#czernobyl

[smartagepl]

Bitwa o Czarnobyl

26 kwietnia 1986 rok, godzina 01:26:03 – pali się reaktor numer 4 w Czarnobylskiej elektrowni atomowej im. W. I. Lenina. Oto historia bitwy o Czarnobyl.

(more…)

View On WordPress

[smartagepl]

Katastrofa w Czarnobylskiej elektrowni jądrowej im. W.I. Lenina

Katastrofa w Czarnobylskiej elektrowni jądrowej im. W.I. Lenina

26 kwietnia 1986 roku wydarzyła się największa katastrofa w historii rozwoju energetyki nuklearnej. Około stu osób nie przeżyło, wielokrotnie więcej zostało skazanych na kalectwo i przewlekłe choroby. Równo 29 lat temu wybuchł reaktor numer 4 w elektrowni atomowej im. Lenina w Czarnobylu.

Elektrownia atomowa w Czarnobylu (fot. Pegas163/speedfreak.ru)

Nuklearne światło socjalizmu

Czarnobylska…

View On WordPress

[aleksandrawpaszke]

Kakao

Oblech mnie dzisiaj na przystanku zaczepił. Miał łeb tak płaski, że odruchowo postawiłam sobie na nim torebkę i zaczęłam szukać telefonu. Zęba miał jednego i co chwilę szapał nim pieroga ruskiego na strzępy. Na tramwaj się spóźniłam, bo strasznie lubie ruskie. Ruskich za to nie znoszę, przez Czernobyl mojej matce wyrosło kakaowe oko.

[sweet-rush]

Trujki plujki: Pic na wodę, fotomontaż! ("Czarnobyl: Reaktor strachu", reż. Bradley Parker)

"Nie jestem ekspertem od kina grozy, ale doskonały ze mnie widz testowy do pomiaru poziomu „straszności” dowolnego filmu. Na uczucie strachu jestem równie wrażliwa co licznik Geigera na promieniowanie. Dlaczego? Bo nikogo – ręczę za to słowem – nie jest tak łatwo w kinie wystraszyć co mnie. Niespodziewany huk? Potwór wpadający przez okno? Niezidentyfikowany kształt wyłaniający się z ciemności? Co z tego, że w charakteryzacji monstrum widać taśmę klejącą i druciki - tyle mi wystarczy by wydawać niekontrolowane piski, syki i sapnięcia, podskakiwać w fotelu a pół filmu oglądać przez palce. Oto ja – irytujący towarzysz z sali kinowej, o którym w sennych koszmarach śni każdy lubiący dreszczyk emocji widz. Ta charakterystyka okazuje się bardzo przydatna, kiedy opowiedzieć trzeba o filmie, w których strach i wszelkie jego przepoczwarzenia grać mają pierwsze skrzypce. A „Czarnobyl. Reaktor strachu”, reklamowany hasłem „Wszystko, co ludzkie, będzie tu obce” to bez dwóch zdań taki właśnie przypadek.

Od ponad ćwierć dekady nikt więc w Prypeci nie mieszka, a opuszczone miasto stopniowo niszczeje. Wysiedlona w momencie przygotowań do radzieckiego Święta Pracy Prypeć to swoisty skansen, w którym zachowane są ślady codziennego życia w ostatnich latach ZSRR. Ten pustynny, futurystyczny krajobraz budzi spore zainteresowanie i w ostatnich latach stał się popularnym celem wycieczek turystycznych. Ogrodzenia i zamknięte wjazdy ze szlabanami sprawiają, że Zona wydaje się groźna i tajemnicza. Nie dziwi, że Oren Peli, scenarzysta, producent i reżyser, który odniósł wielki sukces niskobudżetowym horrorem „Paranormal Activity” (2007), uznał że wysiedlone po awarii elektrowni w Czarnobylu miasto Prypeć będzie idealną scenerią dla jego nowego projektu – tu brawa należą się scenografom filmu, który nie był kręcony w Zonie ale doskonale imituje tamtą przestrzeń.Do tego zjawisko promieniowania ma ogromny filmowy potencjał. Wiadomo, że może być groźne, nawet zabójcze a jednocześnie świadomy tego przeciętny Kowalski nie zna dokładnego sposobu jego działania. Jest niewidoczne, nie pachnie, nie można go dotknąć... Co za pole do popisu dla filmowca z fantazją!

No właśnie. Fantazja. Podobnie jak promieniowanie nieuchwytna, niemierzalna i niewidoczna. Niestety, jej poziom w „Czarnobyl. Reaktor strachu” jest równie niski, co obecne zagrożenie radioaktywnością w Prypeci...." (cały tekst recenzji Atomowe strachy na lachy, opublikował PORTAL FILMOWY)

[goshia]

Czernobyl, July 2010.