#bakvis

[retecool]

Tanja Bakvis heeft geen oog dicht gedaan tijdens orkaan Irma Wat erg! Nee, maar echt! Het drama dat achter dit nieuwsbericht in het AD schuil gaat is echt onvoorstelbaar.

[salledesmots]

Een aantrekkelijke bakvis zou mij bijna kunnen bevelen wat ze wilde, ik zou haar blindelings gehoorzamen.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[hetgeroezemoes]

Eddie Vedder verdronken in zwembad

Wat een ongelofelijke ‘crush’ had ik op deze onweerstaanbare jongen. Hij had werkelijk alles waar ik van droomde. Een ware poëet. Maar ook een stoere rocker met lang krullend haar en oceaan blauwe ogen om in te verzuipen. Oef en vooral die appelwangetjes… Om al watertandend en kwijlend bij weg te dromen.

Zucht. Nee, even ‘realistisch’.

Een gevoelige jongen die quasi verlegen voor gigantische mensenmassa’s zijn zelfgeschreven teksten voordroeg. Dat was niet alleen knap, maar ook erg intelligent en dat sprak me aan. Ik had zelf immers ook dagboeken vol met soortgelijke poëzie en stukjes zielenpijn. Allemaal bagger en tienerverdriet, schriften vol. Maar hij… verwoordde het zo intens en hij begreep me ook als geen ander.

In mijn hoofd, ‘s avonds laat als de slaap niet wilde vatten voerde ik hele gesprekken met Eddie. Hij begreep al mijn brandende kwesties en problemen. Hij vond niets wat ik tegen ‘m zei te gek. Als ik me heel goed concentreerde kon ik me zelfs voorstellen met welke intonatie hij bepaalde woorden en zinnen zou uitspreken en welke gezichtsuitdrukkingen hij erbij zou maken. Met mijn draagbare cd-speler maast mijn kussen en met oordopjes in viel ik dan uiteindelijk toch in slaap op een van de wat rustigere nummers zoals ‘Nothingman’ of ‘Release me’.

Mijn aller grootste schuld en schaamte is dat ik naar de bibliotheek ging om daar – sorry, sorry, sorry – uit de ingebonden verzameledities van het muziekblad OOR alles wat ook maar iets met Pearl Jam of Eddie te maken had er scrupuleus uit te scheuren. In een milliseconde verdween het dan in mijn schooltas. Eenmaal thuis werden deze relikwieën zorgvuldig weer glad gestreken en ingeplakt. In agenda’s bijvoorbeeld, of verzonden in brieven naar mijn beste vriendin, of natuurlijk opgehangen aan de muur van mijn tienerkamer.

Hier ben ik niet trots op en als mij kinderen ooit het lef zouden hebben om ook maar iets wat van de bibliotheek is kapot te maken of te stelen dan zouden ze er echt van langs krijgen. De bieb is nou eenmaal een heilig huisje. Misschien ook wel omdat ik er altijd zo’n fijne tijd had en nog steeds heb. En nee! Ik zweer het op mijn tienerliefde Eddie Vedder. Ik scheur nooit meer iets uit het blad OOR!

Mede doordat alles altijd te vinden en te lezen was in de bieb, denk ik dat ik alle interviews wel eens heb gelezen of heb gezien. Tot ongeveer 1997 dan wel te verstaan, want daarna verdween hij langzaam aan uit mijn leven. Ik had een Eddie break genomen. Wegens belangrijke zaken als een eigen leven opbouwen en toch maar eens serieus gaan studeren.

De jaren vliegen voorbij en opeens vind je jezelf ‘volwassen’. Je denkt nostalgisch terug aan je tienerjaren en dan hoor je opeens weer het nummer ‘Alive’. Met een glimlach en een dromerige blik ga je in je hoofd even terug in de tijd...

Het verschil tussen toen en nu is Google. Ja heus, in die tijd bestond Google nog niet, vandaar de bieb en het scheuren vrees ik. Een jeugdherinnering kan tegenwoordig heel makkelijk bevestigd en aangevuld worden door miljoenen beelden. Een fijne aanvulling dus. Helaas voor mij werd het beeld verbrijzeld, in stukken gescheurd en misselijk makend getoond in hoge resolutie op mijn 19 inch beeldscherm tijdens een verloren uurtje ‘internetten’ op ‘t werk.

Wat ik zag heb ik eerst moeten verwerken. Mijn verontwaardiging en verbazing was zo groot dat ik de rest van de middag niets meer heb kunnen produceren. ‘Mijn’ Eddie… Mijn held, mijn ideale man die zich nooit aan schoonheidsidealen hield. Die alternatief was en open-minded…

Ik keek naar een man in een beige ribbroek die zichtbaar tevreden en comfortabel in een fauteuil zat. Met een arm hield hij een Jack Russeltje op zijn knie en zijn andere arm rustte op een wat grotere hond. Helemaal tegen hem aan gekleefd zat een duidelijk poserend fotomodel. Onderschrift: ‘Eddie Vedder thuis in Los Angeles met zijn pasgehuwde vrouw en twee honden.”

Hij droeg een ribbroek en zat in een fauteuil? Geen bezweet afgedragen Tivoli t-shirtje meer, al rockend over podia heen? Hij was getrouwd met een fotomodel? Dus toch liever ‘super’ slank, ‘super’ mooi en alles ‘super’? Hij had twee schoothonden? In Los Angeles? Waar alles nep is, waar de zon altijd schijnt, waar alle celebraties wonen… En Seattle dan?

OMG!

Hij tuimelde in een keer zo van de ladder en ik tuimelde even hard mee. Alsof ik een black-out had staarde ik minuten lang naar het scherm. Vervolgens ging ik als een bezetene andere beelden zoeken… Van de ‘echte’ Eddie. Maar het was al te laat.

Ik sluit mijn ogen. Eddie draagt een ribbroek en hij wandelt met zijn hondjes langs het zwembad van hun villa. Het is lekker warm en het water twinkelt in het zonnetje. In mijn gedachte loop met ze mee. Ik stop bij het randje van het zwembad. Zijn vrouw ligt in bikini op een standbedje. Ik zucht en buk naar het water toe. Mijn jeugdherinnering grijp ik bij z’n lurven (het schrikt er helemaal van) en ik duw het diep het water in. Stilletjes kijk ik hoe het driftig weer naar boven wil komen, trappelend en snakkend naar lucht, maar met een hand houd ik het onder water. ‘Met je ribbroek’ fluister ik.

[fraenz-blog]

I’m not for sale!

Fans zijn er in alle soorten en maten, maar één ding hebben ze gemeen: het zijn bewonderaars en liefhebbers, soms zelfs, zoals het woord al zegt, zeer fanatiek. Door facebook heeft het begrip fan een nieuwe impuls gekregen. Als je iets of iemand liked op de social media site, dan ben je fan van ze. Zo kunnen naast artiesten ook bedrijven een schare fans krijgen. En als je als bedrijf genoeg je best doet raken deze fans enthousiast en betrokken, met een grote kans dat ze jou weer promoten bij hun vrienden. Dat kost moeite, tijd én inlevingsvermogen. Maar gezien de positieve uitkomst is dat het dubbel en dwars waard. Zou je denken..

Want er is ook een andere manier en die heet ‘fans kopen’. Je googled het, krijgt meteen een link als facebookfanskopen.nl te zien en met één druk op de knop (en 39 euro) heb je 1000 fans er bij. Omgekochte fans, dat wel. Maar wat maakt het uit? Hoe meer en hoe groter, hoe beter, is toch het motto van onze consumptiemaatschappij?

Begin maart verscheen Seats and Sofas plotsklaps als hoogste nieuwe binnenkomer in de top 25 van grootste Nederlandse merken op facebook. Het bedrijf zit pas een paar maanden op facebook en heeft al meer dan 112.000 fans. Dit kan natuurlijk als je Ajax of Michael Jackson heet. Maar een meubelketen die ineens zo populair is? En waarvan veel fans uit Rusland en Azië komen? Dat riekt naar pure omkoperij! De interactie op de pagina is ook nog eens bedroevend laag. En dat verbaast me niks. Want hoe kan je een fan nou nog een echte fan noemen als deze omgekocht is? Sinds wanneer kan je oprechte betrokkenheid afkopen? En wat hou je over aan duizenden fans die niet betrokken zijn: wat kortstondige roem, maar daarna vooral een slechte reputatie. Plus een grote deuk in het vertrouwen van de consument. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat de (om)gekochte fans vaak niet eens bestaan. Geweldig, zo’n club neppe mensen die door moeten gaan voor jouw enthousiaste achterban.

Zelf ben ik een groot voorstander van organische groei op facebook. Als je een beetje creatief bent, zijn er genoeg manieren om meer fans te krijgen. Bijvoorbeeld:

-       Bedenk originele en leuke winacties, dit trekt altijd nieuwe fans aan.

-       Plaats facebook ads; met voorwaarde dat je het goed target en een visueel aantrekkelijke en opvallende advertentie maakt.

-       Plaats een like button op je website; zorg dat deze goed zichtbaar is.

En als ze eenmaal fan zijn geworden, blijf moeite doen; lever interessante content, die oproept tot interactie, verdiep je in je fans, zoek persoonlijk contact en wordt bevriend met ze! Wedden dat ze blijven hangen.

Voor meer info kijk op fraenz.nl of mail me op [email protected]