benim büyüdüğüm evde kavga çıktıktan sonra hiçbirşey olmamış gibi davranmadılar, aksine. Kim kimin yüzüne baktıysa tekrar gördü o kini, nefreti. Keşke benimde kavga çıktıktan sonra hiç birşey olmamış gibi davranma özelliğim olsaydı. ama öyle değil. bizim dört duvarımızın içi hakaretlerde doluyordu hergün, heran. Herşey geçtiğinde bile, günler belki aylar.. yine kavga çıktığında eski konular açılırdı. ben yapamıyorum. benim büyüdüğüm ev hiç birşey olmamış gibi davranmadı. bilmiyorum annem gibi güler yüzlü oynamayı beceremiyorum. gün geçtikçe herkesin dediği gibi babama benziyorum. mutsuz oluyorum. babam çevresinden bağımsız mutsuz olurdu hep. bende öyle oluyorum. belki senelerce dört duvar arasında yaşadığım bu adam duvarlarımıza tel örmeye başlamıştır, o yüzden kurtulamıyordum..
