'no ko makakaganti sa neanderthal na 'yon. Bwisit, pakainin ko siya ng bra eh!

Sa inis ko, napaso pa 'ko sa iniinom kong kape. Putek, bagong kulo lang ata ang tubig na ginamit dito, nagla-lava pa! Gahd, muntik malapnos 'yong labi ko. Juice colored, pakilabas 'yang mukhang hayop na lalaking 'yan at nang mabigyan ko ng death sentence!

PAGKALIPAS ng animnapu't limang siglo, nilapitan ako ng isang lalaking nakasuot ng black polo shirt at cream-colored trousers. Agad ko siyang tinapunan ng tinging pailalim at bago niya pa ibuka ang bibig niya ay hindi na 'ko nagpatumpik-tumpik pa. Kwinelyuhan ko siya at nginitian ng pinaka-plastik kong ngiti. "Sa'n ang lamay? Bakit ganyan ang suot mo?" usisa ko.

Tumawa siya nang bahagya. "Dapat bang—"

"Bakit hindi ka nag-barong at nang maiburol na kita?"

"Ha?" nagtataka niyang tanong bago ko siya sinikmuraan. Napa-aray siya sa sakit. Hindi ako magaling manakit ng tao pero there's always a first time at sa tingin ko, mauulit pa ang kapana-panabik na kabanata ng pagiging boxer-wannabe ko.

"Grabe ka! Pa'no kung nalagutan ako ng hininga sa ginawa mo? Eh di kawawa naman ang mga pusa ko!" reklamo niya habang nakahawak pa rin sa tiyan niya.

I just rolled my eyes and dragged him at the café's door.

"Cris, una na kami," paalam ko. 

"Sige, ingat," sabi ni Cris habang nagpupunas sa may counter. "You can do whatever you want to him."

"Anong sabi mo, Crispin?" protesta ni Baz na nakatingin sa katrabaho niya. Mukha itong nalugi sa sabong dahil sa narinig. "Hindi ka ba nag-aalala na baka—"

“Basta wag mo lang siyang iuuwing isa nang malamig na bangkay," pagpapatuloy ni Cris sa sinasabi niya, totally ignoring Baz's drama. "Kahit ugaling abnormal 'yan, mahirap 'yan palitan," paiwas na sabi pa nito at muntangang nakangiti si Baz sa kanya na kumikinang-kinang pa ang mga mata.

"Crispin, sinasabi ko na nga ba at merong kang busilak na puso eh." Ano daw? Busilak talaga?

Cris pressed his temples before he stared at me. "Cath, umalis na nga kayo at baka mabato ko pa ng tasa 'yang kasama mo."

"Mabuti pa nga," I said as I waved at him before opening the door. 

NANG makarating na kami sa mall ay hinatak ko siya sa department store. Agad kong pinuntahan 'yong mga bagong deliver na damit at nagtingin-tingin. Habang busug na busog ang mga mata ko sa mga nakapalibot sa 'king iba-ibang usong damit, bumubula naman ang bibig ni Baz sa pagka-bored. 

"Pakihawak ito," sabi ko sabay bigay sa kanya ng isang one-piece dress, "at ito. At ito pa. At ito pa!" 

"Wala ka na bang idadagdag?" sarcastic na sabi niya. "Sige na, wag ka nang mahiya. Sagarin mo na bago pa magbago ang isip ko."

I rolled my eyes and grinned bago ko pabirong hinampas ang likod niya. "Easy ka lang, di ko naman kayang isukat sabay-sabay 'yan." Nang pumasok na ko sa fitting room, biglang pumasok sa isip ko ang isang nakakawindang na idea. Ang mga ganitong eksena kung saan papipiliin ng babae ang kasama niyang lalaki ng damit na bagay sa kanya ay nangyayari lang sa mga pelikula! At ayokong magandahan siya sa 'kin dahil trouble ‘pag hinabul-habol niya 'ko. Ayoko ng stress, okay? Kaya isang malaking no-no ang ipakita sa kanya ang ifi-fit kong damit.

Bumuntong hininga ako at lumabas ng fitting room.

"O, ba't yan pa rin ang suot mo? Masyado ka na bang tumaba kaya wala nang magkasyang damit sa 'yo?"

Just one question from his filthy mouth at nagawa ko nang walang kahirap-hirap na ihagis sa mukha niya 'yong hanger na hawak ko sa inis. Ang kaso ang magaling na lalaki, nakailag! Kaya ang tinamaan ng hanger ay 'yong naglilibut-libot na security guard! Que horror!

Bago ko pa mautusan ang utak ko na mag-isip ng paraan kung pa'no ie-explain kay manong guard na hindi talaga siya ang target ko at partly at fault din siya sa mala-Chocolate Hills na bukol sa ulo niya dahil wrong timing siya magronda ay agad na hinatak ni Basilio ang kamay ko at sabay kaming tumakbo palayo sa department store.

Mala-Olympics na ang tulin namin nang maisipan kong hingalin at huminto para maghabol ng hininga. 'Yong kasama ko naman, natawa habang hinihingal.

"Ngayon ko lang na-experience makipaghabulan sa guard, masaya pala,” sabi niya.

“Bwiset! Ikaw ang may kasalanan nito eh!”

“Hala, bakit ako? Ikaw nga ‘tong mambabato na lang ng hanger, sablay pa,” natatawa niyang sabi na nakapagpasimangot sa ‘kin instantly.

I puffed my cheeks and folded my arms. “Sure ‘kong ikaw ang tatamaan no’n kung di ka lang umilag.”

“Likas sa tao ang umiwas sa panganib. Reflexes ata ang tawag do’n.”

Aba, nagawa pa kong pagmalakihan ng lalaking ‘to, akala niya naman hindi ko alam ‘yon porke hindi na ‘ko nag-aaral! Sa inis ko, nakaisip ako ng bright idea.

“Sa ibang store na lang tayo pumunta,” bago ko sa usapan sabay hatak ng kamay niya papunta sa isang store na para lang sa mga kababaihan. Abot ng Milky Way ang ngiti ko nang manlaki ang mga mata niya sa sari-saring variation ng undergarments sa kanyang harapan. Dumampot ako ng isa, ‘yong may lace pa.

“Anong masasabi mo sa isang ito?” nanunuksong sabi ko sa kanya.

Nakatangang tumingin siya sa ‘kin. “Pati ba naman panty, nakakalimutan mo ring suotin?”

Agad nagtinginan sa ‘min ang ibang mga kababaihang nasa loob ng store. Nag-init ang mukha ko sa pagkapahiya at tinakpan ang bibig ni Baz saka bumulong sa tenga niya ng, “Pwede bang hinaan mo ang boses mo?!”

“So totoo nga?” he asked, still in his normal tone.

“Of course not! Bakit ko naman—” Hindi ko na napagpatuloy ang sinasabi ko nang biglang lumapit siya sa isang parte ng store at walang kakiyeme-kiyemeng nag-angat ng isang panty doon.

“Whoa. Ang ganda ng design,” sabi niya. Lumapit naman ako, curious sa taste niya pero agad din akong nagsisi dahil ang hawak niya e may design na pusa. Susme, basta may print na pusa, maganda na agad para sa kanya? Nilingon niya pa ko na parang batang tuwang-tuwa na nakakita ng gusto niyang bilhing laruan. “Cath, sa tingin ko bagay sa ‘yo ‘to.”

Agad ko siyang binatukan at hinatak palabas ng store. Kaloka, puro kahihiyan na lang ang nararanasan ko kasama ‘tong kumag na ‘to! Akala ko pa naman, mahihiya siya at titiklop ang dila niya kapag nakarating siya sa gano’ng klaseng tindahan pero walang effect! Wala yatang pakelam ang lalaking ‘to sa sasabihin ng iba eh!

“Uy, bakit parang ang init ng ulo mo?” puna niya habang naglalakad kami at tumitingin-tingin sa mga display ng ibang stores.

“Nakakainis ka kasi,” amin ko. “Di ko alam kung nananadya ka lang o talagang…”

“Hindi kita maintindihan,” clueless niyang sabi. Huminto ako sa paglalakad at yumuko. Kinuyom ko ang mga kamao ko sa inis sa kanya.

“Ikaw rin, hindi kita maintindihan!” sigaw ko sabay tingin sa kanya. Namalayan ko na lang, isa-isa na palang nagtutuluan ang mga luha ko. Nakita kong nataranta siya nang makita ang mga luha ko pero wala siyang ginawa. Yumuko ako ulit at pinahid ang mga luha ko. “A-akala ko ba magkaibigan tayo? Bakit gano’n na lang kadali sa ‘yo na ipahiya ako sa maraming tao ha? Alam mo ba kung ga’no kasakit sa ‘kin na—”

“Mali ba ang ginagawa ko, Cath?” Tumingin ako sa kanya. Aba, siya pa ang may ganang maguluhan? “Hindi ba normal lang sa magkaibigan ang magbiruan? Kahit lalaki ako, pinilit kong sarilinin na lang ang hiya at sumama sa ‘yo sa loob ng store na ‘yon kasi kaibigan kita at ayokong isipin mo na namimili ako ng lugar na pinupuntahan. Kung nainis ka man sa ‘kin, sorry, pero hindi ko naman ‘yon sinasadya. Akala ko kasi kaya kong maging pamalit sa mga babae mong kaibigan.” He lowered his head and his tone sounded hurt even if he’s slightly smiling. “Mukhang… hindi pala.”

Hindi ko alam pero sumikip ‘yong dibdib ko sa sinabi niya at napakagat-labi ako dahil pinipigilan kong bumuhos na naman ang mga luha ko. Humugot ako ng hininga at kinuha ko ang kamay niya. Naguguluhan siyang napatingin sa ‘kin.

“Ikaw ang taya sa pagkain kasi pinaiyak mo ‘ko,” sabi ko habang saglit akong tumingin sa kanya bago ko nilipat ang atensyon ko sa daraanan namin. Napansin kong napangiti siya at hinigpitan ang hawak sa kamay ko bago siya kumalas sa pagkakahawak ko.

“Hindi ba kanya-kanyang bayad ang magkakaibigan?”

“Ang kuripot mo naman!” sabi ko at narinig kong tumawa siya. Gumaan ang loob ko.

“Joke lang, sige, ano bang gusto mong kainin?”

“Baz, hindi mo kailangang maging pamalit sa mga kaibigan ko,” seryoso kong sabi sabay tingin sa mga mata niya, “dahil walang-wala sila sa ‘yo.”

“Sus, sinasabi mo lang ‘yan kasi ililibre kita,” napapangiti niyang sabi.

Agad akong sumimangot. “Hindi ‘no!” Tapos pareho kaming nagngitian at nagpatuloy na ulit sa paglalakad. 

Chapter 8

●ω● of heartbeats

Hindi ako naniniwalang bigla na lang bibilis ang tibok ng puso mo kapag kausap mo ang isang tao pero naniniwala akong masarap ang ketchup ng McDo.

DAHIL wala naman sa ugali ko ang mag-abuso ng kabaitan ng isang tao ay sa McDo na lang kami kumain. Tinanong pa nga ako ni Baz kung seryoso ba raw ako. Tinawanan ko lang siya at hinatak sa loob ng fast food chain. Pinaorder ko siya ng cheeseburger at maraming fries. Binungangaan ko pa nga 'yong crew na ayaw dagdagan 'yong ketchup namin. Kaimbyerna kasi buti sana kung sobrang dami ng pinapadagdag ko e konti lang naman. Anong akala niya, ibubuhos ko 'yon isa-isa sa isang baso at lalagyan ng straw para inumin? Kaloka.

Nang makahanap na kami ng upuan, nilapag ni Baz ang tray namin ng pagkain at pinag-urong ako ng upuan. Halos tumilapon sa kabilang mall 'yong panga ko sa sobrang gulat sa ginawa niya. Bihira na lang kasi ang gumagawa no'n. Mukhang talagang sinasabuhay niya ang Noli Me Tangere, dapat ko nang abangan ang mga guardia civil at prayle.

"Next time, wag mo nang uulitin 'yon ah." Narinig kong sabi niya habang inaaayos niya ang pagkain naming dalawa. Seryoso ang mukha niya at medyo... badtrip? Napakunot tuloy ako ng noo. Anong pinagsasabi nit—

"Pwede ka namang makipag-usap sa maayos na paraan, di ba? Hindi mo siya kailangang sigawan nang gano'n. Sa harap pa ng maraming tao. Malay mo naman naghigpit lang ang management nila kaya pinagdadamutan ka niya ng extra ketchup. Isipin mo rin 'yong consequence ng ginawa mo hindi 'yong iniisip mo lang 'yong kapakanan mo."

Instantly, bumigat 'yong pakiramdam ko at nag-init ang talukap ng mga mata ko. Napayuko ako at napakagat-labi. I was never scolded before. Kapag pinagsasabihan ako ni Mama, laging maamo ang tono niya dahil alam niyang hindi ako papatalo sa kanya kung tataasan niya ako ng boses. Oo, kinakaya-kaya ko lang ang mama ko pero bakit sa harap ng taong 'to hindi ko kayang makipagtalo tungkol sa mga gan'tong bagay?

Tumayo ako. "M-magso-sorry lang ak—" Hinawakan niya ang isang braso ko.

"Wag na. Pinag-sorry na kita." Binitawan niya na 'ko at napansin kong magaan na ang boses niya hindi kagaya kanina. "Umupo ka na." Sinunod ko naman siya pero nakayuko lang ako at di kumakain. Narinig ko siyang bumuntong hininga. "Cath." Tumingin ako sa kanya. I saw him smile softly. "Hindi ko 'yon sinabi sa 'yo para saktan ang damdamin mo, okay? And don't worry, hindi naman sumama ang loob sa 'yo ni ate kanina."

"Pero kasi..."

Gusto kong maiyak. I felt terrible. Dahil lang sa ketchup, nagawa kong makapanakit ng damdamin ng iba. Hindi ko naman alam na gano'n pala 'yong mararamdaman ni ateng crew. I used to do those things to other people because my ex-friends taught me it's the right thing to do and it's fun to make them realize their shortcomings. I never dared seeing the other side of the scenario kaya ang feeling ko ngayon, I was the lowest of all human beings.

"Cath, ngumiti ka nga d'yan," sabi ni Baz habang sinisimulan ng kainin ang cheeseburger niya. "Sige ka, kapag ako talagang naasar sa 'yo, ikaw ang magbabayad ng lahat ng 'to."

"Akala mo naman sa 'kin, walang pambayad?" I said, still frowning and he chuckled. Bumuntong hininga ako. "Hindi ka ba galit sa 'kin?"

"Bakit naman ako magagalit sa 'yo?"

"Kasi di ba—" Natigilan ako nang batuhin niya 'ko ng fries sa mukha. "Aray!" Tumawa siya nang malakas.

"Normal lang magkamali at tungkulin ko bilang kaibigan mo na itama ka sa mga pagkakamali mo. And I expect the same from you." I don't know but there's something different about the way he talks that's making me feel warm inside. Kaya siguro bigla akong napangiti. At parang magic... gumaan na ulit ang pakiramdam ko.

"Salamat, Baz."

"Salamat saan?"

Sa pagpaparamdam sa 'kin na normal lang magkamali at hindi iyon sapat na dahilan para iwan ako ng mga kaibigan ko. Salamat sa pagtuturo sa 'kin ng mga bagay na taliwas sa inaakala ko noon.

"Sa cheeseburger at fries," sabi ko at nakita kong ngumiti siya.

"Kapalit 'to ng mga luha mo, di ba?" tanong niya. "Nagulat nga ako kasi akala ko hahatakin mo 'ko sa mamahaling restaurant."

Di ko napigilang matawa. "Ayoko namang maghugas ng plato nang di oras 'no."

Gumanti siya ng tawa. "Wow, so ang baba pala ng tingin mo sa laman ng pitaka ko, ha?" he pretended to be offended and it just doubled my laughter.

“Pitaka talaga? Hindi ba pwedeng tampipi?” biro ko na ako rin ang humagalpak ng tawa.

“Tampipi ka d’yan! Kumain ka na nga at lumalamig na ‘tong pagkain,” natatawang sabi niya at tumangu-tango naman ako habang inuubos ang tawa ko. Nung nakakahinga na ulit ako nang normal ay nilantakan ko na ‘yung cheeseburger ko. May itatanong sana ko kay Baz kaso may nasagap ang tenga sa kabilang mesa.

“Grabe, nabalitaan mo na ba girl? Pupunta raw dito sina Seto Takeru at Takei Ema!” sabi no’ng isa na agad nagpataas ng kilay ko.

“Wow! Talaga? Sila ba ‘yong cast ng 50 Shades?”

“Gaga! 2015 pa ipapalabas ‘yon, sina Seto ‘yung cast ng Naruto na live action!”

“Ano? May live action na ‘yong Naruto? Never been heard, friend! Ikaw na talaga ang palaging updated!”

Tapos nag-apir sila at nagtawanan. Gahd, parang gusto kong ingudngod ang pagmumukha nila sa spaghetti na kinakain nila sa inis!

“O bakit parang pinagsakluban ata ng langit at lupa ang mukha mo?” puna ni Baz.

I heavily sighed before I stared at him. “Pa’no kasi ‘yong nag-uusap sa kalapit nating table puro mali-mali ang sinasabi. ‘Yong kaibigan niya naman, parang sira, naniniwala naman agad! Gahd, sina Sato Takeru at Takei Emi ‘yon ng Rurouni Kenshin! Naruto daw, pwe!” pabulong kong sabi habang may factory na ng usok ang lumalabas sa ilong ko.

Bahagyang napangiti si Baz habang ngumunguya ng fries. Nang malunok na niya ‘yon ay saka siya nagsalita. “Does it really matter? Sa tingin ko kasi, as long as masaya kayo, hindi na mahalaga kung legit ‘yong pinag-uusapan n’yo o hindi.”

“What?” I rolled my eyes. “Naiintindihan mo ba ang sinasabi mo, Baz? Wait, don’t tell me hindi mo alam ang tungkol sa kanila?”

“Wala naman akong interes sa mga ganyang bagay ‘no.”

“Seriously? Pa’no ka makakapag-fit in kung hindi mo alam ang pinag-uusapan ng lahat?”

“Ano naman kung di ako makapag-fit in?” naguguluhang tanong niya sa ‘kin. “Malaking kawalan ba sa pagkatao ko kung hindi ako updated sa mga ganyang bagay?”

Napaawang ang bibig ko sa mga tanong ni Baz. At sa isang iglap, hindi ko na alam kung ano bang pinaglalaban ko sa usapang ito. Ngayon lang kasi ako nakarinig ng gano’ng klase ng response. Nasanay ako na big deal kung ano ang bago, ang in at uso. Nasanay ako na sa mga ito lang umiikot ang mga topic na pinag-uusapan namin ng mga kaibigan ko. Payabangan. Ang mahuli sa uso, loser at pagtatawanan. Nasanay akong maging updated sa lahat ng bagay dahil ayokong mapag-iwanan sa kahit anong usapan. Ayokong mapag-iwanan. As in literal.

Pero anong nangyari sa ‘kin?

Iniwan.

Ngumiti ako nang mapakla kay Baz. “Sorry,” I uttered, looking down, feeling stupid for pushing Baz to be like the usual me.

Natawa siya nang bahagya. “Bakit ka nagso-sorry? Hindi ba dapat ako ang humingi ng tawad kasi hindi ako maka-relate sa ‘yo?” Tumingin ako sa kanya. “Well, I’m not really interested with a lot of things so I can’t talk to you about them pero hindi lang naman ‘yon ang pwedeng mapag-usapan, di ba?”

Napatakip ako ng mukha bigla, hiding my flustered face. What’s wrong with this guy? Langya, paawat ka, Baz. Yung puso ko. Ano ba? Pa’no mo nagagawang pagaanin ang loob ko nang walang kahirap-hirap? Ang unfair!  Hindi na makatao ‘to. Hindi na!

“Cath?” Kinuha ko ang cheeseburger ko at kinain ‘yon nang mabilisan habang nakatingin ako sa ibang direksyon. “Galit ka ba?” narinig kong tanong niya. There’s worry hanging in his voice.

“Hindi ‘no. Bilisan mong kumain, gusto ko nang umuwi,” sagot ko. Di pa rin ako lumilingon.

“Sabihin mo munang hindi ka galit.”

“Hindi nga, ang kulit!”

“Eh bakit di ka tumitingin sa ‘kin?”

“Gahd, kailangan palagi akong nakatingin sa ‘yo? Ang ganda mo namang view!” Maryosep, Cath, ang OA ng pagiging defensive mo ha!

Narinig kong tumawa siya saglit at hineart attack na naman ako. Humaygudnes, anong nangyayari sa 'kin? Pang-emergency room na ang symptoms ko! “Sige na nga, bibilisan ko na ring kumain at may pupuntahan pa tayo.”

Agad akong napalingon sa kanya. “S-saan?”

“Secret,” sabi niya sabay kindat at pakiramdam ko biglang humiwalay ang kaluluwa ko sa katawang lupa ko sa intense ng kindat niyang ‘yon.

BUMAGSAK ang mga balikat ko nang dalhin niya ko sa isang cakeshop pagkalabas namin ng McDo. Akala ko naman kung sa’n niya ko dadalhin, dito lang pala. Nasayang ang pag-aalala ko. Kaloka.

“Anong gusto mong design?” excited na tanong niya sa ‘kin habang kumikinang-kinang ang mga mata niyang nakatitig sa cat-themed slice ng cake na nakadisplay doon. Tinignan ko pa ang ibang designs maliban sa pusa at nakakita ako ng aso, kuneho, palaka, kabayo at Manila Zoo. Putek, nawindang naman ako sa dami ng choices, buti sana kung mahilig ako sa mga hayop e hindi naman.

“Aso na lang,” wala sa loob na sagot ko.

“Pareho pala kayo ng taste ni Crispin,” sabi niya bago umorder ng tig-isang slice ng napili naming design. Tumingin siya sa ‘kin bago siya nagpatuloy sa pagsasalita, “Hindi ko nga maintindihan kung bakit ang hilig-hilig niya sa aso e ang ingay-ingay kaya no’n. Ang sakit sa tenga kung kumahol at akala mo kakainin ka ng buhay kung dambahin ka. Ang baho pa ng laway. Ugh.” Kwento niyang diring-diri. Parang gusto ko tuloy sabihin na masakit din naman sa tenga ang hiyaw ng mga pusa at life-threatening ang pagkahilig nila sa pangangalmot ng bisita. “Tapos alam mo ba kung anong pangalan ng dalawang aso niya?”

“Ano?” tanong ko although wala naman akong pake.

“Falafox at Excalibur.”

“Falafox at Excalibur?!” ulit ko sa sinabi niya sa sobrang pagkagulat. “Sinong sira ang magpapangalan ng gano’n sa mga alaga nilang aso?!”

He folded his arms and nodded. “Di ba? Wala siyang ka-taste-taste. Tsk. Dapat classy katulad ng mga alagang pusa kong sila Paciano, Saturnina, Josefa at Narcisa!”

Tokwa, mas lalong ayokong marinig 'yan mula sa 'yo!

“Classy ka d’yan! Baka classic!” sabi ko habang kinukuha niya na yung cake na binili niya.

“Wag mong sabihing hindi ka nagagandahan sa mga pangalan ng mga pusa ko?” tanong niya sa ‘kin no’ng naglalakad na kami palabas ng cakeshop.

“Pa’no naman ako magagandahan e kasing luma ng pangalan mo ang mga pangalan nila.”

“E anong gusto mo, gayahin ko si Crispin? Sus, ewan ko lang kung masanay ang mga alaga niya sa haba ng pangalan nila.” Para namang hindi mahaba ang mga pangalan ng mga pusa mo!

“Hindi naman pero dapat ‘yung pangalan nila may dating katulad ng Garfield o kaya…”

Biglang sinamaan niya ko ng tingin. “Salamat na lang. Dapat pala hindi ko hininga ang opinyon mo.” Ack! Para ‘kong sinaksak ng kitchen knife sa sinabi niya. Ang hard! “Joke lang, baka magalit ka na naman.” Sabay bawi?!

Natawa na lang ako. “Oo nga pala, kayo lang ba ni Crispin ang mga empleyado sa Coffee Cat?”

“Hindi. May dalawa pa kaming kasama,” sagot niya. Nakasakay na kami ng jeep no’n at siya ang nagbayad ng pamasahe naming dalawa. “’Yong isa, nagluluksa kaya hindi pa makapasok.”

“Ay, pakisabi condolence.”

Napatingin siya sa ‘kin. “Condolence? Wala namang namatay ah.”

“Sabi mo nagluluksa ‘yong katrabaho mo.”

“Oo nga pero hindi dahil may namatay.”

“Ang gulo mo,” sabi ko at natawa siya.

“Pinagluluksa niya ‘yong puso niyang bigo na naman sa pag-ibig. Mag-imagine ka ng isang babaeng twenty-five years old na nasa counter at tumutulo ang mga luha habang tinatanong sa ‘yo kung anong order mo, gano’n si Ate Rina.” Hay sa wakas, normal ang pangalan niya. Akala ko galing na naman sa nobela ni Rizal eh. “Kapag broken hearted siya, hindi niya magawang makapagtrabaho nang maaayos kaya pinagbakasyon muna ng boss namin.”

“Aah. Eh ‘yung isa?”

“Nagre-review kaya hindi pa makapasok sa trabaho.”

“Magte-take ng professional exam?”

“Hindi. Entrance exam pa lang. Pangarap niya kasing mag-aral sa St. Aldhelm kaya ayun, pursigidong makapasa.”

“Wow. Hanga naman ako sa determinasyon niya.”

“Ako nga rin eh. Kung ako ‘yon, pinanghinaan na ‘ko ng loob.”

“Grabe, ang bilis mo namang panghinaan ng loob!” sabi ko.

“Eh pang-apat niya na kayang take ngayong taon.”

“Ano?!” di makapaniwalang tanong ko. “Dapat nag-aral na lang siya sa ibang university.”

“’Yan ang lagi kong sinasabi sa kanya kaso di siya nakikinig. Sayang kaya ang panahon. Dapat graduating na siya ngayong taon. Kaso may mga bagay talagang hindi mo mapipilit na gawin ng isang tao,” putol nito sa sinasabi ko. “Uy, bababa na tayo,” paalala niya tapos bumaba na kami. Sinundan ko siya.

“O, bakit nasa harap tayo ng café n’yo?”

Kumuha siya sa bulsa ng susi saka lumingon sa ‘kin para ngumiti. “Dito natin kakainin ‘yang binili nating cake. Igagawa kita ng kape.”

“Ha? Eh di ba pwede namang sa kwarto m—” Kusa akong huminto sa pagsasalita dahil na-realize ko ang kahulugan ng sinasabi ko. Humaygaligas, Cath! Inaya mo na ngang mag-mall kayo, gusto mo pang pumasok sa unit niya?! Ilang kilong kalandian ba ang kinain mo’t nagkakaganyan ka?!

“Mas espesyal dito,” sagot niya. “At least, tayo lang.”

K-kami lang? Kunsabagay, sa kwarto niya nagkakampo ang mga pusa niya e pero…

Natigilan ako nang biglang lumukso, nag-backflip at nag-cartwheels ang puso ko.

Shit. Hindi na talaga maganda ‘to.

Chapter 9

●ω● of foams

Hindi ako naniniwalang pati foam kailangang gawan ng issue, pero naniniwala akong posible itong makapagpabula ng bibig ng isang tao.

NAGBI-BEATBOX mag-isa ang puso ko sa kaba nang mabuksan niya na ang pinto at bilang dakilang gentleman, pinauna niya akong pumasok sa loob. Binati ako ng kadiliman kaya pati ang utak ko, madilim na rin. Asahan mong binangga na ko ng ideyang itutulak niya 'ko bigla sa isa sa mga maliliit na sofa ng café at pagtatangkaang pasigawin nang todomax. Hindi ko alam kung legal pa bang banggain ako ng ganyan karuming ideya pero sa dami kasi ng mga halang ang kaluluwa ngayon, in na rin maging paranoid. Or assuming? Juice colored! Wala sa level ng kagandahan ko ang mag-assume!

Nang buksan niya na ang ilaw ay nawala na agad ang kaba ko. Ito ang unang beses na nakapasok ako sa isang café nang raw pa ito. As in wala pang jazz music, chatters ng mga customers at amoy ng roased coffee beans. And I realized that it was still such a lovely place even without those. Minus the cat-everywhere designs na minsan nakakapagpagulat sa 'kin lalo na 'yong kumakaway na pusa sa may front counter. 

"Pasensya na, mainit ba?" tanong ni Basilio sa 'kin. "Teka, buksan ko 'yong aircon." Lumapit ako sa kanya at umiling saka ngumiti.

"Wag na, gabi naman so malamig. Tipid kuryente."

Baz blinked at me na parang di siya makapaniwalang sa bibig ko nanggaling ang mga salitang 'yon kaya napasimangot ako. Tumawa naman siya. "Sorry naman, nakakagulat kasi na marunong ka ring magtipid paminsan-minsan," paliwanag niya habang binubuksan ang mga bintana bago niya sinarado ang pinto.

"Oy, madalas akong magtipid 'no!" nakalabi kong sabi. "Sa mga gadgets, shoes, bags at mga damit lang naman ako napapagastos nang sobra eh."

"Lang?" he emphasized and I grimaced. I saw his lips curled before he patted my head. Kahit asar ako sa ginawa niya hindi naman ako nagprotesta. Does that mean gusto ko din? Whoa. No way! Hindi ako pusa! "Anyway, let's get started," sabi niya bago siya maglakad papuntang counter. "Sayang ang oras." He gestured his hand to make me follow him and so I did. Pinapasok niya ko sa loob ng working area nila at manghang-mangha naman ako sa mga nakita ko. Iba-ibang bags of coffee beans ang nakasalansan with label sa itaas ng granite countertops na pagsinilip mo ang ibaba e may built-in cabinet pa. 'Yong aparato naman sa paggawa ng kape na hindi ko alam ang pangalan ay nakapatong din doon. I could slightly smell the familiar aroma I've recently loved and that was enough to make me smile.

"Cold or hot?" biglang tanong sa 'kin ni Baz habang may kinukuha siyang kung ano sa cabinet.

"Hot na lang," sabi ko. Naglabas siya ng ilang gamit sa paghahanda ng kape. Mayamaya, pinalapit niya pa 'ko sa kana. Mukhang gusto niyang panuorin ko siyang gumawa kaso naman nang magsimula siyang magpaliwanag, nagkudita ang brain cells ko! Wala akong maintindihan sa mga pinagsasabi niya. Latin ata o Greek, ewan! Pwede ring Alibata since dumadaloy sa mga ugat niya ang tatak Noypi. 

Nang matapos na siya sa kanyang mga orasyon, inutusan niya kong kumuha ng mapaglalagyan ng kape at ako namang valedictorian sa pagkataranta e dumampot na lang ng mug within my hand's reach. Makapal naman 'yung mug kaya feeling ko keri lang kaso nang isalin niya na 'yong mainit sa kape biglang nag-transfer sa mga kamay ko 'yong mala-impyenong init nito kaya nagpimpong bigla sa dalawang palad ko 'yung mug!

"W-wah! A-ang init!" I complained saka ko binitawan 'yong umuusok na mug sa countertop bago ito tumilapon sa pagmumukha ko. Okay naman kasi hindi natapon, mukhang grumaduate ata 'yong mug na nakuha ko sa kursong BS major in Gymnastics dahil sa galing nitong tumayo kahit alanganin ang bagsak nito. Ang kaso 'yung 2-inch heels ko biglang umapela, kulang daw siya sa airtime kaya ayun, nagmagaling at hinocus pocus 'yong sahig. Dumulas at viola! Sa awa ng Panginoon, nadulas ako at nawalan ng panimbang. Sumabit pa ang blouse ko sa hawakan ng cabinet kaya nawarak. Instant live show. Muntik pang mabagok ang ulo ko pero bago ito humalik sa malamig na semento, naipansalag ni Baz ang kamay niya rito.

Nagkatitigan kami nang ilang segundo na agad namang nagpabilis ng tibok ng puso ko. Syet. Direk, ilang beses ko bang sasabihing di ako sanay sa ad-lib?! Humaygudnes, hindi ako handa!

And as expected, bumaba na naman ang tingin ng talipandas na lalaking 'yon. "Hindi mo na kailangang ipakita sa 'kin na may bra kang suot ngayon," sabi niya nang maitayo niya na 'ko. "Nahalata ko naman 'yon agad kanina."

Tinakpan ko ang exposed kong bra habang 'yong mukha ko naman hindi ko matago sa sobrang pula. "Gusto mong matadyakan sa mukha?! B-ba... bakit ko naman ipapakita sa 'yo ang... ang..." Putek, gusto ko nang maiyak sa sobrang pagkapahiya! Humaygudnes naman, nakaukit ba sa kapalaran ko ang laging magmukhang tanga sa harap ng cave man na 'to?!

"Binibiro lang kita," kalmado niyang sabi. Ang galing mo rin ano?! Nagawa mo pang magbiro sa oras na 'to, ano ka komedyante?! Sarap mong barilin patalikod eh!

Pero hindi pa pala 'yon ang pinakamatinde niyang gagawin ngayong gabi dahil wala man lang siyang pasintabi o MTRCB warning na nagsasabing: ang sumusunod na kaganapan ay rated SPG – Striktong Patnubay at Gabay ng magulang ay kailangan nang bigla siyang maghubad ng polo shirt niya sa harap ko!

Maryosep, anong pinaglalaban ng neanderthal na 'to? Wag na wag mong pagtatangkaang sabihin sa 'kin na 'o, parehas na tayong walang pang-itaas' dahil talagang gagawin kong pangsakal sa kanya 'yung lasug-lasog kong blouse sa sahig!

Hindi man lang siya naawa sa mga mata kong halos lumuwa na sa eksenang pinakita niya. How dare him! Buti sana kung ikagagaan ng loob ko ang walang ka-pandesal-pandesal niyang katawan e hindi nama—

Naputol ang unlimited reklamo ko sa isip nang bigla siyang nagsalita. "Itaas mo ang dalawang kamay mo." Muntik mag-hang ang utak ko sa narinig ko. Suicidal na rin ang puso ko sa sobrang pagod kaka-pump ng dugo dahil sa wantusawang nerbyos ko. Anong ibig niyang sabihin sa sinabi niya? Holdap ba ito o mamanyakin niya na ‘ko dahil pareho na kaming walang pang-itaas?! 

"Sinabi nang…" he added impatiently kaya napataas ako ng mga kamay sa ere nang wala sa oras. Gahd, unti-unti na talagang nawawala ang dangal ko dahil sa primitive man na ito. Pwede po ba akong makahingi ng extra time to say my last words?

Napanganga ako nang bigla niyang isuot sa 'kin ang polo shirt niya. Magpapasalamat na sana ako sa kanyang award winning na kabutihan kaso ang inakala kong wholesome act niya ay may bahid pamumulitika pala. Sumanggi ba naman ang maliit na parte ng braso niya sa dibdib ko! On impulse siyang nag-sorry at on impulse ko rin siyang pinaratangang "Manyak!"

"Kung gusto kong maging manyak, ibang babae ang mamanyakin ko, hindi ikaw!" asar niyang sabi sabay simangot. Sinamaan ko siya ng tingin. Naka-tyansing na nga, nang-offend pa 'tong mukhang animal na animal lover na 'to! Bwiset! "Tsk. Buti sana kung nadikit 'yong braso ko sa dibdib mo e hindi naman! Foam 'yung naramdaman ko! Foam!"

My face instantly flared up.

"But still…" sabi ko. "That doesn't make you any less of a manyak!"

"Wag kang mag-conyo, masakit sa tenga ang kombinasyon ng mga salitang ginamit mo," nonchalant niyang sabi.

"Ikaw na ang magaling managalog, Florante!" I exclaimed.

"Basilio ang pangalan ko, hindi Florante!" he explained and we both laughed though I felt stupid for laughing with him. Jusmiyo, hindi na kinakaya ng kakayahan kong mag-isip ang mga pangyayari. 

Sa di inaasahang pagkakataon, nadako ang paningin ko katawan niya na agad niya namang napuna! Ano ba Cath, minsan ka na nga lang magnanakaw ng tingin, nagpahuli ka pa!

"Whoa. Kung makatingin ka naman parang di mo pa 'ko nakitang walang damit." His lips were starting to form a mischievous smirk. "Kunsabagay, sa umbok ko pala sa brief ka nakatingin no'n."

"H-hindi 'no!" agad kong deny though deep inside gusto kong ibagok ang ulo niya sa granite nilang countertop nang maglaho sa memorya niya ang alaalang 'yon! Juice colored, bakit napansin niya pa 'yon?! Oo, do'n ako napatingin noon pero kasalanan ko ba 'yon?! Isa lamang akong inosenteng nilalang na biglang nakakita ng naka-brief lang na lalaki, malamang do'n dadapo ang tingin ko! Tanga ba siya?! S-saka siya rin naman ah, no'ng nakalimutan kong mag-bra, ilang beses siyang tumingin sa boobs ko! "Wag mo nga 'kong itulad sa 'yo," I added while rolling my eyes and he laughed.

"Makahanap na nga ng maisusuot nang di mo na pagpiyestahan ang katawan ko," sabi niya at magpa-file sana ako ng complaint dahil sa sinabi niya kaso pumasok na siya sa isang maliit na kwartong may nakalagay na signboard na 'Authorized Personnel Only'. Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas siyang may suot nang t-shirt.

"Buti na lang hindi tinapon ni Crispin sa trash can 'yong sinuot kong t-shirt kaninang umaga bago ko nag-uniform pagdating ko ditto. Akala ko talaga hanggang pag-uwi na ko walang pang-itaas eh," nakangiti niyang sabi. Sinamaan ko siya ng tingin at sinimangutan.

"Bakit di na lang 'yan ang pinasuot mo sa 'kin e saglit mo lang nasuot 'yan kumpara rito," sabay turo ko sa suot kong polo shirt niya, "na gamit na gamit na?" reklamo ko.

"Ah. Oo nga 'no." pagsang-ayon niya sabay lapit sa 'kin. "Akin na, palit tayo," he added at nawindang ang katawang lupa ko nang hawakan niya ang laylayan ng kanyang polo shirt na suot ko at tangkaing itaas ito.

"Wag na!" sigaw ko sabay tanggal sa mga kamay niya. "Nagbago na ang isip ko! Okay na pala 'ko dito. Hindi naman masangsang ang amoy eh."

"Okay. Sabi mo eh," sagot niya sabay talikod at punta sa countertop para balikan 'yong kapeng ginawa niya. "Hala, malapit nang lumamig 'yong kapeng ginawa ko." Nilingon niya ko at sinamaan ng tingin. "Ikaw kasi eh."

I puffed my cheeks at padabog akong lumapit sa kanya. "Oo na! Ako, ako, ako na lang palagi ang may kasalanan!" 

At imbes na i-comfort niya ko at sabihang di ko naman kasalanan ang lahat ay eto ang sinabi niya: "Next time kasi wag kang magsusuot ng manipis na blouse at brang puro foam."

Nagkulay kamatis na naman ang mukha ko at para makaganti, kinuha ko ang sirang blouse ko at tinuloy ang kahindik-hindik na ideyang pumasok sa isip ko kanina: ginamit ko 'yon para ipansakal sa kanya. "Foam pala ha! Tignan natin kung di bumula ang bibig mo!"

Chapter 10

●ω● of misunderstandings

Hindi ako naniniwalang may di pagkakaintindihang hindi madadaan sa matinong usapan pero naniniwala akong napakaarte ng mga alagang pusa ni Basilio.

NASA kalagitnaan kami ng makapigil hininga’t kapana-panabik na pagtatalo nang biglang makarinig kami ng kaluskos sa pinto. Agad nag-hiatus ang batuhan namin ng mga linya at lumanding ang aming atensyon sa pinagmumulan ng ingay. Naulit ang nakakakilabot na tunog. Napalunok ako at tumingin kay Basilio. He stared back at me, wide-eyed and completely clueless about what we are hearing right now. Humaygudnes! Wag mong sabihing may kung ano kaming nabulabog dahil sa intense ng ingay naming dalawa? Hala, I’m innocent! Itong kaibigan kong sinaunang-tao pero hanggang ngayon e nabubuhay pa ang may kasalanan ng lahat!

Lalong nabulabog ang brain cells ko nang mismong ‘yong pintuan na yung nayayanig at gumagalaw mag-isa. Pinihit ko ulit ang leeg ko para tignan nang masama ang kasama ko.

“N-ni-lock mo ba ‘yong pinto ng café?” kinakabahang sabi ko habang nakakapit sa laylayan ng t-shirt niya.

“Hindi ko sigurado pero parang…”

Agad ko siyang binatukan. “Langya ka!” I exclaimed in disbelief. “Pa’no kung pasukin tayo ng mga maligno, ha?!”

Napataas ang kilay ko nang marinig ko siyang tumawa. Putek, nasa kalagitnaan na nga kami ng isang life and death situation, nagawa niya pa talagang tumawa?! Gusto niya bang mamatay karaka-raka?

“Maligno agad?” he said in between his laugh. “Di ba pwedeng magnanakaw muna?”

“Mas nakakatakot ang mga maligno kaysa magnanakaw, tanga!” sigaw ko at imbes na mangatwiran siya sa ‘kin katulad ng palagi niyang ginagawa ay biglang nanlaki ang mga mata niya at nanigas sa kinatatayuan niya. Anong problema ng kumag na ‘to? Don’t tell me—

“Cath…” nanginginig sa takot na sabi niya.

“Wag mo ‘kong matakut-takot, Basilio at malayo pa ang Halloween!” sabi ko sabay pikit at takip ng magkabilang tenga.

“Ayaw kitang takutin pero…”

“Wag ka nang magsabi ng pero, utang na loob! Patahimikin mo ang kaluluwa ko!”

“Pero ‘yong kaluluwang nasa likod mo, hindi matahimik.”

Sumigaw ako nang malakas na malakas sa sobrang takot at kulang na lang gumuho ang sanlibutan sa intense ng sigaw ko. Naramdaman ko ring nakisabay ang mga luha ko at nagawa nilang mag-bungee jumping mula sa mga mata ko dahil ayaw nilang napag-iiwanan sa ere.

“Uy, sorry na, Cath, di ko naman akalain na matatakot ka eh,” nag-aalalang sabi ni Baz at hinampas ko ang braso niya sa pagkaasar.

“Gusto mo bang sungalngalin ko ang ngala-ngala mo ha?! Pa’nong di ako matatakot e napakasinungaling mo! Muntik na ‘kong malagutan ng hininga sa takot nang dahil sa kalolokohan mo! Mapapangatawan mo ba ‘ko kung sakaling may masamang nangyari sa ‘kin, ha?!”

Bigla siyang nagpigil ng tawa at lalong kumulo ang dugo ko. Juice colored, bakit ba akala ng talipandas na ‘to puro katatawanan ang lumalabas sa bibig ko?!

“Kung makapagsalita ka parang heinous crime na ang ginawa ko,” natatawang sabi niya. I closed my fist and gave him a pointed look. “E samantalang…”

“I’ve heard enough, Baz.”

Agad nangunot ang noo ko. Sino ang nagsalita? Kinilabutan ako at the thought that there’s really a ghost inside the café and it was the one who talked earlier. I gulped and turned my head using all the courage I could muster pero masyadong mabilis ang pangyayari. Anino na lang ng tao ang nakita kong papalapit, papalapit at… bigla akong nakarinig ng kalabog.

Tumili ako. Tumilapon sa sahig si Baz. May pasa ang mukha niya.

“Tang ‘na mo, hindi ko akalaing gago ka pala.” May bigat sa bawat salitang binigkas ng lalaking nasa harap ko. At ngayon ko lang napagtanto na pamilyar ang lalaking ‘yon.

“Crispin,” I muttered and he looked at me in pain. Lumapit siya sa ‘kin at hinubad ang suot niyang jacket para ipatong ‘yon sa mga balikat ko. Di na ‘ko nagreklamo sa ginawa niya kasi kahit hindi naman ako nilalamig e ayaw kong maging malamig na bangkay ‘pag nainis siya sa ‘kin bigla. “B-bakit mo s-sinuntok si Basilio?” naguguluhan ngunit maingat kong tanong sa kanya.

“Bakit, dapat ba patayin ko na, Cath?” tanong niya sa ‘kin. “Hayaan mong taong bayan na gumawa no’n.” Madilim ang aura niya at lalong naging singkit ang mga mata niya nang maglabas siya ng cellphone. “Teka at tatawag na ‘ko ng pulis.”

“T-teka lang!” Inagaw ko sa kanya ang cellphone niya. “Ano bang nangyayari? Artista ka ba in real life at rehearsal lang ang nangyari kanina?”

He lightly patted my shoulder. “Masyado ka bang na-trauma dahil sa nangyari? First time mo?” Hindi ako makapagsalita kasi naguguluhan pa rin ang katawang lupa ako. Luminga ako sa paligid. Bukas ang pinto ng café at di naman makagalaw sa sakit ng pisngi niya si Basilio. Pero walang lights and camera. Action lang.

Matalim siyang tumingin kay Baz. “Gago ka talag—”

“Kanina mo pa ‘ko minumura, Crispin ha. Quotang-quota ka na,” hirap na hirap na sabi ni Baz habang sapo ang pisngi niyang nagiging kulay asul na. Akmang susugurin na naman ng galit na galit na si Cris ang kaibigan niya kaya agad ko siyang pinigilan.

“Cris, hindi ikaw si Sisa, ano ba?!” The moment I realized that those words came from my mouth, nagka-desire ako na maghanap ng lubid at magbigti sa harap nila. Susme, ano ba Cath?! Hindi ito ang tamang oras para biruin mo siya! Mamaya ikaw naman ang suntukin niyan eh!

“Bitawan mo ‘ko, Cath!” Binalibag niya ang kamay kong nakahawak sa isang braso niya. “Bakit pinagtatanggol mo ang lalaking nang-rape sa ‘yo?!”

“R-rape?!” in unison naming sigaw ni Basilio. Pareho kaming di makapaniwala sa bigat ng paratang ni Cris.

“N-ni-rape mo ‘ko?” gulat na tanong ko kay Baz habang natatawa.

“Ha?!” natatawa ring tanong niya sa ‘kin. “Bakit mo sa ‘kin tinatanong? Ni-rape ba kita?” And our laughters doubled.

“Bakit kayo nagtatawanan?” asar na tanong ni Cris. “This is a serious matter!”

“Cris, lasing ka ba?” I asked him while still laughing.

“Ayokong marinig ‘yan mula sa lasenggerang gaya mo!” he exclaimed, looking pissed. “Tignan mo nga ‘yang sarili mo. You’re wearing nothing but his clothes! At sa café n’yo pa ginaw—”

“Ano bang sinasabi mo?” Tinaas ko ang maluwag na polo shirt ni Baz para makita niyang naka-palda shorts ako. Agad siyang namula. Humaygaligas naman, anong akala niya itataas ko nang all the way? “Nagkakamali ka ng iniisip, okay?”

“W-what? But I heard you screamed awhile ago t-tapos nag-usap kayo tungkol sa pangangatawanan…” he tried to explain. “Saka nasa sahig ‘yong sira-sira mong blouse at—”

“Tama na, Cris. Ang sakit na,” biglang sabi naman ni Basilio. Inalalayan ko na siyang makatayo dahil mahirap mag-emote nang nakabulagta sa sahig. Baka bigla siyang tubuan ng TB sa likod e sisihin niya pa ‘ko. “Kung paratangan mo ‘ko parang di tayo magkapat—”

“Talagang di tayo magkapatid! Ilang beses ko bang sasabihin sa ‘yo ‘yan?!” Halos matamaan ako ng mga shrapnel na lumabas sa bibig ni Cris, buti nakailag ako. ‘Yon nga lang, muntik mapanis ang utak ko sa maling akala niya. Grabe, sumakit ang panga ko kakatawa.

“Pero punching bag mo ‘ko? Gano’n ba, Crispin?”

Maryosep, gusto ‘kong mag-sign of the cross, wag kayong magdrama sa harap ko at nagiging bromance ang tingin ko sa eksena!

Bumuntong hininga si Cris and he pressed his temples before looking at me. Ano ba, wag ka ngang magpasaklolo sa ‘kin! Mali naman talagang bigla mo na lang siyang sinuntok, no!

“Ipapaliwanag ko ang lahat pero mag-sorry ka muna kay Baz,” sabi ko and I felt warm inside knowing that I’ve finally said something right. Ang kaso lang panira talaga ‘tong si Cris, ngumisi ba naman at umirap?!

“At bakit ko naman gagawin ‘yon? In the first place, siya ang may mali rito. Hindi tambayan ang café na pwede n’yong pasyalan kapag napagod na kayong mag-mall.”

“Eh anong ginagawa mo rito?” tanong ni Basilio na mukhang napipikon na rin.

“May nakalimutan lang akong kunin kaya—”

“Kung gano’n, pwedeng kunin mo na ang nakalimutan mo at nang makaalis ka na sa harap ko?!”

Hindi ko na gusto ang nangyayari. Takte, pa’no ko pagkakasunduin ang dalawang ‘to?

Bago mangatwiran si Cris ay agad akong nagsalita. “Magtigil nga kayong dalawa, pwede ba?!” Pareho silang napatingin sa ‘kin. “Walang mangyayari kung magtatalo lang kayo. Cris, salamat sa concern,” sabi ko sabay tingin sa kanya, “pero nasiraan lang ako ng blouse dahil sa pagiging clumsy,” at hindi katangahan, para sosyal nang konti ang dating, “ko kaya pinahiram ako ni Baz ng polo shirt niya.”

“Hindi ba ‘yan ang suot niya kanina? Wag mong sabihing hinubad niya ‘yan at sinuot mismo sa ‘yo?” tanong niya habang nakikipagpatayan gamit ang tingin kay Baz.

“Pa’no mo nalaman? Manghuhula ka ba o binobosohan mo kami kanina pa?” tanong naman ni Baz.

“Halos kararating ko lang, ayusin mo ‘yang pananalita mo.”

“Sabihin mo ‘yan sa sarili mo dahil ang dumi ng lumalabas sa bibig mo at ang berde ng utak mo.”

“Ano ba?!” sigaw ko. “Wala namang bastusan, ako kaya ang nagsasalita rito!” sabi ko. Gahd, mauubusan ako ng pasensya sa dalawang ‘to!

“Bastusan? Hindi ba kanina pa kayo—”

Bigla ko siyang nasampal. Gulat siyang napatingin sa ‘kin.

“Kung di mo kayang respetohin ang kaibigan mo, pwede bang kahit itong café na lang ang irespeto mo?” naiiyak na sabi ko sa kanya sabay kuha ng hand bag ko sa countertop at labas ng pinto. Agad akong sinundan ni Baz. Sinamaan ko siya ng tingin.

“Bumalik ka nga do’n! Mag-usap kayo ng kaibigan mo!” bulyaw ko sa kanya.

“Mag-usap muna tayo.”

Huminto ako sa paglalakad nang mabilis at tumingin sa kanya. Kung kanina asul, ngayon purple na ang kulay ng kabilang pisngi niya. I bit my lip and looked away.

“Baz, please.” Lalong tumulo ang mga luha ko. “Ayokong mawalan ka ng kaibigan dahil lang pinili mong maging kaibigan ako.”

“Bakit ka ba umiiyak? Madali lang naman ayusin ‘yong sa ‘min ni Cris, gano’n lang talaga ‘yon.”

“Pero ayokong mag-iba ang tingin niya sa ‘yo dahil lang sa ‘kin. Sorry, hindi ko naman ginustong masiraan ng blouse, hindi ko naman ginustong makalimutan ‘yong bra ko, hindi ko naman ginustong pumasok sa apartment mo at—”

Naramdaman kong hinatak niya ko palapit sa mga bisig niya saka niyakap.

“Kung patuloy mong sasabihin ang mga salitang ‘yan at patuloy kang iiyak sa harapan ko, sa tingin mo ba magagawa ko pang bumalik do’n?”

Lalong bumuhos ang luha ko pero this time, may kasama ng kilig. ‘Nak ng pusa, hanggang ngayon hindi ko pa rin maintindihan kung bakit umabot sa gan’to ang misunderstanding ni Cris. Pakiramdam ko tuloy humaba bigla ang buhok ko kahit wala namang dahilan para maramdaman ko ‘yon.

“Magagawa mo kasi kaibigan mo si Crispin,” sabi ko sabay kalas sa yakap niya. Syet, nakakarami na talaga ng tyansing ang lalaking ‘to sa ‘kin, maygudnes, malapit nang bumigay ang katawang lupa ko sa kanya. Pinahid ko ang mga luha ko at tumingin sa kanya. “At gusto kong magkaayos kayo.”

Bumuntong hininga siya. “Sige, pero ihahatid muna kita sa apartme—”

Inirapan ko siya. “Gahd, isang taxi lang ‘yon, Baz! Kering-keri ko na ‘yon kaya—”

“Gusto kitang ihatid,” he insisted at gusto ko na siyang batuhin ng hand bag dahil pinapalandi niya ang puso ko.

“Kaya ko na nga—”

“Gusto kitang ihatid para mapakain ko na ‘yung mga pusa ko. Siguradong gutom na ang mga ‘yon.” Biglang nalaglag ang balikat ko sa sinabi niya. Isa itong mabisang katibayan na sa maiksing panahon ay nagawa kong saniban ng espiritu ng pagiging assumera! Putek, ano bang meron sa mga alaga mo at kulang na lang sambahin at paglingkuran mo sila?!

“A-ako nang bahalang magpakain sa kanila. Kaya sige na.”

“Sigurado ka?” kumikinang ang matang tanong niya. Pilit na ngiti ang binigay ko sa kanya sabay tango. “Nakakahiya naman.”

“Wala ‘yo—”

“Hindi sila kumakain ng mga delatang sardinas ah. Hangga’t maaari, ‘yong fresh na isda talaga kasi masama sa kalusugan nila ang preservatives.”

Aba’t, gusto pa ata nitong mamalengke ako ngayong gabi! Bwiset!

“S-sige,” semi-bored kong sabi, “try kong maghanap sa ref ko.”

“Kung wala ka namang mahanap, pwede namang sa ref ko ka na lang kumuha,” nakangiting sabi niya sabay abot sa ‘kin ng susi ng unit niya at ng paperbag ng pinamili namin. “Pasensya na talaga sa abala ha. Wag kang mag-alala, susunod din ako agad.”

“O-okay.” Tumalikod na ko at nag-abang ng taxi samantalanag tumakbo na siya pabalik sa café. Ang walangyang ‘yon, nagawa pa ‘kong utusan e samantalang kanina, ang lakas niyang pagpakilig. Kaloka.

“Cath!” Agad akong lumingon sa kanya at parang tinamaan ng kidlat ang puso ko sa ganda ng ngiti niya. “Hintayin mo ‘ko para sabay nating kainin ‘yong cake na binili natin kanina. Babawi ako, promise.” Tsk. Kahit di ka na bumawi.

Tumango na lang ako at nginitian siya bago tumalikod ulit at pumara ng taxing saktong kadadaan lang. 

Chapter 11

●ω● of meows

Hindi ako naniniwalang masasanay rin ang mga tenga ko sa hiyaw ng pusa pero naniniwala akong malansa ang amoy ng isda.

HALOS mabuwal ako nang sugurin ako ng mga pusa ni Basilio pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ng unit niya. (Oo, inuna ko pang puntahan ang unit niya dahil nahiya naman ako sa bilin niya at sa mga pinakamamahal niyang alaga. *Put sarcasm here*) “Maghunusdili nga kayo kundi hindi ko kayo pakakainin!” asar kong sabi sa kanila kahit alam kong wala naman silang balak isapuso ang sinabi ko. Nagpatuloy sila sa pag-atungal na nakakarindi (pakiramdam ko tuloy minumura nila ako in their language!) at paglapit sa ‘kin. Kulang na lang ay kalmutin nila ko sa tindi ng pagkakadikit nila sa sensitive skin kong kanina pa naabuso sa polusyon at laksa-laksang kalokohang naranasan ko ngayong araw. “Sinabi nang…” Pilit ko silang inaalis sa ‘kin nang makapasok na ko nang tuluyan sa loob pero di sila napapagod sa kaka-lusob mga kapatid (!), feeling ata nila masama akong taong balak manloob. Kaloka! ‘Pag ako nainis, talagang imamasaker ko kayo ngayon din!

Pagkalipas ng isang milenyo, nakapasok din ako sa loob at kinapa ang bukasan ng ilaw na tinataguan ata ako kaya inabot pa ako ng ilang minuto bago lumiwanag ang kwarto niya. Lalong umingay ang mga pesteng pusa; parang gusto ko na tuloy maglagay ng earphones sa tenga ko nang di ko na sila marinig. Iginala ko ang aking mga mata sa kabuuan ng silid at muntik akong masilaw at malusaw dahil sa taglay nitong kasimplehan at kalinisan. Though hindi naman maamoy ang mga pusa, nakakawindang malaman na behave sila nang slight at di naghahasik ng lagim kapag wala ang amo nila. Napansin kong may spot kung saan nakalagay ang mga laruang ginantsilyo niya at ‘yong ibang pusang nagsawa na akong bigyan ng pansin e naglalaro na lang doon. Napasimangot ako dahil walang TV o computer man lang doon. Ano kayang ginagawa ni Baz kapag wala siyang pasok sa trabaho, nakikipagtitigan sa mga alaga niya?

Bumuntong hininga ako at hinanap ang ref na sinasabi niya. Bumulaga sa ‘kin ang isang luma at maliit na ref na malapit sa kusina. Binuksan ko at 90% ata ng laman ng freezer e isda. Kumuha ako ng limang pirasong galunggong na frozen at nilapag sa may lababo. Nagsilapitan na naman sa ‘kin ang mga pusa niya dahil sa malansang amoy ng mga isda. Gahd, ako na ang pinipilahan! Blockbuster movie lang ang peg!

Sinilip ko ang ibang laman ng ref niya, itlog, dairy cream, tubig, konting green leafy vegetables at fresh milk na naka-litro pack. Wala man lang beer? Seryoso ba talagang lalaki si Baz? Baka naman may lihim silang relasyon ni Cris? Humaygaligas! Umaatikabo na naman ang imahinasyon ko! No, no, no! Ayokong nag-iisip ng mga ganyang bagay!

I was snapped out of my trance when one of the cats meowed a tone higher than the rest of them. Kung ilalarawan ko ang kagandahang asal na ipinakita niya gamit ang characteristic ng isang tao, malamang sa malamang na bungangera ‘yon. Siguro sinapian siya ng espiritu ng namayapa kong lola na kahit wala sa lugar e ang tapang-tapang pa rin at kung makasigaw e akala mo laging nilalabag ang karapatang pantao niya.

“‘Nak ng galunggong, kawawa naman ang pasensya ko sa inyo, said na said na,” sabi ko sa kanila. “Ang hirap pa namang mag-refill kasi ang hirap n’yong pakisamahan.” Pero lalo lang nila kong sinigawan, pakiramdam ko tuloy ginawa ‘kong instant katulong ng alimuong na Baz na ‘yon! Bwiset, mas masahol pa siya sa malansang isda! Susme, ano ba ‘to, may nagawa bang masama kay Rizal ang angkan ko no’ng sinaunang panahon at palagi ko siyang nababanggit? O ako ba ang representasyon ng mga kabataang sumisira sa image ng maganda at sikat na tula niya kung saan nabanggit niyang kami ang pag-asa ng bayan?

Bumuntong hininga ulit ako at binanlawan na ang mga isda bago nilagay sa isang lalagyan. Sinubukan kong bilangin kung ilan lahat ang pusang pakakainin ko pero agad umapela ang brain cells ko. Error 404: brain not found daw! Aba, ang lakas ng loob nilang magkudita sa gan’tong sitwasyon, mga walang utang na loob!

Sa inis ko, naglabas ako ng kutsilyo at tinadtad sa maliliit na piraso ‘yong limang isda. Kada tadtad ko, nagko-chorus ‘yong mga pusa. Nae-excite lalo kumbaga. Mga bwiset ‘to! Bakit kasi bigla kayong humayo at nagpakarami e! Naii-stress tuloy ako nang bongga!

Nang matapos ako ay sinubukan kong maghagis ng isang piraso sa sahig at halos mag-hang ang utak ko nang magpatayan sila dahil do’n. My gahd, ano ba ‘to, survival of the fittest? Pa’no naman ‘yung mahina, gutom ang aabutin at lasug-lasog na katawan? Ugh.

“Basilio!” Nagsusumigaw ang buong pagkatao ko, umuwi ka na at ikaw na ang magparte-parte ng pagkain nila!

“Tinawag mo ba ang pangalan ko?” Agad akong tumingin sa may pinto at nakita ko nga si Baz. Halos lumuwa ang mata ko nang makita kong nadagdagan ang pasa niya sa mukha. Black eye pa ata ang isa.

“A-anong nangyari sa ‘yo?” tanong ko sabay hugas ng kamay at pahid sa basahang nakasabit sa hawakan ng ref.

Ngumiti siya at natawa habang nagkakamot ng batok. Paki-explain nga sa ‘kin kung anong nakakatawa sa nangyari sa mukha niya na hindi ko ma-gets? “Nasobrahan kami ng usap eh.”

Nasobrahan ng usap o ng suntok?! “Maryosep, ganyan ba kayo mag-usap? Action-packed?”

Natawa siya ulit. “Sira kasi ‘yon, akala niya kasi talaga, binastos kita sa café, tapos no’ng maliwanag na sa kanya ang lahat, nakipagtalo na naman siya sa ‘kin dahil pinagpipilitan niyang gusto niyang humingi ng tawad nang personal sa ‘yo kaso sabi ko bukas na kasi late na din.”

“Pero okay na kayo?”

“Oo nga. Bakit ka ba kasi nag-aalala? Matagal na kaming magkaibigan no’n kaya sisiw na lang sa ‘min ‘yong mga gan’tong bagay,” sabi niya bago siya tuluyang lumapit sa ‘kin. Do’n ko lang napansin na may hawak siyang ubod ng dumi at baho na pusa.

“Gahd, sa’n galing ‘yan?!” gulat kong tanong sa kanya.

“Nakita ko si Leonora habang naglalakad pauwi,” paliwanag niya. Juice colored, at may pangalan na agad siya?! Parang gusto ko atang himatayin!

“Naku, bitawan mo nga ‘yan, ang dumi-dumi at bahu-baho!” diring-diri kong sabi. ‘Yong mga malilinis mong pusa nga di ko matagalan, ‘yan pa kayang dugyot na isang ‘yan?!

“Hindi ko maintindihan kung bakit ko kailangang bitawan si Leonora dahil lang marumi at mabaho siya,” pangangatwiran niya sa ‘kin.

“Ewan ko sa ‘yo basta wag na wag mong ilalapit sa ‘kin ‘yan kundi gigilitan kita ng leeg!”

“Hindi ka ba naaawa sa kanya?”

“Awa? Anong kinalaman ng awa rito? Ang pinag-uusapan natin ay—”

“Kapag marusing ba ang isang tao ay kailangan na siyang layuan, iwasan at pandirihan?”

“Tao? Wait, hindi mo naman siya kailangang ikumpara sa tao. Masyado ka namang nag-e-exaggerate!”

Ngumiti siya nang mapait sa ‘kin habang hinihimas ang pusang hawak niya. Umaalingasaw pa rin ang amoy nito na tinalo ang tadtad na mga isdang nasa gilid ko lang.

“Hindi mo ba naisip na may pandinig siya at posibleng naiintindihan niya ang mga pinagsasabi mo?”

“Teka nga, iniisip lang naman kita. Bakit masyado mong minamasama ang sinabi ko? Pusa lang ‘yan.”

“Pusa lang ‘yan,” ulit niya sa sinabi ko habang tumatango-tango at nakita ko mula sa mga mata niya na nasaktan siya sa sinabi ko. “Cath, pa’no kaya kung sabihin ko sa ‘yong kaya lang ako nag-volunteer na maging kaibigan mo ay dahil para sa ‘kin isa kang stray cat na kailangan ng kalinga at atensyon gaya ng hinahawakan ko ngayon, anong mararamdaman mo?”

I was taken aback by what he said. Seriously? Napatitig ako sa pusang hawak niya at di ko papigilang maibunton rito ang namumuong galit ko. What the hell. What the fucking hell.

“Cath, hindi mo ba matanggap na nandidiri ka sa isang gaya mo?”

“What?” Nagpanting ang tenga ko. “How dare you compare me to that filthy—”

“How dare you belittle Leonora just because she’s not a human like us?” Hindi ko maintindihan. Why is he getting so worked up over that cat? Gahd, I wasn’t even completely insulting his new-found pet and yet he has the nerve to insult me like that! “Hindi ko gustong mang-offend, Cath, ang akin lang, sana wag naman gano’n ang trato mo sa kanya. No’ng naging magkaibigan ba tayo hinusgahan kita agad? Di ba, hindi? Hindi ko nga alam kung ano pang mga kasinungalingan meron ka sa buhay pero hindi ako nagtatanong. Kasi hindi na kailangan. Kasi mas gusto ko ‘yong Cath na nakikita ko ngayon.”

A-ano daw?!

“At wala akong pakelam sa Cath na kilala nila noon. Kaya sana wag mo ring husgahan si Leonora dahil lang sa panlabas na nakikita ng mga mata mo.” Lumakad na siya at dumiretso sa CR; narinig kong nagbukas siya ng gripo. “Kung natatakot kang marumihan ang kamay mo sa paggawa ng mabuti… ilang ligaw na pusa kaya ang namamatay sa gutom at lamig gabi-gabi?”

“S-sorry,” pagkatapos ng ilang minuto at sanlibong agam-agam ay nasabi ko rin ang salitang ‘yon, hindi nga lang kasing lakas ng inaasahan ko. Though it was audible enough to be heard.

“Wag ka sa ‘kin mag-sorry, kay Leonora.”

“S-sorry, Leonora.”

“Lumapit ka rito.” Ay, ano ba ‘yan, ang daming arte! Nakasimangot akong lumapit sa pinto ng CR habang pinapanood si Basilio na paliguan si Leonora. “S-sorry na, Leonora,” sabi ko though mas bukal sa puso ko ‘yong una kong paghingi ng tawad kaysa ngayon.

“Sorry din,” sabi ni Baz sabay tingin sa ‘kin. “Napasobra ‘yong sinabi ko. Ayos lang kahit magalit ka sa ‘kin pero wag matagal, ha?”

Napangiti naman ako sa sinabi niya. Susme, bakit ang bilis kong mapatawad ang sinaunang tao na ‘to kahit ang sakit ng mga salitang binitawan niya kanina?

“Baz,” I heard my own voice broke, “ayos lang sa ‘kin kahit parang stray cat lang ang turing mo sa ‘kin tutal Cath naman ang pangalan ko. O di ba bagay?” Natatawa kong sabi kahit nabasag na nang tuluyan ang boses ko at bumagsak ang mga piraso nito sa sahig bilang mga luha. “B-basta ipangako mo na wag mo ‘kong iiwan gaya ng mga dati kong kaibigan.”

He stifled a laugh and gently smiled. “Hindi ako nakikipagkaibigan sa isang taong sa bandang huli ay balak ko ring iwan,” sabi niya bago niya ko wisikan ng tubig mula sa gripo. Agad akong nagprotesta.

“Panira ka talaga ng drama!” sabi ko at tumawa siya nang malakas. Nakisabay naman sa kanya ang mga alaga niya at for the first time, hindi ako nainis sa meow meow nila.

Chapter 12

●ω● of cakes

Hindi ako naniniwalang may kakaiba sa cake na binili ni Baz pero naniniwala akong kakaiba ang naging epekto nito sa naging pag-uusap namin.

NAGLAPAG si Baz ng dalawang tasa ng mainit na gatas sa maliit na mesa sa kwarto niya. “Pasensya ka na kung di na kita tinanong kung umiinom ka ng Nido na gatas, wala ka rin naman kasing choice kundi inumin ito dahil hindi na kita ipagtitimpla ng kape nang gan’tong oras,” nakangiting sabi niya at naasiwa naman ako kasi naamoy ko ang shampoo niya.

Langya, oo, bagong ligo ang animal na ‘to. Biruin mo, nagawa niyang maligo sa banyo habang nandito ako sa unit niya?! Juskong mahabagin, hindi ko makalimutan ‘yong intense na pagsabi ko ng ‘ha?!’ nang utusan niya ko kaninang ikuha siya ng mga damit sa drawer niya dahil basang-basa na daw siya. Putek ka talaga Leonora, ang sarap mong ibabad sa itlog, palibutan ng arina at ilublob sa kumukulong mantika! Alam kong nahawakan ko na ang brief niya dati pero isang aksidente ‘yon at kung bibigyan ako ng pagkakataon na baguhin ang kapalaran ko, hinding-hindi ko gustong maranasan ulit na pagkamalang bimpo ang brief niya kaya bakit kailangan kong humarap sa sitwasyon kung saan kailangan kong mamili ng brief, t-shirt, boxer at knee-length short na susuotin niya?! Mukha yatang higit pa ata sa kaibigan ang closeness namin, gahd!

“Kanina ka pa nakatitig sa t-shirt ko, ayaw mo ba ng kulay?” kunot-noo niyang tanong at parang gusto kong ibuhos sa kanya ‘yong gatas na dala niya sa kainosentehan niya, bwiset! Hindi ko alam kung bakit kulay ang una niyang napuna. Matutuyuan talaga ako ng dugo dahil sa lalaking ‘to! “Di ba ikaw ang pumili nito?” follow up question ni Baz at naramdaman kong nagsimulang mag-init ang pisngi ko kaya tinuunan ko na lang ng pansin ‘yong tasang nilapag niya sa harap ko.

“Ah! Naiinggit ka dahil bagong ligo ako?” Buong puso pa siyang nakangiti sa ‘kin nang sabihin niya ‘yon. “Sige uwi ka muna sa inyo para makaligo ka.” Ay, bastusan lang?!

“Lalamig ‘yong gatas kapag naligo pa ko.” Napatango siya as if ngayon niya lang na-realize ‘yon no’ng sinabi ko na.

“Pero mukha ka nang di kumportable sa suot mo,” nag-aalala niyang sabi. Ikaw ang dahilan kung bakit ako hindi kumportable, tanga! Isipin mo nga, haggardo versoza na ‘ko tapos ikaw fresh na fresh? Nasaan ang hustisya do’n?! “Gusto mong magpalit ng damit? Marami pa naman akong t-shirt d’yan sa drawer,” nakita ko nga, “magbihis ka na lang sa CR kung gusto mo.”

“Wag na. Kainin na natin ‘yong cake dahil overdue na ‘yan masyado, ang daming postponement, nakakaloka,” sagot ko at narinig ko siyang natawa bago niya buksan ‘yong cake, nilagay niya sa separate na platito ‘yong kanya at sa isa pa ‘yong akin. Inilapit niya ‘yong cake ko at itinapat niya naman sa pwesto niya ‘yung kanya. Susubo na lang siya nang bigla ko siyang pigilan.

Ngumiti ako sa kanya nang malapad. Tawang installment (ha-ha-ha). It’s my time to shine.

“Hindi ba tayo magdarasal muna bago kumain?” tanong ko.

“Oo nga ‘no. Muntik ko nang makalimutan,” amin niya habang lihim akong nagdiriwang. “Please, lead the prayer.” Napaawang ang bibig ko sa sinabi niya.

“Bakit ako?” tanong ko.

“Eh ikaw ang nakaisip eh.”

“Hindi ba dapat ikaw kasi ikaw ang nakalimot?” katwiran ko at sumang-ayon na naman siya sa ‘kin kaya bumalik ang ngiting tagumpay ko.

“Sige na nga. Alam ko namang gutom ka na eh.”

“Hindi n—” Bago ko pa matapos ang pagde-deny ko e agad akong sinabutahe ng tiyan ko, kumulo bigla kaya humagalpak ng tawa si Baz kasama ng mga pusa niyang abangers sa kakainin namin. Gahd, mala-Doraemon ba mga bituka ng mga ito at kung umarte e akala mo hindi pa sila kumain kanina?!

Nakasimangot na nauna na akong magdasal nang tahimik saka kumain. Natulala ako nang huminto siyang tumawa at pumikit siya nang seryoso habang nagdadasal. Ang taimtim naman ng dasal nito, magno-novena pa ata sa harap ko. Ngayon ko lang napansin ang ganda ng talukap ng mga mata niya pati hugis ng labi niy—

Cath, gutom lang ‘yan, umayos ka nga!

Lumunok ako at tumitig sa masarap na cake na may design na cute na aso saka tumapyas ulit dito at isinubo sa bibig ko. Then napatingin ulit ako kay Baz na kakasubo pa lang ng kapirasong cake gamit ng tinidor sa bibig niya. Agad niya ‘yong nginuya at nilunok.

“Masarap ‘no?” parang nagmamalaki niyang sabi.

“Sakto lang. May natikman na ‘kong cake na mas masarap dito noon,” sabi ko sabay subo ulit.

“Pero di ka makakatikim ng cake na gan’to kasarap sa murang halaga.” Aba, ayaw niya talaga padaig; oo na, tama ka na!

“Maybe,” sabi ko na lang habang pinagmamasdan ko siyang ine-enjoy ang kinakain niya. “Baz, mahilig ka ba sa cake?”

“Hindi,” diretso niyang sagot. “Natuwa lang ako kasi may design ng pusa itong kinakain ko.” Parang gusto kong pagsisihan na nagtanong pa ‘ko. Parang lahat ng gusto niya, may kinalaman sa mga pusa.

“Bakit mahilig ka sa mga pusa?” Susme, sana naman matinong sagot ang ibigay niya sa ‘kin kahit sa tanong na ‘to lang!

“Bakit mo tinatanong?” Tumingin siya sa ‘kin at ngumiti bago humigop sa tasa niya. Ginaya ko siya, humigop din ako ng gatas. “Interesado ka ba sa ‘kin?”

Dahil sa galing ng timing niya, muntik kong mabuga sa kanya ‘yong ininom ko, buti na lang nalunok ko agad at ubo lang inabot ko kundi ibibitin ko na talaga nang patiwarik ang neanderthal na ‘to.

“A-ayos ka lang?”

“M-mukha ba ‘kong ayos lang?!” sabi ko habang pinupukpok-pukpok ang gawing itaas ng dibdib ko. Tumayo siya at agad kumuha ng tubig mula sa ref at nagbuhos sa isang baso saka dinala sa ‘kin. Agad ko ‘yong ininom at sa awa ng Diyos, nakakahinga na ulit ako nang matiwasay.

Nakita kong ngumiti siya nang makita niyang okay na ‘ko. Sinamaan ko siya ng tingin at natawa siya nang bahagya. “Hindi ko alam kung bakit halos lahat ata ng nakakakilala sa ‘kin palagi akong tinatanong ng ganyan. Unusual ba talagang mapalapit sa mga pusa?”

Hindi naman pero ‘yong pagmamahal mo sa kanila, hindi na normal. Nakakakilabot na.

“Di naman,” sabi ko. “Pero ngayon lang kasi ako nakakilala ng lalaking mahilig sa pusa.” At nagagantsilyo. Hindi na ko magugulat kung marunong din siyang magburda at magsulsi ng damit.

“Aah,” react niya sabay inom ulit. Wait, wag mong sabihin sa ‘king ‘yan lang ang isasagot mo sa tanong ko?!

“So… bakit nga… nahilig ka sa mga pusa?” tanong ko ulit. Umayos ka, wag mo ‘kong papahiyain kundi huling hapunan mo na ‘yan!

“No’ng bata pa ‘ko, muntik na ‘kong mamatay,” kwento niya habang tumatapyas sa slice ng cake niya, “at isang pusang ligaw ang nagligtas sa ‘kin.”

Tumangu-tango ako at ngumiti sa kanya. Marami na rin akong narinig na similar na kwento sa TV at internet at totoo pala talaga ang mga gano’n, kala ‘ko chika lang.

“Ikaw, Cath,” sabi niya, “naka-experience ka na ba ng gano’n?”

“Oo,” sagot ko at nakita kong nag-spark ‘yong mga mata niya. “Muntik na ‘kong mamatay dati pero… katulad mo, may nagligtas din sa ‘kin.”

“Sino?”

“Ikaw,” sabi ko at nakita kong napaiwas ka ng tingin at namula bago natawa nang tahimik.

“H-hindi naman kita niligtas. At hindi ka naman muntik mamatay.” Hindi pa rin siya lumilingon sa ‘kin. Nailang ata siya sa sinabi ko pero ayokong pagsisihan na binitawan ko ang mga salitang ‘yon kasi figuratively speaking, niligtas niya ang buhay ko.

“May mga tao na namamatay kapag iniwan ng taong mahalaga sa kanila, o di naman kaya ay sa sobrang lungkot. Hindi naman kailangang literal ang salitang kamatayan, di ba?”

Natigilan siya saglit bago siya nagsalita ng, “Kumain ka na nga lang!” saka niya pinasakan ang bibig ko ng kapirasong cake. Dahil naka-half open ang bibig ko e, wala na kong nagawa kundi nguyain at lunukin ‘yon.

“Napaka mo!” sabi ko sabay hampas sa kanya at narinig ko ‘yong malutong na tawa niya.

Pakiramdam ko no’n ang galing-galing ko kasi nagawa kong masapawan siya sa eksenang ‘yon pero hindi ko alam no’ng mga panahon na ‘yon na may mga malalalim na sugat sa kanyang puso ang bigla kong binigyang buhay nang sabihin ko ang mga salitang ‘yon.

WALA pang alas-sais ng umaga nang makarinig ako ng sunud-sunod na katok mula sa pinto ng unit ko. Agad akong tumayo, nagsuot ng bra at nagpalit ng damit bago ko buksan ang pinto.

“Ano ba ang aga-aga—” Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang biglang pumasok sa unit ko si Crispin na may dala-dalang tray. Hindi makapaniwala at nakaawang ang mga bibig na sinundan ko siya ng tingin. Putspa, anong trip ‘to?! Gusto ko sanang sabihan siya ng, ‘seryoso, ang kapal ng mukha mong bigla na lang pumasok sa unit ko’ kaso naalala kong nagawa ko na ‘yon dati kay Baz at baka aware din siya do’n. Ayoko atang masupalpalan early in the morning.

“Good morning,” nakangiti niyang sabi habang iniaalis isa-isa sa tray ang mga pagkaing dala niya sa mesa. “Here’s your breakfast.”

“Ha?!” Lumapit ako sa kanya. “Wala akong naalalang umorder ako ng breakfast meal sa café n’yo dahil unang-una, wala kayong breakfast meal at pangalawa, hindi kayo nagde-deliver!”

Narinig kong tumawa siya at parang gusto kong ipukpok sa kanya ‘yong tray na hawak niya. “Special service ‘to,” sagot niya na akala mo naman e sapat ng katwiran para sa magarbong agahan na hinanda niya.

“Special service? Kailan pa kayo nagkaro’n ng gano’n?”

Napahawak siya sa kanyang sentido na parang na-disappoint siya nang di ko siya maintindihan. “Nagso-sorry ako sa ‘yo sa nangyari kagabi, hindi ba halata?”

Oo, hindi halata! Langya, di pa ‘ko diniretso ng taong ‘to! May pa-special service pang nalalaman! Pwe!

“T-teka, bakit parang wala ka atang pasa sa mukha?” naguguluhan kong tanong nang mapansin ko ang mukha niya. “Di ba nakipagbasag-ulo ka kay Baz kagabi?”

Tumawa siya nang malakas. “Anong akala mo sa ‘kin, hindi marunong umilag?”

Kakaiba rin ang saltik ng isang ito. “Anyway, apology accepted. Ang mahalaga sa ‘kin ay okay na ulit kayo ng kapatid mo.”

“Pati ba naman ikaw, aasarin ako nang ganyan?!” At ako naman ang natawa.

“Wala lang. Sinubukan ko lang,” sabi ko.

“Pwes, wag mo nang subukan ulit!” I chuckled at ilang segundo makalipas ay napangiti naman siya nang bahagya.

“Tara, agahan tayo, ang dami ng dinala mo,” aya ko sa kanya sabay upo sa gilid ng mesa, “di ko kayang ubusin ‘to.”

“Ginawa ko ‘yan para sa ‘yo kaya ubusin mo ‘yang mag-isa.” Teka, dapat ko bang ikatuwa ang sinabi niya? Para kasing inuutusan niya ko o talagang gano’n lang talaga siya magsalita?

“P-pero…”

“Alis na ‘ko at susunduin ko pa si Juli.”

“Juli? Sino ‘yon?” Bakit makaluma ang pangalan? Humaygudnes, is she another character from El Fili?! “Girlfriend mo?” usisa ko. Aba, akalain mong may girlfriend pala ang isang ‘to. Hindi halata! Hahaha!

Lumabas na sa pinto si Cris bago niya ‘ko nilingon. “Hindi, girlfriend ni Baz.”

Chapter 13

●ω● of chase

Hindi ako naniniwalang habulin ako ng mga lalaki pero naniniwala akong posible kong mahabol ng itak si Basilio kapag nalaman kong pinagtitripan niya lang ako.

GIRLFRIEND? Langya, hindi ba ako 'yon? Humaygaligas, Cath, utang na loob, panindigan mong di mo type ang sinaunang nilalang na 'yon! 

Nakita kong ngumisi si Cris sa reaksyon ng pagmumukha kong kailangan ko atang iparetoke karaka-raka dahil masyadong transparent sa mata ng bwiset na lalaking ‘to. “Gulat ka?” nag-aasar na tanong niya sa ‘kin at inirapan ko siya.

Mukha ba akong nagulat? Com’on, kaya lang ako di nakapag-react agad ay dahil nakalimutan kong ipaalam sa kanya na hindi pa ako tinutubuan ng pakialam tungkol sa kung sinumang haliparot na babae ang lumandi sa malanding ‘yon na nilalandi ang puso kong isa pang malandi! Hah, akalain mong may pumatol sa mukhang animal na lalaking ‘yon na kulang na lang ay lagyan mo ng cat ears at buntot sa pwet sa sobrang attachment niya sa mga pusa niya?! Buti nakahanap siya ng babaeng mamamahalin niya nang higit sa mga alaga niya? Teka, baka naman mukhang pusa ang babaeng ‘yon? Hahaha! Cat woman lang ang peg?

Anyway, ‘tsura niya. Buti sana kung ikinagwapo niya ang pagkakaroon ng girlfriend, pwe! Magbe-break din sila dahil walang forever!

“Akala ko nabanggit niya na sa ‘yo,” dagdag niya na lalong nakapagpainit sa ulo ko. Kung nabanggit niya sa ‘kin ang tungkol sa Juli na ‘yon e di sana di ako nagpaplanong pasabugin ang unit niya ngayon! “Anyway, alis na ‘ko. Mainipin pa naman ‘yon.”

Nang isara niya na ang pinto ay buong puso akong bumuntong hininga at tumingin sa agahang hinanda para sa ‘kin ni Cris. Bigla akong nawalan ng gana kumain, kainis. Kapag ako nagka-ulcer, magbabayad sa ‘kin ng malaki ang neanderthal na ‘yon!

Pero di nga, seryoso ba ‘yon? Is that his final answer?

Ano ba ‘to, lumalaki ata sayad ko. Eh ano ngayon kung may girlfriend siya? Kaibigan lang naman in-apply-an niyang posisyon sa buhay ko ah. Saka asa naman siyang kaya niyang umakyat sa hierarchy e pang-boy next door lang talaga siya ‘no. Mas in kaya mag-boyfriend ng gangster ngayon! Tama, ang misyon ko ngayong araw ay makahanap ng isang gangster na magpapaulan ng abs sa harap ko! Hmp!

ALAS otso nang lumabas ako ng unit, ayos na ayos at handang-handa maghanap ng ka-sparks nang bigla kong makita ang walang ‘yang pumunit ng ego ko.

“Whoa. Ang aga mo atang lalabas ngayon?” puna niya. Napansin ko na mang may hawak siyang umuusok na mug ng kape. Dinedma ko lang siya at nagsimulang maglakad. “Sa’n ka pupunta?” tanong niya pa. Maghahanap ng gangster! “Di mo ba iinumin ‘tong kapeng tinimpla ko para sa ‘y—”

Hindi ko na pinakinggan ang mga sumunod niyang sinabi dahil sumara na nang tuluyan ang elevator. Nang makarating ako sa lobby ay naglakad ako palabas habang palinga-linga sa paligid. Nang wala akong makitang potential na ka-sparks ay lumabas na ako at nag-abang ng taxi habang nag-iisip kung sa’n ako pupunta.

Napabuntong hininga na naman ako nang maalala ko ‘yong kapeng dala niya. Bad trip, hindi makatarungang pinagtitimpla mo ‘ko ng espesyal mong kape tuwing umaga kahit may girlfriend ka na pala. Ang sarap mong paslangin!

“Cath!”

Bigla akong natigilan mula sa kinatatayuan ko nang marinig ko ang boses ni Baz. Putspa, wag ka ngang mag-ilusyon, hindi bagay sa ‘yong maging ilusyonada! Nang marinig ko ulit na tinawag niya ko e napalingon na ko. Putek, di nga ako namamalik-mata, kampon talaga ‘to ng kadiliman! Bakit humahangos siya papalapit sa ‘kin nang hawak pa rin ‘yong mug na dala niya?! ‘Yung totoo, adik ba siya?

Sa takot ko na masundan niya ko ay sumakay ako sa bus na paparating nang di tinitignan kung sa’n papunta ‘yon.

“Manong, umandar ka na agad! Go!” sabi ko sabay upo at silip sa bintana. Agad akong nakahinga nang maluwag nang di ko siya makita sa ibaba. Sumandal ako sa upuan at pumikit. Mabuti na lang at di niya na ‘ko sinundan.

“Seriously, pwede bang wag kang tumakbo nang mabilis?” Naramdaman kong may umupo sa tabi ko. “Eh kung nakapalda ka kaya? At ano namang palagay mo sa hawak ko, hindi natatapon?” Wala akong choice kundi linungin ang katabi ko.

“Bakit mo ko…” Di na ko nakapagsalita dahil bigla niyang nilagay sa dalawang kamay ko ‘yung hawak niyang mug. Nakita kong pumikit siya at bumuntong hininga sabay sandal sa upuan.

“Kasalanan mo kung bakit medyo malamig na ‘yan,” sabi niya. Patuloy sa pag-andar ang bus na di ko alam kung sa’n papunta. Sabagay, kahit ang usapan na 'to, di ko rin alam kung sa'n papunta eh. “Kasalanan mo rin na napagalitan ako sa lobby kanina dahil nagkatapun-tapon na ang laman niyan kakahabol ko sa ‘yo.”

Ang lakas manisi! Sino ba kasing may sabing habulin niya ‘ko?!

Pinagmasdan ko ‘yung mug na hawak ko at inamoy ang aroma ng kapeng natitira rito. Bahagya akong napangiti kahit masama pa rin ang loob ko sa kanya. Alam kong wala ‘kong karapatang mainis kaso dapat kasi sa simula pa lang nilinaw niya na. Ayoko pa naman ‘yong pakiramdam na hindi ko alam kung saan ako lulugar. Oo, kaibigan ko lang naman talaga ‘tong cave man na ‘to pero masisisi niya ba ‘ko kung minsan nagkakaroon ng ibang kahulugan sa ‘kin ang kabutihan niya? Kita mo nga, hinabol niya pa ko sa bus, feeling ko tuloy ako na si San Chai kahit di naman ako nagtitirintas. Kaloka.

“Uy, iniiwasan mo ba ‘ko?” Nakahithit ka ba ng floorwax at tinanong mo sa ‘kin ‘yan? Hindi pa ba obvious at gusto mo pang ii-spell out ko pa? “Kanina mo pa ‘ko di pinapansin.” Gahd, pansin mo pala? Akala ko hindi eh!

Nakita ko siyang sumimangot at tumingin siya sa ‘kin saglit bago siya pumikit.

“Umabsent na ‘ko sa trabaho kahit alam kong kailangan ako doon,” sabi ni Baz nang ibalik niya ang tingin niya sa ‘kin. “Ano pa bang gusto mong gawin ko para pansinin mo ulit ako?”

Biglang nag-init ang mukha ko sa sinabi niya. Kita mo na! May girlfriend ka na pero ang lakas ng loob mong sabihan ako nang ganyan?! Bwiset ka, ipapasagasa na lang kita kay manong driver kung patuloy mo pa rin akong lalandiin!

Tumingin ako sa bintana, nagpanggap na walang naririnig kahit ‘yong puso ko ‘yung kanina pa nagpaparinig sa ‘kin.

“Cath, wag ka namang ganyan. Maayos pa tayo kagabi eh. Ano bang problema? Dahil ba ‘to sa blouse na nasira mo dahil sa sarili mong katangahan? Kung obsessed ka masyado sa blouse, papalitan ko na lang, o kung gusto mo, tatahiin ko ulit ‘yon kung di pa ginagawang basahan ni Cris sa café.”

“Ako, obsessed sa blouse?!” bigla kong nasabi at napatingin sa ‘min ang ibang pasahero. Nakita kong ngumiti siya nang marinig niya ang boses ko. Since na-voice out ko na rin lang ang iniisip ko, aba, io-all out ko na! “Gusto mo bang ibato ko sa ‘yo ang mug na hawak ko ha?!”

I heard him chuckle lightly. “Na-miss kita bigla.” Muntik humiwalay ang kaluluwa ko sa sinabi niya. Putspa, ang dami mong alam! “Mabuti bumalik ka na.”

“Baz, pwede ba? Awat na.” Maawa ka sa puso ko. Bigla kong ini-straight yong malamig na kapeng hawak ko bago ko binalik sa kanya ‘yung mug. “Ikaw ang bumalik na. Late ka na ‘no, hindi ka ba naawa sa mga garapa mo kapag hinahampas ka ni Cris ng tray sa ulo?”

“Anong ibig mong sabihin sa awat na?” naguguluhan niyang tanong. “At sa’n galing ang hinala mong may mga garapa ako sa ulo? Gusto mo bang kasuhan kita ng slander?” Pabiro ang tono ng boses niya habang nakangiti kaya nagwelga na naman ang heartbeat ko.

“Sa tingin mo, ano ang mararamdaman ng girlfriend mo kung ganyan mo ako tratuhin?” tanong ko sa kanya sabay iwas ng tingin. Nagdaan ang ilang minuto bago ko siya narinig na sumagot.

“Ayos lang naman sa kanila ang trato ko sa ‘yo ah.”

“K-kanila?” Humaygudnes, ilan ba ang girlfriend nito?!

“Di ba nakita mo na sila?”

“Nakita? Kelan?” naguguluhan kong tanong sa kanya. Invisible ba ang pulutong ng girlfriends niya kaya hindi ko napansin na nakita ko na?

“Sa kwarto ko.”

“Ha?!” Nagli-live in na kayo?!

Nagulat ako nang bigla niyang pinitik ang noo ko at tumawa siya nang bahagya. “Gulat na gulat ka naman d’yan. Hindi ba ‘yong mga alaga ko ang binabanggit mo?”

Seryoso, bigyan n’yo ko ng matalim na katana at isa-Samurai X ko ang talipandas na ‘to. Kelan pa naging katanggap-tanggap na gawing girlfriend ang mga pusa?! Gusto mo bang kasuhan kita ng cat abuse?!

“Eh kung seryoso kaya ako.”

“Gano’n ba? Eh kung gano’n, sinong sinasabi mong girlfriend ko?”

Kawawang Juli, hindi ata na-inform si Basilio na sila pala! Ano ba, magbasa ka nga ng El Fili nang mahimas-masan ka since ginusto mo naman ang ganyang kapalaran!

“Si Juli, meron pa bang iba?”

“Kelan ko naging girlfriend si Juli?” Aba, ikaw itong boyfriend niya, bakit mo sa ‘kin tinatanong?! Tumingin sa ‘kin si Baz nang nakakunot ang noo, nag-iisip pa rin. “Teka, kanino mo nalaman ang kasinungalingang ‘yan?”

“Kasinungalingan?” So idine-deny mo siya?!

He blinked at me and nodded. “I’m not dating anyone,” sabi niya sa wikang banyaga na minsan lang lumabas sa makabayan niyang bibig. “Maliban na lang kung gusto mong ligawan kita.”

“H-ha?!”

Chapter 14

●ω● of tears

Hindi ako naniniwalang kaya kang dalhin ng luha sa taong makakapagpatila nito pero naniniwala akong nakakaiyak ang mga nangyayari sa buhay ko.

“LIGAWAN?” Aba’t ang laki ng kinapal ng mukha ni Basilio simula nang magkakilala kami ah! Kailangan ko na atang tapyasin ang pisngi niya nang mabawasan ang kakapalan! My gahd, lampas-tao ang pagka-feelingero niya. Anong akala niya sa ‘kin, cheap?! Excuse me, I don’t settle for less! “Naiintindihan mo ba ‘yang lumalabas sa bibig mo ha?” I said, flipping my hair and rolling my eyes.

“Kayo ma’am, naiintindihan n’yo po ba ang kanina ko pa sinasabi?”

“Ma’am? Bigla ka atang naging pormal—” Natigilan ako sa pagsasalita at nangunot ang noo dahil sa boses na aking narinig. Agad akong nagdilat ng paningin at muntik na ‘kong mawalan ng malay nang makakita ako ng matandang lalaking nakaharap sa ‘king mukha. Agad akong napaupo nang maayos at nagsisigaw.

“Wah! Malignoooo!” Tinakpan ng matanda ang bibig ko at nagsimula akong magpumiglas. Saklolo, tulungan n’yo ‘ko!

“Ma’am, huminahon nga kayo,” asar na sabi niya sabay tanggal sa kamay niya. “Pati ako ilalagay n’yo sa alanganin sa pagsigaw-sigaw n’yong ‘yan eh.”

“B-bakit ako nandito?” Kwinelyuhan ko siya at tinignan nang masama. “‘Yung totoo, kinidnap mo ba ‘ko? Sa’n mo dinala ang kasama ko?” Diniinan ko ang pagkakahawak sa kwelyo niya. “Magsalita ka, sa’n mo dinala ang kasama ko?!”

“M-ma’am, wala kayong kasama,” kabagong sagot niya.

“Sinungaling!” Tinulak ko siya nang bahagya. “Kanina lang kausap ko si Baz...” Napatingin ako sa paligid at muntik mawasak ang utak ko nang mapansin kong nasa loob ako ng isang taxi at hindi ng isang bus.

“Ma’am, mag-isa lang ho talaga kayong pumara sa ‘kin kanina sa tapat no’ng apartment na kulay puti ang pintura. Nakatulog nga kayo agad pagkatapos n’yong sabihin kung sa’n ko kayo ihahatid eh,” paliwanag ni manong na taxi driver pala.

“N-nakatulog? So hindi ako hinabol ng sinaunang taong ‘yon?”

“S-sinauna?” naguguluhang tanong niya at umiling na lang ako saka bumuntong hininga. So panaginip lang ‘yong paglandi sa ‘kin ni Baz kanina? Hindi totoo ‘yong pag-deny niya sa relasyon nila ni Juli at di rin totoong gusto niya ‘kong ligawan? Humaygudnes, ano bang nangyayari sa ‘kin? Am I secretly wishing na sana…

Agad akong namula at napahawak sa aking ulo dahil sa frustration.  

“Ma’am, ayos lang ba kayo? Gusto n’yo bang itakbo ko na kayo sa mental?”

Binigyan ko agad si manong nang matalim na titig. “Kayo manong, gusto n’yong itakbo ko na kayo sa funeraria?” Biglang napalunok ang matanda at natakot sa ‘kin.

“Kayo naman ma’am, di na kayo mabiro.”

“Hay naku, wag mo ‘kong mabiru-biro, manong, at baka makalimutan kong magbayad,” inis kong sabi at muntik sapian si manong ng espiritu ng pagkalugi sa itsura niya. Bago niya pa ikwento ang tungkol sa nanay niyang may sakit, sa panganay niyang maraming bayarin sa eskwela, sa asawa niyang malapit nang manganak, sa balae niyang nangungutang na naman, sa lolo niyang malapit nang iburol at sa aso niyang kailangang turukan ng anti-rabies na nasusulat sa talambuhay niya e lumabas na ‘ko ng kanina pa nakaparada niyang taxi at humugot ng limang daan sa pitaka ko sabay abot sa kanya.

“Ayan, manong, keep the change,” naasiwa kong sabi dahil kulang na lang magkaro’n ng fireworks sa loob ng mga mata niya sa sobrang kinang nito. Nag-angat ako ng paningin sa lugar kung sa’n ako nagpahatid at muntik ko nang bawiin ang limang daan ko.

“Lugaw Republic outside SM North,” I mumbled to myself in disbelief. ‘Yung ligaw naging lugaw. Holy cow. Way to go, Cath, pangungutya ko sa sarili. Push mo ‘yang kagagahan mo at ipapalibing na lang kita sa sementeryo.

DAHIL sa inis sa sarili, kay Cris (na naghatid sa ‘kin ng masamang balita), kay Baz (na wala man lang pakialam kung di ko siya pinansin) at kay Juli (na siyang puno’t dulo ng nakakahiyang nangyari sa ‘kin kanina) halos maubos ‘yong monthly allowance ko na pinapadala ni mama galing sa sahod niya sa pagkakatulong sa ibang bansa. Bawat makita kong bago sa paningin ko, binibili ko. Bawat rinig kong maganda ang produktong ‘yon, dinadala ko sa counter.

Huminto lang ako nang hindi na kaya ng mga paa kong maglakad, di na kaya ng pitaka kong maglabas ng malaking halaga, at di na kinakaya ng kunsensiya ko ang ginagawa ko alang-alang sa ikagagaan ng loob ko na parang di naman talaga gumaan dahil sa bigat ng mga paper bags na dala ko.

Naupo ako sa isang bakanteng upuan sa Food Court at bumuntong hininga. Naisip ko si mama at ang paghihirap niya sa ibang bansa na sa totoo lang ay ngayon lang nag-sink in sa ‘kin. Tinitiis niya ang lungkot, pagod at puyat para lang sa nag-iisa niyang anak na spoiled brat, out-of-school youth na wala nang ginawa kundi pasakitin ang ulo niya at gastahin ang lahat ng ipon niya para sa pag-aaral ko.

Natawa ko sa sarili ko nang tumulo ang mga luha ko. I looked at the paper bags beside me and felt even worse.

“Oh, the bag I used the other day?”

Bigla akong kinabahan nang may marinig akong pamilyar na boses.

“It was given to me by my mom. She went to London last week.”

Nang mahagip ng mga mata ko ang paparating na sina Suzy at Beth ay nakaramdam ako ng kaba at tensyon. At hinanakit at sama ng loob. Bakit sila magkasama? Magkaibigan na sila?

Pinahid ko ang mga luha ko at nagmamadaling kinuha ang mga pinamili ko para makaalis na sa lugar na ‘yon at di na sila makita pa.

“Cath?” I stiffened when I heard one of them call my name. “Is that you?” Putspa naman, pinaglihi ba kayo sa matanglawin at nakita n’yo pa ko?! Wala akong choice kundi lingunin sila while putting the best smile I could muster.

“H-hi.” Gusto kong basagin ang pagmumukha nila dahil ngumisi nila nang marinig nila ang basag kong boses. Tumingin sila mula ulo hanggang paa ko bago nila iginala ang kanilang mga mata sa paligid.

“Are you alone?” nag-aalalang tanong ni Suzy na muntik pang matawa sa mismong sinabi niya.

I bit my lip before I beamed at them while secretly clenching my fist and gritting my teeth.

“No, kasama ko ‘yung boyfriend ko. Nag-cr lang,” I lied on impulse. Alam kong mali. Pero no’ng mga panahon kasi na ‘yon, feeling ko maiiyak na naman ako kapag pinaramdam nila sa ‘kin na mag-isa ako, which unfortunately, I am. Pakiramdam ko, kapag nagsabi ako ng totoo, lalo lang silang matutuwa na iniwan nila ako kasi napaka-loser ko. Pakiramdam ko… kapag nagpatalo ako sa kanila, patuloy nilang hahamakin ang pagkatao ko sa mga isip nila. At ayokong mangyari ‘yon.

“Boyfriend?” tanong ni Beth bago siya natawa.

“Boyfriend na inagaw mo na naman sa iba?” nangungutyang tanong ni Suzy sabay pasimpleng irap sa ‘kin.

Umiling-iling si Beth bago niya pinigilan ang pagtawa. “Same old Cath.” Biglang nawala ang ngiti sa labi niya at tumitig ng matalim sa ‘kin. “Inggitera at mang-aagaw.”

When they left, I felt my knees weakened. Siguro nga gano’n ako. Madaling mainggit, manggaya, pumapel at mang-agaw. Kaya siguro gusto kong mawala na lang sa mundo si Juli kasi gusto kong angkinin si Baz kahit magkaibigan lang naman kami. Naiinggit ako kasi ‘yong kabaitan niya may ile-level up pa pala at hindi na nakalaan para sa ‘kin ‘yon kundi sa bwiset na girlfriend niya.

Siguro nga hindi pa rin ako nagbabago. Kasi ‘yon naman ang tingin nila sa ‘kin eh.

Masama ‘kong tao.

May gawin man ako o wala, masama pa rin ako. Masama.

Naramdaman ko na namang tumutulo ang mga luha ‘ko. Pilit kong pinapahid ‘yon gamit ang likod ng mga palad ko pero ayaw huminto.

“Miss, ayos ka lang?” Tumingin ako sa pinanggalingan ng boses. Isang maliit na babaeng may inosenteng mukha, hanggang balikat ang haba ng straight na buhok at naka-maong, printed white shirt at lumang rubber shoes.

Tumango ako. “A-ayos lang ako.” Parang giniling na karne ng baboy ‘yong boses ko, durug na durog. Basag na basag. Kumunot ang noo no’ng babae bago niya ibinaba ang duffel bag na hawak niya kanina gamit ang kanyang isang kamay habang nakasandig ‘yon sa kanan niyang braso. Naisip ko na ang lakas niya siguro kasi grabe ‘yong kapit ng gravity sa bag niya nang ibaba niya ‘yon sa sahig.

“Pwes, hindi halata,” sabi niya at naglabas siya ng panyo. Nag-aalangan akong tanggapin ang tulong ng isang taong di ko kilala kasi unang-una, babae siya, meaning, hindi siya pwedeng maging ka-sparks at pangalawa, hindi ako gumagamit ng mumurahing panyo. Sensitive ang balat ko ‘no. Pero wala din akong nagawa kasi siya na nagpahid ng mga luha ko nang di ko abutin ang panyong binibigay niya. Ano ba ‘to, kadiri ng eksena. “Marami pang lalaki sa mundo. Di dapat iniiyakan ‘yang boyfriend mong salawahan.”

H-hanudaw?! Sa’n galing ang assumption niya na ‘yon?

Nang ibalik niya na sa bulsa niya ang panyo e hinampas niya ang balikat ko nang di kalakasan.

“I-break mo na agad,” dagdag niya. “Pati buto niya.” At bigla akong natawa nang magpatunog siya ng kamay. Napangiti siya sa naging reaksyon ko at naisip ko agad na ang astig ng babaeng ‘to.

“Mabuti naman at medyo okay ka na.” Kinuha niya ulit ang duffel bag niya.

“Salamat sa pagpapagaan ng loob ko,” nakangiti kong sabi. “Though di ko naman siya talaga boyfriend.” Teka nga, Cath, bakit bigla kang nag-o-open up d’yan?! Para kang shunga! Di mo naman siya kilala, mamaya, member 'yan ng isang underground society!

“Boyfriend mo man o hindi, wala pa rin siyang karapatan na saktan ka.”

Lumapad ang ngiti ko sa sinabi niya. Mukhang magkakasundo kaming dalawa ah.

Saglit siyang tumingin sa relo niya at napailing. Mukhang may hinihintay ata siya kasi luminga-linga siya sa paligid. Nang bumuntong hininga siya ay magtatanong na sana ako kaso bigla siyang tumingin sa ‘kin at nagsalita.

“Tara, gusto mo bang magkape?" tanong niya sa 'kin bago lumingon sa mga taong naglalakad s mall. "Kaasar. Mukhang kinalimutan na ‘ko ng mokong na Crispin na ‘yon ah," halos pabulong na sabi niya sa kanyang sarili.

Muntik malaglag sa talampakan ang panga ko sa pagkagulat. “K-kilala mo si Crispin?”

Mukha din siyang nagulat sa tanong ko. “Oo, kilala mo rin siya?”

Tumango ako at natawa siya. 

Magdadalawang isip pa sana ko na baka ibang Crispin ang tinutukoy niya pero nang banggitin niya ang cafe kung sa'n nagtatrabaho sina Cris e alam na this. 

“Gago talaga ‘yon. Siya ba ‘yong nagpaiyak sa ‘yo? Upakan ko na agad pagpunta nating Coffee Cat.”

Agad akong umiling. Though partly at fault siya, hindi naman siya ang nagpaiyak sa ‘kin kundi si Baz. Ha?! Teka, iniyakan ko si Basilio? Hala, hindi kaya! Mamamatay muna ang mga kuko ‘ko sa paa bago mangyari ‘yon! Si ateng kasama ko lang ang nag-assume na… pero si Baz ang iniisip ko habang.. eh? Argh! Ang sakit sa ulo naman nito!

“Ah. Okay,” sabi niya sabay ayos sa bag niya na nakasandal sa balikat niya. “Akala ko siya eh. Anyway, di pa pala ako nagpapakilala.”

Natawa ako nang bahagya. “Ako rin pala, hindi pa. I’m Cath and you are?”

Nginitian niya ko at nilahad niya ang isa niyang palad sa ‘kin. “Juliana. Juls na lang.”

Natigilan ako bigla at naalala ang sinabi sa ‘kin ni Crispin bago siya umalis sa unit ko kaninang umaga: ‘Alis na ‘ko at susunduin ko pa si Juli’. My eyes widened in realization.

“I-i-ikaw si Juli?!”

To be continued…

Coffee Cath: Prologue-Ch 14/ Ch 15-26/ Ch 27-35/ Ch 36-44/ Ch 45-55/ Ch 56-Epilogue

[usamiiinstories]

Paper Sky 4 Chapter 24-Epilogue

Chapter 24: To Be Rational

Jamie

MY eyes went wide and my brows were knitted in confusion. “What? How can you say that it was someone else?” I asked in a disbelieving voice. “Just as much as I wanted to agree with you, I can’t. You know, I can’t.” I was on the verge of tears when I shook my head a little. “Because Ice wouldn’t lie to me. He didn’t have any reason to, Carl. Isa pa…” I paused for a few seconds; the lingering memory of his confession inside my head hurts so much I could hardly breathe. “…umiiyak niya nang aminin niya sa ‘kin ang tungkol do’n. He’s suffering from the memory I made him remember.” I heard my own voice shattered into small pieces of despair.

“Jamie, you don’t understand,” Carl said before he drew a sigh, like he was running out of patience. “He couldn’t possibly do it even if he wanted to.”

I was about to open my mouth to retort when Raz interfered with a calm voice. “Tama si Carl, Jamie. Please don’t let your emotions hinder your logical reasoning. Remember that during that time, Ice was just six years old. Do you think a kid with that age could possibly hold a heavy vase—which I assume was porcelain or ceramic—and use it to hit an adult who was a lot taller than him?”

I froze, completely tongue-tied, upon hearing Raz’s reasoning. Shit. Why didn’t it cross my mind at all?! I scolded myself. Masyado akong nagpadala sa emosyon ko at madali akong napaniwala ng mga salita niya, lalo na nang sabihan ako ni Erika ng mga posible niyang gawin. Ugh. Sana ayos lang siya. Sana hindi siya pinaniwalaan ni Ms. Sherry at sana wag siyang idiin ni Kuya Seb sa kasalanang hindi naman siya ang gumaw—

I stopped my current train of thoughts when I felt a sharp twinge in my chest.

“Well, that could mean the criminal,” sabi naman ni Nick, “was someone older and taller than Ice—”

“—and he or she was not necessarily an adult,” Lloyd added, thinking.

I failed to see the truth behind his lie… even if I always believe I was the one who understands him the most.

Tumango naman si Carl. “Ang kailangan lang ay hindi nalalayo ang taas niya sa mom ko at may sapat na lakas siya para magbuhat ng isang may kabigatang bagay nang hindi gumagawa ng ingay.”

“Why did Ice lie in the first place?” I voiced out my thoughts on impulse at agad silang napatingin ulit sa ‘kin.

“For starters, he didn’t lie to deceive you,” Raz answered. “He lied because he wanted to protect the real perpetrator.”

“That means the one who murdered my mother,” Carl uttered in a serious and deep tone, “is someone important to Ice… to the extent that he wouldn’t mind sacrificing himself just to save that person.”

“Admitting someone else’s crime,” Nick pondered; his voice reflected grief with a mixture of desperation, “would destroy the bright future ahead of him. Geez, that bastard…”

A new wave of despair came crashing down on me. “Hindi ko maintindihan,” I mumbled, my voice was choked with tears. “Bakit kailangan niyang ilihim sa ‘kin ang bagay na ‘yon? Wouldn’t it be better if we think about this matter together than let him decide on his own?”

“He probably doesn’t want you to get involved with th—” Lloyd said in a solemn voice.

“But I was already involved!” katwiran ko bago ko pahirin ang mga luha ko. “Hindi niya naman kailangang…”

“Don’t worry,” Carl said before he smiled briefly—a gesture he did, which I assume, was his way of cheering me up even a little bit. “Even if he surrenders himself to the police, they won’t put him in prison because they won’t believe him in the first place.”

“B-but what if he commits suicide?” I asked in a trembling voice, remembering what Erika told me.

Natigilan si Carl saglit at nag-isip bago siya sumagot ng, “You know better than anyone else that he had experienced a lot of sufferings before, right? And he didn’t resort into killing himself no matter how painful and unfair life had been to him, so why would he do it this time? He’s not even guilty of the crime to begin with.” I casted my eyes downwards and bit my lip. “Jamie,” Carl added, his softer and more gentle than before, “you’re just tired because of all the horrible things that happened today. What you need is rest, plenty of rest, alright? Wag mo nang masyadong isipin ang tungkol kay Ice dahil kami na ang bahala sa kanya. We’ll talk to him. Tonight. We could do some arrangements to visit him even if it’s way past the visiting hours, so cheer up. He’s going to be fine so you should too.”

“H-he’s not in the hospital,” I looked at them with fear in my eyes as I suddenly remembered the conversation I had with Kuya Seb via phone call about an hour ago. “T-tumakas siya at pumunta sa mansyon para humingi ng tawad kay Ms. Sherry. T-tumawag si Kuya Seb kanina, gamit ang cellphone ni Erika, para sabihin ‘yon—”

“He’s probably lying, Jamie,” sabi ni Nick. “Hindi kayang umuwi ni Ice nang walang kasama. He didn’t directly admit it to us but I assumed that he was directionally challenged when he asked us to bring him to the school’s auditorium on the day of the press con.”

“But he could ask a taxi driver to bring him home,” sagot ni Raz at natahimik si Nick.

“Oo nga ‘no,” bahagyang naasar na sabi ni Nick bago niya kinuha sa kanyang bulsa ang cellphone niya. “I’ll try my luck,” he added with a brief smile dangling on his face. “Sana lang bukas ang GPS niya.” Pagkatapos ng ilang segundo ay sumimangot siya. “Malas. Tawagan ko na lang.” After a while, he said, a bit disappointed, “It’s ringing but he’s not picking it up.”

“Maybe Kuya Seb doesn’t allow him to pick his phone,” I said, frowning, then my eyes widened as I recalled something extremely important. “M-may maliit na camera na nakatago sa loob ng kwarto na ‘to na nakakunekta sa laptop ni Kuya Seb sa mansyon!”

“Huh? Camera?” Carl asked in disbelief before he looked around the room.

“I’m sorry. Ngayon ko lang naalala. Erika mentioned it before Kuya Seb called her,” paliwanag ko habang naghahanap na silang apat.

“That asshole…” Nick angrily muttered as he looked under my bed. Pagkalipas ng ilang minutong paghahanap ay pinaalam nila sa ‘kin na walang camera sa loob ng kwarto ko.

“P-pero…” I said, my brows knitted in uncertainty but Raz assured me that the cam was just a lie Erika made up to torment me since imposible raw na mag-take ng risk si Kuya Seb na manuod sa laptop niya ng mga nangyayari sa ‘kin lalo na’t may posibilidad na mahuli siya ni Ms. Sherry.

“He wouldn’t afford to lose that woman’s trust,” seryosong dagdag ni Carl. “Pero hindi imposible na parte rin ng plano nila ang linlangin ka tungkol sa camera. And just like what Raz has said, this tactic was Erika’s idea of torture. Maybe she wanted to see you ask for help and cry for mercy.”

“About the phone call,” sabi naman ni Lloyd, “pwedeng parte rin ‘yon ng plano nila. Perhaps, Erika’s keeping Sebastian updated about what’s happening via text, call or secret signal. Kaya tumawag siya pagkatapos ipaliwanag ni Erika ang tungkol sa camera. It was to strengthen your belief that what she was saying was the truth.”

“So malaki ang posibilidad na wala si Ice sa mansyon?”

“That—we couldn’t tell you as of this moment,” Carl answered without missing a beat. “Pero pupuntahan namin siya ngayon din. We’ll divide into two group para mabilis. We’ll keep you informed—”

“Erika threw away my phone somewhere I don’t—” Nahinto ako sa pagsasalita nang ibigay sa ‘kin ni Raz ang cellphone ko. Gulat na gulat na napatingin ako sa kanya. “P-pa’no mo—”

Ngumiti sa ‘kin si Raz bago siya tipid na sumagot. “GPS.” I smiled back, relief could be spelled out from my face.

“Thank you. Mahalaga sa ‘kin ang cellphone na ito,” I said as I hugged it close to my heart.

“I think it’s about time that we should go,” sabi ni Lloyd. “Kailangan naming mahanap si Ice as soon as possible para hindi na tayo mag-alala sa kanya.”

“Right,” Nick said, smiling. “We’ll call you—”

Someone’s phone rang. It was Lloyd’s. Carl narrowed his eyes when Lloyd said it was a message which came from the unknown number that informed them about my location and condition.

“It says… we should hurry up and go to the Perez mansion to witness the arrest of the person behind the murder which occurred twelve years ago. Don’t worry about Ice. He’s with me,” Lloyd read and all of us wore the same facial expression: it was a mixture of shock and horror that it took us a while before someone broke the silence.

“T-tama nga ang hula ni Carl na kokontakin ulit tayo ng sender,” Lloyd said as he returned his phone inside his pocket. “How did you know that he would? At sino—”

“I’ll explain it later,” mabilis na sagot ni Carl. “For the mean time, gawin natin kung anong sinabi niy—”

“I-iiwan n’yo ko dito?” tanong ko habang nagsisimula na akong magpanic at kabahan. Nag-aalangang tumingin sila sa ‘king lahat.

“Jamie—” Raz tried to say but I cut him off.

“Sasama ako sa inyo. I want to make sure Ice is safe. Please. Let me—”

“Fine,” sabi ni Nick bago siya tumalikod sa ‘kin at lumuhod. “Umangkas ka na sa likod ko at itatakas ka namin dito.”

“Wait, that’s too risky!” kontra ni Raz. “She has a wound on her left bel—”

“As long as hindi masyadong gagalaw si Jamie ay hindi bubuka ang sugat niya kaya pwede natin siyang isama. May sasakyan naman tayo,” sabi ni Carl. “And guys, you know Jamie will surely do anything to follow us to the mansion if we say no to her so let’s just take the safer option here.” He looked me in the eyes and curled up his lips. I gratefully smiled back at him.

IPAPASOK na sana ako ni Nick sa kotse ni Carl nang may pumaradang malaking sasakyan sa harapan namin. Binaba ng may-ari ang black tinted window ng kanyang sasakyan and I was surprised to see that it was none other than Paris.

“Sakay na,” seryoso niyang sabi habang nakatingin sa ‘min. There’s a ghost of a smile hanging on her lips. “On the way na sina Ed at Ice sa mansyon. May alam akong shortcut para mas mapabilis ang pagpunta natin doon.”

“Wait. Hindi ko maintindihan. K-kasama ni Ed si Ice?” I said, still trying to process her words inside my head.

“Sabi na eh,” Carl said and grinned.

My eyes went wide as I shifted my eyes to Paris and Carl repeatedly. “So si Ed ang—”

“Yep,” Paris immediately answered with a clear smile etched on her face; her eyes were gleaming. “He’s the one who’s sending text messages to Lloyd. I assumed you guys have already read it that’s why you’re about to leave.”

Tumingin ako kina Nick at katulad ko ay hindi rin nila maintindihan ang nangyayari. Bakit gagawin ‘yon ni Ed? He’s Kuya Sebastian’s spy, right? So why the hell would Kuya Seb’s underling help us? Wouldn’t it be dangerous for us to follow his orders? What if it’s all a trap?

Wait. Kung trap ‘to, bakit pati si Paris, naki-join sa plano nila? Akala ko ba tumiwalag na siya sa kanila? Eh ano ‘to? Nagbalik-loob ba siya? Kung oo, eh di dehado kami at siguradong—

“Relax, Jamie,” sabi ni Paris. “Ipapaliwanag ko ang lahat mamaya kaya pumasok na kayo sa loob at nagmamadali tayo.”

Nagdadalawang isip pa ako nang buksan ni Carl ng pinto ng sasakyan at sabihan si Nick na ibaba na ako at pasakayin rito. Tumango na lang ako at sumunod sa kanya. Tapos naupo si Carl sa tabi ko at sumunod na rin ang iba naming kaibigan sa ‘min at pumasok sa loob ng sasakyan.

Carl looked like he’s the only one of us who could understand Paris and the situation perfectly, not to mention that the seemingly permanent smile pasted on his lips made him look like he’s enjoying this. I’m sure nawiwirduhan na rin sina Raz sa kanya pero di na sila pumalag, gaya ko, dahil malaki ang tiwala namin sa kanya.

“Is it alright with you, Paris,” pagsisimula ni Carl nang patakbuhinna ni Paris ang sasakyan, “if I tell everyone my deduction about the situation?”

“Sure, I’ll just correct or add something if necessary.”

“Glad to hear that,” he said with satisfaction in his eyes. “Anyway, let’s start with the question ‘why the hell would Ed help us when he’s a fucking traitor who cooperated with Sebastian’s plan just so he could experience playing and winning in a 3D game?’ Simple. Ed didn’t really betray us. He’s on our side right from the start.”

I gave him the most confused, shocked face I could possibly muster. I mean, who wouldn’t, right? Although I was quite glad to hear that Ed didn’t really turn his back on us, a part of me still couldn’t believe it was true. It was already engraved in my system that he betrayed us with a stupid purpose inclined to his game addiction. I had already cried my heart out for the friendship I thought we had. Even though it’s hard, I had already accepted that the kind and cheerful Ed I knew was nothing but a figment of my imagination fueled by his ability to act his character really well.

And it wasn’t like I was the only one who was hurt about his deception. And’yan sina Lloyd at iba pa. Naniniwala ako na kaibigan talaga ang turing nila kay Ed—until we found out what he did.

That’s why it’s definitely not easy to simply accept what Carl had said to be the truth.

“What the fuck,” Nick said, annoyance and disbelief were etched on his features. “After all what happened, do you think I could take what you said at face value? No, fucking no, Carl! I won’t buy this shit.”

Raz narrowed his eyes at Carl and said, “You’re the one who told us that Ed’s the spy and now you’re saying he’s not?” He sighed and rolled his eyes. “Ano ba talaga ang totoo, ha?!”

They’re right. Geez. I was still confused about this whole damn thing. Hindi ko na alam kung ano ba sa mga nakita, napakinggan, at nalaman ko ang totoo sa hindi.

“Chill, guys,” mahinahong sabi ni Lloyd. “Hindi makatutulong ‘yang init ng ulo n’yo sa sitwasyon. Hayaan na lang natin sina Carl at Paris na ipaliwanag ang lahat bago tayo mag-react.”

Bumuntong hininga si Carl at saka nagpatuloy na magpaliwanag. “Although I said that he did not betray us, it was a fact that he deceived us. He did that in order to camouflage his real intention which was to get Sebastian’s trust and know about his plan.”

“Yes, but not quite right,” sabi naman ni Paris habang nagmamaneho. Napatingin tuloy sa kanya si Carl. “First, I would like to apologize to you,” she apologetically looked at me before she continued, “Jamie, for lying about a lot of things concerning Ed, me, and his plan.” I furrowed my eyebrows, confused. Nadagdagan ang kaba sa dibdib ko dahil sa sinabi niya. I was about to ask her about what lies she was talking about when she went on. “We’re not really dating and we had never dated before. We’re just childhood friends who were close to each other because of our parents. Although totoo na game geek siya at gusto ko namang magkaroon ng recommendation para sa course na kukunin ko next year, hindi totoong ang mga dahilan na ‘yon ang nagtulak sa ‘min para makipag-cooperate kay Sebastian. It was for an entirely different reason and that butler had no knowledge about it.

“At first, it was just Ed. He accepted Sebastian’s job offer to watch over you and Ice because he thought it was pretty interesting since he would be like a real-life spy—a role he could only play in games. Plus, he wanted to earn his own money—I don’t know but I think it rooted to the argument he and his dad once had. Since profiling was his hobby, he already researched about the two of you even before the semester starts. Nagkainteres siya sa sakit ni Ice. He found it unique and so pinag-aralan niya ang tungkol doon. Like you, he wanted to know kung paano niya nakuha ang mga sakit na ‘yon. Then he found out Ice’s illnesses started to appear after the death of his parents twelve years ago. Tinanong niya si Sebastian about do’n but he refused to tell him anything about it. He found it suspicious and so he told me about it. Pakiramdam niya may tinatago si Sebastian at may kinalaman ‘yon sa pagkamatay ng mga magulang ni Ice.

“He, then, asked me to help him solve the mystery behind it but I turned him down. Dinahilan ko na ayokong mapahamak lalo na at maimpluwensiya ang pamilyang pinaglilingkuran ni Sebastian. Binalaan ko rin siya noon na tigilan niya na ang pag-iimbestiga dahil baka pagsisihan niya pero hindi siya huminto. Hanggang sa ako naman ang puntahan ni Sebastian at katulad ng sinabi ko sa ‘yo no’ng nakaraan, I took his bait, hindi dahil sa desperada akong makakuha ng recommendation, but because I was afraid he already know that Ed has been relaying confidential information to me. And I thought that if I refused him he would kill me… because in spite of his bright smile, he had that aura in him which was enough to give you nightmares.

“But later on, nang maging parte na ako ng plano ni Sebastian, I realized that he didn’t know what Ed was up to at ang dahilan kung bakit niya ako in-approach na makipag-cooperate sa plano niya ay dahil lang sa nalaman niyang childhood friends kami at pangarap kong maging theater actress. Knowing those facts would mean he was just finding the best candidate for the role he wanted to create.

“Ed told me about the progress of his investigation and his growing suspicion about Sebastian. During that time din niya sinabi sa ‘kin na di siya titigil sa pag-alam ng katotohanan. At first, I found it odd for him to go through such lengths because of his curiosity about what Kuya Seb was hiding and why the two of you must be closely monitored; but later on I realized he was doing those things because he’d been close to Ice and you. Kaibigan talaga ang turing niya kay Ice and I could say Ed really was fond of you. Siguro nga may gusto siya sa ‘yo but he didn’t directly mention it to me. Ang malinaw lang sa ‘kin ay mahalaga kayo sa kanya at gusto niyang malaman ang katotohanan para protektahan kayo.

“He continued to dig in to the Perez’s past, thinking that if he was willing to root around in the shadows, he might discover the truth. Hanggang sa isang araw, sinabi niya sa ‘kin na halos napagtagni-tagni na niya ang lahat. A murder happened in the Perez mansion before Ice’s mom and dad died in a car accident at posible na nakita ni Ice ang pagpatay na iyon kaya siya nagkaroon ng sakit. Syempre, nagulat ako kasi hindi ko inakala na may nangyari palang gano’n sa mansyon na ‘yon. We both came to a conclusion that whether Sebastian was the killer or not, he obviously had something to do with the crime—or else his plans would all be pointless.

“Our conclusion was proven close to the truth when Sebastian recruited another person to join his plan and yes, it was Erika, your ex-bestfriend who would do anything just to make you suffer in the pits of hell. Though I don’t know when they exactly started to contact each other, I was quite sure that Seb’s purpose was to make you quit investigating what happened twelve years ago.

“I know you all had been hurt by his deception but believe me, he didn’t want to do those things to every one of you. It’s just that he had to, or else Sebastian would know that he was already plotting something against him. Iyon din ang dahilan kaya kahit tumiwalag na ako sa kanila ay kailangan ko pa ring magsinungaling sa ‘yo, Jamie. I need you and the rest to believe that Ed was a traitor and he was just doing it because he’s a game geek; that I was dating Ed and I was playing my role because of the recommendation; that he became close to you in order to get your trust, not minding if it would break your heart; that he was a douchebag who was desperate to win in any game, regardless of the consequences of his actions which he called ‘strategies’; and the rest of what I said about Sebastian and Erika that time—all because it was according to what Sebastian knew. Even yung pag-aaway namin sa harap mo was to make that butler convinced that I was through with all of his shitty plans and that I would never involve myself with Ed and him again. Hindi na rin niya ako kinausap pa about it because my role in his plan was already over. Hindi niya na ako kailangan and he was confident that I couldn’t do anything against him kahit pa magtangka ako kasi nabanggit niya noong may koneksyon siya sa underground society pati sa mga pulis. Thus, Ed and I had successfully made him think that I was already out of the question and Ed was still his loyal underling—little did he know that it was the exact opposite.”

“Seriously, I never expected that Ed, of all people, could deceive Sebastian,” Carl, his voice was light and calm. “If it wasn’t for his text messages to Lloyd then I wouldn’t have guessed what he was up to.”

Ngumiti si Paris nang bahagya. “Ang totoo niyan dapat ako ang magte-text ng mga iyon kaso medyo nakakapagtaka kung si Lloyd ang padadalhan ko at hindi si Jamie na tanging kinakausap ko sa inyong magkakaibigan. Syempre mapapaisip kayo kung kanino ko kinuha ‘yong number niya at kung pag-uusapan n’yo pa ang tungkol doon ay baka huli na ang lahat at di n’yo na mailigtas si Jamie kaya nagdesisyon kami na ibang number na lang ang gamitin and let the sender’s identity be anonymous. Though I had a doubt it would work, considering that it was more suspicious to receive a message coming from an unknown number, Ed told me he believed at least one of you would take his message seriously. Sinabi niya pa na kilala niya kayo at alam niya na hindi n’yo siya bibiguin. Alam niya na maililigtas n’yo si Jamie sa panganib.”

Her words sunk into silence and it was then that I realized that if it wasn’t for Ed then I would no longer be alive. The image of him, smiling that signature smile of his, flashed inside my head and I couldn’t help myself from smiling back. I don’t know how I could express to him my gratitude in saving me. The pain and hatred instantly melted and I felt warm inside, knowing he was really who I think he was.

And that he had chosen to take the role of the villain and endured being hated to help us in solving the mystery behind the incident several years ago and eventually put an end to all of this.

“Shit. Now I felt bad about what I said earlier,” nakasimangot na sabi ni Nick.

“It’s alright,” Paris said him. “Normal lang naman na mag-react ka nang gano’n. Isa pa, simula nang maging determinado siya na ipagpatuloy ang plano niya ay handa na siya sa kahit anong salita o sakit sa katawan na makukuha niya mula sa inyo.”

Napangiti at napabungisngis naman ang ilan sa’min dahil sa sinabi niya. Sa kabila ng lahat, hindi pa rin siya nagbabago, I thought to myself. Mapagbiro pa rin siya.

“I have another question,” seryosong-seryosong sabi naman ni Carl.

“Ano ‘yon?” tanong ni Paris.

“If the second message was what we’re really going to witness tonight, then how did Ed make it possible for the criminal to be arrested, knowing that the police was on the Perez’s side?”

“You’ll soon find it out ‘cause we’re already here,” sabi ni Paris. Sumilip ako sa labas habang nagmamaneho siya papasok sa parking lot ng mansyon at nagulat ako dahil ang daming tao. Mga reporters, cameraman, at mga pulis.

Anong nangyayari?

I felt my heart beat erratically against my chest and the coldness of the sweat on my forehead. There were fear and confusion in my eyes for this was not the scene I was expecting to see. I couldn’t stop thinking that there was something big that was about to happen—something that we would regret, like stepping into the landmine hidden in the field of roses.

Alarmed and shocked as I was, Carl immediately went out of the car the moment Paris hit the brake. Nagsisunuran naman sina Lloyd sa kanya. Inangkas ako ulit ni Nick sa likod niya at pilit kaming nakipagsiksikan sa mga tao para malaman kung anong kaguluhan ang nagaganap sa mansyon.

“Can you now tell me what the fuck is happening?” Carl questioned as he turned to Paris who was standing beside us. Unlike us, who couldn’t stop the wave if anxiety rising up inside our body, she looked as if what her eyes were seeing was what she expected to see—like everything was still according to their plan.

“Buti nakita ko kayo!” Someone shouted from a distance. Lumingon ako sa pinaggalingan ng boses at nanlaki ang mga mata ko sa aking nakita.

“Ed! Ice!” I said while watching him and Ice struggled their way towards our spot. Nang makalapit na sila ay sinabihan ko si Nick na ibaba ako at alalayan na lang niya akong makatayo in case na sumakit ang kaliwang parte ng tiyan ko. Pumayag naman siya kahit na may pag-aalinlangan sa mga mata niya.

"Yo," Ed told me in a gentle voice.

"Salamat," was all I could say. I was just too happy to see him again with the typical warmth in his eyes and boyish grin on his face.

"Wala kang dapat ipagpasalamat. I just did what I think is right," he answered. "And I'm sorry if I have to deceive all of you in order to ensure the success of my plan,"

Umiling ako at ngumiti sa kanya. "Tapos na 'yon."

"Anyway, I guess Ice would kill me if I didn't give him the chance to talk to you," biro niya at natawa naman ako nang bahagya. Siniko siya at inirapan ni Ice and we doubled in laughter.

Ice looked at me with hesitation before he said, “Naks. Pareho na tayong takas sa ospital.”

Napangiti ako at agad na yumakap kay Ice. “I’m glad you’re safe,” I said and heard my own voice broke.

“Stupid, isn’t that what I should tell you?” he said, hugging me back. “Why the fuck didn’t you tell me that someone was after your life?”

“I’m sorry, ayoko lang naman kasi na mag-alala ka pa,” sabi ko at nang humiwalay ako sa pagkakayakap ko sa kanya ay saka ko lang namalayan na umiiyak na pala ako.

“Tsk. Do you think I’d buy that excuse?” he said as he rolled his eyes.

“Bakit, ikaw rin naman ah,” nakasimangot kong sabi. “Sobrang pinag-alalala mo ‘ko nang magsinungaling ka sa ‘kin at aminin mong ikaw ang pumatay sa mom ni Carl kahit hindi nama—”

“It was me. It was really me who killed her,” pagmamatigas niya pero agad ko siyang binatukan.

“Enough with your lies! Alam na naming pinuprotektahan mo lang ang totoong salarin!”

“W-what are you saying?” he asked nervously while breaking his eye contact with me. “I already told you I—”

“Ice, hindi mo kailangang akuin ang kasalanan ng iba,” singit ni Lloyd sa usapan namin. “Isa pa, hindi rin maniniwala ang mga pulis sa ‘y—”

“Sinabi na ngang—” Nahinto sa pagsasalita si Ice nang magsimulang tumindi ang ingay ng mga tao sa aming paligid. The numerous camera flashes almost blinded my eyes. Buti na lang sinabihan ako ni Nick na iaangkas niya ako ulit sa kanyang likod para makita ko ang nangyayari.

The ocean of people was heading towards a single direction, and it was the entrance of the mansion itself. I narrowed my eyes to see the group of individuals who came from the huge opened door and my face became pale as I recognized Kuya Sebastian and he was walking with four men in police uniform.

At nakagapos ang mga kamay niya.

At that instance, I froze and forgot how to talk. I was tongue-tied and my mind went blank.

A forest of microphones was thrust into Kuya Seb face and he was assaulted by millions of questions regarding the murder which happened twelve years ago. He didn’t say anything after admitting he did it. The crowd seemed elated about his answer that they asked for more details.

Then I saw Ms. Sherry, weeping, as she followed them. She was repeating the same words over: “Please don’t arrest him, I’m begging you! Please… it was not him! Wag kayong maniniwala sa kanya! Nagsisinungaling lang siya! Hindi niya 'yon kayang gawin! Wala siyang kasalanan sa mga nangyari! Wala!"

Huminto lang si Ms. Sherry sa pagsasalita nang lingunin siya ni Kuya Seb at titigan nang masama bago ito bahagyang umiling. The coldness of his expression sent shivers down my spine. Ms. Sherry put her hands on top of her mouth and sobbed endlessly.

Then he completely turned his back against her and continued to walk. The crowd eventually gave him and the police escorting him a way towards the police car.

Tumingin ako kay Ice at nakita kong nanlaki ang mga mata niya sa gulat. Tumakbo siya at nakipagsiksikan sa mga tao para makalapit kay Kuya Seb. Then he shouted in tears, “It wasn’t him! It wasn’t him who did it! It was me! I killed that woman! I killed her! Believe me, it was me! I dit it! I did it!”

Pero imbes na pansinin siya ng mga pulis ay nagpatuloy lamang ang mga ito sa pag-alalay sa pagpasok ni Kuya Seb sa sasakyan. Samantala, dinumog naman si Ice ng mga reporter at ng kanilang mga tanong.

Sa kalagitnaan ng ingay ng paligid, sa pinagsamang sigaw at hagulgol ni Ice at Ms. Sherry, sa sandamakmak na tanong at bulungan ng mga tao, sa nakakabingi at nakakasilaw na flash ng daan-daang camera, ay nakarinig ako ng isang kakaibang ingay.

It was the sound of someone getting hit in the face. Hard.

I tensed when I saw that it was Ed at si Carl ang sumuntok sa kanya. Nabuwal sa semento si Ed at sapo ng isa niyang kamay ang pasang nakuha niya mula sa suntok ni Carl.

Carl’s eyes flared and it seemed to me that his glare could produce giant flames that could burn Ed in an instant if he wanted to; and that time I thought that it was the first time I saw him with that kind of aura. Nanginginig ang kanyang buong kalamnan sa galit habang nakatitig nang matalim kay Ed sa hindi ko malamang kadahilanan.

"Bakit mo ako sinuntok?!" inis na tanong ni Ed at inalalayan siya nina Raz na naguguluhan ding tulad ko sa sitwasyon.

"Why the hell did you involve the media in this mess?!" pasigaw na tanong ni Carl at ngumisi si Ed.

"Isn't it obvious?" Ed glared back at him. "I tipped off the media about the truth in order to bring justice to your mom's death! Tapos ito pa ang igaganti mo sa 'kin ngayon, ha? Ha?!"

"The truth? What the fuck are you saying?" Carl narrowed his eyes and grinned as he shook his head. "I misjudged you," he pressed. "I thought you're amazing for doing something I couldn't do and that's outwitting Sebastian. But those feeling of respect and admiration completely vanished when you fucking let them arrest the wrong person!"

Chapter 25: To Be Embraced By Darkness

Jamie

Young Lady,

If you are reading this, I suppose you’re surprised that the box I’ve given you few years ago would contain my first and last letter to you. Pinagkatiwala ko sa isang malapit sa ‘king chef sa mansyon ang susi ng kahon and I told him to give the key to you if something happens to me.

I had long since accepted that this time would come; for everything that started had to end and all secrets could never be kept hidden forever. And that no matter how much I could expertly lie with a straight face, I knew someday someone would see beyond my lies and that person would do everything just to find out the truth, regardless of the damage it could bring to those person directly or indirectly involved with the incident.

I’ve written this letter for you to understand why I did all the things I’ve done and why you must never think it’s your fault. You didn’t do anything wrong. Keep that in mind. I did everything of my own accord; that’s why if ever I would get arrested or killed, I hope you’d do me a favor and remain silent about what you know. Because only in that way I could ensure your safety and protect the honor of the Perez family. Only in that way I could accept my punishment wholeheartedly, without worrying about my master.

And Young Lady, please don’t ever blame yourself for whatever it was that’s gonna happen to me. I know you’re too kind for your own good and you have a tendency to do everything that you can to help others but please… kahit ngayon lang, isipin mo naman ang sarili mong kapakanan. Hindi naman masamang unahin muna ang sarili bago ang iba, lalo na kung paminsan-minsan lang.

Hayaan mo akong tanggapin ang kaparusahang nararapat sa ‘kin dahil hindi ako naging mabuting butler sa ‘yo. I know that, at this point, you’d disagree with me but let me tell you that the tragedy that happened twelve years ago would never occur if I didn’t pretend I hadn’t recognized the lie that came out of your lips when you called me that morning to say that you forgot something in your room. Kung tutuusin, I could offer to bring what you forgot in your school but I didn’t say anything and just asked the driver to pick you up and drive you home. Or maybe, that time I thought that even if I say something, you’d still insist to pick your things up yourself.

Then I realized that it has been awhile since the first time I heard you lie.

I believe that was when you’re just nine and I was thirteen. You’re waiting for your driver to fetch you in front of your school when I approached you and asked for directions and without missing a beat, you smiled and helped me, not knowing that I came to deceive you and that my old man was going to abduct you the moment we’ve passed the corner of the street where he was hiding. That was the modus operandi my dad devised in order for us to survive living in this world where money and power is everything.

As you may already know, I could lie like an expert. It was as easy as breathing. Unlike you who looked like you’ve never even lied before, like you’ve been brought up right and taught about morality and all. I always had my eyes out for opportunity to make money by deceiving people - that’s why they were narrow and observant and always ready to look for a prey. Unlike yours which were big and innocent, like they’re made to see the beauty of the world which I thought, that time, I would never be able to see.

I’ve been brought up with the idea that if I don’t lie and deceive people, if I don’t dirty my hands, then I wouldn’t eat. I would starve to death and I highly doubt you have experienced drooling over a sight of food—whether it was a burger someone was eating at a nearby park, a stale piece of meat on the greasy and smelly floor of a supermarket, or a spoonful of spaghetti thrown in a garbage bin surrounded by buzzing flies—before. After all, you seemed like someone who was not going to touch your food unless it was expensive or made out of the finest ingredients and cooked by world class chefs.

And maybe all of those things I’ve mentioned, all the differences we had, made me choose you us our next target. I know it’s not your fault for being born in a wealthy family. Hindi mo kasalanan na bumagsak ang negosyo ng tatay ko at kinailangan niyang mag-declare ng bankruptcy para matakasan ang mga utang niya. Hindi mo kasalanan na naging mahirap kami. Hindi mo kasalanan na kumakain ka ng masasarap na pagkain habang nagugutom kami ng tatay ko. Hindi mo kasalanan na hindi mo kailangang magtrabaho at pumapasok ka sa isang maganda at prestihiyong paaralan samantalang kailangan kong huminto sa pag-aaral para magtrabaho. All of those were not your fault, but during that time, I thought it was unfair. It was unfair that I had to suffer while someone like you was happy beyond my imagination. I thought, with the selfishness and jealousy of a thirteen year-old child, that it was only right to let you taste even just a small part of my misery.

Yet when my old man had successfully abducted you to our place and called your parents about the ransom and praised me for choosing the right victim, I couldn’t feel happy at all. Because that moment, even though you’re blindfolded and your lips were taped and your hands and feet were tied, you didn’t cry and you absolutely had no plan on looking miserable in front of the persons who kidnapped you. Tahimik ka lang, nakikiramdam. Ni hindi ka nga masyadong pumalag no’ng dinukot ka ng tatay ko eh. Naisip ko no’n na kakaiba ka sa lahat ng mga batang nabiktima namin. Though I could notice that you’re slightly trembling with fear, you desperately hid it. Humanga ako sa katatagan mo at siguro dahil doon ay naisipan kitang kausapin nang lumabas noon ang tatay ko para magsigarilyo.

Under the grim light of the small candle lamp that illuminated our worn out hiding place (see? Up until now I couldn’t call it a house, much less a home), I apologized to you and seconds later, I saw tears dribbled down your face. Yet you didn’t tell me anything; you just remained quiet and listened to me. I, then, told you, as sincerely as I could, that I am sorry for tricking you. I know you’re scared but don’t worry, even though my old man badly loves money, he is not ruthless enough to hurt or kill you. As long as your parents will give us the money that we asked, we will set you free. And you’d soon be back into your world and eventually forget that this all happened, that we’ve cross our paths and me and my dad deceived and abducted you for money.

Know what? I know what it feels like to see nothing, to be imprisoned in a dark and horrifyingly quiet place such as this. In fact, I always feel that way ever since I was born. I was imprisoned; I was trapped inside a place where I couldn’t escape, no matter how much I wanted to. Like what you’re experiencing now, I’ve never had the chance to walk and talk freely. I’ve never had the chance to do the things a normal kid should do. But don’t get me wrong. I’m not blaming my old man for anything and everything. He’s my dad, after all. At kahit na alam kong mali ang ginagawa namin, alam ko, at naniniwala ako, na hindi kami masasamang tao. Talagang naipit lang kami sa sitwasyon kung saan wala kaming ibang magawa kundi ang gumawa ng masama para patuloy na mabuhay.

I had never been the type to pity our victims and I never dared talking to them but just as I’ve told you, you were different. Looking at your tears was like a painful slap to my face. It was a reminder of how filthy I was inside, how dark my soul was, and how I could never be as pure as you. It was because of you that I could still feel guilt for the wrong things I’ve done, that I was still capable of feeling something despite what I’ve been through. You made me realize that a short talk with a complete stranger could change one’s life. Though never did I imagine that because of that, you would do something as outrageous as lying for me.

Ilang araw bago namin kunin ang ransom money mula sa mga magulang mo ay nagawa mong tumakas sa hideout namin. And as if it wasn’t enough for you to feel satisfied, you went back several hours later and dragged me out of that place. Kinabahan ako no’n kasi sabi mo pupunta tayo sa pulis. Akala ko isusumbong mo ako at ipapakulong. Pero dahil nanghihina ang katawan ko dahil sa pambubugbog ng tatay ko sa ‘kin nang malaman niyang nakatakas ka ay hindi ako makatakbo palayo sa ‘yo. That time, I was prepared for the worst but then you told the police that you’ve been abducted and that I was the one who saved you. I was about to open my mouth to protest but you narrowed your eyes and gave me a hard pointing look before you slightly shook your head.

Soon after, my old man was arrested and your dad asked me to live in the Perez mansion in exchange for my service as your future butler. You told me that my dad would be fine so I don’t have to worry about him. Though you don’t know how many years he would stay in prison, at least he would not have to deceive anyone anymore just to eat and survive. He would not ask me to do the same thing again and thus, I would be free from the prison I’d once mentioned to you. After saying those words, you smiled sweetly at me and as if on cue, I cried.

For my sake, you lied for the first time. You lied with those big and innocent eyes of yours which knew nothing but beauty in everything and I knew, right then, that I owe you my life. And I would do anything for your sake, even if it’s admitting a crime I know you didn’t intentionally commit.

Nang bumalik ka nang umagang ‘yon, pumunta ka sa kwarto mo at sinundan kita. May kinuha ka sa drawer mo at nilagay mo ‘yon sa bulsa mo bago ka nagpaalam sa ‘kin na pupuntahan mo lang saglit si Master Art para magpaalam at para i-check kung maayos na ang pakiramdam niya. You told me not to follow you and just wait for your return. Pero may ideya na ako no’n kung saan ka talaga pupunta. After ten minutes or so, you came back with your face already pale. You were grasping for air and your whole body was trembling. Before I could ask you what’s wrong, you ordered me to call the driver because you have to go back in school to catch up on your lessons.

Nasa daan na kami pauwi ng mansyon, pagkatapos ka naming ihatid, at naipit kami sa traffic dahil may ginagawang kalsada noon nang tumawag sa ‘kin si Master Art at sabihin niya sa ‘kin ang tungkol sa nangyaring krimen sa mansyon. I was surprised when he said it was Young Master Ice who did it. I had a suspicion that you had no idea that your little brother witnessed what you did in the library and maybe he was hiding at the bookshelves and when he came out, your mother, Madame Hilda, saw her. Inakala agad niya na siya ang gumawa dahil wala nang ibang tao doon kundi siya.

Even if you noticed the Young Master, I knew it would be impossible for you to frame up your little brother for your own wrongdoing. Kilala kita at saka walang maniniwala na si Young Master ang gumawa no’n—though it seemed that time, Master Art and Madame Hilda were too shock to think rational about what happened. They, then, decided to cover up the crime that they assumed Young Master did and Master Art asked me to take care of that secret as long as I live. He told me to think that I was doing it to preserve the honor of the Perez family and protect you and Young Master’s future.

Nang makabalik kami sa mansyon, wala na ang bangkay roon but I was left with instructions about what I should do next and who I should contact about the disposal of the body. Few minutes later, nakatanggap ako ng balita na naaksidente sina Master at Madame and I immediately thought that it was suicide.

Pero wala akong sinabi sa ‘yo. Wala. Kahit no’ng tinawagan kita no’ng araw na ‘yon tungkol sa ‘aksidente’. Kahit lumipas na ang maraming taon, kahit ga’no ko pa kagustong sabihin sa ‘yo ang nalalaman ko ay nanatiling tikom ang mga bibig ko. I also didn’t tell you that Ice’s illnesses were probably because of you and what you’ve done that he happened to witness that day. I lived my life in the secret embrace of a dark memory, of a horrifying truth, that could break your heart, mind, and soul if you would ever find out. I’ve done everything that I could to protect it even if it would make my soul sink further into the darkness. May mga pagkakataon na pinagsasabihan mo ako. Maybe because you already had an idea that I was doing again what you forbid me to do. But it’s not like I could stop myself from deceiving people just because you told me not to. Lying had been my armor in every battle I’ve faced. It was one of the few things that no one could ever take away from me. It was just, simply, a part of who I am. But that doesn’t mean I’ve never been true to you. I hope you already know that.

I watched as you secretly blame yourself for everything that had happened in your family while acting like you've forgotten about it all. I watched as you flipped the pages of your family album every time you missed them and the past you couldn’t return to. I watched your tears well up in your eyes as you laughed softly or smiled brightly upon reminiscing your memories with them in each pictures. Then you’d sob all night and hate yourself furthermore.

I’ve seen every effort you made to be accepted and respected by the rest of the people in your family’s businesses. Alam ko na sinusubsob mo ang sarili mo sa kakatrabaho para pagbayaran ang kasalanan mo sa pamilya mo. Tinanggalan mo ang sarili mo ng karapatang maging masaya. Tinanggalan mo ang sarili mo ng pagkakataong maranasan ang mga bagay na ginagawa ng mga babaeng kaedad mo. You’ve never dated anyone and haven’t even fall in love. I watched you imprison yourself with your duties and responsibilities, with your agony and guilt, with your constant longing for your little brother’s attention and acceptance, for your family’s forgiveness, without ever forgetting your sin.

But you think those things were still not enough and no amount of sacrifice would ever make you feel that you’re already forgiven. Though I think, more than anything else, it was yourself you couldn’t forgive.

Watching you was a painful sight, like a flicker of light piercing my heart. And when I think about the guilt you felt, the self-loathing, I felt physical pain. I felt like I was the one who made you suffer and took away your happiness. I tainted you with the darkness of my soul, thus making you a liar and a sinner. That’s why you don’t have to blame yourself anymore. I was more than willing to take the blame and march into hell if it means I could bring back to you the life you've lost after meeting me.

Let me deceive you one more time and I promise you that this will be the last.

Forget about what happened twelve years ago and live your life to the fullest. Forgive yourself. Palayain mo ang sarili mo mula sa pagdurusa, takot, pangamba, at pagsisisi. Turuan mo ang sarili mong maging masaya. You deserve it.

Bumalik ka sa dating ikaw, no’ng bago pa tayo nagkakilala. Remember the strength you had inside you and the purity of your heart which was reflected with your big and innocent eyes. They were made to see the beauty of the world that I was no longer a part of.

Your personal butler,

Sebastian Lim

P.S. Have I ever mentioned that I love you, Sherry? Probably not. It's against my policy to be treated as more than a butler after all.

IT happened unconsciously; tears streaming down my face as I pressed the back of my palm to my lips so I wouldn’t start sobbing out loud. I put down the letter that I just read on the table and felt my heart constricted painfully inside my chest. Ang liham na ‘yon mula kay Kuya Seb ay ang una sa dalawang sulat na nakalagay sa isang sobreng nakalapag sa bedside table ng silid ko pagkagising ko nitong umaga.

It has been five days since Kuya Seb was arrested by the police and the topic has been turned into a media circus. Kahit saang TV channel ka manuod, kahit anong diyaryo ang tignan mo, maski sa social media, laging laman ang balita tungkol sa murder na naganap twelve years ago. Kuya Seb took all the blame and never mentioned anything about anyone from the Perez family or the police force and the underground society who helped him. At dahil dito ay galit na galit sa kanya ang taong bayan at sigaw nila ang habang buhay niyang pagkakakulong.

Nabatikos ang mga pulis dahil kailangan pang may mag-tip off sa media bago nila madakip ang salarin. Naging isyu ang kalidad ng serbisyong binibigay nila sa taong bayan at kung sapat ba ang pondo ng gobyerno para sa mga trainings and seminars nila.

Carl was blaming Ed for what was happening. He said that if he didn’t involve the media, then everything wouldn’t get more complicated than it already was. Nauunawaan ko naman na gusto lang ni Ed na makatulong dahil ang paghingi ng tulong mula sa media at sa taong bayan ay isang mabisang option kung ang nais mong parusahan ng batas ay may kapit sa underground society o sa mga pulis mismo. Kaso ang problema ay hindi niya alam ang katotohanan so what the media and the public knew about the case was all wrong.

“What you did was so fucking reckless I want to strangle you!” I remembered Carl told him that night.

Even Ice loathed Ed for what he did. “Bakit mo ginawa ‘yon? Bakit mo pinahuli si Kuya Sebastian?!” Ice questioned him while he was shaking his shoulders and crying earnestly. “Sinabi ko naman sa ‘yo di ba, ako ang may kasalanan! Ako! I was the one who did it! Not him!” Habang patuloy niyang sinisigawan at minumura si Ed ay nagsimula siyang atakihin ng kanyang mga sakit. Agad na hinawakan siya nina Raz at Nick sa kanyang mga braso para makontrol ang kanyang pagwawala.

“It’s better if we get out of here before the reporters would know we’re somehow connected with this mess,” Carl suggested as he asked Raz and Nick to bring Ice inside Paris’s vehicle. “Another thing, Ice needs to be brought back to the hospital. Halika na kayo.”

I was having second thoughts to join them because I was worried with Ms. Sherry but Carl narrowed his eyes at me and said, “That fucking bitch doesn’t deserve your pity, Jamie,” before dragging my arm with him.

Habang nasa biyahe kami ay unti-unting nawalan ng malay si Ice. “I-I’m sorry,” Ed mumbled, his vision was beginning to be filled with tears. “I really thought it was him.”

“That’s what his real objective,” Carl said sharply. “To make everyone think it was him so we wouldn’t have to suspect that it was really somebody else.”

“Pero pa’no mo nalaman na kapatid ni Ice ang totoong salarin?” tanong naman ni Lloyd sa kanya.

“First, he let the police arrest him and even admitted the crime. If he’s the real perpetrator then do you think he will do those things? No. Even if he doesn’t expect the arrival of the police and the media, he should have done something to prevent them from arresting him. He’s insanely good in strategy-making; it is impossible that he can’t come up with anything at the last minute. And he could have denied the accusation, knowing that there is no longer an evidence that will prove that he’s indeed the criminal,” Carl explained after he shifted his gaze from Ed to Lloyd. “Then, he glared at Sherry and shook his head a bit. The bitch closed her mouth and bawl her eyes out. Why did he have to do those things? Because he knew that if he didn’t, his Master will spill everything that she knew.”

That night, I felt like it was the end of the world.

I couldn’t breathe and everything that I hoped for came crashing down like nuclear bombs which were created for destruction.

Why do things have to turn out this way?

I watched Ice outside the window while the doctors were checking his condition.

Why is God so cruel to us?

My friends were arguing about what we should do next after they’ve watched through Paris’s cellphone the late night news which was nothing but what happened earlier at the Perez mansion.

“It was too late to handle the whole situation,” Raz said seriously though panic was evident in his eyes. “Wala na tayong ibang magagawa kundi manahimik at mag-abang sa mga mangyayari.”

“Kung saka-sakaling may mga reporter na magtanong sa inyo about the case, just tell them you don’t know anything about it,” Carl suggested and they nodded in agreement.

“What about Ice’s sister?” Nick asked him. “Are we just going to let her—”

“Of course not,” Carl answered him and I noticed that he’s managing to contain his agitation, even though it’s coursing through him, looking for a way out. “But this is not the right time for revenge. Not until this fucking media intrusion is over.”

“S-Si Ice,” I butted in their conversation, “hindi n’yo ba naiisip kung anong mararamdaman niya kapag—”

“Jamie, pinatay ng ate niya ang mom ko,” madiing sabi ni Carl. “Do you think I could simply overlook that fact just because I happened to be his friend? Fucking no! I will never forgive that bitch for faking her innocence after all these years! I will never forgive her! At gagawin ko ang lahat para lang makaganti ako sa kanya!”

“Would that solve anything, Carl?” tanong ko sa kanya. “Would avenging your mom can make you satisfied? Would it make your mom in heaven happy?”

“Sinasabi mo lang ‘yan kasi hindi mo matanggap na ang Sherry na ‘yon ang tunay na kriminal!” he spat, his cold and furious eyes glared at me. “Na ultimo ikaw, pinaniwala niya na mabuti siyang tao at hindi niya kayang gawin ‘yon!”

I looked away and fell silent. Carl was right. That moment, I couldn’t believe it was Ms. Sherry who killed Mrs. Park. I couldn’t believe that she could do that kind of thing. I wanted to hate her with all my might. Gusto ko siyang sumbatan at sigawan. Gusto kong ipamukha sa kanya kung gaano karaming tao ang nadamay nang dahil sa ginawa niya. I wanted her to apologize and admit her crime. Pero hindi ko magawa kasi may parte pa rin sa akin na umaasang hindi iyon totoo. There was still a part of me who couldn’t forget her kindness and her endearing smile. Or maybe I was just afraid to look away from the image of her that was etched in my head. I was afraid to accept that I had been fooled by her.

Why does happiness seemed to be such a distant past we can’t go back into?

Pagkatapos ng gabing ‘yon, hindi na ulit ako kinausap ni Carl. Huli ko namang nakausap sina Nick four days ago via phone call, nang bisitahin nila si Ice sa ospital at sabihin sa ‘king nagkamalay na ito. Hindi ako makabisita sa kanya dahil nga hindi pa tuluyang naghihilom ang sugat ko sa tiyan saka napwersa ko rin ang sarili ko nang tumakas kami mula sa ospital kaya kailangan ko ng pahinga.

Right now, I was staying in my room at Lola Salome’s house. Pumayag na din naman ‘yong mga duktor na ma-discharge na ako at ipagpatuloy ang pagpapahinga sa bahay. Pinagbawalan nga lang nila akong maggagalaw masyado at magbuhat ng mabibigat na bagay.

No’ng isang araw ay kausap ko sa cellphone si Ice at base sa boses niya ay matamlay pa rin siya. He even asked me if I knew about Ed’s plan. Mukhang di pa rin nawawala ang galit niya kay Ed. Tinanong ko naman siya tungkol sa gabing iyon, kung paano sila naging magkasama ni Ed at sinabi niya sa ‘kin na habang naglalakad (at naliligaw) siya palabas ng ospital para isuko ang sarili sa mga pulis ay bigla siyang hinarang ni Ed at sinabi nito sa kanya na ito na ang maghahatid sa kanya pero imbis na sa police station e sa mansyon siya nito dinala.

“W-why did you keep on insisting that you’re the one who killed Mrs. Park?” I asked in hesitation and after a few moments of silence, he said, “Because it was the truth.”

“Liar,” sabi ko. “Ice naman—”

“I was trying to… change the truth by lying,” he said, sadness was creeping into his voice. “She’d been through a lot of suffering because she had to deal with me. That’s why… I wanted to do something for her.”

“Pero—”

“I don’t want to see her tears again. I’ve seen enough of it.” I could hear his voice broke. “Ayoko na siyang masaktan pa nang dahil sa ‘kin.”

“Pero mali pa rin na akuin mo ang kasalanang ginawa niya. Hindi mo naman kasalanang—”

“No, it’s my fault. Duwag kasi ako.” His soft stifled sobs from the other line and it was enough to break my heart. “Kung hindi ako natakot at naduwag nang mga panahon na ‘yon, kung lumabas ako mula sa pinagtataguan ko, eh di sana napigilan ko siya. Eh di sana hindi nangyari ang lahat ng ito." As he spoke, I could feel the tears flowing on my cheeks. “Kung hindi sana nangialam si Ed eh di sana hindi madadamay si Kuya Sebastian.”

“But don’t you think that Kuya Seb was thinking the same thing that’s why he let the police arrest him?”

“Jamie, you don’t get it. If Kuya Seb will be in prison, then what will happen to Sherry? Siguradong mas lalo siyang malulungkot kung maiiwan siya sa piling ng walang kwenta niyang kapatid. Mas mabuti pa kung ako na lang ang mabilanggo para makalaya na siya mula sa ‘kin. Para mabawasan na siya ng intindihin sa buhay.”

Thinking about the conversation we had that day and the content of Kuya Seb’s letter produced a sharp twinge that was slowly spreading like poison throughout my body.

Kuya Sebastian embraced the darkness in his heart to protect the one he secretly loves and Ice loathed himself for failing to take the blame to this heart-wrenching tragedy. And I was crying my eyes out knowing that I couldn’t do anything for them.

Habang umiiyak ay napansin ko na liban sa mga luha ko na pumatak sa sulat habang binabasa ko ang liham ni Kuya Seb kanina ay may mga nauna nang natuyong bakas ng luha doon. It was probably Ms. Sherry’s. Pwede ring kay Kuya Seb, habang sinusulat niya ito—since it was handwritten, with his signature at the bottom.

I sniffed and gulped as I mustered all the courage that was left of me to open the second letter and just as I expected, it was from Ms. Sherry.

Jamie,

Thank you for deciding to read this instead of throwing it away. I know you’re wondering why I’ve written a letter to you in spite everything that happened. I know you’re angry at me and I believe I deserve your hatred. I know this might sound too late but I want to apologize to you. I’ve got you tangled up in this and let you shoulder the weight of the problems in my family. I’ve let you face the things I couldn’t face myself and I know that as an adult, that’s beyond being irresponsible.

I’m sorry for not having the confidence and courage to explain all this to you in person. I’ve been calling you before but you’re not answering it so I thought that you don’t want to talk to me anymore. Who would want to talk to someone like me anyway?

I’m sorry. I know those two words or this entire letter itself is not enough to describe how remorseful I am but I hope that this could somehow alleviate the pain you’re feeling right now. Don’t worry, I’m not going to ask you or anyone to forgive me because what I’ve done is something unforgivable. I just wanted someone to listen to me for the last time and I wanted it to be you, hoping that you won’t mind.

I attached in the envelope the letter that Sebby wrote for me and if you’ve already read it then you may continue reading this; if not, kindly read it first so you could grasp what I am going to say next.

After reading that letter, my eyes started to be filled with tears just as my heart was overflowing with terrible sadness. Sebby was usually serious and quiet yet there were times when he liked to tease me. We’ve been together since I was nine yet I still couldn’t read what he is thinking. Even though he told me about him when they abducted me, and he cried with me while telling that he was blaming himself for his dad’s death when we offered prayers and flowers to his grave, there was a big part of him which was shrouded with mystery. He was always with me and I couldn’t think of tomorrow without his presence by my side yet at the same time, I felt he’s so far away and I would never reach him.  That letter was the first time I got the chance to peek inside his head.

When his laughters echo in the air, my heart flutters and I couldn’t think straight. Then I’d force back a blush that’s creeping up my face and drop by gaze to my feet. And whenever I noticed that there was a saddened sort of look in his eyes, I wanted to ask him what’s wrong but I wouldn’t do anything. It’s always been like that. All these years, I couldn’t bring myself to reach out to him and tell him my feelings because he was always saying he didn’t want to be treated as more than a butler. Or maybe, I was just afraid of the consequences if I told him I love him. Natatakot ako na magbago siya at ang distansya sa pagitan naming dalawa ay lalong lumaki. Or maybe, I was just afraid to know what’s on his head because it might be something different from what I would like him to think about me.

Siguro nga natatakot lang akong masaktan kaya pinili kong maging duwag. Pinili kong manatili bilang master niya. Pinili kong walang gawing hakbang para mas maunawaan ko siya at magkalapit kaming dalawa. And I deeply regret that decision of mine because if I only knew he felt the same way, then maybe the future would hold a different path for the both of us. If only I was brave enough then he wouldn’t be clueless about what I feel about him. He wouldn’t have to deal with so much sadness alone.

If only… Those two words were one of the saddest phrases in the human dictionary, don’t you think so too? But I also think that this phrase was important in someone’s life because it would teach you a lot of lessons… like telling someone you love him before it’s too late.

Going back to his letter, I felt so happy when I read my name that I cried my eyes out and wailed like a Banshee. ‘Yon kasi ang unang beses na tinawag niya ako sa pangalan ko, bagay na lagi kong sinasabi sa kanya na gawin niya pero hindi niya ginagawa.

And I hated him for being so unfair, for being sneaky, for being such a tease, and for loving me so much he sacrificed himself for me. Even though I don’t deserve him. Even though he knew nothing about me. Even though I was the lowest of all human beings.

Sebby was wrong when he wrote that I didn’t intentionally commit the crime. He’s wrong, Jamie. I hate that woman so much I killed her. And it may have been wrong to kill someone, but still, after these twelve years that had passed, I couldn’t bring myself to forgive her.

And I could recall almost every detail of the murder like it just happened yesterday; after all, I had done it with my own hands.

That woman planned to destroy my family. Lagi siyang bumibisita sa mansyon kapag wala si mom kahit pa ayaw na siyang harapin ni dad. She kept on insisting herself to my dad even though he didn’t have any feelings for her. And do you know what’s worst? Palaging nagtatalo sina dad at mom dahil sa kanya. Siya ang dahilan kung bakit ayaw ni mom na manatili nang matagal sa mansyon. Kaya lagi siyang lumalabas. Siya ang dahilan kung bakit nadadagdagan ang stress na nararamdaman ni dad sa kanyang trabaho. Nadadamay tuloy ang walang malay na si Ice sa init ng ulo niya dahil sa babaeng ‘yon. She was a curse that I wanted to disappear. ‘Cause if it wasn’t for her, none of this would ever happen at hindi tuluyang masisira ang pamilya namin.

That’s why I decided to talk to her that day. Alam ko na nasa library siya kaya doon ako dumiretso pagkagaling ko sa kwarto ko. Sabi ko sa sarili ko noon, kapag hindi siya nadaan sa pakiusapan, sasaktan ko siya o kaya ay papatayin. Though of course, that time, I was just eleven so it hadn’t occurred to me the weight of my decision. All I know was what I was going to do was necessary to restore the family I had.

As you may have expected, the talk didn’t turn good. She was constantly denying her attempt of seducing my dad and not only that, she was treating me like a three-year old child and I hated it! I called her a ‘bitch’ and I told her to quit flirting with my dad. Pero imbis na sundin niya ang sinabi ko ay minura niya ako at sinakal. She was angry that I thought she was going to kill me. She’d been saying, “Shut up! You didn’t know anything so stop bothering, you useless brat!” Lalong nagpagalit sa ‘kin ang mga sinabi niya. She was the one who didn’t know anything. Hindi niya alam na nakakasira na siya ng pamilya ng iba and I have to make her realize that. Sinipa ko siya nang malakas at dahil doon, nabuwal siya sa sahig. Kumuha ako ng vase at nakita ko ang takot sa mga mata niya. Gumapang siya sa sahig habang iniinda ang sakit ng pagkakasipa ko sa isang binti niya.

I repeated what I said to her but she said she didn’t know what I was talking about. I told her I would hit the back of her head with the vase I was holding if she’d tell one more lie yet she still kept on denying it and it pissed me off a lot so I hit her with the vase. Natauhan na lang ako nang mawalan na siya ng malay. My mouth fell open in disbelief. She’s already dead and I was the one who killed her. That moment, I felt lighter, like clouds clearing after a terrible typhoon. I’ve finally done something for my family that only I could do.

The death of that woman was the reminder that, twelve years ago, something inside me had died along with her.  It’s as if the person I’ve been before vanished without a trace and a new one appeared in its place. That’s why what Sebby said in the letter would be impossible. I couldn’t go back to the old me. Because the me that he knew was already dead, twelve years ago. I was not that kind of Sherry anymore. Because I let the darkness building up inside me eat my soul and control my body. Because I’ve chosen to become someone who could see beyond the beautiful façade of the world.

However, despite of what I’ve done, I didn’t know that Ice was hiding in the library that day. Believe me, I didn’t know that until I’ve received Sebby’s call when I already went back to school. And I didn’t know that I was the reason why Ice had been sick until I’ve read Sebby’s letter. Or maybe, even before, I had already known that possibility but I was afraid – terribly afraid – of accepting it as the truth. Natatakot akong tanggapin na sa pagnanais kong mabalik sa dati ang pamilyang minamahal ko ay ako mismo ang nakasira nito. Natatakot akong harapin ang katotohanang ako ang naging dahilan ng tuluyang pagkawasak ng pamilya ko. Na ako ang dahilan ng pagkakasakit ni Ice at ng pagpapakamatay ng mga magulang ko. I was afraid of it all that was why I pretended to be innocent. I pretended that I knew nothing about what really happened that day. I pretended to be the victim.

I did those things to protect myself from the truth.

Because I’m selfish. I’m a bad person. I am only thinking of myself.

I was aware of what Sebby was doing behind my back. But I just let him sink further into the depths of darkness. I used him, his kindness… despite my feelings for him… and despite his feelings for me.

I was that kind of person, Jamie. And writing this letter made me recognize, finally, what I’ve been refusing to accept all this time. I was the worst. I killed someone and despite of taking away her life, I couldn’t forgive her. I was the reason why my parents died. I was the reason why Ice was suffering. Yet I still had the guts to play innocent and let Sebby took all the blame and now, the public hates him so much they want them to put him in prison for life.

And I wouldn’t let that happen. Not anymore. I was done playing the role of the victim. I was done acting innocent. I was done being his damsel in distress. I would not run away from the truth anymore.

I would properly face it. I, Sherry Perez, killed Carla Park, inside the library of our mansion, twelve years ago. Sebastian Lim just tried to cover up for what I’ve done.

So I hope, you’d bring this letter to the police, and let it be known to public. That’s the only thing that I could do for Sebby. And that would be the last thing I could do something right for his and Ice’s sake. I hope this wouldn’t be too much of a favor but please take care of them for me. Tell them I’m sorry if I was not who they thought I was. Tell them I’m sorry for bringing nothing but suffering to them. Tell them I love them from the bottom of my heart and I would forever engrave in my memory their love and kindness.

Sherry

After I read Ms. Sherry’s letter, I wiped my tears and felt my heart broke into a million pieces. I called out to Lola Salome and she knitted her brows in genuine confusion when she saw my swollen eyes.

“Anong nangyari sa ‘yong bata ka? Bakit namamaga ang mga mata mo? Bakit ka umiiyak?” nag-aalala niyang tanong.

“’La, please tumawag po kayo ng taxi. Ngayon na po. Kailangan ko pong pumunta sa mansyon,” natataranta kong sabi habang bumabangon.

“Ha? Pero di ba sinabi sa ‘yo ng duktor na—”

“Please, ‘La,” I pleaded her with a set of determined eyes and she nodded her head. Nang makatayo na ako ay kinakabahang nilagay ko ang dalawang sulat sa sobre at binulsa ‘yon. Nagmamadali akong naglakad palabas ng bahay at sumakay sa taxi. Binigyan ako ni Lola Salome ng pamasahe at bahagyang ngiti sa kanyang mga labi bago niya sinabi ang mga katagang, “Mag-iingat ka.” Tumango na lang ako at sinarado na ang pinto. Agad kong sinabi sa driver kung saan kami pupunta at sinabi ko na nagmamadali ako.

I clutched the envelope in my pocket; my heart was beating wildly in my chest that I felt like throwing up. Then I silently prayed to the Lord that I was wrong and it wouldn’t turn out the way I had in mind the moment I read the last three paragraphs of her letter.

Chapter 26: To Be In Trial

Jamie

THERE were lots of reporters and cameraman outside the mansion’s gate when we arrived. I was glad that Potato Guard still recognized me and opened the gate for me after the taxi left. Tumatakbong pumasok ako sa mismong mansyon at nang may makasalubong ako na maid ay agad kong tinanong kung nasaan si Ms. Sherry. When she said she was probably in her room, I quickly muttered my thanks and ran at the opposite direction across the hallway. Like my feet, my heart was racing and my mind’s running with endless probabilities about what Ms. Sherry would do with herself, which were mixed with my own little prayer that she’s fine.

Nang isang metro na lang ang layo ko mula sa pintuan ng kanyang silid ay nakarinig ako ng kalabog, at malakas na sigaw ng isang lalaki. I froze to my feet and felt the blood drained on my face. Shit, shit, shit. Nahuli na ba ako?

I looked up and closed my eyes and felt my body tremble with fear. What should I do? What should I do? God, please… tell me she’s still alive, I pleaded to the heavens in desperation as the image of her sweet smile flashed inside my head. ‘Jamie’, I remembered her voice calling me, ‘your existence is such a blessing to me. Thank you.’  Tears stung my eyes, the sequence of events following a tragedy splashing in my head, but I mustered all my strength to hold them back.

“Don’t die. Please, don’t let her die,” the words escaped from my lips and a tear fell from my eye.

I moved one foot forward and gulped before I started walking. I raised my right hand and reached for the doorknob. My anxiety was hindering my breathing and my heart felt like it was about to explode. Pipihitin ko na sana ang seradura nang may marinig akong nagsalita.

“What the fuck are you doing?! Damn it!”

Horror dawned on me as I realized the voice came from Ice. Pa’no siya nakapunta rito?

Nakarinig ako ng impit na iyak na nauwi sa isang may kalakasang hagulgol. B-boses ‘yon ni Ms. Sherry!

Nanginginig ang kamay ko nang bahagya kong buksan ang pinto at nakita ko si Ice na may hawak na patalim habang umiiyak naman na pilit inaagaw iyon sa kanya ni Ms. Sherry. Ang lalong ikinagulat ko ay kahit hawak pa ni Ms. Sherry ang isang braso ni Ice ay hindi na ito inaatake ng kanyang sakit. Does that mean he’s already cured? Or his mind just exempted his sister this time?

“Please just let me die, Ice! Akin na ‘yan!” sigaw ni Ms. Sherry sa kapatid. I could see the fear of death and the determination to die knitted in her screaming eyes.

“Hinding-hindi ko ‘to ibibigay sa ‘yo!” Ice shouted as he pushed his sister away from him. Parehong basa ng mga luha ang kanilang mga mata, katulad ko, at katulad ng langit sa labas ng bintana ng malawak at magandang silid na iyon.

“You don’t understand, Ice. I need to die! I need to. That’s the only way I know to atone the sin that I’ve committed!” humahagulgol na paliwanag ni Ms. Sherry.

“That’s not true! Why are you insisting that this is all your fault?! Ako ang may kasalanan! Ako ang may kasalanan kung bakit nasira ang buong pamilya natin!”

“You didn’t do anything wrong so stop trying to take the blame from me! B-because… because that’s strange. You’re strange now, Ice, aren’t you?” Lalong tumulo ang mga mata niya habang nakatitig sa nakababatang kapatid. “Why are talking to me? Why didn’t you mind when I touched you awhile ago? Why are you even here?! You’re supposed to be at the hospital and you’re supposed to hate me, right? You hate your older sister so much you loathed talking to her. You hate your sister so much you don’t want to see her face nor hear her voice. You don’t want her to come close to you and you think you’d die if you inhaled the same air she’s breathing in the same room. You’re that kind of person, right? So why…? Why did you suddenly—”

“You’re right. I hate you,” Ice said as he glared at his sister, his grip on the knife tightened. “I hate how you could fucking endure having a brother like me. I hate how you could fucking take every cuss and hurtful words I always throw at you. I hate how you could fucking treat me as your family in spite all the pain I’ve brought to you. I hate how you could fucking smile at me as if I didn’t do anything wrong. I hate how you could firmly believe that I could be cured more than I could ever hope for. I fucking hate you for always prioritizing my wellbeing before yourself. I fucking hate how you could sacrifice everything just to restore our family. I fucking hate you, Sherry, for all the little and big things you’ve done for me and our family. I hate you so much that I couldn’t even be honest with my feelings…” Huminto saglit si Ice at nagpahid ng mga luha gamit ang kanyang isang braso.

“Ate Sherry.” Ms. Sherry bit her lower lip before she put both of her hands on her mouth and cry. “Even if you’re meddlesome and stubborn, for me, for me you’re the best sister I could ever have. Tch. What am I saying? Damn it.”

Ms. Sherry rolled her eyes and laughed softly while crying. “What’s with that, idiot?”

Ice’s face grew serious. “Do you want to die so much even if it means living me alone in this world?” he asked, still crying solemnly. “Ikaw na lang ang nag-iisang pamilya ko, ate. We’ve both know the pain of being left behind by our parents. Gusto mo bang iparanas ulit sa ‘kin ang matinding sakit na naramdaman natin noon? Are you that selfish to end your life to escape of it all?”

“Ice, hindi sa gan—”

“It’s understandable that you want to escape from me because I’ve always been such a pain in the ass. Nakakapagod nga namang pakisamahan ang isang tulad ko. But it’s beyond my comprehension—the reason why you want to end your life. It’s self-serving, don’t you think?” Ice smirked weakly at her. “And that’s not like you at all.”

“Kung mananatili akong buhay, patuloy ko lang na kamumuhian ang sarili ko at patuloy lang akong babalikan ng nakaraan, ng kasalanang ginawa ko,” sagot ni Ms. Sherry. “Patuloy lang akong uusigin ng kunsensiya ko. Patuloy lang akong magdurusa. Ice, hindi ko na talaga kaya eh. Napapagod na ako. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa habang buhay na magdus—”

“Do you think your death will solve everything?”

Umiling si Ms. Sherry. “I’m sorry, Ice. Just let me die, please. Nakikiusap ako sa ‘yo.” Muli na namang binalak agawin ni Ms. Sherry kay Yelo ang kutsilyong hawak nito. “Ang kamatayan ko ang pinakamalaking kabayarang kaya kong ibigay kapalit ng mga kasalanang ginawa ko.” Pilit na inilalayo ni Ice ang kutsilyong hawak niya ngunit nagawa pa rin ‘yong maagaw sa kanya ni Ms. Sherry at agad nitong tinutok ang matalim na bagay sa kanyang sarili.

“I-I’m friends with the son of that woman a-and I could talk to him and to his dad to forgive you, that’s why… y-you don’t have to do this. Ate… Ate Sherry. Please naman wag mo akong iwan.” Ice sobbed and I felt myself dying with each tears falling from his eyes. “Wag kang magpakamatay. I’m begging you. I’d do anything that you want… I-I’ll call the police to surrender myself so Kuya Seb will be freed… s-so don’t…”

Ms. Sherry just shook her head, her eyes continued to spill tears. “Ice, I want you to know that I never regret having you as my cute little brother. Kahit na madalas kang sakit sa ulo, wag na wag mong iisipin na pabigat ka sa ‘kin. Dahil kung tutuusin, mas pabigat ako sa ‘yo. Because I made you feel lonely. I made you suffer. That’s why… please don’t ever think that way. You’re never a burden but a blessing. The way you cuss, the way you throw cruel words, the way you lie about what you really feel—all of them were a part of who you are. And what kind of sister am I if I can’t accept you as a whole?” Her lips tugged into a sweet and endearing smile. “I want you to know that I’m so happy when you called me ‘ate’ for the first time. And you’ve let me touch you and talk to you like this. Ah, I’m the happiest person in the world right now even though I’m not entitled to be happy. Mamamatay akong may ngiti sa mga labi. Salamat Ice. Salamat sa laha—”

Biglang inagaw ni Ice sa kamay ni Ms. Sherry ang kutsilyo. “Damn it! Stop thanking me, for fuck’s sake!” galit na sigaw niya habang nakatitig nang masama sa kanyang ate habang patuloy pa ring umiiyak. “If you absolutely want to die then let me die on your behalf.” Nanlaki ang mga mata ni Ms. Sherry sa takot nang itutok ni Ice ang kutsilyo sa sarili niya. My grip on the doorknob tightened as my panic intensified.

Dafuck. Anong gagawin ko? Gusto ko siyang pigilan pero hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko sa sobrang takot. Shit!

“Ano bang pinagsasasabi mo?! Ilayo mo ang kutsilyong ‘yan sa ‘yo, Ice!” sigaw ni Ms. Sherry habang pilit niyang inaagaw ulit mula kay Ice ang kutsilyo.

“Is it too much to ask for you to live?” he asked.

“Ice—”

“Ilang beses na ‘kong nagtangkang magpakamatay,” he muttered, his hand holding the knife was shaky. “Pero sa tuwing hahawak ako ng kutsilyo, cutter, blade, basag na salamin o kahit na anong matulis o matalim na bagay ay naaalala kita. At ang lahat ng bagay na sinakripisyo mo para sa kapakanan ko. If I will let you kill yourself, then I have no reason to stop myself from dying anymore—”

“You have Jamie, haven’t you? She will—”

“I know. And I will forever be grateful to you for introducing her to me. But you have Kuya Sebastian as well, am I wrong?”

“Wala na akong mukhang ihaharap pa kay Sebby pagkatapos ng lahat ng ito.”

“That’s why it’s okay to die? Hindi mo man lang naiisip kung anong mararamdaman niy—”

“Akin na ‘yang patalim, Ice. Please.” Umiling-iling si Ice at lalo niyang dinikit sa sarili ang kutsilyo. “Ice—”

“All of this… all of this will never happen if I stopped you that time. I remained still where I was hiding even though I was aware of what you’re about to do. Hinayaan kitang maging kriminal.”

“Alam mong hindi ‘yan totoo!”

“And maybe, the reason why I acquired those psychological illnesses was because I didn’t want to remember that day again. I’ve planted in my head the notion that if I’d see you and talk to you again, you’d blame me for what happened. I was both angry and scared at you and at the possibility that I have to face the consequences of my cowardice. That’s why—” 

Ms. Sherry shook her head. “Tama na, Ice. Tama na, please. Wala kang kasalanan. Even if you stopped me that time, I’d still hit her with the vase. I’d still kill her because I loathe her with all of my being for trying to destroy our family. Kung mayro’n man akong sinisisi sa mga nangyari liban sa aking sarili, siya ‘yon. Kung hindi dahil sa kanya, baka hindi ako mamamatay-tao ngayon. Kung hindi dahil sa kanya, buhay pa sana sina mom at dad. Kung hindi dahil sa kanya—”

“Mali ka ng inaakala, Ms. Sherry,” I managed to say, finally, as I stepped inside and wiped my tears. Gulat na napatingin silang dalawa sa ‘kin. I gulped and with a determined look on my face, I added, “Mrs. Park was not visiting Mr. Arturo while Mrs. Hilda was away because she wanted to flirt with him.”

“J-Jamie, w-what are you saying?” Ms. Sherry asked with a puzzled look on her face.

“She never tried to destroy your family at all,” I explained with a wobbly voice. “In fact it was the opposite. Her frequent visits were all because of her desire to settle the dispute between the Perez and Park family, especially to restore the friendship between Mr. Arturo and Mr. Woojin.”

“What?” Ms. Sherry asked, her tone was strangely icy and I realized that there was a certain caution and annoyance in her eyes that I hadn’t seen before. “Ano bang alam mo s—”

“Nakausap ko si Mr. Woojin, ang ama ni Carl, tungkol sa nangyari twelve years ago. It all started with a rumor that Mr. Woojin Park was secretly having an affair with his best friend’s wife, Mrs. Hilda. Though it was true that Mr. Park had an affair with someone, it was not with Mrs. Hilda but my mother.”

“Y-your mother?” Ice asked and surprise flickered in his eyes.

Tumango ako at unti-unting pinaliwanag ang katotohanan sa kabila ng mga rumors na kumalat noon sa pagitan ng dalawang pamilya. Ang desisyon ni Mr. Arturo na mas paniwalaan ang mga rumor kaysa patuloy na magtiwala sa kanyang asawa at matalik na kaibigan. Na nauwi sa malimit na pagtatalo nilang mag-asawa at pagpapatanggal ni Mr. Arturo kay Mr. Woojin sa trabaho. Pati na rin ang hindi niya pagbibigay ng pagkakataon kay Mr. Woojin na magpaliwanag at ang pagsususpetsa niyang hindi niya tunay na anak si Ice.

Ice bit his lips with a contorted expression on his face. “K-kaya pala gano’n si dad sa ‘kin…”

Pinaliwanag ko rin na sa pagnanais ni Mrs. Park na matuldukan na ang misunderstanding na naganap sa pagitan ng dalawang pamilya ay nagsimula itong bumisita sa mansyon para kumbinsihin si Mr. Arturo na pakingan ang panig ng kanyang asawa. Ngunit minasama rin ito ni Mrs. Hilda sa pag-aakalang si Mrs. Carla ang nagkalat ng chismis tungkol sa kanilang dalawa ni Mr. Woojin para masira ang kanilang relasyon ng kanyang asawa at maagaw nito mula sa kanya si Mr. Arturo.

Kahit mahirap at masakit sa damdamin ay sinabi ko rin na dahil sa galit na namuo sa puso ni Mrs. Hilda ay tinangka niyang patayin si Mrs. Carla pero nahuli siya ng dating dahil nagawa na ni Ms. Sherry ang plano niya.

“I d-didn’t know… I didn’t know that those were what really happened… I didn’t know.” Lalong nagsituluan ang luha sa magandang mukha ni Sherry at tila wala sa sariling napaluhod siya. “I, for these past twelve years… lived my life without knowing anything. I thought… I thought I did the right thing when I killed that woman. I even praised myself for doing something for my family’s sake. But I didn’t know… I didn’t know that the most horrible decision I’ve ever made in my entire life was killing someone who wanted nothing but to end the disputes between our families.” She looked at her trembling hands as if what she was seeing was ugly beyond anything she’d ever seen before. “She didn’t deserve to be hated. She didn’t deserve to suffer like that and die. She didn’t do anything wrong  yet… I… I…” She looked like she was being devoured by her own darkness and watching her made me feel like being hammered in the head. I could feel physical pain and I could hardly breathe. I couldn’t do anything except from snivelling. “I doubted her. I loathed her. I killed her with my own hands without knowing the truth. I’ve been so wrong with everything. I’m sorry… I’m sorry…” Once again, she covered her face with both of her hands and cried her eyes out.

Even with the hesitation in his eyes  which were drenched with tears, Ice went to his sister and hugged him tight.

THAT day, Ms. Sherry surrendered herself to the police. I told her she would never correct a mistake by another mistake. That’s why, she shouldn’t kill herself. Suicide is a form of escape, and she was the one who told me, through her letter, that she was not going to run away anymore.

Ice even added that the real reason why he was at the mansion that time was because Kuya Seb left him a note saying that no matter what happens, he must not let her big sister die.

“Sebby…” Ms. Sherry frowned and bit her lip upon hearing what he said. May tumulo na namang panibagong mga luha sa kanyang mga mata. Then she covered her face with both of her hands and stifled sobs filled the room.

And though I was not in the best position to tell her about it, sinabi ko pa rin sa kanya na kung nais niya na palayain ang sarili niya mula sa kanyang nagawang kasalanan ay dapat na harapin niya ang kaparusahang ipapataw sa kanya ng batas. Hindi makatutulong kung hahayaan niyang akuin ni Kuya Seb ang krimeng ginawa niya. At higit sa lahat, humingi siya ng tawad nang personal sa pamilyang naiwan ng yumaong si Mrs. Park.

That time, Ms. Sherry stared at me with a weak smile and nodded her head before she said, “Thank you, Jamie. And I’m sorry kung nadamay pa kita.” I gently shook my head and tried my best to give her a warm smile before I pulled her into an embrace.

NAGING malaking balita ang ginawang pag-amin ni Ms. Sherry sa krimeng naganap sa mansyon labing dalawang taon na ang nakararaan. It’s not just because she was an elite businesswoman who owned one of the largest conglomerates in the Philippines but because the revelation about Kuya Seb’s reason for taking the blame just to protect her had swoon the hearts of the public. Yes, the media romanticized the whole thing which in fact, a tragedy of its own.

I was hardly surprised when they showed Kuya Seb’s letter for Ms. Sherry in the news. Ms. Sherry asked me, before she turned herself in, to return to her the two letters I was holding that day, so that she could keep Kuya Seb’s letter for her (since she wasn’t going to commit suicide anymore) and give the letter that she made for me to Kuya Seb if she got the opportunity to see him again.

Though I doubt she could give it to Kuya Seb kasi nang makarating sa kanya ang balita at nagkita sila ni Ms. Sherry ay galit na humarap ito sa kanya. I could even remember his eyes which were blazed with anger and betrayal as he asked her, “Bakit ka nandito? Bakit ka nandito?!” His eyes looked like he was about to cry and mixture of anger and fear made his body tremble. Di ko naman masisisi si Kuya Seb kung ganoon ang reaksyon niya since Ms. Sherry ruined his plan on protecting her and Ice’s future.

“I’m sorry, Sebby. I’m sorry,” Ms. Sherry apologized to him repeatedly while weeping.

Humarap si Kuya Seb sa nakabantay na mga pulis sa kanila at sinabi niyang ilayo sa selda niya ang babaeng nasa harap niya at pakawalan dahil wala itong kinalaman sa nangyari. Sinabing muli ni Kuya Seb na siya ang pumatay kay Mrs. Park ngunit lalo lang umiyak si Ms. Sherry sa harap niya.

“I don’t mind marching into hell, if it means I could be with you,” Ms. Sherry before she tried holding Kuya Seb’s hand in spite the fact that both of their hands were handcuffed. And this gesture made Kuya Seb broke into tears.

HABANG inihahanda ang magaganap na trial upang tuldukan na ang kaso ng pagpatay kay Mrs. Park at mapatawan na ng parusa sina Ms. Sherry at Kuya Seb ay pumayag makipagkita sa ‘min ni Ice si Carl, kasama ng iba pa naming mga kaibigan. Na-discharge na si Ice sa ospital nang mga panahon na ‘yon dahil hindi na siya muling inaatake ng sakit kahit sino pang nurse ang humawak sa kanya. Samantala, tuluyan na ring naghilom ang sugat sa tiyan ko kaya malaya na akong nakakagalaw. Ice greeted Ed with a blow on his stomach and Ed flinched in pain while cussing and laughing. I guess it’s safe to assume that they’ve already patched up.

“I hope everyone could forgive Paris too,” sabi naman ni Ed sa ‘min nang may lungkot sa kanyang mga mata. “I mean, if it wasn’t for me, she wouldn’t be involved with this. And though she remained quiet the last time we’re together, she was deeply regretting that she cooperated with my plan. Please guys, patawarin n’yo na siya kundi patuloy na manganganib ang buhay ko sa piling niya.”

Napangisi ako at natawa naman ang ilan. “Sabihin mo siya lang naman ang nag-iisip na may galit sa kanya sa grupo eh,” nakangiting sabi ni Lloyd sabay akbay kay Ed.

Gulat naman na tumingin si Ed sa kanya at sa lahat. “Eh? So ibig mo bang sabihin... sa ‘kin lang talaga kayo nagalit?”

“Parang gano’n na nga,” natatawang sagot naman ni Nick sabay hampas sa likod ni Ed nang pabiro at malakas na nagtawanan ang halos lahat.

Humingi ako ng tawad kay Carl dahil sa mga sinabi ko sa kanya noon at sinabi niya sa ‘kin na kalimutan ko na ‘yon. Napangiti ako at muntik maiyak. Akala ko kasi hindi niya na ako papansinin kahit kailan. Hiniling naman ni Ice sa kanya na patawarin na nito ang kanyang ate pero sinabi nito na hindi nito magagawa iyon hangga’t hindi pa nahahatulan ng korte si Ms. Sherry.

“I want her to pay for what she’d done,” malinaw na sabi sa ‘min ni Carl bago siya tuluyang nanahimik. Ice nodded his head and respected his opinion.

THE first day of the trial has begun and every one of us attended it to see with our own eyes what was going to happen. Nagkaroon ng pagtatanong ang isang abugado sa mangilan-ngilang taong may koneksyon kay Ms. Sherry at Kuya Seb. Karamihan ng mga tanong ay tungkol sa kung anong relasyon nila kina Ms. Sherry at Kuya Seb (kasamahan sa trabaho, kaklase no’ng college, at iba pa), kung anong impresyon nila sa kanila at kung sa tingin ba nila ay kayang gumawa ng krimen si Ms. Sherry o tumulong si Kuya Seb sa paglilihim ng isang krimen at pagdidispatsa ng bangkay. Even Ice was asked to speak what he thinks about his sister and Kuya Seb. Di na rin ako nagulat nang makita ko ring tumestigo sina Mrs. Salazar at Mr. Torres at masaya akong makita sila na nasa mabuting kalagayan.

Pagkatapos noon ay ang abugado naman ng kabilang panig ang nagpresinta ng kanyang mga inalok na tumestigo para sabihin kung anong impresyon nila sa yumaong si Mrs. Park at kung sa tingin ba nila ay karapat-dapat itong umani ng galit mula sa kanyang kapwa na posibleng naging sanhi ng kanyang kamatayan. Maliban kina Mr. Woojin at Carl ay hindi ko na kilala ang mga ibang tumestigo sa korte. Ang tanging alam ko lang ay either malapit silang kaibigan ni Mrs. Park, kaklase dati no’ng nag-aaral pa ito, kapitbahay o kaya ay katrabaho.

Sa ikalawang araw ng paglilitis ay nag-concentrate na ang mga tanong ng dalawang abugado sa pangyayari sa mismong araw ng pagpatay kay Mrs. Park. Na-reveal sa korte ang tungkol sa dahilan ng malimit na pagbisita ni Mrs. Park at pati na rin ang tungkol sa mga chismis na kung tutuusin ay ang panimula ng trahedyang naganap. What shocked the living daylights out of me was Mrs. Salazar’s testimony that she witnessed the crime taking place inside the library, which was not what she told us before. I could still remember what she said that time, when Carl and I had interviewed her. Sabi niya, hindi siya pumasok ng araw na ‘yon dahil naka-maternity leave siya. Does that mean she lied to us? Or is she lying in the court right now?

“Nagwawalis ako noon sa isang silid katabi ng library ni Master Art nang makarinig ako ng mga boses na parang nagsisigawan kaya agad akong lumabas at hinanap kung saan nagmumula ang ingay,” she began to explain, her eyes betrayed no emotions. “Nang mapagtanto kong sa library galing ang mga tunog na naririnig ko ay bahagya kong sinilip ang loob ng silid at laking gulat ko nang makita kong sinasakal ng isang babae si Young Lady Sherry.”

“Ang tinutukoy mo bang babae na sumakal kay Sherry Perez ay ang nasa larawang ito?” tanong ng abugado sa panig ng mga Perez bago niya ipinakita ang larawan ni Mrs. Park kay Mrs. Salazar.

Tumango si Mrs. Salazar at buo ang loob na sumagot ng, “Opo. Siya nga po. Hindi po ako maaaring magkamali.”

“Sa tingin mo, bakit sinasakal ng babaeng nasa larawan si Sherry?”

“Hindi ko po alam.”

“May alam ka bang posibleng maging motibo ni Mrs. Park para gawin ang bagay na ‘yon sa nasasakdal?”

Umiling si Mrs. Salazar. “Wala po pero di ko po makakalimutan ang galit sa mga mata ng babaeng ‘yon habang sinasakal niya si Young Lady. No’ng mga panahon nga pong ‘yon ay inakala ko na may balak siyang patayin si Young Lady eh.”

Naging maingay ang mga taong nanunuod sa korte nang dahil sa testimonya ni Mrs. Salazar. The presiding judge immediately ordered the court to tone down their voices. Nang manahimik na ang audience ay nagpatuloy na muli ang lawyer sa pagtatanong kay Mrs. Salazar.

“Anong nangyari pagkatapos sakalin ni Mrs. Park si Sherry?”

“Sinipa po ni Young Lady ang babae at nang mabuwal po ito sa sahig ay saka siya kumuha ng vase na ipinang pukpok niya po sa ulo nito.”

The lawyer then explained that there was a big possibility that what happened between Ms. Sherry and Mrs. Park could be considered as an act of self-defense. He deemed that it was almost impossible to protect yourself using your strength, especially if you’re just an eleven year-old girl, against an adult who was a lot taller and bigger than you, that’s why the use of an object would be necessary in that kind of situation. Nagpatuloy pa sa pagpapaliwanag ang abugado pero hindi ko na pinakinggan dahil sumasakit na ang ulo ko sa mga naririnig ko. Although may point naman si manong lawyer dahil posible rin na kapag naharap ako sa gano’ng mapanganib na sitwasyon ay magawa ko ‘yon, alam ko na pinaglalaban niya lang ang posibilidad na ‘yon dahil iyon ang trabaho niya. Kailangan niyang manalo. Pero sa tingin ko, alam niya naman kung ano ang totoo. Na bago pa lang pumasok si Ms. Sherry sa library ay may balak na siyang patayin si Mrs. Park once na hindi ito sumang-ayon sa gusto niya. I wanted to say it out loud but I know I was not really allowed to participate in the court proceedings. Isa pa, ang tanging makapagpapatunay lang ng nalalaman ko ay ang sulat na nabasa ko na hawak ni Ms. Sherry.

Ugh. But I shouldn’t depend what I know on that particular letter, should I? After all, it was made by Ms. Sherry. Although what happened twelve years ago was already clear, the interpretation of Ms. Sherry’s action could be the determining factor of this case.

And that would mean that this trial’s decision would depend on what she was going to say when she was asked to stand in court.

Sabi sa ‘kin ni Ed, kahit daw mapatunayang self-defense ang ginawa ni Ms. Sherry ay makukulong pa rin siya, pati na rin si Kuya Seb dahil sa ginawa nitong pag-dispose sa bangkay at pagsira ng mga ebidensiya. Ang tanging benefit lang nito ay ang malaking kabawasan sa bilang ng taong kailangan nilang manatili sa bilangguan.

Nang tanungin ko naman si Carl tungkol sa opinyon niya ay pagalit niyang sinabing hindi niya matatanggap kung sakaling self-defense ang magiging hatol ng korte dahil parang pinapalabas noon na bayolente at masamang tao ang mama niya.

“As much as possible,” Carl added, “I wanted everyone to consider my mom as the real victim here and not Sherry and Sebastian. The media, the public—almost everyone was siding them just because of their fucking feelings for each other. And that makes me hate them even more. Seriously, gusto ko nang matapos ang lahat ng ito dahil napapagod na ako sa kakapaliwanag sa ibang mga taong di marunong makaintindi na biktima ang mama ko at hindi niya kasalanan na namatay siya. It was all that bitch’s fault.”

IT was the day that everyone has been waiting for. The presiding judge would now announce the court’s verdict.

“Defendant, come forward,” the judge ordered. Pinaharap naman si Ms. Sherry sa hukom. “I will announce the verdict.”

Tumingin ako kay Ice na nakaupo sa tabi ko at nababasa ko mula sa ekspresyon ng kanyang mukha na kinakabahan at natatakot siya. I held his hand and he looked at me. I held his gaze and gave him a weak smile on my face before I gently squeezed his hand to make him feel that he was not alone. He smiled back even though sadness and fear were still evident in his features.

I silently prayed to the heavens that whatever the result was going to be, I hope that it would put both parties involved out of misery and could give them the strength to move forward and face tomorrow with a face which holds an honest-to-God smile.

Epilogue

Jamie

“LA, alis na po ako!” paalam ko habang nagmamadaling isinusuot ang sapatos ko. Lumingon si Lola Salome mula sa kusina at ngumiti sa ‘kin bago niya sabihing mag-ingat ako. Sumagot naman ako ng “opo” at lumakad na papunta sa may pintuan. As I touched the doorknob, my eyes flickered at sa sudden realization. I turned around and immediately ran into my room. As I fished out the pink huge box under my bed, I excitedly rushed into the kitchen, making sure that I’ve perfectly hidden the box behind my back.

“O, akala ko ba umalis ka na? May nakalimutan ka ba?” Lola Salome asked, her gray eyebrows were knotted in confusion. I permitted a wide smile to slip in my lips as I pulled her into an embrace.

“Para po sa inyo, La!” sabi ko sa isang masiglang tono nang humiwalay na ako mula sa pagkakayakap ko sa kanya at ilagay sa kanyang kamay ang regalo ko. She smiled, her wrinkles showing up from different angles on her face, and looked like she was about to cry.

“Ano bang okasyon at binigyan mo ako nito?” she said, still smiling, though confusion and curiosity laced in her eyes. “Hindi ko naman birthday…”

“Wala lang po. G-gusto ko lang kayong bigyan. Kailangan po ba may okasyon kapag nagbibigay ng regalo?” pabiro kong sabi sa kanya at lumapad lalo ang ngiti niya.

“Naku, ikaw talagang bata ka. Nag-abala ka pa.”

“Salamat, La, sa pagmamahal sa ‘kin nang higit pa sa pagmamahal na kayang ibigay sa ‘kin ng mga magulang ko. Thank you for taking care of me all these years. Promise po, uuwi ako ng maaga para sabay tayong makapaghapunang dalawa,” I said, blushing, before I bid her good bye and left the house.

Under the blue sky and the warmth of the rising sun, I inhaled the early morning air and smiled to myself and headed for the cemetery.

“AS I thought, you’re here,” I said as I grinned at Carl who seemed like he just finished offering his prayers for his mom. Napansin ko na mas maraming bouquet ng bulaklak ang nakahimlay sa ibabaw ng puntod ni Mrs. Park, hindi katulad no’ng una kaming aksidenteng nagkita sa lugar na ito, kung saan siya lang ang nakakaalalang bisitahin ang kanyang ina.

Though the tremendous increase in the number of bouquets started after Ms. Sherry and Kuya Seb were imprisoned, it wasn’t a guarantee that more people were remembering her death, nor of Carl’s forgiveness. I haven’t had any serious conversation with him in the years that have passed so I didn’t know if he was already starting to move forward. Naging busy na kasi ang lahat at marami nang nagbago.

When Ice and I returned to St. Aldhelm and repeated the year, Carl and the others were already sophomore. They’ve taken different courses, Nick majored in Mathematics, Raz’s in Psychology, Ed’s got something to do with Game Programming, and Lloyd took Accounting. Bumalik naman si Paris sa St. Mary nang matapos na ang expansion ng kanilang university though St. Aldhelm were still open for St. Mary transferees.

Nang mag-second year kami ni Ice, ay kumuha siya ng kursong Business Management dahil kailangan niyang tulungan sa pagma-manage ng mga kumpanya nila ang mga itinalaga noong tagapamahala ni Ms. Sherry bago ito tuluyang patawan ng kaparusahan ng korte. I, on the other hand, took a course related to Neuroscience because I became interested in studying the human brain. Maliban sa magkakahiwalay kami ng kurso ay kumuha rin ako ng part time job dahil ayokong iasa kay Ice ang lahat ng mga pangangailangan ko at ni Lola Salome (though he still kept on insisting that I had to control my desire to whack him in the head). Kaya ayon, bihira na kaming nagkakasamang mga magkakaibigan, though of course, meron pa rin naman kaming komunikasyon sa isa’t-isa. Kami naman ni Ice, siguro twice or thrice a week kung magkita despite our busy schedules. He kept on blabbing about being annoyed about the girls in his class who would do anything just to get his attention in spite the fact that he already told them that he already has a girlfriend. He even cussed furiously at a girl who told him that being directionally challenged is cute. I cracked up upon hearing that and he just rolled his eyes and asked me what’s so funny about what he just said. I thought that even if he was no longer having panic attacks upon being touched by girls, he still couldn’t bring himself to like them generally. Kaya mas madalas siyang mag-isa at walang kausap sa klase. Once, I told him to approach his male classmates but he just told me that “being friends with those fuckheads would be just a pain in the ass.” Apparently, most of the guys in his class loathed him for being the center of the girls’ attention. As a result, sa ‘ming dalawa, siya ‘yung mas madalas mangulit sa mga kaibigan namin via call, text or visit (being lost in the process included).

Bumalik naman ng New York si Elizabeth kasama si Erika. Paminsan-minsan ay pinapadalhan ako ni Elizabeth ng sulat para balitaan ako tungkol kay Erika. The first letter I received from her was sent three years ago, if I was not mistaken. She apologized for everything that she did and thanked us for helping her half sister realized that she could still change and have a fresh start. Based on the latest letter I’ve received, Erika was acing her exams and actively participating in her chosen course in University of Rochester. Elizabeth told me that, unlike before, Erika’s slowly learning to open her heart once again to her and her new family. She was positive that one day, Erika would eventually forgive and forget the suffering I’ve given to her before.

Carl rolled his eyes and stood up. “Of course,” he said seriously as he stared at me. “Lagi naman akong naririto taun-taon.” Ngumiti lang ako at ibinaba na ang dala kong bouquet ng sunflower na hinaluan ng daisies. I squatted and lit a candle and prayed for a few minutes before I stood up and looked back at Carl who was observing me with a look in his eyes that I couldn’t quite decipher.

“You remembered,” he mumbled as he shifted his gaze from me to the flowers I brought.

“Syempre naman,” I said proudly as I nudged him. “Ako pa. Matandain yata ako. Last year, kasama ko si Ice no’ng bumisita ako rito.”

“I know,” mahina niyang sagot. “You and Ice were visiting my mom’s grave every year after the court trial. Bakit nga pala di mo kasama si Ice ngayon?”

“May presentation siya ngayon sa isa sa mga kumpanya nila,” sagot ko habang nakatingin sa puntod ng mom niya. “He told me he would just drop by here before going home.”

“I see,” he said as he turned his back on me. “Sige, uuwi na ako.”

“Wait.” Nilingon niya ako at naghintay sa susunod kong sasabihin. “Y-you haven’t forgotten, right?”

He smiled timidly. Humarap na siya sa ‘kin ulit. “Of course, how could I ever forget it? It’s next week, her release.”

I nodded lightly. “What are you going to do?” kabado kong tanong sa kanya.

He looked away. “Nothing. She’s got nothing to do with me anymore.”

“H-have you already forgiven her?”

Carl sighed and looked at his mom’s grave. “It’s no longer a matter of forgiving her or not. I know this sounds stupid but somehow…” He breathed and looked at the blue sky sprinkled with fluffy clouds. “…after the several years that have passed, I realized that maybe… the anger that spread like a virus in my system, was making my mom sad in heaven. That as long as I have this feeling, her soul wouldn’t be at peace.” Binaba niya na ang tingin niya at malungkot na tumingin sa ‘kin. “That's why… I decided to not give a damn about her and her upcoming release in prison. Another thing, the case had already been closed; the battle had already been finished.” Tumingin siya sa malayo at nagpatuloy. “There’s no reason for me to let the dirty clouds of emotions stay inside me.”

His words gently sent me back in time, when Ms. Sherry cried in front of everyone in court and admitted that she killed Mrs. Park and that she was so sorry it happened. I remembered she bowed her head to Carl and Mr. Woojin and begged for their forgiveness. She repeatedly said her apology a lot of times that the presiding judge has to give her a couple of minutes break to pull herself together since she was going to be asked a couple of questions that must be answered calmly and clearly.

Somehow, I could still perfectly picture that scenario inside my head, especially her answer when she was asked to tell in court the events, in their order of occurrence in time, which happened inside the library of the Perez mansion twelve years ago. Ms. Sherry said that she went to the library to talk to Mrs. Park about the woman’s relationship with her dad. And she asked her politely about it, considering their age gap and the closeness of her parents to Mrs. Park, but Mrs. Park suddenly got angry because of her question. Tapos sinakal siya nito hanggang sa hindi na siya makahinga. Sa palagay niya, noong mga panahon na iyon, ay mainit na ang ulo ni Mrs. Park bago pa man siya dumating dahil ilang oras na itong pinaghihintay ng kanyang ama sa library. At sa tingin niya, lalong uminit ang ulo nito dahil sa uri ng tanong na binitawan niya. Tapos no’ng sinasakal siya nito ay tinawag niya itong ‘bitch’ at pinagbintangan na nilalandi ang ama niya kaya hindi niya ito masisisi kung bakit lalo itong nagalit sa kanya. Ms. Sherry recognized that what she’d said was wrong since she didn’t really know the truth regarding the rumors but the lawyer countered her statement by saying that her choice of words was not an enough reason for Mrs. Park’s behaviour. Still, Ms. Sherry insisted that she was the one at fault. Ipinagpatuloy niya ang kanyang pagkukuwento at sinabing kung anu-ano nang gamit ang pilit niyang inaabot para lang may maipanlaban kay Mrs. Park ngunit dahil sa iksi ng kanyang mga braso ay wala siyang ni isang nadampot na bagay na makakatulong sa kanya para makalayo rito. Hanggang sa naisip niya na sipain ito nang malakas, na naging dahilan upang mabuwal ito sa sahig. Nang balak na nitong tumayo ay kumuha siya ng vase at agad niya itong pinangpukpok sa ulo nito sa takot na gantihan siya nito at tuluyang patayin. Pagkatapos noon ay naluha na naman si Ms. Sherry at humingi ng tawad sa kanyang ginawang kasalanan at pagpapanggap na wala siyang kinalaman sa nangyari—na naging sanhi ng pag-aakala ng kanyang mga magulang na ang kanyang nakababatang kapatid ang nakapatay kay Mrs. Park. Humngi siya nang tawad sa lahat ng taong nadamay at nasaktan nang dahil sa kanyang takot at karuwagan na aminin sa sarili ang katotohanan. Sinabi niya rin na handa siyang tanggapin ang nararapat sa kanyang kaparusahan pero nakikiusap siya na sana ay wag iparis ang ihahatol sa kanya kay Kuya Seb dahil magkaiba sila ng bigat ng kasalanang ginawa.

That day, I felt that Ms. Sherry regretted what she had done and her apology to the Park family and to the rest who had suffered because of her was sincere and came from her heart. Dama naman ‘yon ng lahat ng taong present ng araw na iyon sa loob ng korte dahil marami ring napaiyak nang dahil sa mga salitang binitawan niya at mga luhang kumawala mula sa kanyang mga mata. Even those who had watched that scene when it was aired by local TV channels were moved by her genuine desire to be forgiven.

But somehow, the impression of her statements was quite different from me. It’s not like I was suspecting her or anything… but there were two things that were bothering me. First, she didn’t mention that she had thought of killing Mrs. Park even before she entered the room. Although there was a possibility that she didn’t really mean it, why did she have to write it in her letter for me and not tell it in court? Although the act of hitting someone’s back of the head was more like an accidental murder than a premeditated one (because a planned murder would require a handy murder weapon that could easily be thrown away), still… her thoughts even before the murder took place was important in proving that the murder was not merely a fortuitous event.

Pangalawa, bakit hindi naisapubliko ang sulat niya para sa ‘kin samantalang ‘yong kopya nga ng sulat ni Kuya Seb ay nagkalat na sa kung saan-saang news article online man o in print? Was it because of the alleged murder intent she had that time could destroy the lawyer on their side’s plan of making it an act of self-defense? Hindi ko magets kung bakit kailangan pang i-brought up ‘yong self-defense e malinaw namang inamin ni Ms. Sherry na pinatay niya si Mrs. Park at mapatunayan mang self-defense o hindi ang ginawa niya ay mahahatulan pa rin siya ng pagkakakulong sa bilangguan. Ang difference lang ay ilang taon dahil sabi sa ‘kin ni Ed, base sa sitwasyon no’ng mangyari ang krimen ay magiging imposible nang mahatulan si Ms. Sherry ng habang buhay na pagkakakulong. Was it because of Kuya Seb? Geez. I don’t know. Just like Ms. Sherry, mabibilanggo pa rin siya ngunit sa mas maiksing panahon dahil hindi naman kasing bigat ng kasalanan ni Ms. Sherry ang ginawa niya.

Was I just thinking too hard about this matter? Siguro nga ako lang ang nag-iisip ng ganito kasi ako lang naman ang nakabasa ng liham na sinulat niya at ayoko naman itong ikunsulta sa kahit kanino sa mga kaibigan ko dahil wala naman akong pruweba na tama ang ginagawa kong pagdududa. Dafuck. It was just a freaking letter, Jamie! I silently berated myself. Its content might be a little different from she’d said but that doesn’t mean she was already lying. And, unfortunately, there’s no way you could find out which is which.

Ugh. I kind of hated myself for feeling this way when almost everyone seemed to be satisfied about the court’s verdict. The Presiding Judge considered what Ms. Sherry had done was an act of self-defense and therefore, the sentence she had was lowered by a couple of years. I couldn’t forget how Carl walked out of the court right after the verdict had been announced by the judge. He was obviously displeased with the results but I had no courage to follow him outside because I was with Ice and he seriously felt happy about it. Halu-halo naman ang naging emosyon ng iba pa naming kaibigan tungkol sa resulta kasi iniisip rin nila ang nararamdaman ni Carl. But eventually, as the years had passed, they learned to accept it. Wala na rin naman kaming magagawa tungkol sa court decision eh.

Nagkaroon rin ng trial tungkol sa kaso ni Kuya Seb at nasintensiyahan siya ng isang taong pagkakakulong. I remembered back then that Kuya Seb became insanely popular after his release in prison. Kabi-kabilang istasyon sa TV ang nais siyang makapanayam and he even received ridiculous offers like starring into a film or modelling for a particular magazine. He turned down all the offers and concentrated in helping the executives to manage the Perez Group of Companies. Dahil sa aktibong pakikipag-coordinate niya ay madaling nakabangon ang mga kumpanya ng pamilya Perez na naapektuhan nang husto dahil sa pagkakakulong ni Ms. Sherry. Si Kuya Seb din ang nagte-train kay Ice tungkol sa mga responsilibidad nito right after nitong grumaduate sa kolehiyo.

“I also think that it was what Yana wants me to do,” Carl added, his voice cut through the air of my thoughts. “Kung hindi ko papalayain ang sarili mula sa aking galit, hindi ako makakaalis sa kung nasaan ako ngayon. Hindi na ako pwedeng manatili pa sa nakaraan dahil hindi iyon ang gusto ni mama at ni Yana na mangyari sa buhay ko. Dad’s been saying the same thing so…” He slowly turned his eyes on my direction. “…I could say that I don’t hate her anymore.” For the first time since I’ve met him, I’ve seen a vibrant smile dangling on his lips. It was the kind of smile that could make you feel warm inside.

I smiled back at him, feeling an overwhelming joy inside my heart. “Glad to know that,” sabi ko.

“Thanks… for worrying about me.”

“W-well, can hug you?”

He was taken aback by what I said. I laughed hard when he knitted his brows and asked. “What’s up with that all of a sudden?”

“Geez.” Napakot ako saglit sa ulo. “Just let me, okay?”

He rolled his eyes; amusement was reflected in his eyes. “Fine. Just make it quick or else, Ice might heard that y—” Di niya na napagpatuloy ang sinasabi niya dahil niyakap ko na siya. I don’t know. I suddenly felt like I should give him a hug. He’d been through a lot and this was all that I could give to him. After I hugged him, I patted his head and he immediately removed my hand away from his head and scowled at me. Natawa na lang ako.

“Wala ka pa bang balak umuwi?” tanong niya sa ‘kin.

“Nabisita ko na ang puntod nina mom and dad, pati na rin ang mom mo pero di ko pa nabibisita ‘yong libingan ng dad ni Lloyd at parents ni Ice.”

“What? Are you seriously going to visit them all today?”

“Yes, what’s wrong with that?” I said in a frown and he just sighed. “Ayaw mo ba akong samahan?”

“I’ve already done what I should do here so I’ll go home now.”

“Are you serious? I thought you don’t hate Ms. Sherry anymore?”

“Ano naman ang kinalaman niya sa pag-aaya mo sa ‘king samahan kang—”

Hinatawak ko ang isa niyang braso at nginitian ko siya nang malapad bago ako nagsimulang maglakad habang hatak-hatak si Carl. “Red rose ang favorite flower ni Yana, di ba?”

“Ano naman kung ‘yon nga?” asar nitong tanong.

“It’s been awhile since I’ve last visited her,” I told him and his eyes softened.

“Well, it’s not like Yana’s going to miss you. Basically, you are just a stranger to her.”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Kung makapagsalita ka akala mo naging girlfriend mo siya e hanggang friends lang naman kayo!”

I blushed furiously and said, “T-that’s not true!”

NANG araw ng release ni Ms. Sherry mula sa bilangguan ay napansin kong marami rin kaming kasamang mga reporter at cameraman na nag-aabang sa kanya sa labas. Kasalukuyan kong kasama sina Ice at Kuya Seb. Although may mga pagkakataon na nagkakausap kami nang matino at normal ni Kuya Seb, masasabi ko na hindi pa rin bumabalik sa dati ang samahan naming dalawa. Kasi kahit pa sabihing alam ko nang hindi niya naman talaga ginusto ‘yong mga pinaranas niya sa ‘kin at sa mga kaibigan ko ay may part pa rin sa ‘kin na naiilang at natatakot sa kanya. Ewan ko. Paranoid lang siguro ako.

“Fuck, I’m nervous,” Ice muttered and I rolled my eyes at him and snorted.

“Para kang sira d’yan,” I said as I pinched his cheeks. “Kumalma ka nga.”

“I’ve read in a book that a kiss could drive away anxiety,” he said with a boyish grin attached on his face. “Can you—”

“Ayan na si Ms. Sherry!” I said excitedly, ignoring what he was saying—which was obviously one of his lame strategies to get a kiss from me. Well, ano pa nga bang bago sa lalaking ito?

Nang makalabas na siya ng bilangguan ay ang daming nagbago kay Ms. Sherry. Pumayat siya saka naging dry ‘yong balat niya. Nevertheless, she was still pretty. Ngumiti siya sa aming tatlo at lumapit. Una niyang niyakap si Ice, sunod si Kuya Seb (asahan n’yo nang nakatutok ang mata ng tao at lense ng camera sa kanilang dalawa) at panghuli ay ako.

“Na-miss ko kayong lahat,” she said as tears started to flow from her eyes.

“Young Lady, tara na. Hinanda ko sa mansyon ang mga paborito mong pagkain,” magalang at butler-like na sabi ni Kuya Seb sabay bow nang slight sa kanyang master.

Ms. Sherry pouted her lips and narrowed her eyes at him. “Ayan ka na naman, Sebby. Nakakainis ka. You know I want you to call m—”

Biglang kinuha ni Kuya Seb ang isa niyang kamay at dinikit ito sa kanyang kanang pisngi. He shut his eyes like he’s letting himself feel the warmth of her hand. The act made Ms. Sherry blush in an instant. As he fluttered his eyes open, he looked at her affectionately and said, “I’ve missed you too, Sherry.”

PAGKATAPOS naming magtanghalian sa mansyon ng mga Perez, na pagkalipas ng maraming taong katahimikan ay ngayon na lang ulit napuno ng halakhakan, ay pumunta kami sa kwarto ni Ice. I sat on his bed and looked around, feeling nostalgic.

“It’s been awhile since I’ve been here,” sabi ko sa kanya habang nakangiti. Tumabi siya sa ‘kin habang hawak sa kanyang isang kamay ang luma niyang notebook na puro tula.

“I’ve been telling you to live with us, just like before, but you’re not listening to me,” nakasimangot niyang sabi sa ‘kin habang nagbubuklat ng notebook.

“Eh kung nakakahiya kaya saka nakatira ako kay Lola Salome kaya—”

“This damn place is so huge and most of the rooms are vacant,” he argued, pouting. “And I feel so lonely when I’m not with you.

“Korni mo.” I rolled my eyes at him and flicked his forehead. He scowled in return. Natawa naman ako.

“Com’on, dito ka na lang kasi magtrabaho at tumira ulit.”

“Masaya na ako sa bahay ni Lola saka sa part time job ko ‘no.”

“How about me?”

“Kuya Seb and Ms. Sherry are already here so you can eat and talk with them and—”

“I know,” nakasimangot niyang sabi sabay bumuntong hininga. “And I’m happy about that. But…” He paused for a moment and scratched his neck uncomfortably, struggling for the right words to say. “They’re not you… so please reconsider it.”

He looked at me like a puppy and I felt my traitorous cheeks heat up.

“A-alam mo ikaw,” I started to say as pressed both of my hands on his left and right cheek to make him look like a funny fish, “ang hilig-hilig mong umarte nang ganyan para lang mapapayag ako.”

His eyes sparkled like my response was in favor of him and said. “Does that mean you’re—”

I sighed and rolled my eyes before putting my hands on my lap. “Fine. I’ll reconsider it. But I’m not going to be your personal butler anymore.”

“How about being my personal maid this time?” masigla niyang tanong.

Pinitik ko siya sa noo. “Not a chance,” I said as I narrowed my eyes at him before I laughed at his defeated reaction. “So… what made you bring out that old notebook of yours?”

“Oh, right,” he said and looked like he remembered what he should be discussing with me. Binuklat niya ang notebook do’n sa pahina kung saan nagsulat ako doon ng ‘You're not alone anymore. Because I'm here.’. Napangiti ako nang maalala ko ang nakaraan, lalo na no’ng napagkamalan niya akong multo dahil sa mga sinulat ko. “I’ve been thinking about this for awhile but I always forget to mention it to you when we’re together,” sabi niya habang tila nag-iisip nang seryoso. “I don’t know the reason why you don’t have an effect on me when I was still sick.”

“O-oo nga ‘no. Frankly speaking, hindi ko rin alam.”

Tumingin siya sa mga mata ko at nagtanong, “Do you think we’ve seen each other before?”

Napaisip ako do’n sa tanong niya ah. “Hmm… I don’t know. Pero kung totoo nga na nagkita na tayo dati e bakit hindi maalala ng isa man lang sa ‘ting dalawa ang pagkikitang ‘yon?”

“Ah. Maybe because we both tried to escape the past and forget it?”

“P-probably. In order to escape the past, I’ve created an illusion and believed it as the truth. Samantala, nagkaroon ka naman ng sakit dahil ayaw mong maalala ang nangyari twelve years ago,” I explained and he nodded his head.

“So there’s a big probability that we’ve really met before pero nakalimutan lang natin,” he said, still thinking. “Do you think we’re childhood sweethearts who promised each other to meet when we’re older?” excited niyang tanong at hinampas ko sa mukha niya ‘yong notebook na hawak niya.

“Nasosobrahan ka sa kakabasa ng kung anu-ano, Ice.” I glared at him. “Imposibleng mangyari ‘yon ‘no.” I folded my arms over my chest. “Masyado akong gloomy no’ng bata pa ako at isa ka namang rare specie na laging nakasimangot at di kumakausap ng taong di mo kilala. Kahit nga kilala mo, di mo madalas kausapin eh.”

“Fine, fine. Sabi ko nga imposible ‘yon eh,” nakasimangot niyang sabi at saka nag-isip ulit. “Hmm… do you think it has something to do with your mother?”

Kunot-noong tumingin ako sa kanya pagkatapos ng mahaba-habang pag-isiip. “Ano namang kinalaman ng nanay ko sa pagkikita natin noon?”

“Well, you’ve mentioned that she was once a mistress of Uncle Woojin so—”

“Ah.” May bigla akong naalala. “The funeral.” At the start, the scene was blurred inside my head, but after a few seconds of contemplating, it finally became clear.

“Funeral?”

“Me and my mom attended the funeral of your parents!” masigla kong sabi, which was quite ironic. “Dumalo si Mr.Woojin noon, di ba?”

“Of course. Lagi nga niya kaming kinakausap ni ate dahil nag-aalala siya sa ‘min eh. Well, it’s not like I’m responding to his questions.”

“I think gusto ulit makipagbalikan ng mom ko sa kanya pero no’ng ando’n na kami, parang hindi ata sila nagkita at nagkausap dahil busy ito sa inyo. Probably, that was the time we’ve met. Though I’m not so sure.”

“Do you think we’ve exchanged a few words that time?”

I shrugged. “Di ko na maalala eh. ‘Yong funeral lang ang malinaw sa ‘kin.”

“Hmm… anyway, let’s just say we’ve talked for a bit, though I don’t know how that could happen since we’re not too friendly with strangers—”

“Wait. I think we do. I mean, we’re both lonely and—”

Tumingala si Ice sa mga ulap na nakapinta sa kisame ng silid niya, at parang may bigla siyang naalala. Kinuha niya ang notebook sa kamay ko at binuklat-buklat niya ito na parang mayroon siyang hinahanap.

“I found it,” he said, his gaze was still on a particular page on the old notebook. Tumingin ako at napansin ko na sa bandang likuran nakabukas iyon. “I’ve written something here. And I guess it’s about… what we’ve talked about that day.”

I looked at his messy hand writing—which was obviously written by a child and it says, “While looking up at the sky, I asked myself, ‘How could the sky be so beautiful even if it was tainted?’ Then a disgusting creature answered, ‘I don’t know but aren’t humans like that as well?’”

“Wow. Thanks for calling me a ‘disgusting creature’, Ice. That’s really nice of you,” I said, my voice soaked with sarcasm, though somehow, for an unknown reason, I quite recognized those words coming from my own lips. Alam ko na bata pa kami no’n pero marami kaming pinagdaanang mga pagsubok sa buhay na siguro ay naging dahilan kung bakit sa edad naming ‘yon ay kaya na naming mag-isip ng gano’n kalalim.

“Hey, we’re just kids that time and I—” I pressed my lips against his and heard the quick hitch of his breath. Then, slowly, he responded and let his fingers ran to my hips; my heartbeat pounded wildly against my chest. I felt the slow heat rising between us as the kisses we shared turned hungry.

BAGO ako ihatid ni Ice pauwi nang araw na ‘yon ay nagpaalam ako na magsi-CR muna. But before I could even start to go to the comfort room, something caught my eye. It was a couple of papers which Ms. Sherry was holding while she walked with Kuya Seb at the hallway. And they’re whispering to each other with smiles on their faces. Napansin ko na may hawak na malaking latang hugis rectangle si Kuya Seb and I wondered where were they going and what they’re going to do.

As confusion and curiosity were able to whirl inside my head, I decided to secretly follow them. Pumunta sila sa kasuluk-sulukang parte ng hardin at nilapag ni Kuya Seb ang lata doon. Naglabas siya ng lighter at nakangising binuksan ito. Inilapit naman ni Ms. Sherry ang isa sa mga papel na hawak niya sa apoy mula sa lighter na hawak ni Kuya Seb at pinagmasdan nila nang sabay na lamunin ng apoy ang kalahati ng piraso na iyon ng papel bago ito binitawan ni Ms. Sherry sa loob ng malaking lata.

They’re burning some documents which I think were important and the smirk hanging on Ms. Sherry’s face was something I’ve never seen before. It was kind of sinister—that smile of her. I bet it could put someone in a state worse than anyone else’s worst nightmare. I blinked twice and thrice and I still got the same kind of impression.

“Sebby, you’re really a genius,” Ms. Sherry said with a knowing look on her face after they’ve finished burning all the papers she brought. Then she stared at Kuya Seb flirtatiously and grinned. “Your entire plan worked out.”

Ngumisi sa kanya si Seb at hinalikan siya saglit sa mga labi. “Of course, who do you think I am?” he said with full confidence that sent shivers to run down my spine.

Shit. What the fuck am I hearing all of a sudden?!

This… could this mean that…

No, that’s impossible but… it’s the only thing I could deduce as of this moment.

If everything was all Kuya Seb’s idea then that means, the two letters were just made to deceive everyone so that they could easily bring up the act of self-defense in the trial that would lessen the number of years they have to be in prison. Wait. Does that mean that Kuya Seb predicted Ed’s plan of tipping off the media? Kung iisiping mabuti, malaki ang partisipasyon ng media sa opinyon ng publiko tungkol sa kanilang dalawa ni Ms. Sherry. So it was their target right from the start. Oo nga naman. If they could manage to capture the hearts of the majority and acted as if they’re somehow the victim of a tragedy then they could still turn back to how they were before the trial. I mean, if you consider all the changes that happened—as in sobrang konti lang ang nabago. Going strong pa rin ang Perez Group of Companies at maganda pa rin ang impresyon ng madla sa kanila sa kabila ng kasalanang ginawa nila…

Right. So that would mean that Ms. Sherry wasn’t really regretting what she had done. And there was a probability na naggagamitan lang sila, er, I don’t know. They looked so in love with each other but… that couldn’t erased the fact that they managed to turn the situation in favor of them.

And the other papers that they burned, I guess it was all the instruction that Kuya Seb had given to Ms. Sherry (her dialogues and how she should act) and the layout of his whole plan. And now that they're gone, wala nang ebidensiya na makakapagsabing planado ang lahat.

Ugh. What should I do? I was not still sure about everything that I’ve figured out. I still don’t know which one is the truth and which one is just a lie that Kuya Seb devised to make his plan work. At mukhang imposible nang malaman ko ang buong katotohanan. Because I was currently in a situation wherein if they found out I was here, eavesdropping to them, then I bet I should start picking flowers for my deathbed—

“Who’s there?” Kuya Seb asked, looking around and all I could think of was ‘Fuck.’

The End

Paper Sky 4: Ch 1-10/ Ch 11-23/ Ch 24-Epilogue