Στη δεύτερη του μόλις σκηνοθετική δουλειά, ο Μιχάλης Πανάδης στήνει στο Baumstrasse μια παράσταση σαν να είχε να παίξει ελεύθερα με την πάνω σκηνή της Στέγης.
Στη θεατρική μεταφορά της εμβληματικής ταινίας του Vinterberg (1998), η οικογένεια μαζεύεται για να γιορτάσει τα 60α γενέθλια του πατέρα, για πρώτη φορά μετά την αυτοκτονία της μεγάλης κόρης. Στην πρώτη πρόποση, ο μεγαλύτερος γιος ανακοινώνει casually στο τραπέζι οτί ο πατέρας τους κακοποιούσε σεξουαλικά εκείνον και την αδερφή του, όταν ήταν παιδιά.
Μετά, το τραπέζι συνεχίζεται κανονικά.
Κανείς δεν δέχεται να τον πάρει στα σοβαρά - και αυτή είναι η πιο αδυσώπητη ποιότητα του έργου και της παράστασης, αυτή η ακατανίκητη ανθρώπινη ανάγκη διατήρησης της ψευδαίσθησης της κανονικότητας με κάθε θυσία, αυτή η συλλογική ενοχική συγκάληψη.
Τι να πω, μ'αρέσει το θέατρο που μου κόβει την ανάσα. Κι αυτό εδώ δεν είναι τόσο κύμα ετερόκλητων συναισθημάτων, όσο πλημμύρα η οποία ανεβαίνει γαλήνια, όσο δεν προσεχείς, μέχρι σε ένα σημείο να αντιληφθείς οτι δεν εχεις πια πάτημα. Να νιώσεις αυτό το βουλιαγμα και την παγερή αδιαφορία όλων όσων «σ'αγαπάνε» γύρω σου.
Η αριστοτεχνική δουλειά που έχει κάνει ο Πανάδης φαίνεται στη λεπτομέρεια του, τις μοναδικές εικόνες του και τις μικρές αλλά σημαντικές ιδέες του. Τα ιδιωτικά δωμάτια κάθε φιλοξενούμενου είναι το ίδιο δωμάτιο, κλειστό με 4 τοίχους επί σκηνής (αλλά με εξαιρετική δουλειά στον ήχο προς τα έξω). Όλες οι ξεχωριστές σκηνές τους συμβαίνουν ταυτόχρονα, η μια μέσα στην άλλη, σε παράλληλο χώρο 2Χ2 - οι ερωτικές συνευρέσεις πάνω στους χωρισμούς, πάνω στις αποκαλύψεις, στο ίδιο δωμάτιο όπου μπαίνοντας στην παράσταση μας στοίχειωνε η ματιά της μεγάλης νεκρής αδερφής στο παράθυρο.
Στο οικογενειακό τραπέζι, κάθε ένας ηθοποιός είναι σκηνοθετημένος διαφορετικά κάθε στιγμή της σκηνής, κάθε ένας έχει συγκεκριμένες αντιδράσεις, δουλεμένα βλέμματα και συναισθήματα διαφορετικά και ουσιαστικά σε κάθε αποκάλυψη που τίθεται με κάθε νέο πιάτο και πρόποση.
Συγκλονιστικός ο πρωταγωνιστής Γιώργος Φριντζήλας (αν δεν πάρει το Χορν φέτος θα είναι κατάφορη αδικία, αλλά δεν τον βλέπω καν προτεινόμενο όπως λειτουργεί το σύστημα), όπως και η Γεωργία Τσαγκαράκη ως Μέτε, υπόδουλη γυναίκα του κάφρου μικρού αδερφού, αναγκασμένη να σιγοντάρει σιωπηλά στα ρατσιστικά του ξεσπάσματα, αλλά σε κάθε σκηνή η πρώτη που με το βλέμμα της θα στηρίξει την αλήθεια του ήρωα, ενώ η Δανάη Παπουτσή ανυψώνει μια από τις δυνατότερες εικόνες της παράστασης, στη σκηνή του γράμματος. Σε όλες τις σκηνές όμως, συναισθηματικό κέντρο βάρους, το παγωμένο, τρομαγμένο βλέμμα της Ιωάννας Νασιοπούλου ως Πια, της υπηρέτριας του ξενοδοχείου, ενός ρόλου με τις λιγότερες ατάκες.
Στην τελική, απλά πιστεύω στον Μιχάλη Πανάδη. Τον θεωρώ μια φωνή σκηνοθετική που θα απασχολήσει με τεράστιο τρόπο σε ενα ή δυο χρόνια απο τώρα. Την παρασταση τη βάζω χωρίς δεύτερη συζήτηση στις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν. Ελπίζω να την τολμήσετε κι εσείς - τελευταίες παραστάσεις Δευτερότριτα μέχρι 15/3.
(4 στις 5 faklanes)
Festen
Κείμενο: Thomas Vinterberg, Mogens Rukov, Bo Hr. Hansen
Διασκευή για την αγγλική σκηνή: David Eldridge
Απόδοση, σκηνοθεσία: Μιχάλης Πανάδης
Πρωτότυπη μουσική: Μαρίζα Ρίζου
Σκηνικά - κοστούμια: Ζωή Μολυβδά - Φαμέλη
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Βασίλης Μαντζούκης
Κίνηση: Κική Μπάκα
Φωτισμοί, φωτογραφίες, βίντεο: Τάκης Λυκοτραφίτης
Κατασκευή σκηνικού: Γιάννης Μπρούζος
Παραγωγή: Baumstrasse/Δρόμος με Δέντρα - Μιχάλης Πανάδης σε συνεργασία με την Nordiska Strakosch Teaterforlaget ApS και την Artbassador
των Thomas Vinterberg, Mogens Rukov, Bo Hr. Hansen
από τις 18 Ιανουρίου στο Baumstrasse.
Η πολυβραβευμένη ταινία του Τόμας Βίντερμπεργκ – ένα από τα κορυφαία φιλμ της τελευταίας 15ετίας και ίσως το καλύτερο του ''Δόγματος 95'' - FESTEN (Oικογενειακή Γιορτή) μεταφέρεται επί σκηνής σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη. Ένα αριστοτεχνικό εκρηκτικό ψυχολογικό θρίλερ, μια σκοτεινή κωμική γιορτή που δε θα ξεχάσει ποτέ κανείς.
Υπόθεση:
Ο Χέλγκε γιορτάζει τα εξηκοστά του γενέθλια σε ένα απομονωμένο παλιό σπίτι της δανέζικης εξοχής, έχοντας συντροφιά την αγαπημένη του οικογένεια – τη γυναίκα του, τα παιδιά του, συγγενείς και φίλους. Ο Κρίστιαν, ως μεγαλύτερος γιός, θα κάνει την πρώτη πρόποση. Παγιδευμένοι στο σπίτι της οικογένειας, οι καλεσμένοι θα έρθουν αντιμέτωποι με ακραίες αποκαλύψεις και απαγορευμένες αλήθειες, που θα ταράξουν συθέμελα την οικογενειακή γαλήνη και τον καθωσπρεπισμό της αστικής τάξης.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Το FESTEN είναι ένα μανιφέστο εξαιρετικά αφιερωμένο στη σύγχρονη αστική και μεσοαστική τάξη. Μια μελέτη για την κοινωνική βιτρίνα, τον κοινωνικό ψυχαναγκασμό, την κοινωνική ματαιοδοξία και τον κοινωνικό αποκρυφισμό, τα ''εν ονόματι'', τις συγκαλύψεις, τις επιβελημένες αξίες και, τελικά, για τον ''κατασκευασμένο άνθρωπο''. Μια οικογενειακή αλληγορία που με επιστημονική ακρίβεια και αφοπλιστικό χιούμορ, εκθέτει πόσο βρώμικα μπορεί να είναι τα σώματα κάτω από λαμπερά ρούχα, πόσο μίσος μπορεί να κρύβει ένα χαμόγελο, πόσο τρόμο ένα σταθερό βήμα και άλλα τόσα ''πόσο'' που δομούν τη σύγχρονη δυτική σκέψη και δράση. Κυρίως, όμως, είναι ένα έργο ποιητικό, κατά τον τρόπο και με την αξία του Στρίντμπεργκ, του Ίψεν, του Κασσαβέτη και του Άντερσον, που επιλέγει να μιλήσει για κάθε μορφή και εκδοχή βίας αποφεύγοντας να ασχοληθεί με όλες τις μορφές και όλες τις εκδοχές της.
Festen
Κείμενο: Thomas Vinterberg, Mogens Rukov, Bo Hr. Hansen
Διασκευή για την αγγλική σκηνή: David Eldridge
Απόδοση, σκηνοθεσία: Μιχάλης Πανάδης
Πρωτότυπη μουσική: Μαρίζα Ρίζου
Σκηνικά - κοστούμια: Ζωή Μολυβδά - Φαμέλη
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Βασίλης Μαντζούκης
Κίνηση: Κική Μπάκα
Φωτισμοί, φωτογραφίες, βίντεο: Τάκης Λυκοτραφίτης
Κατασκευή σκηνικού: Γιάννης Μπρούζος
Παραγωγή: Baumstrasse/Δρόμος με Δέντρα - Μιχάλης Πανάδης σε συνεργασία με την Nordiska Strakosch Teaterforlaget ApS και την Artbassador
The Competition Begins - Baumstr Art Studio Applications Are Open For Submission
The Competition Begins – Baumstr Art Studio Applications Are Open For Submission
24 Studios are up for grabs. 24 spaces at Klenzestr. 85a RGB / Baumstr. 8b. Such a small number when you think of the hundreds of artists looking for space at a reasonable price but at least there are 24 studios opening up which is good for us and sad for the Munich Artists who must leave and find new spaces to create artwork.
Why apply for the studios? The studios are right in the centre of…
