Η αλήθεια είναι ότι μου λείπεις πολύ, ξέρεις πολλές φορές προσπάθησα να πείσω τους γύρω μου ότι σε έχω ξεπεράσει, να πείσω εμένα ότι σε έχω ξεπεράσει. Πλέον το έχω πάρει απόφαση ότι θα είσαι ο ένας και μοναδικός, αυτός που αγάπησα, που προσπάθησα να του τα δώσω όλα με μέτρο, αυτός που ήμουν δίπλα του σε ότι περνούσε, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, αυτός ο οποίος δεχόμουν και με τις παραξενιές του και με τα καμώματα του, αυτός ο οποίος μου έμαθε τι σημαίνει να πονάς. Εκτός από αυτό όμως με έκανε να νιώσω την αίσθηση του να αγαπιέσαι από κάποιον, την αίσθηση του να έχεις ένα στήριγμα για να ακουμπάς όχι μόνο τη δικιά σου πλάτη, αλλά και τα προβλήματα σου. Ξέρεις αυτό που είχαμε είναι δύσκολο να το κατανοήσουν, η αλήθεια είναι ότι δεν περάσαμε πολλά μαζί, εννοώντας ότι δεν κάναμε πράγματα για να δεθούμε. Αλλά είχες κάτι το ξεχωριστό, αυτό το κάτι που με τράβηξε, και που με έκανε να μείνω σε σένα όσο αντεχαμε. Ας μη γίνομαι κουραστική. 328 μέρες, χωρίς να ακούσω τη φωνή σου, 328 μέρες χωρίς να σου στείλω το καλημέρα μας και το καληνύχτα μας, 328 μέρες χωρίς το χαμόγελο σου, αυτό το χαμόγελο το οποίο με σαγηνεύει, 328 μέρες χωρίς εσένα. Όταν με άφησες, λοιπόν,χωρίς να γίνεις ξεκάθαρος. Πέθανα. Και δεν είμαι καθόλου υπερβολική. Ξέρεις μπορούσα να τους κοροϊδέψω όλους με ένα “είμαι καλά„ αλλά εσένα, χαχα, με ήξερες καλύτερα από τη παλάμη σου για κάποιο ανεξήγητο και πανέμορφο λόγο. Όταν λοιπόν με άφησες, ήταν πολύ εύκολο για μένα να πείσω τους γύρω μου ότι πραγματικά όλα ήταν εντάξει. Κάποιες φορές ξεσπούσα αλλά ποτε έξω από το όριο. Ο τελευταίος που έμενε να πείσω ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Αμέτρητες οι φορές τις οποίες φώναζα ότι είμαι καλά προσπαθώντας να το χώσω μέσα στο μυαλό μου και εν τέλη να το πιστέψω. Ας είμαι ειλικρινής όμως κάποιες φορές έπιανε και τότε ήταν που σε ξεχνούσα. Αν σκέφτηκες ότι αυτός ήταν ο πόνος που αναφέρομαι πάνω, όχι. Τους πρωτους μηνες ο πραγματικός πόνος ήταν το βράδυ πριν κοιμηθώ, ήταν λίγα δευτερόλεπτα αφού χάζευα τα ξύλα από το πάνω κρεβάτι, ένιωθα ένα πλακωμα, σαν μια αόρατη μορφή να με χτυπάει ανελέητα στο στήθος. Τους επακόλουθους μήνες χειροτέρεψε, ενώ μέσα στην ημέρα κάπνιζα πολλαπλά τσιγάρα και έπινα ,αν όχι βαρύ ποτά, τότε σίγουρα μια μπυρα ενώ το βράδυ το απόλυτο κενό. Χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο για να καταλάβω τον λόγο τον οποίο με άφησες αλλά ποτε μου δεν τον διανοήθηκα. Έκοβα βόλτες μόνη μου, κάπνιζα, έπινα, και ξανα καπνιζα. Το τσιγάρο μου θυμίζει τόσο πολύ εσένα, γλυκό, όμορφο και πάντα δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές, αλλά στο τέλος σε σκοτώνει.. Μετά από τόσους μήνες, το έχω πάρει απόφαση, ότι θα είσαι ο μόνος ανθρωπος που πέρασε από τη ζωή μου και δεν θα ξεχάσω ποτε, σε μισώ, σε μισώ γιατί με έκανες να ψάξω άλλου αυτό που εγώ ήθελα μαζί σου, σε μισώ γιατί σε αγάπησα πιο πολύ από μένα και εσυ με άφησες χωρίς δεύτερη σκέψη, μα πάνω από όλα σε μισώ γιατί με εγκατελειψες τις στιγμές που εγώ σε χρειαζόμουν, τις στιγμές που ήμουν ένα βήμα πριν το τέλος, τις στιγμές που δεν αντεχα να πληγώνω τα άτομα γύρω μου εξαιτίας σου. Σε δυο μέρες έχω γενέθλια, δεν θα είναι έτσι όπως τα είχαμε σχεδιάσει μαζί, ξέρεις θα τα παράταγα όλα μόνο για πάρτη σου αλλά τελικά το μόνο που θα κάνω θα είναι να βγω με 5-6 φίλους, να γίνω λιώμα και το μόνο που θα σκέφτομαι θα είναι εσυ, δεν θα είσαι δίπλα μου, εσυ ο οποίος έλεγες “θέλω να σε βλέπω χαρουμενη„. Τώρα εσυ χαίρεσαι με άλλες και μένω μόνη με τα μάταια σχέδια μας. Παρόλα αυτά όμως είμαι ακόμη εδώ υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι υπάρχουν τόσα πολλά τα οποία έχω να περάσω με ή χωρίς εσένα,θα μπούν άνθρωποι στη ζωή μου που ισως αγαπήσω περισσότερο, που θα με πληγώσουν και θα τους πληγωσω μα κυριότερα, θα περάσουν τόσα πολλά που θα σε θυμίζουν αλλά και παράλληλα θα σε ξεθωριάζουν από τη μνήμη μου.
