Room of words

[salledesmots]

They were riding in a snowstorm. They wanted to get home. Everyone on the highway, coming and going, wanted to get home. Twelve inches were expected. The storm forbade speed. Whiter and whiter became their medium, and all the cars within it a pastier white, white spread with a knife. Suddenly, on the other side of the median strip, a bit of humped purple spun like a dancer, lifted itself like an animal, groped in the air with its four round feet, and fell back onto its roof.

Edith Pearlman - Honeydew

[salledesmots]

Now that I am almost never the youngest person in any room I realize that what I miss most about those times is the very thing that drove me so mad back when I was living in them. What I miss is the feeling that nothing has started yet, that the future towers over the past, that the present is merely a planning phase for the gleaming architecture that will make up the skyline of the rest of my life. But what I forget is the loneliness of all that. If everything is ahead then nothing is behind. You have no ballast. You have no tailwinds either. You hardly ever know what to do, because you’ve hardly done anything. I guess this is why wisdom is supposed to be the consolation prize of aging. It’s supposed to give us better things to do than stand around and watch in disbelief as the past casts long shadows over the future.

Megan Daum - The Unspeakable

[salledesmots]

You came into my life — not as one comes to visit... but as one comes to a kingdom where all the rivers have been waiting for your reflection, all the roads, for your steps.

Vladimir Nabokov in his letter to his love Véra Nabokov

[salledesmots]

On the road that I’m on I must continue; if I do nothing, if I don’t study, if I don’t keep on trying, then I’m lost, then woe betide me. That’s how I see this, to keep on, keep on, that’s what’s needed. But what’s your ultimate goal, you’ll say. The goal will become clearer, will take shape slowly and surely, as the croquis becomes a sketch and the sketch a painting, as one works more seriously, as one digs deeper into the originally vague idea, the first fugitive, passing thought, unless it becomes firm.

Fragment uit een brief van Van Gogh aan zijn broer.

Vincent van Gogh - Ever yours, the essential letters

[salledesmots]

Ik had haar er waarschijnlijk van kunnen overtuigen dat ik het goed met haar voorhad. Ik had haar op tijd moeten zeggen dat mijn genegenheid volkomen eerlijk was. Het was heel eenvoudig en beslist alleen maar juist geweest als ik haar openlijk bekend had: ‘Ik hou van u. Al uw aangelegenheden zijn voor mij net zo belangrijk als de mijne. Om vele lieve, mooie redenen is er mij alles aan gelegen u gelukkig te maken.’ Maar omdat ik verder geen moeite had gedaan, was zij weggegaan.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[salledesmots]

Kijkend naar aarde, lucht en hemel werd ik overvallen door een bedroevende, onbedwingbare gedachte die me noopte bij mezelf te zeggen dat ik een arme gevangene tussen hemel en aarde was, dat wij allen op deze wijze zielig opgesloten waren, dat er voor ons allen nergens een weg naar de andere wereld bestond behalve die ene, die diep de duistere kuil, de grond, het graf in leidt.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[salledesmots]

Zelfverwijten vielen mij van achteren aan en zaten mij van voren in de weg.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[salledesmots]

Een aantrekkelijke bakvis zou mij bijna kunnen bevelen wat ze wilde, ik zou haar blindelings gehoorzamen.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[salledesmots]

Al het toekomstige verbleekte en het verleden smolt weg. In het gloeiende ogenblik gloeide ik zelf. Vanuit elke richting en verte trad al het verhevene en goede met prachtige, verblijdende gebaren helder naar voren. De aarde werd een droom; ikzelf was een innerlijk geworden en liep ook rond als in een innerlijk. Al het uiterlijke loste op en al het tot nu toe begrijpelijke was onbegrijpelijk geworden. Vanaf de oppervlakte stortte ik in de diepte die ik op dit moment als het goede herkende. Wat wij begrijpen en liefhebben, begrijpt en heeft ook ons lief. Ik was niet meer mezelf maar een ander, maar juist daarom pas echt weer mezelf. In het zoete liefdeslicht meende ik te kunnen inzien of moeten voelen dat de innerlijke mens de enige is die werkelijk bestaat.

Robert Walser - De wandeling (Der Spaziergang)

[salledesmots]

Stel dat je in de dood de dood toch ook nog eens kon voelen en genieten!

Robert Walser - De wandeling

[salledesmots]

Zij waren geboren voor een korte, hevige wellust en voor een lange, troosteloze ondergang.

Ab Visser - De Buurt

[salledesmots]

Alcohol was iets wat je niet kon beheersen, het kreeg je eronder. Waarom? Omdat je het punt had bereikt waar één glas te veel was en honderd niet genoeg.

Charles Jackson

[salledesmots]

Charles Bukowski - Factotum

If you're going to try, go all the way. Otherwise, don't even start. This could mean losing girlfriends, wives, relatives and maybe even your mind. It could mean not eating for three or four days. It could mean freezing on a park bench. It could mean jail. It could mean derision. It could mean mockery--isolation. Isolation is the gift. All the others are a test of your endurance, of how much you really want to do it. And, you'll do it, despite rejection and the worst odds. And it will be better than anything else you can imagine. If you're going to try, go all the way. There is no other feeling like that. You will be alone with the gods, and the nights will flame with fire. You will ride life straight to perfect laughter. It's the only good fight there is.

[salledesmots]

and as she watches him the streets outside flower in the night

Fragment of Charles Bukowski’s Peace (from The Last Night of the Earth Poems)

[salledesmots]

faith, brother, not in the gods but in yourself: don't ask, tell. I tell you such fine music waits in the shadows of hell. Fragment of Charles Bukowski's The eagle of the heart (from The Last Night of the Earth Poems)

[salledesmots]

Ze paarden met de aloude tedere sensualiteit van mensen die elkaar goed kennen en met de nieuwe intense passie van het verlies.

John Williams - Stoner

[salledesmots]

De liefde voor literatuur, voor taal, voor de geheimen van de geest en het hart, die zichzelf in de minieme, merkwaardige en onverwachte combinaties van letters en woorden toonden, in het zwartste en kilste drukwerk - de liefde die hij geheim had gehouden alsof die illegaal en gevaarlijk was, daar begon hij voor uit te komen, eerst weifelend, toen vrijmoediger en toen trots.

John Williams - Stoner