De toekomst wordt in Brussel gemaakt. Als het hier goed gaat, is het goed voor de andere gewesten. We zijn geen kolonie van Vlaanderen en geen aanhangsel van Wallonië. We moeten onze eigen toekomst in handen nemen. Brusselaars komen van overal en het...
Op 10.000 exemplaren wordt het gratis Belgisch-Turkse maandblad Binfikir gedrukt. Van waar dat succes komt? ‘Heel eenvoudig’, zegt hoofdredactrice-coördinator-journaliste en manusje-van-alles Serpil Aygün. ‘Ik ga zelf de straat op om de krant te verdelen. In heel België. Bij de plaatselijke bakker, de slager, de kruidenierswinkel. Maar ik spreek ook de gewone man en vrouw aan op straat.’
Binfikir is 13 jaar geleden opgericht als website en betekent ‘1000 Gedachten’. Serpil Aygün: ‘Kun je je dat voorstellen? Dutroux was veroordeeld tot levenslang en pas zes maanden later hoorde een Turkse man dat via een satellietzender. Ongelooflijk vonden we dat. Dus hebben we beslist om een Turkse website te maken met Belgisch nieuws.
Een jaar later volgde de krant. Van in het begin laten we alle meningen aan bod komen in onze krant. Ook dat verklaart het succes. Zelf ben ik sociaaldemocraat, maar ik laat even goed een religieuze stem horen of een liberale of conservatieve. Vanaf dit jaar wordt Binfikir een driemaandelijks tijdschrift.’
Serpil Aygün wil een genuanceerd verhaal vertellen. Als 77% van de Turken in België op Erdogan stemmen, begrijpt ze dat wel. Ook al denkt ze er anders over. ‘Jarenlang leefden de mensen hier tussen twee werelden. Ze waren geen Belg en ook geen Turk meer. Ik vergelijk hen vaak met een kind dat geen vader of moeder heeft. De eerste die met de mensen hier kwam praten, was Erdogan. Natuurlijk stemmen die mensen dan op hem. Dat betekent nog niet dat de integratie gefaald heeft.’
En voor ze haar laatste sigaret op steekt zegt ze: ‘Weet je wat integratie voor mij is? Zoals een Turkse soep, die bestaat uit 12 ingrediënten. Als je ze samenbrengt, behouden ze hun eigen smaak en creëren tegelijkertijd een nieuwe smaak. Zo moet het ook zijn met de verschillende gemeenschappen hier in België: iedereen behoudt zijn identiteit en maakt deel uit van een nieuw geheel.’
Waar gaan gemeentelijke belastingen in Etterbeek naar toe?
Belastingen betalen, niemand wordt er vrolijk van. Toch zijn belastingen noodzakelijk. Zonder belastingsinkomsten zou onderwijs niet gratis zijn, de wegen zouden niet kunnen onderhouden worden, rusthuizen zouden nog duurder worden. Ook gemeenten kunnen niet zonder belastingen. Waar besteedt Etterbeek dat geld aan?
Etterbeek haalt 46% van haar ontvangsten uit belastingen. De aanvullende personenbelasting leverde in 2016 11,6 miljoen euro op, de onroerende voorheffing op woningen 22 miljoen en andere gemeentelijke taxen 10 miljoen. Taxen betalen we o.m. voor: parkeren, gemeentelijke documenten, kantoorbelasting, tweede verblijven, antennes mobiele telefoons enz.
De vraag van 100 mio
Waaraan besteedt Etterbeek haar inkomsten? Dat is de vraag van honderd miljoen, letterlijk. Dat bedrag is immers voor 2018 ingeschreven in de gewone begroting. Dat zijn de uitgaven voor de dagelijkse werking van de gemeente.
Ruim de helft (52%) gaat naar het gemeentepersoneel: ambtenaren in het gemeentehuis maar ook mensen op het terrein die werken voor openbare netheid, preventie, sociale diensten, groendienst en vooral het gemeentelijk onderwijs. De werkingsuitgaven van de diensten, kosten van gebouwen, het wagenpark, culturele evenementen enz. nemen 20% voor hun rekening. Een grote hap van het budget gaat naar ‘overdrachten’ om andere dienstverlening te bekostigen: 15 miljoen voor het OCMW en 10 miljoen voor de politiezone Montgomery.
Tenslotte moet Etterbeek ook nog 7 miljoen schulden aflossen. Ondanks de stijging van de uitgaven en de recente belastingverlaging is de schuld de voorbije jaren gevoelig gedaald. Van 12 miljoen in 2010 naar 7 miljoen in 2018.
Tot slot heeft Etterbeek ook een ‘buitengewone begroting’: daarmee worden bouw- en renovatiewerken, wegenwerken e.d. betaald. Voor 2018 is er 20 miljoen euro. Maar niet te vergeten: ook het Brussels Gewest investeert veel in Etterbeek, zoals de heraanleg van het Jourdanplein, de investeringen van het Wijkcontract en onderhoud van gewestelijke straten en pleinen.
Om de dagelijkse autostroom van pendelaars terug te dringen, lanceerde Brussels minister van mobiliteit Pascal Smet in 2015 zijn plan om vijf grote overstapparkings te bouwen aan de rand van het Brussels Gewest. Een van die parkings is gepland aan Stalle in Ukkel. Maar de gemeente Ukkel tekende zopas bezwaar aan.
Essentieel bij een overstapparking, ook wel Park and Ride parking genoemd (P+R), is een vlotte connectie met het metro- of tramnetwerk. De bouw van een grote overstapparking naast de tramterminus Stalle in Ukkel is dan ook een logische keuze.De overstapparking zal 1060 parkeerplaatsen krijgen en vijf plaatsen voor autocars. De milieueffectenstudie over de impact van de overstapparking is positief afgerond.
Tijdens het maken van de milieueffectenstudie werd er trouwens regelmatig overleg gepleegd met de gemeente Ukkel. Het project kreeg zelfs de expliciete steun van een Ukkels wijkcomité.Toch brengt het gemeentebestuur van Ukkel nu een negatief advies uit over de gewestelijke overstapparking. Het grootste bezwaar: de overstapparking wordt betalend. Dat zou voor extra parkeerdruk zorgen in de Ukkelse wijken rondom de parking, waar je vrij kunt parkeren.
Hoe gaat het elders?
Alle bestaande overstapparkings in binnen- en buitenland zijn betalend met lage, aantrekkelijke tarieven voor wie de overstap naar tram of metro maakt. Om de impact op de buurt te vermijden, moet het parkeren in de wijken rondom de overstapparking dan wel gereglementeerd worden met een blauwe of groene zone.
Dat verhindert dat pendelaars hun wagen in omliggende wijken parkeren. Op die manier is de overstapparking de enige optie. Wat elders kan, is blijkbaar niet mogelijk in Ukkel.Dirk Dobbelaere, secretaris sp.a Ukkel: ‘De redenering dat de parkeerdruk in omliggende wijken verhoogt, is kortzichtig. Het is een kwestie van aanpak.
Met flankerende maatregelen (een blauwe of groene zone) kan Ukkel het parkeren perfect beperken. De gemeente dwarsboomt de gewestelijke overstapparking om politieke redenen.De overstapparking is een maatregel om de mobiliteit en de luchtkwaliteit te verbeteren. Het aantal wagens in het hele gewest, alsook in Ukkel, moet gewoon naar beneden. Daar heeft ook Ukkel baat bij. Het is een kwestie van gezond verstand. Ukkel steekt liever de kop in het zand.’
Neem je wijk in eigen handen. Dat is het doel van het nieuwe sociaal cohesieproject, opgezet door huisvestingsmaatschappij Everecity. In plaats van individuen te begeleiden, wil de huisvestingsmaatschappij de samenhang tussen groepen bewoners versterken. Zodat ze zich beter voelen in hun woonst, zich thuis voelen in hun wijk en er samen zorg voor dragen.
Everecity is ontstaan uit de fusie van de twee Everse vastgoedmaatschappijen Germinal en Ieder zijn Huis. De huisvestingsmaatschappij is van meet af aan erg sociaalvoelend. Everecity maakt werk van heldere communicatie o.a met nieuwsbrieven aan bewoners. Daarnaast zijn er regelmatig huurdersvergaderingen.
De là Haut
Toch wilde Everecity een stapje verder gaan. Wat houdt de bewoners bezig? Waar hebben ze nood aan? Met het sociaal cohesieproject De là Haut en de aanstelling van een coördinator, een professional uit het sociaal cultureel werk, ging Everecity concreet met die wensen aan de slag. De naam is een samentrekking van de naam van de wijk in Hoog-Evere (Haut-Evere) en het kunstwerk van Delahaut dat te bewonderen is in het gemeenschapslokaal. Het kunstwerk vormt tegelijk de basis van het logo.
Het uitgangspunt: de bewoners van de huisvestingsmaatschappij kennen de noden van hun wijk als geen ander. Zij voelen aan wat er nodig is en hebben de kunde om er iets aan te doen.
We doen het zelf
De coördinator ondersteunt de bewonersgroep qua methodiek en helpt het concept af te lijnen. Hij stelt indien nodig het financieringsdossier op en verzorgt de contacten met de verschillende overheden. Wat precies moet gebeuren, bepalen de bewoners zelf. Zij komen samen, vormen hun eigen groepen en comités, organiseren activiteiten en steken de handen uit de mouwen.
Het maakt de bewoners zelf tot actoren van hun leefomgeving. Zij grijpen in. Zij verbeteren hun leefomgeving. En dat kun je zien in de ruimte. Tegelijk geeft het de bewoners ook een sociale en culturele boost. Ik beteken iets voor mijn wijk. Ik heb iets te bieden.
Julie De Greef, bestuurslid Everecity: ‘We staan ervan versteld van het potentieel. In kansarme wijken is het opvallend dat bewoners uitstekend in het algemeen belang denken. Ze kunnen heel goed inschatten welke ingrepen nodig zijn en wat het leven in de wijk zou verbeteren. En ze zijn bereid hun handen uit de mouwen te steken. De resultaten zijn zichtbaar. Er zijn eenvoudige maar ook complexere projecten gerealiseerd.’
Realisaties
Wekelijkse wandeling in de buurt en wat verder weg.
Jogging met coach die tegelijkertijd zijn Frans bijspijkert.
Soft turnen voor dames
Gemeenschappelijke moestuin en bijenkasten met honingproductie label Everecity
Informatica-atelier voor bejaarden – groot succes – de affiches en flyers van de activiteiten worden door hen gemaakt.
Herschilderen van trapzalen, eerder geteisterd door vandalisme (de handen van de bewoners, het materiaal van Everecity)
Herstel van aanplantingen en herplanten aan de ingang van het gebouw.
Reorganisatie van de fietsstalling in het gebouw, concept van buitenfietsstalling en fietsherstelatelier
Mooi voorbeeld: fietsenstalling
Op de jaarlijkse wijkvergadering wordt het team van Everecity aangesproken op de rommelige toestand van het fiets- en kinderkoetslokaal. Daarop is het klassieke antwoord: een opruimactie. De huisvestingsmaatschappij kondigt de actie aan met een affiche en maakt twee weken later het lokaal leeg. Maar dat is geen duurzame oplossing. De ervaring leert dat er binnen zes maand terug rommel ligt.
De coördinator van De là Haut nodigt de bewoners uit om samen na te denken over een duurzame oplossing. Met deze bevindingen:
Het lokaal wordt omgevormd tot een berghok voor fietsen en kinderkoetsen met vaste plekken, mits een zeer kleine jaarlijkse bijdrage voor de gebruiker. De bewonersgroep organiseert affichering, installatie van het nodige ophangmateriaal, inning, controle.
De groep bewoners bezoekt een fietsherstelatelier. Gaat naar het plaatselijk containerpark voor wisselstukken voor fietsen en zet een fietsherstelatelier op in een ander lokaal in het gebouw.
Twee vrijwilligers, arbeidsongeschikt, volgen ondertussen een opleiding tot fietshersteller en zijn enthousiast, fier en hoopvol over die nieuwe persoonlijke wending.Het aantal fietsers in het gebouw stijgt.
De coördinator zoekt uit of er elders een extern fietslokaal kan worden ingericht en dient een aanvraag in tot financiering.
Julie De Greef: ‘De resultaten zijn onmiskenbaar: een duidelijk beter ogend gebouw, meer sociale samenhang, een verhoogde sociale controle en minder vandalisme. Dit is een complete win-win-situatie met een minimale investering. Het is een mooie synergie tussen middelen en kennis, die gedeeld wordt door de bewoners. Deze aanpak werkt. Ik kijk uit naar de volgende projecten.’
Het aantal mensen met schulden groeit verontrustend snel. Niet minder dan 9,6% van de Brusselaars worstelt met onbetaalde facturen en alle kosten die dat met zich meebrengt.
Dat is jammer genoeg het resultaat van de toenemende armoede in onze stad maar hangt ook onmiskenbaar samen met het boomen van een ware schuldindustrie: gerechtsdeurwaarders, incassobureaus en advocaten die geld verdienen aan de schuld van anderen. Dat doen ze door extra, vaak illegale kosten aan te rekenen, bovenop de initiële schuld.
Hannelore Goeman, Brussels parlementslid voor sp.a: ‘Natuurlijk moeten schulden worden terugbetaald, maar de wet verbiedt expliciet het aanrekenen van kosten die niet duidelijk en redelijk zijn in verhouding tot het openstaande bedrag.
Daar trekken deze schuldindustriëlen zich niks van aan. Een onbetaalde ziekenhuisfactuur van €65 loopt zo al gauw op tot €265, waarbij de gerechtsdeurwaarder een groot deel van het verschil in zijn zak steekt.’
Geld verdienen op de miserie van anderen, dat vindt sp.a Brussel oneerlijk en onaanvaarbaar. Brussels parlementslid Hannelore Goeman en Minister Pascal Smet (sp.a) werkten daarom een actieplan uit in de strijd tegen schulden. Ze lanceren vijf concrete voorstellen, niet alleen om de schuldindustrie aan banden te leggen maar ook om de ruimere schuldproblematiek aan te pakken.
Zo werkt Hannelore Goeman aan een voorstel van ordonnantie ter oprichting van een publiek agentschap voor schuldinvordering voor het innen van alle schulden van Brusselse openbare instellingen. Dit agentschap zal werken met een sterk ethisch kader, op een geformaliseerde manier, zodat de schuld efficiënt kan ingevorderd worden, zonder schuldenaren dieper in de put te duwen.
Daarnaast trekt Pascal Smet de middelen voor schuldbemiddeling gevoelig op. Alle Brusselse OCMW’s krijgen er schuldbemiddelaars bij. Dat is cruciaal om een escalatie van problemen te voorkomen. Mensen met schulden verzeilen vaak in een moeras van onbetaalde facturen. Net daarom is het belangrijk zo snel mogelijk hulp te krijgen van een schulbemiddelaar bij het opstellen van een draaglijk afbetalingsplan.
Daarnaast wil de sp.a fractie de Brusselse waterordonnantie wijzigen zodat
OCMW’s voortaan meer tijd krijgen om een oplossing te zoeken voor onbetaalde waterfacturen vooraleer watermaatschappij Hydrobru naar de rechter trekt (met alle extra gerechtskosten vandien). sp.a wil ook een verbod op reclame voor gokkantoren op het openbaar vervoer omdat de gokindustrie mensen aanzet zich (nog dieper) in schulden te steken.
Hannelore Goeman dient ten slotte ook een discussienota in bij de VGC over schulden op school, een probleem waar steeds meer ouders en directies mee worden geconfronteerd. Zo hoopt ze het debat te openen hoe scholen bewust kunnen omgaan met extra kosten en openstaande schulden op een respectvolle manier innen.
sp.a gaat nu op zoek naar een draagvlak bij de andere partijen.
Jef Van Damme lanceert online enquête over gemeentediensten
Deze legislatuur werd het nieuw gebouw van de dienst bevolking van Molenbeek in gebruik genomen: een licht en energiezuinig gebouw. De plannen voor dat gebouw komen van Jef Van Damme, toenmalig schepen in Molenbeek. Hoe verloopt de dienstverlening vandaag?
Jef Van Damme, Brussels parlementslid voor sp.a: ‘Ik ging eens kijken en merkte dat het gebouw goed bereikbaar is en dat het veel mensen kan ontvangen. En het zette me meteen aan het denken: hoe gaat het er in andere Brusselse gemeenten aan toe?’
Steekproef
Jef: ‘Om dat te weten te komen, deed ik een steekproef. Ik ging met vrijwilligers op pad door de 19 gemeenten in Brussel. Per gemeente legde ik aan 30 mensen een vragenlijst voor. De resultaten zijn positief: over het algemeen zijn de inwoners tevreden. Het minst tevreden zijn ze over de openingsuren en de prijs van de documenten die ze aanvragen.’
Andere voorlopige vaststelling: geen opvallend verschil tussen grote en kleine gemeenten. Ook de verschillen tussen de zogenaamde arme en rijke gemeenten, dus de gemeenten in het noorden en het zuiden van het gewest waren niet erg groot.
Jef: ‘Uiteraard kunnen we nog geen definitieve conclusies trekken. Daarvoor is het aantal ondervraagden te klein. Om de resultaten te ontkrachten of te bevestigen, moeten meer mensen de enquête invullen. Daarom lanceer ik ook een online enquête over uw dienst bevolking. Kunt u in uw moedertaal terecht? Wordt u snel geholpen? Ik wil graag uw mening kennen.’
De enquête is de opvolger van de enquête metr-o-net. Daar stelde Jef Van Damme aan metrogebruikers vragen over de netheid in de Brusselse metro.
De huidige enquête focust op de dienst bevolking van de 19 gemeenten in Brussel, met vragen over de bereikbaarheid, de prijs van de documenten, het algemeen comfort, de wachttijden en de ontvangst in het gemeentehuis. Beschikbaar in de twee landstalen, U kunt op de site ook de voorlopige resultaten nalezen.
www.bxl19.be
Vul online de enquête in over de dienst bevolking van uw gemeente. Met vragen over de bereikbaarheid, de prijs van de documenten, het algemeen comfort, de wachttijden...
Myriam Gistelinck, eerste sp.a kandidaat in Etterbeek
Myriam Gistelinck is 36 jaar oud en heeft gemengde roots. Ze is half Braziliaans en half Belg en woont al acht jaar in Etterbeek.sedert enkele jaren voorzitter van sp.a Etterbeek. 2018 wordt op politiek vlak een belangrijk jaar voor haar, want ze is de eerste kandidaat voor sp.a bij de gemeenteraadsverkiezingen. Tijd voor een portret van deze jonge vrouw.
Myriam, wat is voor jou de belangrijkste gebeurtenis van 2017?
Das een gemakkelijke. Ik ben in september getrouwd met de liefste man van de wereld, Paul Hagan uit Noord Ierland. We zijn getrouwd in Portstewart, eens stadje aan de kust van de Atlantische Oceaan in Ierland, op ons feest werd traditionele Ierse muziek gespeeld, met doedelzakken, alles erop en eraan en veel whisky. Dat was nogal een belevenis!
We hebben elkaar leren kennen op het werk in het Europees Parlement, waar ik voor een Duits parlementslid werk. Mijn baas is de voorzitter van de Commissie Internationale Handel in het Europees Parlement, en mijn taak is hem politiek en juridisch advies te geven op een hele reeks van dossiers die te maken hebben met handel: CETA, TTIP, dat soort dingen.
Voor mijn job op het Europees Parlement, heb ik voor Oxfam gewerkt, een ngo die o.a strijdt voor meer eerlijke handel in de wereld.
Daarnaast ben ik ook lid van de Raad van Bestuur van de Gewestelijke Sociale Huisvestingsmaatschappij en het Gemeenschapscentrum de Maalbeek.
Vanuit je job heb je ervaring met politieke besluitvorming. Je bent ook bij sp.a actief. Vanwaar dat engagement?
Dat is mij met de paplepel meegegeven. Mijn vader en moeder hebben zich heel hun leven ingezet voor verschillende sociale projecten in Brazilië. Zij hebben dit Zuid-Amerikaans land verlaten aan het einde van de jaren 1980 omwille van de grote politieke instabiliteit tijdens en vlak na het einde van de militaire dictatuur. Toen mijn ouders persoonlijk werden bedreigd, was het niet meer houdbaar. Ons hele gezin is toen naar België verhuisd. Mijn vader en mijn moeder hadden geen werk toen ze hier toekwamen en ze hebben alles van nul opnieuw opgebouwd.
Als je opgroeit In een politieke familie, krijg je snel oog krijgt voor problemen in de maatschappij en wat je eraan kunt doen. Politieke wetenschappen gaan studeren aan de KULeuven was een logische keuze. Ik heb meteen een job in die sector gezocht .
Hoewel ik me heel graag bezighoud met internationale dossiers zoals Europa en eerlijke handel, voel ik dat politiek engagement begint in ons flatgebouw, in onze straten, bij onze vrienden, in onze gemeenschap, in Etterbeek en in Brussel.
Hoe sta je vandaag in het leven?
Ik heb twee eigenschappen die ik erg koester - en ik hou mijn Braziliaanse genen daarvoor verantwoordelijk: een positieve kijk op de maatschappij, ik heb een hekel aan cynisme. Daarnaast probeer ik blij te zijn met kleine dingen van elke dag. Het mooie is dat we sommige kleine dingen zelf kunnen veranderen.
Hoe bevalt je het leven in Etterbeek?
Ondanks de typische grootstedelijke problemen (zoals dure woonprijzen en grote verschillen tussen arm en rijk), woon ik hier graag. Etterbeek is rustig maar erg boeiend, heel divers, en alles is dichtbij. Ik fiets bijvoorbeeld naar mijn werk en op de terugweg zijn er talrijke supermarkten en winkels waar ik even kan stoppen om bij te tanken, van een biowinkel tot een heuse Mediterraanse supermarkt (Freshmed). Er zijn ook een paar hele mooie groene plekken zoals het Jubelpark of het Happark en een paar gezellige cafes, zoals Cafe Etcetera op de Jules Malou laan. Mijn man en ik hebben ook een heel lekkere pizza gegeten bij Pizza Lilloo op de Waverstesteenweg, echt een aanrader!
Hoe zie je de toekomst?
Ik droom ervan om binnen tien jaar hopelijk met een gezinnetje in Brussel rond te lopen. Tegen dan zal de bevolking danig zijn gegroeid. Ik hoop dat Brussel vooruit gaat en dat al die Brusselaars tegen die tijd een beter leven hebben dankzij gezondere lucht, minder stress in het verkeer, minder afval, meer groene ruimten en een plaats in de crèche en in de school voor iedereen. Ik hoop dat ik de kans krijg om hieraan bij te dragen.
In de OCMW-raad van Sint-Gillis en van Anderlecht zitten sinds kort twee jonge vrouwen voor sp.a: Lesia Radelicki en Bieke Comer. In Vorst is Alain De Jonge actief. Zij lichten toe wat de uitdagingen zijn en welke accenten ze leggen.
Alain De Jonge
Woonplaats: Vorst
Job: advocaat
‘De dienstverlening van het OCMW heeft als doel “eenieder in de mogelijkheid te stellen een leven te leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid”. Zo staat het in de wet en dat moeten we naleven. Het OCMW van Vorst helpt meer dan 2700 cliënten, heeft een personeelsbestand van meer dan 200 personen met een budget van 60 miljoen euro, plus een gemeentelijke dotatie (16,5 miljoen in 2016).
De armoede neemt toe. Sommige families zijn generaties lang cliënt bij het OCMW. We slagen er nog niet in iedereen uit de armoede te helpen. Maar we moeten het blijven proberen.
Budgettair is het erg moeilijk. Federale maatregelen verhogen de taken voor onze gemeente. Toch bezuinigt Vorst niet op zijn OCMW-dienstverlening. We kijken wel voortdurend hoe het beter kan en hoe we meer kunnen doen met hetzelfde geld. Zoals: we volgen de federale subsidies beter en sneller op. Zodat ze sneller worden geïnd. We sloten een akkoord met artsen en apothekers zodat we misbruiken met de Medische Kaart vermijden. We bestelden een audit om nog efficiënter met de middelen om te gaan in ons woonzorgcentrum Val des Roses. Maar de dagprijs gaat niet omhoog, integendeel.
Vanwaar mijn engagement bij het OCMW? Ik ben advocaat en werk in een zakenkantoor, ik heb dus mijn bezigheid. Ik doe dit mandaat om iets terug te geven aan de gemeenschap die me alle kansen heeft gegeven. Ik heb kunnen studeren dankzij een studiebeurs, als eerste universitair in onze familie. Indertijd deed mevr. Decroo (echtgenote van Herman Decroo en advocaat in Gent) haar beklag in de Juristenkrant “dat zelfs zonen en dochters van slagers en bakkers advocaat kunnen worden” – dat vond ze maar niks. Ik ben er zo eentje! Mijn grootvader aan moeders kant was slager, mijn grootvader aan vaders kant bakker.
Naast OCMW-raadslid ben ik ook co-voorzitter van de VZW SOS Budget. Deze VZW werkt met privé steun (giften). Wij helpen mensen die niet rondkomen. We onderhandelen met gerechtsdeurwaarders en schuldeisers, doen bemiddeling en geven voedselcheques. Altijd welkom op zaterdagochtend in het Huis van de Solidariteit, Eikelstraat 31, 1190 Vorst, van 11 tot 13 uur.
Lesia Radelicki
Woonplaats: St-Gillis
Job: zenderexpert bij PES (Partij van de Europese Sociaaldemocraten)
‘Huisvesting is de grootste uitdaging in Sint-Gillis. Een betaalbare woning tegen een schappelijke prijs vinden, het is niet gemakkelijk in onze gemeente. Daar komt nog bij dat het gewone dagelijkse leven al duur genoeg is. In Sint-Gillis hebben we heel wat ‘nouveaux pauvres’: jonge mensen – nochtans geen leefloontrekkers – komen financieel moeilijk rond. Daarom biedt ons OCMW ook individuele hulp aan mensen die noodgedwongen samenwonen, zoals studenten die een kot delen uit financiële noodzaak.
Bijna de helft (48%) van de cliënten van het OCMW zijn alleenstaanden. Ongeveer de helft van die alleenstaanden heeft ook kinderen. Zo’n alleenstaande ouder is meestal een vrouw. Een kind alleen opvoeden heeft grote impact op je leven. Onze samenleving is nog altijd sterk gebaseerd op een tweeverdienersmodel en een traditioneel kerngezin. Alleenstaande mama’s komen verschillende obstakels tegen. Ze staan minder sterk op de arbeidsmarkt. Kinderopvang is moeilijk te vinden en is duur. Zorgtaken nemen veel tijd in beslag. Daarom gaat ons OCMW dienstverlening uitbouwen, speciaal voor alleenstaande vrouwen. Volgend jaar start het MIRIAM-project op. Dat project biedt alleenstaande moeders met een leefloon intensieve begeleiding. Doel? Alleenstaande moeders empoweren zodat ze meer greep op hun leven en de toekomst krijgen en uit de armoede geraken.
Mijn engagement in de OCMW-raad heeft mijn kijk op het leven verruimd. Mensen die bij het OCMW langskomen, kennen dikwijls hun rechten niet, of missen een sterk netwerk om hen vooruit te helpen. Als je goed bent opgeleid bent en een mooi loon verdient, dan vind je je weg en is het heel prettig wonen in onze gemeente. Maar niet iedereen heeft zo’n sterke start in het leven.’
Bieke Comer
Woonplaats: Anderlecht
Job: medewerker sp.a in het Brussels parlement
‘In Anderlecht neemt het aantal cliënten bij het OCMW toe, in alle leeftijdsgroepen. Dat komt vooral omdat de bevolking ook groeit. Het leven is nu eenmaal duur en veel mensen komen niet meer rond. Toch zijn er ook externe factoren.
Neem nu de afschaffing van de inschakelingsuitkering, een federale maatregel. Die zorgt sinds 2015 voor een toename van jongeren in het OCMW. Jongeren onder de 21 jaar die zonder diploma op de arbeidsmarkt terecht komen en niet binnen het jaar een job vinden, krijgen geen inschakelingsuitkering meer. Maar de jongeren zijn er nog altijd. En ze kloppen uiteindelijk aan bij het OCMW voor hulp.
Daarnaast heeft Anderlecht ook jeugdinstellingen op haar grondgebied. Daar worden jongeren geplaatst als ze niet thuis kunnen wonen. Als ze 18 jaar zijn, moeten die jongeren op eigen benen staan. En dan kloppen ze aan bij het dichtstbijzijnde OCMW, bij Anderlecht dus. Eenzelfde verhaal is er voor thuislozen. Ze worden opgevangen in een opvangcentrum in Anderlecht. Als ze proberen hun leven terug op de rails te krijgen, wenden ze zich tot OCMW Anderlecht voor ondersteuning.
Uiteraard moeten we die cliënten helpen. Daar zijn we voor. Maar het OCMW van Anderlecht alleen kan deze hulpvragen niet oplossen. Dit overstijgt onze draagkracht. De solidariteit met andere gemeenten moet groter worden. Er zou beter één OCMW zijn voor heel Brussel, waar alle gemeente toe bijdragen.
We moeten sneller armoede detecteren en ingrijpen, voordat mensen echt in de problemen geraken. Daarvoor zijn sterke buurtdiensten nodig – dichtbij wie het nodig heeft en laagdrempelig – en een nauwe samenwerking met organisaties op het terrein.’
Kinderkunstenfestival op de grens van Molenbeek, Jette en Laken
Wie kinderen heeft, is er vast al eens geweest: het Supervliegfestival. Dat vindt jaarlijks plaats in juni in het Park van Vorst. Het kinderkunstenfestival combineert ingetogen verwondering met uitbundige vreugde. Elk jaar weet het een nog breder publiek te verleiden.
Patricia Rodrigues da Costa (gemeenteraadslid voor sp.a in Jette) en Saliha Raiss (ondervoorzitter sp.a Molenbeek) zijn fan van Supervlieg en pleiten voor een spin-off van het festival aan de andere kant van het kanaal.
‘We zouden voorstellen om klein te starten en de spin-off rustig te laten groeien’, licht Patricia Rodrigues da Costa toe. ‘Een zusje voor de grote broer in Vorst/Sint-Gillis’. Ook daar zijn sp.a-schepenen Jutta Buyse en Willem Stevens klein gestart. Al snel barstte het festival uit zijn voegen en nam WIELS, centrum voor hedendaagse kunst’ de organisatie over.
Gedragen door de buurt
‘Alle elementen zijn aanwezig om ook hier van het festival een groot succes te maken: veel jonge kinderen én zeer actieve culturele organisaties, scholen, verenigingen en bewoners’, verduidelijkt Saliha Raiss. ‘Dat zijn zeer belangrijke elementen, want de grote sterkte van het festival is net dat het geen eendagsvlieg is. Er gaat een maandenlang parcours aan vooraf. Met voortrajecten in scholen, tijdens naschoolse ateliers, in het park, bij bewoners thuis en bij een brede waaier aan professionele partners, bouwt iedereen mee aan een festival gedragen door en geënt op de lokale buurten.’
Waar kan zo’n festival dan plaatsvinden? Een park, makkelijk bereikbaar, waar veel kinderen rond wonen en met veel ruimte om vrij rond te lopen, is ideaal. Het park dat Thurn&Taxis met Belgica en Pannenhuis verbindt bijvoorbeeld. Het is een erg populair park dat verschillende wijken verbindt. Op die plek is meteen ook Laken een belangrijke partner.
Patricia en Saliha zullen samen met Ans Persoons (gemeenteraadslid voor sp.a in de Stad Brussel) een brief richten aan de Minister van Cultuur met de vraag hun idee te steunen en middelen vrij te maken voor een het kleine zusje van SuperVlieg.
Ideeën voor een geschikte naam (SuperSpin? SuperRups?) zijn alvast welkom bij [email protected]!
Minder en trager verkeer moet luchtkwaliteit te verbeteren
Midden oktober was er ophef over de luchtverontreiniging in het Elisabethpark. Rond de ventilatieroosters van de Leopold II-tunnel komen er uitlaatgassen het park binnen. Eind oktober plaatste Leefmilieu Brussel hekken rond de roosters, zodat bezoekers van het park niet meer dichtbij kunnen komen. Wat is er precies aan de hand?
Robert Delathouwer, gemeenteraadslid voor sp.a in Koekelberg: ‘Dit probleem is niet nieuw. De tunnel werd 40 jaar geleden gebouwd en de verluchtingsroosters staan er van meet af aan. Alleen is sinds de jaren 70 het verkeer almaar toegenomen. Zeker tijdens de spits zijn er pieken. Maar aangezien het Elisabethpark zo’n beetje het Central Park is voor de omliggende gemeenten, is het toch belangrijk de luchtkwaliteit te verbeteren.’
Gemotoriseerd verkeer
De bron van de luchtvervuiling is het gemotoriseerd verkeer met verbrandingsmotors in de tunnel. Dat zorgt voor uitlaatgassen. Om de veiligheid van de gebruikers van de tunnel te vrijwaren, mogen die gassen niet blijven hangen. Dus is er ventilatie nodig. Daar kun je niet onder uit.
De beste maatregel om de luchtkwaliteit te verbeteren is dan ook het gemotoriseerd verkeer aan te pakken. Minder wagens met verbrandingsmotor, betere controle op roetfilters, maar vooral: de snelheid verlagen. Want hoe sneller een wagen met verbrandingsmotor rijdt, hoe meer uitlaatgassen. Het loont dus om de snelheid naar beneden te halen. De snelheid in de tunnels is vandaag al begrensd op 50km/uur. Alleen wordt die snelheid zelden gerespecteerd. Daar is nog werk aan.
Vrij ademen
Robert Delathouwer: ‘Het Elisabethpark is een belangrijke groene plek voor Koekelberg, maar ook voor de nabije gemeenten Sint-Agatha-Berchem, Jette en Ganshoren. Alle omliggende wijken hebben nood aan een levendig park. Dus de luchtkwaliteit moet beter. In het park, maar ook daarbuiten.
Voor sommige verplaatsingen heb je de wagen nodig, dat is nu eenmaal zo. Wie rijdt, moet de snelheid respecteren. Maar als het kan, ga je te voet of stap je over op de fiets of het openbaar vervoer. Voor elke verplaatsing de wagen nemen, dat kan niet. Iets veranderen aan de manier waarop mensen zich verplaatsen in de stad, daar is mijn partij sp.a volop mee bezig.’
Brussel is de bakermat van het surrealisme. Op vele plaatsen in de stad vind je verwijzingen naar de grondleggers van de stroming en tot op vandaag drukt het surrealisme zijn stempel op vele artistieke disciplines in onze stad.
Er is echter ook Brussels surrealisme waar we niet trots op zijn. Wie de media volgt of al eens met de Brusselse administratie wordt geconfronteerd herkent het zeker en vast.
De verschillende bestuurlijke niveaus werken vaker tegen dan met elkaar, Brusselaars worden voortdurend van het administratieve kastje naar de muur gestuurd en wanneer het fout loopt wijst iedereen met een beschuldigende vinger naar elkaar.
Enkele voorbeelden van werkelijk surreële, maar toch werkelijke situaties in Brussel.
Een Brusselaar uit Ukkel betaalt minder belastingen dan een Brusselaar uit Molenbeek...
De straatvegers van Stad Brussel mogen op sommige plaatsen geen vuil vegen, omdat deze plaatsen gewestelijk zijn...
Sommige Brusselaars mogen met hun bewonerskaart niet parkeren aan de overkant van hun straat...
De sneeuwruimer stopt in het midden van de straat, want daar loopt de gemeentegrens...
Wie binnen het gewest verhuist moet opnieuw door de volledige paperassenmolen bij gemeente, OCMW,...
Gemeentebesturen gaan in beroep tegen de aanleg van fietspaden, bouw van parkings of versmalling van tunneluitritten...
Toeristen en bezoekers verliezen helemaal het noorden door de vele communicatie en symbolen...
Brusselaars die in Anderlecht wonen betalen extra voor een museum- of zwembadbezoek in Brussel Stad...
Situaties waar de Brusselaar vandaag meer dan genoeg van heeft.Daarom willen wij een échte stad, met meer solidariteit tussen stadsdelen. Een stad met een beter, eenvoudiger en vooral efficiënter bestuur, dat dicht bij de mensen staat.
De Brusselse bestuursstructuur moet hiervoor drastisch vereenvoudigd worden. We moeten niet alleen naar één Brusselse politiezone en één OCMW evolueren, we moeten ook stevig snoeien in het aantal politieke bevoegdheden. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest telt vandaag 958 politici voor 1,2 miljoen inwoners. 166 van hen zijn uitvoerende mandatarissen. Ter vergelijking; Wenen telt met 1,7 miljoen inwoners 77 uitvoerende mandatarissen en Berlijn met 3,4 miljoen inwoners slechts 71. Brussel heeft minder politici en uitvoerende mandatarissen nodig, maar mandatarissen die wel bevoegd én verantwoordelijk zijn.
Het centrale bestuur van het Brussel van morgen bestaat uit een regering met 8 ministers (inclusief de minister-president) en 69 parlementairen.
One Brussels!
1 Stad
1 Politiezone
1 OCMW
1 Visie
1 Coherente organisatie
Stadsdelen met lokale antennes en meer burgerparticipatie.
In ons voorstel voor één sterk Brussel zal de stad bestaan uit verschillende stadsdelen, gebaseerd op de socio-economische, socio-demografische realiteiten en natuurlijke grenzen. De stadsdelen zijn vergelijkbaar in aantal inwoners. Er zullen meer stadsdelen zijn dan de huidige 19 gemeenten, om echte burgerparticipatie te garanderen. Elk stadsdeel heeft drie rechtstreeks verkozenen en een burgerraad, die via loting zal worden samengesteld. Wanneer we verrekken van een stad met bijvoorbeeld 30 stadsdelen gaan we op die manier van 958 naar 167 politici.Stadsdelen hebben eigen bevoegdheden rond veiligheid, netheid, wijkverfraaiing en gemeenschapsleven. En ze hebben een adviserende en controlerende rol t.o.v. het bestuur van het stadsgewest. In de stadsdelen bevinden zich lokale antennes van politie, OCMW en dienstverlening naar de burger.
Professionalisering van de dienstverlening
Door de structuur te vereenvoudigen en de knowhow te centraliseren zal Brussel niet alleen veel efficiënter worden bestuurd, de dienstverlening zal professioneler verlopen en er zal door synergie heel wat budget vrij komen (€940 miljoen / jaar) om de werking van onze stad verder de optimaliseren.
Hierdoor kan Brussel eindelijk uitgroeien tot een sterke en zelfstandige stad, zonder Vlaamse en Waalse voogdij. Een stad waardig om de Europese hoofdstad te zijn, waarin naast het Frans en het Nederlands ook het Engels, als functionele taal, aan bod komt en waar EU burgers hun stem kunnen uitbrengen.
Één stad, met een coherent bestuur, met ambitie en… met een geweldige toekomst.
baratheonpilled
titsay
vaporwave
2087
andulkaphoto
izzy806
theartofmadeline