#bernard dewulf

[petitjeanofficial]

Er bestaan twee soorten mensen: zij die vaste grond onder hun voeten hebben. Er mogen aardbevingen plaatsvinden, nooit zal die scheuren. Mijn vrouw is zo iemand. Ik daarentegen ben bodemloos, iemand die zijn eigen grond moet bedenken. Het schrijven helpt me daarbij. Toch blijft het elke dag een strijd om ervoor te zorgen dat die bodem in stand blijft.

Bernard Dewulf

[tistje]

Morsig leven met autisme … autisme en structuur Ik ben een morspot. Het is sterker dan mezelf. Ik zeg dat nochtans niet gauw. Omdat ik kregelig word van die uitspraak.

[twijfelmuur]

De grens van het verlangen

Ons ingeboren verlangen naar de ander kan leiden naar de hemel en naar de hel. Talloos zijn de levens, de huwelijken, zelfs de vriendschappen waarin het verlangen naar de ander ons vernietigt.

Maar de grondtoon in mijn verlangen naar de ander is toch de onkenbaarheid van de ander. Nooit zal ik de vriend, de vrouw, niet eens mijn bloedeigen kind werkelijk ‘kennen’, laat staan dat ik er ooit mee zal samenvallen.

Zoals gezegd, ik beleef dat als zowat het meest bestendige verlangen in de dagen. Het uit zich even geestelijk als lichamelijk. Elke omarming is in gedachten een vereniging, maar in de armen zelf een mooie, moedige of armoedige poging. Toch beschouw ik het niet als een tragische kwestie.

Het zou, alweer, geen leven zijn.

Meer zelfs, met de jaren heb ik er de genade en de schoonheid van ingezien. Heb ik allengs begrepen dat net daarin, in die eeuwige nadering, ons menselijkste onvermogen en onze uiterste samenkomst schuilen. Dat de ander een grens is waarlangs wij verlangen naar de overgang, die nooit zal plaatsvinden. Altijd, tussen alles en iedereen, gaapt een niemandsland. Het lijkt me de even uitzichtloze als natuurlijke beweging die elk wezenlijk verlangen bezielt. Wij komen nooit verder dan onszelf, terwijl net wijzelf niets liever zouden willen. Niet omdat we dat per se zelf willen, maar omdat we gewild worden.

Na die vaststelling rijst de onontkoombare vraag: hoe wordt er naar mij verlangd? Anders gezegd, in welke mate ben ik zelf het voorwerp van al dat verlangen dat ik belijd jegens de ander? Hoe word ik als doel van andermans verlangen, begeerte of hoop beschouwd?

Het is geen onbelangrijke vraag. Ze kan genadeloos zijn.

Niet alleen is ze een romantische verzuchting naar de wederkerigheid van het verlangen. Dat is een bekend thema in de hoofse minne- en andere lyriek. Of in menige hedendaagse ballad.

Vooral keert ze de beweging om. Het verlangen dat als een boemerang terugkomt. Wie begeert, wil zelf ook begeerd worden – of niet? Wie zelf verlangt, zal het zich toch ooit weleens afvragen: hoe en hoezeer word ik zelf verlangd? En al even natuurlijk, zo heb ik het met de jaren leren aanvaarden, word ik niet begeerd wanneer ik dat wel zou willen. Zowel uit de verte als van nabij.

Concreter: verlangen de borsten naar mijn handen zoals mijn handen naar hen? Of ben ik meer verlanger dan verlangde? Meer zender dan ontvanger? Meer begerend dan begeerd? Dat geschil is zo oud als de straat. Het is de weerloosheid die elk verlangen noodzakelijk in zich draagt. Onvermijdelijk wordt de ene mens meer ‘aangeraakt door begeerte’ dan de andere, in de breedste zin van dat woord. En ikzelf adem nu eenmaal vooral aan de kant van de begeerders. Dat heeft voor- en nadelen.

Wie hoopt dat zijn verlangen als in een spiegel vanzelf teruggekaatst wordt, staat weleens voor een lege spiegel. En daar ontstaat een nieuw verlangen, misschien wel het vreemdste van alle. Het kan even afgrondelijk als vluchtig zijn: het verlangen naar onszelf.

[twijfelmuur]

OEWIST

De vraag komt in verschillende gedaanten. Net als u krijg ik ze geregeld. In de eenvoudigste vorm luidt ze: ‘Hoe gaat het?’ Maar er zijn varianten. Van de meest Vlaamse, ‘Oewist?’, tot de kortste, ‘En?’

Daartussenin kan van alles. ça va? çavakkes? Nog nieuws? Alles goed? Allemaal goei? Of: Hoe staat het? En de vrouw en de kinderen? Of: Nog iets meegemaakt?

Of: Zeg ne keer. Zoals kardinaal Danneels tegen een pedofilieslachtoffer.

Of: How are you?

Die laatste versie kwam plotseling van een verre vriendin uit een ver verleden in een ver land. En even plotseling klonk ze vreselijk dichtbij, urgent en ernstig. Ik heb naar waarheid geantwoord. Enkele schermen en uren lang. Ik schrok ervan, ook van mezelf.

Het was even geleden. Dat ik niet gewoon had gezegd: ‘Goed’. Of: ‘ça va’. Of: ‘Mager en gezond, hè’. Om me ervan af te maken.

Het was ook even geleden dat ik de vraag ernstig nam. Gewoonlijk steek ik of iemand ­anders bijvoorbeeld zijn duim in de lucht, ten teken van: alles kits? En het leven gaat voort, achter onze vrolijke duimen.

Misschien was het de verte die me spraakzaam maakte en me mijn tijd deed nemen. Ik wist dat de verte zou luisteren. We zien elkaar hooguit eens om de tien jaar van nabij. Dat is iets anders dan hoewistermee op het voetpad.

Natuurlijk is dat voetpad niet de plek noch de verte om de vraag eens naar waarheid te beantwoorden. Het is daar altijd werkdag of weekdag.

Toch overkomt het me tegenwoordig vaker, om het zelfs op het voetpad eens te zeggen, of doodserieus te vragen, hoe het gaat. Laten we gaan zitten op een dorpel, ik heb wat letterkoekjes op zak, en vertel eens.

Natuurlijk doe ik dat niet. Volgende week zouden ze oversteken, als ze me zien komen. Op weg naar de krantenwinkel, waar het niet goed gaat met de voorpagina van de wereld.

En toch, dus, overkomt het me tegenwoordig vaker. Het zal de leeftijd zijn. Alles is de leeftijd.

Pakweg om de tien jaar verandert sluipend de toon van de vraag: hoe gaat het? Ik stel ze nu anders dan op 20 of 33. Ik kan ze nog wel even luchtig opwerpen als toen, maar de inzet is gewijzigd. Zeg ik nog eens kwinkslags ‘oewist?’, dan zingt het nu toch dwingender.

Nu kan de vraag zelfs op het voetpad al te laat zijn, want misschien gaat het niet meer. Wegens kankers, hartfalen, menopauzes of domweg weemoed.

Nu gaat de vraag stilzwijgend steeds vaker over onze slijtende lichamen, over de voorbije toekomst, bij de sombersten al over het pen­sioenfonds en de rolstoel en, in stilte, over onze verwondingen.

Maar zelden geven of vragen wij een duidelijk antwoord. Op onze voorpagina’s gaat het totterdood goed met ons. Mager en gezond, hè. Maar intussen.

Intussen weet ik het niet. Hoe het écht gaat met de meesten om mij heen. En omgekeerd. Voor hetzelfde geld slaapt er iemand onnoemelijk alleen naast mij. Of in mij.

En ik weet wel, het is allemaal formule, beleefdheid, omgang, en we mogen niet klagen. Wij varen wel. En we kunnen niet elke dag op het voetpad ons hart luchten. Het plaveisel zou kromtrekken van schaamte.

Maar waarom had ik die verte nodig? Is het dichtbije te dagelijks, te bijziend, te kwetsbaar, domweg te vlakbij? Too close for comfort. Waarom weet nu alleen die verte werkelijk hoe het met mij gaat? En omgekeerd. Want ook daar gaat het zo. Zo liet de verte weten.

Soms baart het me zorgen. Soms zie ik ineens, haast als in een visioen, verbijsterend veel eenzaamheid om me heen. Op het voetpad, achter de vrolijke duim, in een zoen, zelfs in de vriendelijke groet van een mail. In geliefde lichamen, in snelle ontmoetingen, maar ook in tragere samenkomsten.

Zelden weet ik wat ik moet geloven.

Gaat het met iedereen zo dik oké als met mij? Nu ik het eindelijk eens uitgesproken heb, tegen de verte. En ik ineens wat lichter lijk te bewegen in het dichtbije. Zolang het duurt.

[collectiebeheer]

Rubenianum

Hier worden de jaren bewaard. Droog en waterpas staan ze te wachten op een hand, een passant, een oog.

Sla ze open en in de stad lopen weer de eeuwen, krijgt Venus het koud, worden schilders oud met jicht

in de handen, spreekt de verleden tijd een heerlijck Nederlands, dragen de vrouwen zichtbaar hun onderrokken,

en hoe prachtig zou het niet zijn: het licht van al die eeuwen dat helder door onze kleine ramen schijnt.

Bernard Dewulf

Bron 

[commetombeunarbre]

Schilderen om niet meer te denken bevalt me, denken om te schilderen is slechts een dwaasheid van de geest.

[frangipandroom]

Ik heb me laten zeilen, zoals men kan vliegen zonder te vliegen.

Bernard Dewulf

[cohoboho]

Wie ziet mij wanneer ik zogezegd 'mezelf' zie in de spiegel? En wie, op zijn beurt, ziet de spiegel wanneer hij naar mij terugkijkt? Zijn wij dezelfden? Of verschillen wij? En als wij verschillen, wie van ons ben ik dan? En als ik niet eens kan herkennen wie ik ben, hoe kan ik dan zeker zijn dat ik er wel ben?

Bernard Dewulf over het werk van Léon Spilliaert