Bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Kendime, çevremdekilere, aileme, duygularıma... En yakın olduklarıma dair hiçbir şey bilmiyorum.
Annemin en sevdiği rengi bilmiyorum, sevdiğim adamın beni sevip sevmediğini bilmiyorum, kendimden nefret edip etmediğimi bilmiyorum. Dahası, ben niçin var olduğumu bile bilmiyorum.
Yalnızca yorulduğumu biliyorum; bu düşüncelere saplanıp kalmaktan, bu kadar uzak ve soğuk olmaktan, çığlıklarımın dışarı çıkamayıp göğsüme bıçak gibi saplanmasından, kimseye bunları anlatamamaktan, insanların bildiği kişi olamamaktan...
Olduğum kişi değilim. Tanıdıkları kişi değilim. Herkese karşı farklı bir maske takınıyorum. Kimse beni gerçekten tanımıyor. Kimse maskemin altında neler düşündüğümü, kalbimi hangi cümlelerin, hangi hislerin parçaladığını bilmiyor.
Yalnızca nefes alıyorum o kadar, hayat benim için yaşanmıyor; gözlerimin önünde meydana geliyor o kadar. Kendi hayatımı yaşamıyor, bir film gibi seyrediyorum sadece.