Coşku evrenseldir ıstırap ise bireysel. Her insanın kendine has ıstırabı vardır ve bu ıstırap kişiyi özel yapar. Coşku ise evrensel bir olgudur ve tek özelliği
evrensel olmasıdır.Yani coşku seni özel yapmaz evrensel yapar ve bu,
egonun hoşuna gitmez. Ego hep özel olmak ister, evrensellik onu ilgilendirmez. Coşku ise seni evrenselleştirir ve gerçek özelliğinin evrensel olduğunu gösterir. Ego sana hep özel olduğunu fısıldar, coşku ise evrensel
olduğunu yüksek sesle söyler. Doğada her şey coşkuyla doludur. Hayvanlar, kuşlar, balıklar, böcekler ve bitkiler coşkuludur; bir tek bencil insan coşkusuzdur. Bu nedenle coşkusuz, ıstırap içinde olan insan çok özel olur. Zaten ego da bunu ister. Her ne olursa olsun özel olmak. Istıraptan gebermek ama özel bir şekilde gebermek. Bu yüzden insan ıstırabına yapışıp bırakamıyor. Istırap çeken biri başkalarının ilgisini çeker. Çevredekiler ona acır. Perişan halde olan kişiye sempati duyulur, çevredekiler ona özen gösterir ve yardım etmek ister. Sefil halde olan birisini kimse kıskanmaz, acı çektirmek istemez ve düşmanlık yapmaz. Bu anlamda ıstırap çekmenin çok büyük bir getirisi vardır. Kişi ıstırap çekince ebeveynleri, eşi, çocukları, torunları, akrabaları ve dostları onun başına üşüşür, onunla ilgilenir, onun için endişelenir, onu ziyaret eder, rahatlatmaya çalışır ve teselli eder.
Bunlar zevk verici şeylerdir. Bu kadar ilgi görünce kişi özel ve değerli olduğunu hisseder ve acılarını bile unutur. Yani acı çekmenin belirli avantajları vardır ve kişi çevredekilerin ilgisini gördükçe mutlu olur. Oysa coşkulu olduğunda aynı insanlar ve daha da fazlası seni kıskanmaya başlar. Coşkuyla dolup taştığında ve dans ettiğinde tüm dünyayı karşında bulacaksın. Bu şaşırtıcı bir gerçektir.
