#brussels gewest

[100procentbrussels]

In Brussel is iedereen bevoegd, maar niemand verantwoordelijk. Als we écht vooruit willen met Brussel moeten we één sterke stad vormen.

Pascal Smet, Brussels minister van Mobiliteit en Openbare Werken

[100procentbrussels]

#OneBrussels

A new dawn for Brussels

Brussel is de bakermat van het surrealisme. Op vele plaatsen in de stad vind je verwijzingen naar de grondleggers van de stroming en tot op vandaag drukt het surrealisme zijn stempel op vele artistieke disciplines in onze stad. 

Er is echter ook Brussels surrealisme waar we niet trots op zijn. Wie de media volgt of al eens met de Brusselse administratie wordt geconfronteerd herkent het zeker en vast. 

De verschillende bestuurlijke niveaus werken vaker tegen dan met elkaar, Brusselaars worden voortdurend van het administratieve kastje naar de muur gestuurd en wanneer het fout loopt wijst iedereen met een beschuldigende vinger naar elkaar. 

Enkele voorbeelden van werkelijk surreële, maar toch werkelijke situaties in Brussel.

Een Brusselaar uit Ukkel betaalt minder belastingen dan een Brusselaar uit Molenbeek...

De straatvegers van Stad Brussel mogen op sommige plaatsen geen vuil vegen, omdat deze plaatsen gewestelijk zijn...

Sommige Brusselaars mogen met hun bewonerskaart niet parkeren aan de overkant van hun straat...

De sneeuwruimer stopt in het midden van de straat, want daar loopt de gemeentegrens...

Wie binnen het gewest verhuist moet opnieuw door de volledige paperassenmolen bij gemeente, OCMW,...

Gemeentebesturen gaan in beroep tegen de aanleg van fietspaden, bouw van parkings of versmalling van tunneluitritten...

Toeristen en bezoekers verliezen helemaal het noorden door de vele communicatie en symbolen...

Brusselaars die in Anderlecht wonen betalen extra voor een museum- of zwembadbezoek in Brussel Stad...

Situaties waar de Brusselaar vandaag meer dan genoeg van heeft.Daarom willen wij een échte stad, met meer solidariteit tussen stadsdelen. Een stad met een beter, eenvoudiger en vooral efficiënter bestuur, dat dicht bij de mensen staat.

De Brusselse bestuursstructuur moet hiervoor drastisch vereenvoudigd worden. We moeten niet alleen naar één Brusselse politiezone en één OCMW evolueren, we moeten ook stevig snoeien in het aantal politieke bevoegdheden. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest telt vandaag 958 politici voor 1,2 miljoen inwoners. 166 van hen zijn uitvoerende mandatarissen. Ter vergelijking; Wenen telt met 1,7 miljoen inwoners 77 uitvoerende mandatarissen en Berlijn met 3,4 miljoen inwoners slechts 71. Brussel heeft minder politici en uitvoerende mandatarissen nodig, maar mandatarissen die wel bevoegd én verantwoordelijk zijn.

Het centrale bestuur van het Brussel van morgen bestaat uit een regering met 8 ministers (inclusief de minister-president) en 69 parlementairen.

One Brussels!

1 Stad

1 Politiezone

1 OCMW

1 Visie

1 Coherente organisatie

Stadsdelen met lokale antennes en meer burgerparticipatie.

In ons voorstel voor één sterk Brussel zal de stad bestaan uit verschillende stadsdelen, gebaseerd op de socio-economische, socio-demografische realiteiten en natuurlijke grenzen. De stadsdelen zijn vergelijkbaar in aantal inwoners. Er zullen meer stadsdelen zijn dan de huidige 19 gemeenten, om echte burgerparticipatie te garanderen. Elk stadsdeel heeft drie rechtstreeks verkozenen en een burgerraad, die via loting zal worden samengesteld. Wanneer we verrekken van een stad met bijvoorbeeld 30 stadsdelen gaan we op die manier van 958 naar 167 politici.Stadsdelen hebben eigen bevoegdheden rond veiligheid, netheid, wijkverfraaiing en gemeenschapsleven. En ze hebben een adviserende en controlerende rol t.o.v. het bestuur van het stadsgewest. In de stadsdelen bevinden zich lokale antennes van politie, OCMW en dienstverlening naar de burger.

Professionalisering van de dienstverlening

Door de structuur te vereenvoudigen en de knowhow te centraliseren zal Brussel niet alleen veel efficiënter worden bestuurd, de dienstverlening zal professioneler verlopen en er zal door synergie heel wat budget vrij komen (€940 miljoen / jaar) om de werking van onze stad verder de optimaliseren.

Hierdoor kan Brussel eindelijk uitgroeien tot een sterke en zelfstandige stad, zonder Vlaamse en Waalse voogdij. Een stad waardig om de Europese hoofdstad te zijn, waarin naast het Frans en het Nederlands ook het Engels, als functionele taal, aan bod komt en waar EU burgers hun stem kunnen uitbrengen.

Één stad, met een coherent bestuur, met ambitie en… met een geweldige toekomst.

#OneBrussels

[100procentbrussels]

Praktijktesten voor discriminatie op arbeidsmarkt goedgekeurd

Midden oktober keurde het Brussels Parlement een nieuwe ordonnantie goed over praktijktesten bij aanwervingen. In de toekomst zal het in Brussel mogelijk zijn om effectief te controleren of werkgevers discrimineren bij aanwervingen. ‘Hoog tijd,’ vindt Brussels parlementslid Fouad Ahidar (sp.a).

Discriminatie bij aanwervingen is verboden – uiteraard. Alleen, zonder daadwerkelijke controle valt zulke discriminatie niet aan te tonen. Dankzij de nieuwe Brusselse wet komt daar verandering in. Bij praktijkteksten kunnen inspecteurs zich voordoen als een sollicitant. Ze passen in een CV één eigenschap zoals gender, etniciteit of leeftijd aan en gaan na of de reactie verschilt. Bij mystery calls doet een inspecteur zich voor als een klant met een discriminerend verzoek. De vraag is of de werkgever op zo’n verzoek ingaat.

Een heksenjacht wordt het niet. De controles zullen niet in het wilde weg gebeuren. De tests worden pas ondernomen als er aanwijzingen zijn die doen vermoeden dat een werkgever discrimineert. Indien herhaaldelijk blijkt dat de werkgever discrimineert, kan er een pv worden opgesteld.

Flitspalen

Fouad Ahidar, Brussels parlementslid voor sp.a: ‘Met de praktijktesten krijgt de antidiscriminatiewetgeving zijn eigen flitspalen. Als we via wet discriminatie op de arbeidsmarkt verbieden, moeten we ook controle uitoefenen.’

Brussel speelt met deze wet een pioniersrol in ons land. Brussel is het eerste gewest van België dat praktijktesten voor de arbeidsmarkt mogelijk maakt. De federale regering deed eerder beloftes rond discriminatietests, maar het wetgevend kader is er nog niet. Bij de Vlaamse regering ontbreekt het aan politieke wil.

Erbij horen

Fouad Ahidar: ‘Ik ken veel verhalen uit de praktijk. Discriminatie treft zeer veel mensen, niet alleen op de arbeidsmarkt trouwens. Ook op de huurmarkt is het moeilijk. Dat brengt veel frustratie met zich mee.  Arbeid is meer dan alleen maar werk verzetten of een inkomen verwerven. Het geeft mensen ook het gevoel erbij te horen en bij te dragen aan de samenleving. Brussel heeft meer samenhang nodig.

Daarnaast zijn er nog andere voordelen als er meer Brusselaars aan de slag zijn bij Brusselse bedrijven. Het zorgt voor meer inkomen voor de stad, want werknemers betalen de personenbelasting op hun inkomen in hun woonplaats. En tot slot: hoe dichter bij het werk je woont, hoe minder verkeer op de baan.’

sp.a hoopt dat andere overheden het Brusselse voorbeeld zullen volgen en diende wetsvoorstellen rond de invoering van praktijktesten in in het federale en het Vlaamse parlement.

[100procentbrussels]

Speeltuinen in Brussel: wie zoekt, die vindt 

Is er iets leukers dan op een mooie zomerse dag naar een speeltuin te gaan? Er zijn zeker 300 spel- en sportzones in het gewest. 60 worden beheerd door Leefmilieu Brussel. Sommige zijn aan herstelling toe, andere in zo’n slechte staat dat er een heel nieuw speelplein moet gebouwd worden.  

De spreiding van de speeltuinen is niet ideaal: vooral in de armere wijken zijn er te weinig speeltuintjes, net daar waar de mensen nood hebben aan openbare ruimte. Verder is er een gebrek aan speelruimtes op maat van gezinnen. Ook meisjes, grote kinderen (10-12 jaar) en gehandicapte kinderen komen niet aan hun trekken. In sommige speeltuinen kan niet elk kind spelen, omdat de infrastructuur zich er niet toe leent. Op een schommel kan je niet veel meer dan schommelen. Dit blijkt uit een studie van Leefmilieu Brussel. 

Alles kan beter

Leefmilieu Brussel heeft op basis van deze studie een strategie uitgewerkt. Bij elke renovatie of aanleg van een speel- of sportzone krijgen de wijken met weinig speelinfrastructuur als eerste een speeltuin. Er worden ook verschillende soorten speeltuinen aangelegd rond een specifiek thema, een speeltuin waar je ook aan sport kan doen, of een natuurlijke speeltuin. 

De speeltuinen worden ook niet meer afgesloten, bedoeling is om de ruimte te integreren in de een grotere omgeving.  Bestaande elementen worden geïntegreerd in de speeltuin. Bomen kan je gebruiken om er bruggen tussen te bouwen. Een helling kan dienen als glijbaan. Als een nieuwe speeltuin wordt aangelegd, krijgen de kinderen en buurtbewoners hun zeg over wat ze verwachten van de speeltuin. 

Het is uiteindelijk de bedoeling om tot een echt speelnetwerk te komen. Dat is een uitgebreid net van speel- en sport­ruimten: ruimtes die daar speciaal voor aangelegd zijn of die spontaan ontstaan. 

Foto: ©Christophe De Grom

U vindt de bestaande speeltuinen op: www.groeneruimten.brussels www.leefmilieu.brussels/speelpleinen

[100procentbrussels]

Lopen aangenamer maken is ook in het voordeel van voetgangers of fietsers

Jef Van Damme, Brussels parlementslid

[100procentbrussels]

Een overheid kan het niet maken woonruimte te verspillen, zeker niet in haar eigen sociale woningen

Fouad Ahidar, Eerste ondervoorzitter Brussels Parlement

[100procentbrussels]

Er voor zorgen dat ze terug in zichzelf geloven

Emilie Meessesns is straatverpleegster en richtte negen jaar geleden de vzw Infirmiers de Rue op. Sindsdien groeide de vzw uit tot steunpilaar voor de meest kwetsbare daklozen. 

Wat doet een straatverpleegster precies? Onze vzw richt zich op de meest kwetsbare daklozen die al heel lang (8 tot 20 jaar) op straat leven en waarvan velen denken dat er voor hen geen perspectief meer is. Wij zijn ervan overtuigd dat er voor iedereen oplossingen kunnen gevonden worden. Door ons specifiek te richten op de mensen die het meest kwetsbaar zijn, die mentaal of fysiek ziek zijn, die hun sociaal vangnet kwijt zijn en geen contact meer hebben met verenigingen of hulpverleners, proberen we een gat op te vullen. We gaan deze mensen op straat opzoeken en begeleiden ze tot en met een duurzame herhuisvesting. Dit betekent dat we zelf woningen zoeken, en hen helpen bij de verhuis en het intrekken in de woning.

Is dat niet eerder de taak van het OCMW? Neen, want het OCMW heeft niet de tijd om personen van zo dichtbij op te volgen. Ons werk is diepgaander. Je moet weten dat het niet evident is voor iemand die jaren op straat leefde om opnieuw te starten. Die mensen hebben veel ondersteuning nodig en kunnen niet zelfstandig een huis vinden. Ik vroeg eens aan één van onze daklozen wat hij het ergste vond aan een leven op straat. Ik verwachtte dat hij onveiligheid zou antwoorden. Maar voor hem was het moeilijkste moment net wanneer hij terug in een woning terecht kon. Dat maakte hem ontzettend bang.

Hoe weet je wie het meest kwetsbaar is? Er zijn twee manieren om in contact te komen met de mensen: ze worden doorverwezen of we gaan zelf op zoek. Dan bekijken we de algemene toestand van de persoon volgens een aantal criteria, die o.a. betrekking hebben tot hygiëne, kleding en gedrag. Zien we dat een persoon dag na dag slecht scoort op deze drie punten, is dat al een reden om met haar te werken. Andere criteria om de beslissen of een persoon kwetsbaar is: leeftijd, medische problemen, psychiatrische problemen of gedragsproblemen, het feit dat de persoon door geen andere instelling gekend is of geholpen wordt.

De twee pijlers waarrond we werken zijn hygiëne en talenten. Vaak gaat het om mensen die geen pijn meer voelen en die niet meer verbonden zijn met zichzelf. Als eerste hulp bieden we hen basishygiëne aan, vervolgens proberen we er voor te zorgen dat de persoon ook terug in zichzelf gaat geloven. Dat laatste is essentieel. Als mensen geloven dat hun leven de moeite waard is, wordt het terug relevant om de handen te wassen of naar de dokter te gaan.

Hoe kwam je erbij om je specifiek op deze doelgroep te richten? Vanuit het besef dat uiterlijk niet alles is. Tijdens mijn studies ben ik met een vriendin op stage geweest in Burkina Faso. Daar werden we continu overschat. Omdat we blanke verpleegsters waren, dachten de mensen dat we operaties konden uitvoeren, terwijl dat werk is voor de dokters. Met Straatverplegers vertrekken we vanuit hetzelfde idee. Het uiterlijk zegt niet alles. Uiteraard hebben die mensen op straat meer in hun mars dan hoe ze er uitzien.

Je wordt bewogen door idealisme. Kan je je werk loslaten of neem je het mee naar huis? Dat is heel moeilijk. Iedereen in het team moet leren omgaan met alles wat we tegenkomen. Ik heb wel al enkele mechanismen ontwikkeld om het werk zo dragelijk mogelijk te maken. Zo beginnen we elke maandag met een ‘goed nieuws vergadering’. Iedereen vertelt iets positief dat hij/zij heeft meegemaakt de week voordien en dan pas gaan we aan de slag. Als je hier 5 jaar werkt, moet je verplicht 3 maanden afstand nemen. Zo kan je even reflecteren over wat je zelf precies  wil bereiken. Dit is een hele zware job en ik ben zelf al ten prooi gevallen aan een burn-out. Ik ben blij dat het mij als eerste is overkomen zodat ik nu beter in staat ben om mijn team te helpen als er zich problemen voordoen. Omdat het zo’n zware job is, is het ook heel belangrijk dat het team erg goed werkt. Ons team is echt een bron van energie.

Dat is een mooi einde. Wie moet de Babbeleir volgende keer interviewen? Ik stel Martin Germeau voor. Hij is één van de oprichters van het schitterende project: ‘PermaFungi’. Sinds kort kweekt hij champignons in Tour en Taxis. De moeite waard.

Meer weten? www.infirmiersderue.org

Foto: ©Annelies Smets

[100procentbrussels]

Sociale woningen optimaal benutten

In Brussel staan er 40.000 mensen op de wachtlijst voor een sociale woning. De vraag is groter dan het aanbod. Daarom moeten de bestaande sociale woningen optimaal worden benut, vindt Fouad Ahidar, Brussels parlementslid (sp.a). 

Uit cijfers blijkt dat veel sociale woningen eigenlijk te groot zijn geworden voor het aantal bewoners. ‘Bovenmatige woningen’ heet dat in het jargon. Veel heeft te maken met gewijzigde gezinssituaties. Kinderen groeien op en gaan het huis uit. Zo komen er kamers leeg te staan. 

In 2014 waren er 1675 woningen met twee of meer kamers op overschot. In 2015 steeg dat cijfer tot 2117. Daarnaast zijn er 6775 woningen met één kamer op overschot. De gemeenten Jette, Sint-Lambrechts-Woluwe, Ukkel en Watermaal-Bosvoorde tellen het meeste bovenmatige woningen. 

Fouad Ahidar: ‘Je zal maar als jong kroostrijk gezin op de wachtlijst staan. Iedereen heeft het recht op een aangepaste woning en hoe je woont, heeft ook impact op de andere dimensies van je leven. Juist daarom vindt sp.a het recht op wonen zo belangrijk. Een overheid kan het gewoon niet maken woonruimte te verspillen. 

Tijdig ingrijpen en kort op de bal spelen is de boodschap. Er bestaan oplossingen voor wanneer de gezinssamenstelling verandert. Naar een andere woning gaan, mag geen probleem zijn. Denk maar aan transitwoningen en verhuispremies. Of aan ondersteuning en hulp bij het verhuizen. Het vraagstuk van bovenmatige sociale woningen verdient een betere aanpak. Alleen als de politieke wil er echt is, lossen we de problemen op de woningmarkt op.

Foto: ©Hannes De Geest