#broniewski

[turnedtoamonster]

Cóż mam od ży­cia? - chy­ba już wiesz,

czuj­na i pło­cha? -

tyl­ko ten smu­tek, tyl­ko ten wiersz,

któ­ry mnie ko­cha.

[ballroomsof--mars]

[zaburzonyswiat]

A między nami jest nienawiść, zawiść

Tak jakbyś była klubem, który ma inne barwy

Pezet - Broniewski

[nobodyhighasme]

W mieście w którym wszędzie jesteś hen gdzieś od Edenu

Więc graj twardo

Bo to dawno znaczy jakoś 3 dni temu

Wszystko ma ważność, nawet prawda

Wiec cokolwiek powiesz nic ni e mówi

Nie wypada

Ja jestem wilkiem co odłączył się od stada

I mój dom jest tam gdzie siadam

Czyli zwykle, tam gdzie spadam

[ambicje-i-urazy]

Wiersz ostatni

Tyś mnie kochała, ale nie tak, jak kochać trzeba, i szliśmy razem, ale nie w takt - przebacz.

Ja jeszcze długo... Rok albo dwa. Potem zapomnę. Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa, dzwonię podzwonne.

A tobie, miła, na co ten dzwon brzmiący z oddali? Miłość niewielka, błahy jej zgon, i idziesz dalej.

Cóż mam od życia? - troskę i pieśń (ciebie już nie ma). Muszę im ufać, muszę je nieść, pisać poemat.

Cóż mam od życia? - chyba już wiesz, czujna i płocha? - tylko ten smutek, tylko ten wiersz, który mnie kocha.

[swistki]

Płonę i krzyczę nocą bezsenną, szybę rozbijam i krwawię się szkłem, biesy wkoło mnie, biesy nade mną, biesy kosmate, chytre i złe. Pędzą ulice ślepe i dzikie, kołem zielonym pali się mrok, biesy latarni sinym płomykiem pełzną, chichocą za mną co krok. Bodą mnie rogi ostre i złote, oczy ociekły łzami i krwią, moją nadzieję, moją tęsknotę biesy szponami szarpią i rwą. Biesy gwiazdami grożą na niebie, biesy na ziemi wloką mnie w grób - wyrwę się jeszcze, wrócę do ciebie, siny, bezsilny runę u stóp.

Władysław Broniewski, “Biesy”

[warszawskiemozaiki]

muzeum Władysława Broniewskiego

[diamond-vision]