#besmisao

[razdragana]

Iako su me razorila sopstvena očekivanja, još uvek se potajno nadam da on i ja možemo biti mi

[pleatonitum]

Životna opasnost i besmisao parasailinga, kao jednog od mnogih ekstremnih sportova

Prije nekoliko dana u Budvi je poginula državljanka Srbije nakon što se odvezala sa sajle tijekom parasailinga i s visine veće od 50 metara pala u more, prenose mediji. Po svemu sudeći dobila je napad paničnom straha. Parasailing je ekstremni adrenalinski sport koji omogućava učesnicima da lete iznad vode dok ih vuče gliser, a pritom su vezani za padobran. Život se može činiti kao da nikada…

Životna opasnost i besmisao parasailinga, kao jednog od mnogih ekstremnih sportova

[zanimljivaekonomija]

Tragedija i paradoksi arapskog sveta u romanu "Bagdadsko pričešće" Sinana Antuna

Sav besmisao iračko-iranskog rata, odmazde zapadne koalicije, američke okupacije i građanskog rata koji je usledio prelama se u potresnoj priči Sinana Antuna „Bagdadsko pričešće“. Kroz svakodnevni život jedne iračke hrišćanske porodice, događaji u romanu odigravaju se u jednom danu – u Bagdadu, 31. oktobra 2010. kada je u bombaškom napadu stradala katedrala Gospe od Spasa i odnela mnoge živote vernika koji su se u njoj zatekli.

 Pisac „Bagdadskog pričešća“ otkriva nam mnoge nepoznanice o sudbini brojnih etnokonfesionalnih grupacija hrišćana koje vekovima nastanjuju Srednji istok, a kojima pripadaju i poznati pisci poput Halila Džubrana, Mihaila Nuajme, Emila Habibija i samog Sinana Antuna. Ove drevne hrišćanske zajednice, kako primećuje i prevodilac u pogovoru, „očuvale su svoju neobičnu narodnost“, a njihovi savremeni izazovi i protivrečnosti ogledaju se u ovom romanu kroz odnos dvoje glavnih junaka – starog Jusefa, pripadnika odlazeće generacije koja je u Iraku doživela i srećne godine, i njegove rođake Mahe, mlade studentkinje i pripadnice novog naraštaja koja usled tragičnih ratova, narastajućeg terorizma i pogubnog zapadnjačkog uplitanja vidi smisao svog života u napuštanju domovine svojih predaka.

U nenadmašnom prevodu Srpka Leštarića sa arapskog jezika, svet iračkih hrišćana u današnjim nesrećnim vremenima približava i srpskom čitaocu paradokse i tragediju arapskog sveta uopšte.

Sinan Antun (1967) irački je romansijer i prevodilac (prevodi poeziju Čarlsa Simića na arapski), vanredni profesor na Njujorškom univerzitetu. Rođen je i odrastao u Bagdadu gde je završio studije anglistike. Iselio se u SAD 1991, doktorirao na Harvardu 2006. Već prva dva njegova romana prevedena su na više jezika, pri čemu je drugi bio na široj listi za Independent International Fiction Prize 2014, iste godine dobio nagradu Best Arab American Book Award, a i četvrti je ušao u širi izbor za arapski Buker 2017.

„Bagdadsko pričešće“ možete pronaći u svim knjižarama Delfi, Laguninim klubovima čitalaca, onlajn knjižari www.delfi.rs i na sajtu www.laguna.rs.

[asweetjane]

Koliko ja besmisleno u stvari živim

[zagrebpoetry]

Misli iz mraka

Krenuo sam kući zamračenim putem Tamo gdje se često čuju čudni zvuci Kad osjetila s umom igraju igru Tesko je razabrati Gdje tama pocinje, a sjena prestaje

Na takvim putevima stignu čudne misli Da li je netko iza tebe? Nije? Jesi li siguran? Osjećaš težinu tuđih očiju na leđima Jeza ti oblizuje obraze

Često si sam sebi neprijatelj Stvarajući nepostojeće probleme Misli, kad su tamnije od mraka Nikad nisu dobre vijesti

Kad osjetiš udaljenost od svijeta Shvatiš da je lijepo biti sam Ali iznutra te neprekidno izjeda Sablasna usamljenost

Kad želiš nekome nešto reči A iz usta ne izlazi zvuka Bespomoćno gledaš u prazno I pokušavaš ne ispasti čudan

Svi smo mi čudni Zašto se pretvaramo da nismo?

Bojiš li se osjećaja koje ne možeš kontrolirati? Trebao bi U tim trenucima oni kontroliraju tobom I čudne stvari se znaju dogoditi

Nikad nisam razumio bježanje od smrti Svima jednom padne zavjesa Dođe kraj predstave Nije me strah smrti Strah me prestanka postojanja

Nije me strah smrti Ali me strah tišine i mraka Puno je strašnije ležati u tami živ Nego mrtav

Strah me ostaviti svijet ovakvim kakav je Govorim kao da ću promjeniti nešto Ali svejedno ostaje nada Da će stvari krenuti nabolje

Lovro K.

[blago-mene]

Često mi se nedeljom javlja taj glupi osećaj praznine i besmisla. Kao da mi nešto nedostaje, ali nikako ne mogu da provalim šta. Ne volim nedelju.